Monthly Archives: Αύγουστος 2009

  Υπήρχε κάποτε μια κυρία περασμένης ηλικίας, ας την πούμε κυρία Κούλα, η οποία διαφήμιζε παντού τις γνωριμίες της. Έλεγε ότι γνώριζε υπουργούς, βουλευτές, δικαστές, γιατρούς… Δεν υπήρχε άνθρωπος εξουσίας και δύναμης που να μην γνώριζε! Έτσι έλεγε τουλάχιστον.   Αν κάποια στιγμή έφευγε κάποιος στον στρατό, η κυρία Κούλα έλεγε στους γονείς του ότι μπορούσε να του πετύχει μια καλή μετάθεση. Τα ίδια έλεγε σε εκείνους που κυνηγούσαν μια θέση στο δημόσιο. Φτάνει να το ήθελες, και η κυρία Κούλα «θα μιλούσε σε κάποιον, για να γίνει η δουλειά σου»…   Φυσικά, οι περισσότεροι την αντιμετώπιζαν με αδιαφορία και κάποια ενόχληση. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χρειάζονται εξυπηρετήσεις. Επίσης έχουν και κάποιο εγωισμό. Ελάχιστοι λοιπόν ζητούσαν τη βοήθεια της κυράς Κούλας, και αυτό συνέβαινε μόνο όταν τα πράγματα έφταναν στο απροχώρητο. Αλλά όλοι σχεδόν την κρατούσαν «στα υπόψη» τους. «Πού ξέρεις; Ίσως και πράγματι να γνωρίζει όλους αυτούς που […]

Ο διάσημος φυσικός David Deutsch υποστηρίζει ότι το σύμπαν μας αποτελείται από πολλαπλούς παράλληλους κόσμους που ο ένας βρίσκεται δίπλα στον άλλον. Σύμφωνα με τον ίδιο, υπάρχει ένα πείραμα που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι μας αποδεικνύει με εμπειρικό τρόπο την ύπαρξη αυτών των παράλληλων «κόσμων» ή «διαστάσεων». Ένα πείραμα υπαρκτό, καταγεγραμμένο, το οποίο γίνεται σε κάθε εργαστήριο. Και το οποίο πείθει ότι «κάτι συμβαίνει» και τον πιο δύσπιστο… Πρώτα από όλα, θα πρέπει να εξηγήσουμε ότι στη θεωρία των παράλληλων συμπάντων, έχουμε σημεία που τα σύμπαντα αυτά «συναντιούνται», «τέμνονται». Αυτά είναι τα σημεία στο οποία  ένα «σύμπαν» διακλαδίζεται σε άλλα δύο. Αυτό συμβαίνει τη στιγμή που γίνεται κάποια «κβαντική επιλογή» (π.χ. αν ένα ραδιενεργό «βαρύ» σωματίδιο διασπάται ή όχι σε δύο ελαφρύτερα). Το πείραμα λοιπόν εντοπίζει τα «σημεία συμβολής» των κβαντικών διακλαδώσεων (αν δεχτούμε την ερμηνεία των παράλληλων συμπάντων) ή την ύπαρξη «κρυμμένων μεταβλητών» (αν δεχτούμε την υπόθεση Bohm) […]

*Το παρόν άρθρο είναι παλαιότερο κείμενο του συγγραφέα Παντελή Γιαννουλάκη στο Φόρουμ του antidogma. Με απλά δυο λόγια : Το Δόγμα της Οικονομίας είναι αυτό που μεταφράζει τα πάντα, εννοώ τα πάντα, με όρους Οικονομίας. Βλέπει όλον τον κόσμο και όλα τα περιεχόμενά του και όλη την ανθρωπότητα και όλες τις δράσεις και αντιδράσεις της, μέσα από το Οικονομικό πρίσμα, το όποίο αυτό έχει δημιουργήσει, εστιαζόμενο σε μια δική του ερμηνεία της Ιστορίας και της Κοινωνίας, ακόμη και της φύσης του Ανθρώπου και των προσωπικών έργων του. Θεωρεί ότι όλα τα ζητήματα είναι κατά βάθος οικονομικά ζητήματα. (Αυτό, κατ’ επέκταση, στη Δύση, στον 20ό αιώνα τελικά εξελίχθηκε στο ότι όλα τα ζητήματα είναι κατά βάθος πολιτικά ζητήματα ή έχουν πολιτική διάσταση. Κυρίως θεωρώντας ότι η πολιτική είναι η διαχείριση της Οικονομίας και της Κοινωνίας που η Οικονομία δημιουργεί). Στη σχετικά νεότερη εποχή, κατά τους τελευταίους αιώνες, το Δόγμα της Οικονομίας […]

Το 1957 μια ομάδα επιστημόνων σκαρφίστηκε ένα τρελό σχέδιο: Να στείλει στον Άρη ένα διαστημόπλοιο που θα προωθούνταν από πυρηνικές βόμβες. Αυτό το σχέδιο ονομάστηκε «Πρόγραμμα Ωρίωνας» (Orion Project)… Ο Ωρίωνας θα ζύγιζε 4.000 τόνους, θα κουβαλούσε 2.600 πυρηνικές βόμβες και θα μετέφερε 50 επιβάτες… Πρόκειται για μια ιστορία ανήκουστης επιστήμης, Ψυχρών Πολεμιστών και μιας εποχής παθιασμένης με το Διάστημα. Ακόμη και σήμερα δημιουργεί προκλητικά ερωτήματα: Τι θα γινόταν αν είχε ολοκληρωθεί; Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου του George Dyson, Orion Project   [tab: 1]ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΑ Μετά το ρίξιμο των πυρηνικών βομβών στην Ιαπωνία, η αμερικανική επιστημονική κοινότητα είχε μουδιάσει. Μόλις έσβησε και ο ενθουσιασμός για το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι επιστήμονες των Η.Π.Α. άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι δεν είχαν φτιάξει ένα τεχνολογικό θαύμα που θα βοηθούσε στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, αλλά ένα όπλο χωρίς προηγούμενο μεν σε φονική δύναμη, αλλά εξίσου βάρβαρο με την πρώτη πέτρα […]

Scroll To Top