Ο πιο τραγικός φύλακας

Η εικόνα του σπηλαίου του Πλάτωνα είναι τραγική. Να προσπαθείς να πεις στους άλλους τι βρήκες «εκεί έξω» όταν κατάφερες να βγεις, και εκείνοι να θέλουν να σε χτυπήσουν και να σε σκοτώσουν αντί να θέλουν να σε ακούσουν.

Αλλά στην εποχή μας υπάρχει και μεγαλύτερη τραγικότητα:

Είναι η τραγικότητα εκείνων που νομίζουν ότι κατάφεραν να ελευθερωθούν, ενώ εξακολουθούν και είναι δεμένοι στα δεσμά τους.

Εκείνων που ένιωσαν μια αμφίβολη λάμψη να ξεγλιστράει κάπου παραπέρα, μια λάμψη που δεν κατάφεραν να τη δούνε καθαρά, ούτε κατάλαβαν καλά καλά τι είδαν….

Εκείνων που κάποιος τους είπε ψέματα ότι εκείνη η σκιά ήταν «ο Θεός» ή «η Αλήθεια» και εκείνοι πίστεψαν, και έγιναν μάλιστα φανατικοί του ψέματος…

Πλέον κανείς δεν τολμάει να τους μιλήσει, να τους πει για το πραγματικό φως, ή για τις περιπέτειες εκείνων που πραγματικά είδαν τι υπάρχει εκεί έξω.

Θα πολεμήσουν, θα απειλήσουν, εκείνον που θα τους μιλήσει για το φως, γιατί αυτοί μιλούν για σκιές, και οι σκιές διαλύονται σε κάθε υποψία φωτός.

Δεν θέλουν να διαλυθούν οι σκιές τους. Για αυτό και προτιμούν να κάνουν εκείνον που μιλάει για το φως, να σιωπήσει…

Αυτή είναι η πιο άσχημη πραγματικότητα. Να νομίζεις ότι είσαι φυγάς, ενώ είσαι στην ουσία ο πιο τραγικός φύλακας…

1 Comment

  1. Χαιρετώ ! Τί γίνεται αυτή η σελίδα ;

    Επί του κειμένου, γι’ αυτό χρειάζεται η κριτική σκέψη μάλλον, παρά η λαχτάρα για μια γρήγορη »Φώτιση». Άλλωστε και στην περίπτωση ενός πραγματικού μακροχρόνιου εγκλεισμού, συνιστάται η βαθμιαία προσαρμογή του φυλακισμένου.

    Κάπως έτσι το περιγράφει κι ο Πλάτων στον γνωστό του μύθο :

    «Σκεφτείτε, λέει ο Σωκράτης, πως ένας από τους φυλακισμένους στην σπηλιά ελευθερώνεται από τις αλυσίδες του και βγαίνει έξω. Το δυνατό φως θα τύφλωνε τα μάτια του και στην αρχή θα ήθελε να επιστρέψει στο οικείο ημίφως. Θα ήταν πολύ σαστισμένος για να παρατηρήσει τα αντικείμενα γύρω του. »Και αν… κάποιος του έδειχνε καθένα από τα αντικείμενα που περνούσαν δίπλα του και τον ανάγκαζε με ερωτήσεις να πει τί είναι, πιστεύετε πως δεν θα τα είχε χαμένα και πως δεν θα θεωρούσε πως ό,τι έβλεπε πριν ήταν πιο αληθινό από τα πράγματα που έβλεπε τώρα ;».

    »Ο απελευθερωμένος αιχμάλωτος θα έπρεπε να συνηθίσει σταδιακά στο νέο περιβάλλον. Πρώτα, θα μάθαινε να ξεχωρίζει τις σκιές που δημιουργεί ο ήλιος, μετά τις αντανακλάσεις στο νερό, κι ύστερα θα άρχιζε να διακρίνει τα στερεά αντικείμενα του αληθινού κόσμου. Την νύχτα θα ατένιζε το παρήγορο φως των αστεριών και του φεγγαριού. Η όρασή του θα δυνάμωνε αρκετά για να κοιτάξει ψηλά στον ήλιο –και θα μπορούσε πλέον να αρχίσει να αντιλαμβάνεται το γενικό σχήμα των πραγμάτων… Τότε θα καταλάβει ότι όσα είχε συνηθίσει να βλέπει στην σπηλιά ήταν απλώς εικόνες.»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *