Αντισυνταγματικές οι Κάμερες

Emergency firefighting cover - Operation FrescoH Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων αποφάσισε ότι η νομιμοποίηση της χρήσης των καμερών είναι αντισυνταγματική και αντίθετη με όλες τις συμφωνίες που έχουν γίνει στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το κείμενο της Αρχής ήταν 27 σελίδες και έκρινε ότι η συνεχής λειτουργία τους στους δρόμους των μεγάλων πόλεων «εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους προσβολής των ατομικών δικαιωμάτων, αφού καθιστά ανέλεγκτη την Αστυνομία και ουσιαστικά απροστάτευτο τον πολίτη».

Άλλα σημεία της γνωμοδότησης αναφέρουν τα παρακάτω:

  • «Με τη ρύθμιση καθίσταται αναποτελεσματική η προστασία προσωπικών δεδομένων, επειδή η πρόταση δεν αναφέρει όρια, κριτήρια ή εξειδικευμένες δράσεις της Δημόσιας Αρχής και συνεπώς αφήνει ανυπεράσπιστο το υποκείμενο του δικαιώματος. Για τους λόγους αυτούς η ρύθμιση δεν εναρμονίζεται με το Σύνταγμα και τις υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις».
  • «Η συνεχής βιντεοεπιτήρηση δημόσιων χώρων ισοδυναμεί με σύστημα αυτόματης μυστικής παρακολούθησης. Και αυτό, διότι ακόμη και στην περίπτωση που οι κάμερες είναι ορατές και το κοινό ενημερώνεται για τη λειτουργία τους, οι τεχνικές δυνατότητες του συστήματος και η επεξεργασία των καταγεγραμμένων πληροφοριών παραμένουν άγνωστες για τα πρόσωπα που παρακολουθούνται.»
  • «Δεν αρκεί η γενική αναφορά στη διαφύλαξη της δημόσιας τάξης, απαιτείται εξειδίκευση του σκοπού επεξεργασίας, η οποία είναι απαραίτητη για να ελεγχθεί αν τα εφαρμοζόμενα μέτρα βιντεοεπιτήρησης, που συνεπάγονται επέμβαση από την κρατική εξουσία στην ιδιωτική ζωή, τελούν σε πρόδηλη λογική συνάφεια με το σκοπό.» * «Δεν προβλέπονται συγκεκριμένα κριτήρια επικινδυνότητας (όπως αυξημένη εγκληματικότητα σε μια περιοχή κ.λπ.) βάσει των οποίων θα αποφασίζεται η εγκατάσταση και η λειτουργία των καμερών, με αποτέλεσμα να αφήνεται στην απόλυτη διακριτική ευχέρεια των διοικητικών αρχών η απόφαση. Έτσι, υπάρχει κίνδυνος αθέμιτης προσβολής όχι μόνο του άρθρου 9Α του Συντάγματος αλλά και άλλων συνταγματικών διατάξεων (άρθρα 2, παρ. 1,5, παρ, 1,11).»
  • «Δεν υπάρχει καμία πρόνοια για την αποτελεσματική προστασία των πολιτών που ενδεχομένως θίγονται από την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων.» * «Δεν προσδιορίζεται με σαφήνεια ο υπεύθυνος επεξεργασίας, ο οποίος συλλέγει και αποθηκεύει τα δεδομένα. Η γενική αναφορά στη δημόσια αρχή δεν είναι επαρκής για την προστασία των ατόμων».
  • «Δεν προβλέπεται έκδοση προηγούμενης διοικητικής πράξης ώστε να εξασφαλίζεται αποτελεσματικός δικαστικός έλεγχος, ιδίως για τα πρόσωπα που δεν διαπράττουν ποινικά αδικήματα. Μόνο η δυνατότητα άσκησης αγωγής αποζημίωσης κατά του Δημοσίου για προσβολή της προσωπικότητας δεν αρκεί.»
  • «Δεν υπάρχουν ρυθμίσεις για τη συλλογή, αποθήκευση, χρήση και διαβίβαση των δεδομένων όπως απαιτεί η νομολογία του ΕΔΔΑ.» «Δεν προβλέπονται οργανωτικά και τεχνικά μέτρα για την ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων που συλλέγονται και αποθηκεύονται.»

Όλα τα παραπάνω στοιχεία ξεκαθαρίζουν, μια και καλή κατά τη γνώμη μου, το θέμα αν οι «κάμερες» και η χρήση τους, είναι τελικά ακίνδυνη και δεν προσβάλει την ελευθερία του πολίτη, και τοποθετούν τα όρια με τα οποία θα μπορούσε να γίνει μια σωστή και λογική χρήση τους για την αντιμετώπιση φαινομένων εγκληματικότητας κλπ..


«Λυπηρή η λογοκρισία»: Αντιδρά στο «κόψιμο» του φιλμ ο Κώστας Γαβράς

Ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς Από τα ΝΕΑ (πηγή): Ο διεθνούς φήμης Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, ο σκηνοθέτης που γύρισε το θρυλικό «Ζ», αντέδρασε στην απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού να «κόψει» σκηνές από φιλμάκι του που προβάλλεται στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης.

«Λυπηρό και απαράδεκτο» χαρακτήρισε το γεγονός ο σκηνοθέτης.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία, ο Κώστας Γαβράς δήλωσε ότι βρίσκει πολύ λυπηρό και απαράδεκτο για την Ελλάδα, αυτό που συνέβη:

«το να υποκύψει δηλαδή η Πολιτεία στις πιέσεις εκπροσώπων της Εκκλησίας και να προβεί σε αυτήν την πράξη παρέμβασης σε ένα φιλμ που αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα»

Ο σκηνοθέτης σημειώνει πως ό,τι δείχνει το βίντεο είναι ιστορικά αποδεδειγμένο και ότι σκοπός του φιλμ ήταν να δείξει τις καταστροφές που έχει υποστεί το μνημείο ανά τους αιώνες από ανθρώπινο χέρι.

Δήλωσε ότι δεν τον ξαφνιάζουν οι αντιδράσεις των εκπροσώπων της Εκκλησίας.

«Η Εκκλησία αρνείται πάντοτε την πραγματικότητα, για να σώσει το δόγμα της. Νόμιζα ότι η Ελλάδα είχε ξεφύγει από όλες αυτές τις μικρότητες… Λυπάμαι πολύ!»

Όπως ανέφερε ο τηλεοπτικός σταθμός Mega, ο σκηνοθέτης εξετάζει το ενδεχόμενο να ζητήσει την αφαίρεση του ονόματός του από το συγκεκριμένο βίντεο.

Το βίντεο προβάλλεται στη γυάλινη αίθουσα του Παρθενώνα με στόχο την ενημέρωση των επισκεπτών.

Στο φιλμάκι εμφανίζονται ανδρικές φιγούρες που σφυροκοπούν τα μάρμαρα του Παρθενώνα και οι οποίες κατά την Εκκλησία της Ελλάδας

παραπέμπουν σε ορθόδοξους ιερείς.

Το επίμαχο βίντεο:

 

Περί «Θείας Μέθης» και «υπερβατικών γνώσεων»

4Συζητώ συχνά με διάφορους ανθρώπους που προσπαθούν να μειώσουν την αξία της Λογικής μιλώντας για διάφορες θολές, αδιευκρίνιστες, αμφίβολες και σχεδόν πάντα κενές περιεχομένου ιδέες, όπως π.χ. την «υπερβατική υπερ-γνώση του Όλου».


Δεν έχω καταλάβει ακόμη για ποιο λόγο δίνουν τόσο μεγάλη αξία σε αερολογίες σαν κι αυτήν.

Οποιαδήποτε στιγμή μπορώ να πω ότι κατέκτησα μια τέτοια εκστατική κατάσταση. Και τι έγινε; Δεν υπάρχει κανένα κριτήριο για να αποφασίσω τη γνησιότητα της εμπειρίας μου, ούτε καν για να πείσω τον εαυτό μου!
Το μόνο αποτέλεσμα, συνήθως, είναι το κακό hung-over το επόμενο πρωί.

Πολύ πιο έξυπνο μου φαίνεται λοιπόν το ρητό του Μπουκόφσκι «Η πραγματικότητα είναι μια παραίσθηση που οφείλεται στην έλλειψη του αλκοόλ». Τουλάχιστον είναι ειλικρινές και παραδέχεται για ποιο πράγμα μιλάει…

[tab:1]Όλες σχεδόν οι θρησκείες χρησιμοποιούν την ίδια δικαιολογία: Μόλις παρουσιαστούν στους φανατικούς διάφορα λογικά επιχειρήματα που δείχνουν τις θεμελιώδεις αντιφάσεις των δογμάτων τους, οι πιστοί ξαφνικά αναφέρονται στην «έκσταση» της επαφής τους με την «Αλήθεια» ή με τον «Θεό», στη «χαρά» και στην «ευτυχία» που ένιωσαν, στη «Θεία Μέθη» που τους περικύκλωσε…

Δεν εννοώ φυσικά ότι όλοι αυτοί είναι μεθυσμένοι από αλκοόλ ή διάφορες ουσίες.

Η «μέθη» παράγεται, εκτός από το αλκοόλ, και από διάφορες ψυχοσωματικές καταστάσεις.
Π.χ., σκεφτείτε το συναίσθημα των φανατικών οπαδών του ποδοσφαίρου όταν βρίσκονται στο γήπεδο. Είναι διαπιστωμένο ότι οι ενδορφίνες στο σώμα τους, ουσίες που παράγουν συναισθήματα μέθης και έκστασης, φτάνουν σε πολύ υψηλά επίπεδα εκείνη τη στιγμή. Το αποτέλεσμα στην αντίληψη και στην συμπεριφορά είναι σχεδόν παρόμοιο με τη μέθη από αλκοόλ, ενώ οι παρενέργειες είναι πολύ λιγότερες, καθώς οι «ουσίες» που παράγουν οι αδένες μας είναι της καλύτερης δυνατής ποιότητας και πλήρως συμβατές με το σύστημά μας…

Είναι φυσικό η ανάμνηση μιας τέτοιας ψυχικής κατάστασης να είναι ιδιαίτερα «γλυκειά», να προκαλεί χαρά και να μας γεμίζει με θετική ενέργεια. Συγχέουμε λοιπόν την ψυχοσωματική αντίδραση με μια διανοητική κατάσταση, την «χαρά της πίστης».

Ακόμη και εγώ θυμάμαι με ιδιαίτερη, σχεδόν υπερβατική χαρά, μια ανοιξιάτικη μέρα την οποία επισκέφτηκα ένα υπέροχο μοναστήρι κάπου στην Κύπρο, το οποίο ήταν γεμάτο με λουλούδια. Ένιωσα ειλικρινά πιο κοντά στον Θεό και σίγουρα ένιωσα λίγο περισσότερο τη «θεία Μέθη».

1Όμως το γεγονός ότι ένα ποτό είναι γλυκό γιατί έχει μέσα του ζάχαρη ή μέλι, δεν σημαίνει ότι δεν περιέχει και διάφορες άγευστες και άοσμες, εθιστικές και επικίνδυνες ουσίες.
Δεν εννοώ ότι η θρησκεία είναι αναγκαστικά επικίνδυνη, αλλά ότι δεν φτάνει να νιώσω κάποια χαρά εξαιτίας της για να γίνω τυφλός πιστός της.
Οφείλει να με πείσει και στα φιλοσοφικά, λογικά, ηθικά και κοινωνικά της κομμάτια, αυτά που είναι τα πιο δύσκολα δηλαδή, και στα οποία δυστυχώς όλες οι θρησκείες σήμερα αποτυγχάνουν. Η «Θεία Μέθη» και οι «υπερβατικές αισθήσεις» παραείναι επισφαλείς για να με οδηγήσουν στην πίστη. Θα έλεγα αντίθετα ότι μάλλον με απομακρύνουν.

Εκτός και αν ο Θεός λειτουργεί σαν έμπορος ναρκωτικών, ο οποίος προσφέρει δωρεάν μερικές δόσεις στα θύματά του, για να τα εθίσει και να τα παγιδεύσει απόλυτα αργότερα, κάτι που δεν το νομίζω…

Αρκετές «αποκρυφιστικές» οργανώσεις αναζητούσαν τη «θεία Μέθη», όχι για το θεολογικό ή το φιλοσοφικό της περιεχόμενο, αλλά για την ίδια τη «Μέθη», αυτή καθ’ αυτήν.
Αφού το ανώτερο «μαγικό επίτευγμα», ό,τι κι αν ήταν αυτό, είχε ως αποτέλεσμα την ηδονή και τη χαρά, σκέφτηκαν ότι μπορούσαν άνετα να «κόψουν δρόμο» κατευθείαν προς αυτή την ηδονή και τη χαρά.
Π.χ. αν κάποιος ήθελε να γίνει αρχηγός ενός κράτους για να χαρεί και να νιώσει ηδονή, γιατί να μην προκαλούσαν την ίδια ηδονή, χωρίς να χρειαστεί να μπλεχτεί κάποιος με την πολιτική, την εξουσία και τα παιχνίδια της και όλα αυτά;
Οπότε, αυτές οι οργανώσεις υπέθεταν ότι αν πετύχαιναν τη χαρά και την ηδονή, είχαν φτάσει κατευθείαν στον υπέρτατο στόχο, στην επαφή με τον Θεό, αφού η επαφή με τον Θεό ούτως ή άλλως το ίδιο αποτέλεσμα θα είχε, χαρά και ηδονή…

Το αποτέλεσμα ήταν ότι αυτές οι οργανώσεις πειραματίστηκαν ιδιαίτερα με τις τεχνικές δημιουργίας ηδονής. Αυτές οι οργανώσεις, π.χ. η γνωστή βικτοριανή «Χρυσή Αυγή» (Golden Dawn) του ΜακΓκρέγκορ Μάδερς, είναι που έκαναν μόδα την «τάντρα», τη σεξουαλική γιόγκα και τις τεχνικές της στη Δύση. Ταυτόχρονα πειραματίστηκαν ιδιαίτερα με τις τελετουργίες, με τον ερεθισμό των αισθήσεων και με τις ουσίες.
Δεν νομίζω ότι είναι παρακινδυνευμένο να πούμε ότι η καταστροφική ιστορία της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών για εξερεύνηση της αντίληψης και για τη δημιουργία ηδονής στο άτομο, ξεκινάει εκείνη την εποχή.

Η μελέτη των τεχνικών αυτών από τις λεγόμενες «μαγικές» οργανώσεις, αποκάλυψε κάτι που ήταν πάντοτε μπροστά στη μύτη όλων μας. Ότι οι ίδιες τεχνικές που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος για να διαγείρει τα κέντρα της ηδονής, χρησιμοποιούνταν πάντοτε από τις παραδοσιακές θρησκευτικές τελετουργίες.

Οι θρησκευτικές τελετές είναι σχεδόν πάντα ενορχηστρωμένες και χρησιμοποιούν ένα συνδυασμό οπτικών, ηχητικών και διανοητικών ερεθισμάτων. Σκεφτείτε τις γυναίκες που κλαίνε στη διάρκεια των γάμων, αλλά και τις τελετές βουντού στην Αϊτή. Βασίζονται στις ίδιες ψυχοσωματικές αντιδράσεις και πιθανότατα έχουν εξελιχθεί βασισμένες στις ίδιες παρατηρήσεις…

Δεν είναι επίσης σπάνιος ο συνδυασμός ουσιών και ψυχοσωματικών ερεθισμών. Στις τελετές βουντού παίρνουν μέρος σχεδόν πάντα παρόμοια «μαντζούνια», ενώ ακόμη και στην αρχαία Ελλάδα, στα Ελευσίνια, γνωρίζουμε ότι οι «μυημένοι» είχαν πιεί ένα μυστηριώδες ποτό με ψυχεδελικές δράσεις, τον «Κυκεώνα».

Μπορούμε σίγουρα να υποθέσουμε ότι και οι πολυήμερες «νηστείες» που επιβάλλονται στους πιστούς πριν από κάποια τελική και αποκαλυπτική τελετουργία (όπως π.χ. η μετάληψη) στην ουσία αδυνατίζουν τον οργανισμό και τον ωθούν να δεχτεί την ψυχεδελική δράση της τελετουργίας και των ουσιών της στο μέγιστο βαθμό.

[tab:2]

2Οι διάφοροι αρχηγοί καστών και «μυητικών» ομάδων εκμεταλλεύονταν πάντα την αδιευκρίνιστη κατάσταση της «μέθης» που παράγεται από ουσίες ή από συγκεκριμένα τελετουργικά αισθητηριακά ερεθίσματα.

Ένας από τους πιο διάσημους «ενορχηστρωτές» τέτοιων καταστάσεων, ήταν ο περίφημος «Γέρος του Βουνού», ο Χασάν Ι Σάμπα, ο οποίος κατεύθυνε τους «μυημένους» του με έναν συνδυασμό ουσιών, υπερβατικών διδασκαλιών και καλά ενορχηστρωμένων ψεύτικων «αποκαλύψεων».

Ο Χασάν Ι Σάμπα ήταν ο μεγάλος διδάσκαλος και καθοδηγητής των Ασσασσίνων, μιας αραβικής ομάδας που αποτελεί πρότυπο κάθε σημερινής ομάδας τρομοκρατών.

Οι Ασσασσίνοι χρησιμοποιούσαν φιλοσοφικές και θρησκευτικές διδασκαλίες, μυήσεις, τελετουργίες και πονηρά ενορχηστρωμένες καταστάσεις, για να παρασύρουν και να ελέγχουν τους «υφιστάμενούς» τους. Θεωρούσαν ότι μετέδιδαν ένα «μεσσιανικό» μήνυμα και μιλούσαν για τη δαιμονική φύση κάθε νόμου και λογικής.

Ο Μάρκο Πόλο στις διηγήσεις του αναφέρει ότι ο Σάμπα είχε πλάσει ένα είδος επίγειου παραδείσου με τον οποίο δελέαζε τους νεαρούς στρατολογημένους. Τους δίδασκε την «τεράστια δύναμη της τυφλής πίστης» και κατέληγε να τους υποβάλει ότι αν αυτοί του αποδείκνυαν την αφοσίωσή τους, θα κατακτούσαν μια θέση στον Παράδεισο, όπου θα ζούσαν ηδονικά για όλη την αιωνιότητα.

Σύμφωνα με τον Μάρκο Πόλο, ο Σάμπα είχε φτιάξει έναν μυστικό κήπο μέσα στον οποίο είχε κρύψει τις μεγαλύτερες απολαύσεις. Γυναίκες, μουσική, φαγητό, γλυκά, όλα αυτά ενισχυμένα με ψυχεδελικές ουσίες, αποκαλύπτονταν στον μεθυσμένο και ημι-ναρκωμένο «μυημένο», ο οποίος νόμιζε ότι βρισκόταν στον Παράδεισο και ότι ο Σάμπα κατείχε τα κλειδιά του…

Όταν οι «μυημένοι» συνέρχονταν, τους ενημέρωναν ότι είχαν πάει στον Παράδεισο, και για να επιστρέψουν έπρεπε να ακολουθήσουν τυφλά, μόνο με πίστη και χωρίς καμία αμφιβολία, τις επιταγές του Σάμπα.
Φυσικά, για να αποδείξουν την αφοσίωσή τους δεν τους ζητούσαν να κάνουν νηστείες, αλλά έπρεπε να ολοκληρώσουν παράτολμες ή αυτοκτονικές αποστολές, οι οποίες ήταν κυρίως αναθέσεις φόνων.
Η λέξη «ασσασσίνος» κατέληξε έτσι να σημαίνει «δολοφόνος» στην Αγγλική, και πολλοί υποθέτουν ότι η λέξη «χασίς» είναι η ετυμολογική ρίζα της.

«Τίποτα δεν είναι αληθινό, όλα επιτρέπονται», έλεγε λένε ο Χασάν Ι Σάμπα.

Εκτός βέβαια από το να φιλοσοφούμε και να σκεφτόμαστε. Είναι επικίνδυνο για την κάθε εξουσία, ειδικά των πανέξυπνων επιτήδειων που κατευθύνουν τα ανδρείκιλά τους με δόγματα, ψευτοφιλοσοφίες και διανοητικούς ιούς…

Καταλήγω ότι η περίφημη «υπερβατική» γνώση που ακούμε από διάφορους πιστούς και φανατικούς, έχει όλα τα χαρακτηριστικά αυτής της Μέθης, και ίσως θα πρέπει να την αντιμετωπίζουμε ως τέτοια: Ως κάτι που σε μικρό βαθμό ίσως είναι ευχάριστο, αλλά σε μεγάλο βαθμό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο.

Μήπως όμως παραείμαι λογικός καθώς τα σκέφτομαι όλα αυτά; Μήπως πρέπει να βγω σε κάποιο μπαρ και να πιώ μερικά ποτά για να ζαλιστώ;

Που ξέρεις; Ίσως στο μεθύσι μου επάνω να νομίσω ότι ανακάλυψα τον Θεό…

[tab:END]

Νέο Κρούσμα Δογματισμού: Αφαίρεση σκηνών από το φιλμάκι του Νέου Μουσείου!

Διαβάζουμε σε άρθρο της Ναυτεμπορικής (Δημοσιευμένο το Σαββατο, 25 Ιουλιου 2009)

Εντονη αντίδραση του ΠΑΣΟΚ προκάλεσε η απόφαση του υπουργού Πολιτισμού, Αντώνη Σαμαρά, να αφαιρέσει από το φιλμάκι του Κώστα Γαβρά που προβάλλεται στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης, σκηνές που ενόχλησαν την Εκκλησία της Ελλάδος. Συνεχίστε την ανάγνωση Νέο Κρούσμα Δογματισμού: Αφαίρεση σκηνών από το φιλμάκι του Νέου Μουσείου!

Αντιδογματισμός και «Σκεπτικισμός». Ποιές οι διαφορές τους;

O «σκεπτικισμός» είναι μια υποτίθεται ερευνητική στάση η οποία απορρίπτει οποιοδήποτε θέμα δεν έχει «επιστημονικές» βάσεις και δεν είναι αποδεκτό από το «ακαδημαϊκό κατεστημένο». Για έναν υποτιθέμενο «σκεπτικιστή», ορισμένα θέματα απορρίπτονται αυτόματα, π.χ. η ύπαρξη των εξηγήινων, τα UFO, οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας, η τηλεπάθεια, κλπ. Με άλλα λόγια, ο «σκεπτικισμός» είναι ένα ακόμη δόγμα, που απορρίπτει οτιδήποτε δεν συμφέρει στην κοσμοθεωρία του.

AltonBrownMotivatorΤο μεγάλο πρόβλημα αυτής της κοσμοθεωρίας, είναι ότι είναι απόλυτα κομφορμιστική στη βάση της. Υποστηρίζει το ακαδημαϊκό και πολιτικό κατεστημένο, τις μεγαλοεταιρίες, τους πλούσιους εμπόρους, και απορρίπτει οτιδήποτε είναι μικρό, οτιδήποτε ριξηκέλευθο, οτιδήποτε πρωτοποριακό…

Για αυτό το λόγο, διάφοροι πραγματικοί σκεπτικιστές, άνθρωποι δηλαδή που τους αρέσει να αμφιβάλλουν και να εξερευνούν τα πράγματα από όλες τις πλευρές, έχουν αναζητήσει διάφορες άλλες λέξεις για να περιγράψουν την ανάγκη τους να διατηρήσουν έναν ανοιχτό νου.

Μια από αυτές τις λέξεις είναι και ο «αντι-δογματισμός» που τόσες φασαρίες έχει προκαλέσει και τον οποίο προσπαθούμε να προωθήσουμε σ’ αυτό τον ιστοχώρο.

Μια άλλη λέξη είναι ο «Ζητητισμός» του πρώην «σκεπτικιστή» Μαρτσέλο Τρούτσι. Ο Τρούτσι, ο οποίος είναι ένας πραγματικά ενδιαφέροντας φιλόσοφος και επιστημολόγος, κατήγγειλε τον δογματισμό του υποτιθέμενου σκεπτικιστικού κινήματος σε αρκετές περιστάσεις.

Μας χρειάζεται όμως ο σκεπτικισμός ή τον απορρίπτουμε απόλυτα;

Όπως είπαμε, ο αντιδογματικός δεν απορρίπτει τίποτα 100% και δεν αποδέχεται τίποτα 100%. Άρα, με ανοιχτά μυαλά, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τον σκεπτικισμό. Έχει κάτι καλό; Μας χρειάζεται;

Ναι, όλα δείχνουν ότι μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Σίγουρα περισσότερο από όσο μας χρειάζονται οι διάφορες μεταφυσικές και οι θρησκείες, γιατί από τα δύο τελευταία υπάρχει σήμερα τεράστια ΥΠΕΡπροσφορά, ενώ από πραγματικό σκεπτικισμό… λίγα πράγματα.
Ζούμε σε μια εποχή μεγάλου ανορθολογισμού, απίστευτης ανοησίας, προπαγάνδας χωρίς όρια, τα ΜΜΕ προσπαθούν να μας κάνουν ακόμη πιο ανεγκέφαλους από όσο είμαστε, ο φασισμός, ο εθνικισμός, η μισαλλοδοξία είναι σε τρομερή άνοδο, οι άνθρωποι αντί να αναζητήσουν απτές λύσεις αναζητούν ανύπαρκτους και μεταφυσικούς σωτήρες, η καταστροφολογία δίνει και παίρνει, ο φονταμενταλισμός έχει αρχίσει να οπλίζεται με τα πιο καταστροφικά όπλα…
Αν δεν κάνουμε κάτι για όλα αυτά, όσο περνάει από το χέρι μας, δεν νομίζω ότι η κατάληξη θα είναι καλή.

Ο σκεπτικισμός, όσο είναι μια τάση που προσπαθεί να δράσει ως αντίβαρο όλων των προηγούμενων, δεν είναι κάτι αρνητικό.
Όταν όμως αρχίσει να επιβάλλει τον δικό του δογματισμό, υποπίπτει στο ίδιο παράπτωμα που υποπίπτουν αυτά που πολεμάει: Γίνεται ένας ακόμη φονταμενταλισμός.

Στέκομαι προσωπικά ενάντια σ’ αυτόν τον ψεύτικο «σκεπτικισμό», γιατί είναι εξίσου επικίνδυνος με μια θρησκεία που προσπαθεί να αποσιωπήσει οτιδήποτε δεν της συμφέρει.
Παράδειγμα: Είναι το ίδιο επικίνδυνος ένας γιατρός που θεωρεί ότι μόνο τα φάρμακα της Bayern σου κάνουν καλό, όσο ακριβώς και ένας φανατικός ιερέας κάποιας θρησκείας που θεωρεί ότι οι αρρώστειες θεραπεύονται μόνο με αγίασμα.
Είναι το ίδιο επικίνδυνος ένας αδίστακτος έμπορος φαρμάκων όσο ένας αδίστακτος έμπορος ξορκιών.

Αυτός λοιπόν ήταν ο σκοπός του antidogma.gr. Δεν είναι να χαϊδέψει κανενός της παρωπίδες, ούτε να προβάλει τα δόγματα κανενός πίσω από το προσωπείο ενός δήθεν «αντιδογματισμού» ή ενός δήθεν «σκεπτικισμού». Είναι να μας ωθήσει να σκεφτόμαστε λίγο παραπάνω, λίγο πιο ελεύθερα.

Είναι ειλικρινά πολύ δυσκολο και πολλές φορές νομίζω ότι έχω χάσει πλέον πολλές ελπίδες ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Όπώς έλεγε και ένας ιερέας του Βατικανού στo ντοκιμαντέρ Religulus, όταν παραδεχόταν ότι η Καθολική θρησκεία είναι στην ουσία ένας χαζός πολυθεϊσμός: «Τι να κάνεις; Ζεις και πεθαίνεις με τις βλακείες που αρέσουν στο πλήθος…»
Αλλά νομίζω ότι πρέπει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι φανατικοί υπάρχουν από όλες τις πλευρές. Υπάρχουν φανατικοί UFOλόγοι όπως υπάρχουν φανατικοί αντι-UFOλόγοι. Υπάρχουν φανατικοί «εναλλακτικοί», όπως υπάρχουν και φανατικοί οπαδοί του κατεστημένου. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι πίσω από όλα κρύβονται μυστικές οργανώσεις, όπως υπάρχουν και εκείνοι που πιστεύουν ότι η πολιτική είναι μονάχα αυτό που φαίνεται.

Και οι δύο πλευρές, αν θέλετε την άποψή μου, είναι ηλίθιες, για να το θέσω ευγενικά.

Αν κάποιος ενοχλείται από τον αντι-δογματισμό ως ανάγκη ή ως στάση, ή ενοχλείται που κάποιοι προσπαθούν να πούνε αυτά που σκέφτονται ανοιχτά και χωρίς να θέλουν να αποκρύψουν καμιά πλευρά του νομίσματος, τους ζητάμε συγνώμη. Αλλά θα πρέπει να αναρωτηθούν κάποτε γιατί τους ενοχλεί ο αντιδογματισμός, και όχι η δοκός μέσα στο μάτι τους, όπως έλεγε και ο Ιησούς Χριστός…