Monthly Archives: Νοέμβριος 2008

Το σημαντικότερο κόλπο όλων εκείνων που προσπαθούν να ελέγξουν την ανθρωπότητα από το παρασκήνιο είναι το παλιό κόλπο του «πες-πες». Ο δρ. Γιόζεφ Γκέμπελς, ο άνθρωπος που τα ψέματά του πίστεψε ένας ολόκληρος λαός εκατομμυρίων, ο μέγας αυτός δάσκαλος του ψέματος και άρχοντας της φημολογίας, ο πραγματικός μάγος που έπαιζε στα δάχτυλα τη μαγική τέχνη της δημιουργίας και του χειρισμού των «νοητικών οντοτήτων», των memes, το έλεγε ξεκάθαρα: Η πιο ευφυής τεχνική προπαγάνδας δεν θα έχει επιτυχία εκτός κι αν υπακούει συνέχεια σε μια βασική αρχή: Πρέπει να περιορίζεται σε λίγες, στοιχειώδεις ιδέες και να τις επαναλαμβάνει ξανά και ξανά». Πόσα πράγματα πιστέψαμε ότι είναι αναντίρρητες αλήθειες, επειδή μας τα είπαν ξανά και ξανά… σκεφτείτε τα. Όλες μας σχεδόν οι πεποιθήσεις είναι προϊόντα επανάληψης και όχι έρευνας ή προβληματισμού… Πιστεύετε π.χ. στην παντοδυναμία των Μασόνων; Το ψάξατε; Μάλλον όχι, απλώς το ακούσατε από «πολλές πηγές» και κάποια στιγμή αρχίσατε να […]

Τον τελευταίο καιρό κάποιοι γκρινιάζουν για τα Μ.Μ.Ε. και την κατάντια τους, για τη «δικτατορία της ηλιθιότητας» που επιβάλλεται μέσα από αυτά, για τον επηρεασμό –και πολλές φορές τον ολοκληρωτικό έλεγχο– της Κοινής Γνώμης, για την κοινωνία των «πολιτών ελεγχόμενων από τις διαφημίσεις» και φρίττουν για τον «ξεπεσμό των κάποτε ευγενικών αυτών Μέσων». Όμως, όπως θα προσπαθήσω να δείξω σ’ αυτό το κείμενο, όλα αυτά τα φαινόμενα είναι μάλλον θετικά σημάδια, ενδείξεις ότι το «πτώμα της διανόησης και της ελεύθερης σκέψης» για το οποίο κάποιοι κλαίνε και οδύρονται, όχι μόνο δεν είναι νεκρό, αλλά μόλις τώρα έχει αρχίσει να μας δίνει τα πρώτα σημεία αληθινής ζωής, αφού ούτως ή άλλως ποτέ μέχρι σήμερα δεν έζησε πραγματικά… Πριν όμως προχωρήσω σ’ αυτές τις σκέψεις, είμαι υποχρεωμένος να σας καλέσω σε μια ιστορική αναδρομή του «κοινωνικού έργου» που επιτελούσαν πάντοτε τα Μ.Μ.Ε., και στους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκαν. Επιτρέψτε με λοιπόν […]

Για πάρα πολλούς αιώνες, ο δογματισμός ήταν ο αδιαφιλονίκητος άρχοντας του πλανήτη. Κανένας δεν είχε το δικαίωμα να αμφισβητήσει τα δόγματα και τον τρόπο ζωής που επιβαλλόταν από τις θρησκευτικές και πολιτικές «αρχές». Υπήρχε, βλέπετε, η δικαιολογία ότι τα δόγματα και η θρησκεία αποτελούν τη «συνεκτική ουσία», την «κόλλα» που συντηρεί την κοινωνική οργάνωση. Με αυτή τη δικαιολογία, τα ιερατεία είχαν αποκτήσει τεράστια δύναμη.   Η ιστορία του «επίσημου δογματισμού» ξεκινά μάλλον από τη Ρώμη, κοντά στο τέλος της Ελληνιστικής Εποχής και έναν αιώνα πριν από την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τότε, ο Μεγάλος Κωνσταντίνος πίστεψε ότι η θρησκεία θα μπορούσε να συνενώσει την Αυτοκρατορία, η οποία φαινόταν ότι όδευε προς τη διάλυση. Τα «επίσημα δόγματα» έγιναν τα ισχυρότερα όπλα του Αυτοκράτορα («Εν Τούτω Νίκα») και αργότερα ο Θεοδόσιος δεν δίστασε να τα επιβάλλει ακόμη και με την απειλή του θανάτου.   Ίσως δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Ήταν παράξενες […]

Scroll To Top