Πώς πρέπει να αναλύουμε κάθε δόγμα/meme

Πολλοί νομίζουν ότι «αντιδογματισμός» είναι να κατηγορείς τα δόγματα ή να τα απορρίπτεις αυτόματα. Όμως δεν είναι αυτό. Κάτι τέτοιο θα ήταν μια εξίσου δογματική συμπεριφορά.

Αντιδογματισμός, είναι να έχεις μια πλήρη, ολοκληρωμένη, ξεκάθαρη και σφαιρική άποψη για το κάθε δόγμα / meme / ιδέα.

Προσπαθώ εδώ και καιρό να ορίσω τον αντιδογματισμό με απλό και ξεκάθαρο τρόπο και νομίζω ότι με τα ακόλουθα ερωτήματα, γίνεται περισσότερο ξεκάθαρος.

Αν γνωρίζουμε κάποιες απαντήσεις -έστω με υποθέσεις, αλλά πάντοτε με στοιχεία- για τις παρακάτω ερωτήσεις, τότε και μόνο τότε έχουμε κάνει το πρώτο πραγματικά αντιδογματικό βήμα απέναντί στο κάθε meme ή δόγμα που μας απασχολεί.

Οι απαντήσεις, αλλά και η διεργασία της εξερεύνησής τους, αποκαλύπτουν τη φύση, τη δύναμη αλλά και τις αδυναμίες του meme/δόγματος, ακόμη και αν στην αρχή φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να το αναλύσεις.

Προσπαθήστε να εφαρμόσετε τα παρακάτω ερωτήματα σε κάθε δόγμα, και θα καταλάβετε την αξία τους…

  • Ποιος το σκέφτηκε (δημιούργησε) ή πώς δημιουργήθηκε μόνο του;
    (Ίσως η σημαντικότερη ερώτηση, γιατί οι απαντήσεις αποκαλύπτουν το «αυθεντικό» (original) meme/δόγμα και την πρωτότυπη φύση του.)
  • Γιατί το υιοθέτησε ο πρώτος φορέας / μεταδότης του;
    (Άλλη σημαντική ερώτηση. Οι απαντήσεις περιγράφουν το κοινωνικό-πολιτικό πεδίο στο οποίο «έδεσε» η ιδέα/δόγμα/meme και για αυτό προωθήθηκε).
  • Με ποιους τρόπους εξαπλώθηκε;
    (ποια Media το χρησιμοποιήσαν, ποιοι κέρδισαν από αυτό, κλπ)
  • Ποιοι επένδυσαν σ’ αυτό και βοήθησαν στην εξάπλωσή του;
    (βαθύτερο επίπεδο, που αποκαλύπτει πολλά για τον τρόπο που «εξελίσσεται το meme», αλλά αποκαλύπτει και ποιες «προσθήκες» έγιναν για καθαρά «εμπορικούς/mediaκούς/πολιτικούς» σκοπούς στο όλο θέμα.)
  • Για ποιους σκοπούς το υιοθέτησαν;
    (πολιτική χρήση του ήδη διαμορφωμένου κοινωνικού πλέον φαινομένου)
  • Πώς διαμορφώνει τη σκέψη μας και την αντίληψή μας;
    (σε τι λογικές οδηγείται το πλήθος εξαιτίας του διαμορφωμένου και δημοσιοποιημένου πλέον meme)
  • Με ποιο μηχανισμό παγιδεύει τους φορείς του;
    (πώς το σύστημα το χρησιμοποιεί για να αυξάνει τον έλεγχό του απέναντι στους πολίτες).

Ο καλύτερος δάσκαλος που είχα ποτέ…

Μόρφωση δεν είναι το να μπορείς να κρατήσεις στη μνήμη σου πολλά πράγματα ή να γνωρίζεις πολλά. Μόρφωση είναι το να είσαι σε θέση να ξεχωρίζεις εκείνο που γνωρίζεις από εκείνο που δεν γνωρίζεις.

Ανατόλ Φρανς

Ο κ. Whitson δίδασκε φυσική στην έκτη τάξη του δημοτικού.

Την πρώτη ημέρα που είχαμε μάθημα μαζί του, μας έκανε μια ομιλία για ένα πλάσμα που ονομάζεται «γατολέων», ένα νυχτόβιο ζώο που εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια της εποχής των παγετώνων.

Καθώς μιλούσε, μας έδωσε να κοιτάμε ένα κρανίο. Εμείς κρατήσαμε σημειώσεις των πραγμάτων που μας έλεγε, γιατί αργότερα θα μας έβαζε τεστ.

Όταν πήρα πίσω την κόλλα μου, σοκαρίστηκα! Υπήρχε ένα μεγάλο κόκκινο Χ πάνω σε κάθε μία από τις απαντήσεις μου. Είχα αποτύχει! Έπρεπε να υπάρχει κάποιο λάθος! Είχα γράψει ακριβώς ό,τι είχε πει ο κ. Whitson!

Τότε συνειδητοποίησα ότι όλοι στην τάξη είχαν αποτύχει. Τι είχε συμβεί;

Πολύ απλά. O κ. Whitson μας εξήγησε ότι όσα μας είπε σχετικά με τον «γατολέοντα», τα είχε βγάλει από το μυαλό του. Ποτέ δεν υπήρχε αυτό το ζώο. Οι πληροφορίες στις σημειώσεις μας ήταν, επομένως, λανθασμένες. Πώς περιμέναμε να μας βάλει καλό βαθμό για λανθασμένες απαντήσεις;

Περιττό να πω ότι ήμασταν εξοργισμένοι. Τι είδους τεστ ήταν αυτό; Και τι είδους δάσκαλος;

Έπρεπε να το είχαμε καταλάβει, μας είπε ο κ. Whitson. Εξάλλου, την ίδια στιγμή που μας έδινε να δούμε το κρανίο του γατολέοντα (στην πραγματικότητα ήταν μιας γάτας) μας έλεγε ότι δεν είχε σωθεί κανένα ίχνος του ζώου! Είχε περιγράψει την καταπληκτική νυχτερινή όραση του, το χρώμα της γούνας του και διάφορα άλλα χαρακτηριστικά, που κανονικά δεν έπρεπε να γνωρίζει! Είχε δώσει στο ζώο ένα γελοίο όνομα, και εμείς ακόμη και τότε δεν υποπτευθήκαμε τίποτα!  Τα μηδενικά στις κόλλες μας θα καταγράφονταν στο επίσημο βαθμολόγιο μας, είπε. Και έτσι έγινε.

Ο κ. Whitson μας είπε ότι ήλπιζε πως θα μαθαίναμε κάτι από όλη αυτή την εμπειρία: Ότι οι εκπαιδευτικοί και τα σχολικά βιβλία δεν είναι αλάνθαστα. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν είναι. Μας είπε να μην αφήσουμε το μυαλό μας να κοιμηθεί, και να το λέμε όταν πιστεύαμε ότι ο ίδιος ή το βιβλίο ήταν λάθος.

Κάθε μάθημα ήταν μια περιπέτεια με τον κ. Whitson. Ακόμη θυμάμαι κάποιες μέρες αυτούσιες, σχεδόν κάθε στιγμή τους. Μια μέρα μας είπε ότι η Volkswagen του ήταν ένας ζωντανός οργανισμός. Μας πήρε δύο ολόκληρες μέρες για να μπορέσουμε να διατυπώσουμε μια άρνηση που δέχτηκε ως αδιαμφισβήτητη. Δεν μας άφησε να ησυχάσουμε μέχρι που αποδείξαμε όχι μόνο ότι γνωρίζαμε καλά τι είναι ένας οργανισμός, αλλά και ότι είχαμε το σθένος να πολεμήσουμε για την Αλήθεια.

Κουβαλήσαμε τον καίνουργιο αυτό σκεπτικισμό σε όλες τις επόμενες τάξεις μας. Αυτό προκάλεσε προβλήματα στους άλλους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι δεν είχαν συνηθίσει να τους αμφισβητούν. Σε κάποιες περιπτώσεις ο καθηγητής ιστορίας έλεγε κάτι, και κάποιος έβηχε υποτιμητικά μουρμουρίζοντας «…γατολέων».

Αν μου ζητηθεί ποτέ να προτείνω μία λύση για τα προβλήματα στα σχολεία μας, θα είναι ο κ. Whitson. Δεν κάναμε καμιά μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη, αλλά τα παιχνίδια του κ. Whitson δίδαξαν σε μένα και τους συμμαθητές μου κάτι εξίσου σημαντικό: το θάρρος να κοιτούμε τους ανθρώπους στα μάτια και να τους λέμε ότι κάνουν λάθος. Μας δίδαξαν επίσης ότι μπορούμε να το κάνουμε με διασκεδαστικό τρόπο.

Δεν το εκτιμούν φυσικά όλοι. Κάποτε μίλησα σε έναν δάσκαλο για τον κ. Whitson και έμεινε άφωνος. «Δεν έπρεπε να σας εξαπατήσει έτσι», είπε.

Κοίταξα τον δάσκαλο στα μάτια και του είπα ότι έκανε λάθος.


Ένα εκπληκτικό κείμενο για το θέμα της διδασκαλίας. Το πρωτότυπο κείμενο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Με τη Λογική μπορούμε να καταλάβουμε τα πάντα!

Συζητάμε μερικές φορές για τα «όρια της νόησης» και καταλήγουμε -σχεδόν πάντα βιαστικά και χωρίς να το σκεφτούμε πραγματικά- ότι «η νόηση -δηλαδή η λογική- είναι «πεπερασμένη» οπότε ίσως είναι καλύτερα να εμπιστευόμαστε  το ένστικτο» και διάφορα άλλα τέτοια βιαστικά και κυριολεκτικά, α-νόητα.

Είναι πραγματικά η νόηση πεπερασμένη; Υπάρχει κάποιο όριο σ’ αυτά που μπορούμε να καταλάβουμε;

Και μια σημαντικότερη ερώτηση: Έχουμε το δικαίωμα να υποτιμάμε τον εαυτό μας τόσο πολύ, πιστεύοντας ότι ΔΕΝ μπορούμε να καταλάβουμε τα πάντα;

Αναρωτιέμαι: Μήπως αυτή η πεποίθηση ότι ΔΕΝ μπορούμε να καταλάβουμε τα πάντα, είναι μια ύπουλη δικαιολογία που μας έχει εμφυτευτεί από ολόκληρο το κοινωνικό σύστημα, ακριβώς για αυτό τον λόγο – για να ΜΗΝ προσπαθούμε να σκεφτόμαστε;

Ο νους σε όλη την ανθρώπινη Ιστορία έχει δείξει ότι καταφέρνει να ξεπερνάει κάθε είδους όρια. Γιατί λοιπόν βάζουμε όρια σε κάτι που μοιάζει να είναι φτιαγμένο να ξεπερνάει τα όρια;

Μήπως αν προσπαθούσαμε περισσότερο να καταλάβουμε, γνωρίζοντας ότι ΜΠΟΡΟΥΜΕ να καταλάβουμε, θα ζούσαμε σε έναν καλύτερο κόσμο, όπου θα είμαστε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι είμαστε σήμερα, κύριοι του εαυτού μας;

Σ’ αυτό το κείμενο θέλω να δείξω ότι το μυαλό μας είναι υπεραρκετό για να καταλάβουμε πάρα πολλά πράγματα, φτάνει να τροφοδοτηθεί με τα σωστά στοιχεία και με τη θέληση να αντικρίσουμε το σύμπαν χωρίς παρωπίδες.

Συνεχίστε την ανάγνωση Με τη Λογική μπορούμε να καταλάβουμε τα πάντα!

Αμφιβολία: Αυτό που μας κάνει Ανθρώπους

Όλα ξεκινούν από την Αμφιβολία. Από αυτήν ξεκινούν η Αναζήτηση και η Δημιουργία.
Η Αμφιβολία είναι αυτή που σε κάνει να μη δέχεσαι τα δεδομένα.
Αυτή είναι που σε βάζει να φαντάζεσαι εναλλακτικές διαδρομές.
Αυτή σε κάνει να επαναστατείς απέναντι στη «καθεστηκυία» τάξη.

Αν δεν αμφιβάλλεις, απλά δέχεσαι, γίνεσαι στην καλύτερη περίπτωση ένας αγαθός και χαρούμενος Βούδας (στη χειρότερη δεν θα αναφερθώ) αλλά σε καμιά περίπτωση δημιουργικός άνθρωπος.
Ο δημιουργός αμφιβάλλει για τη Φύση, αμφιβάλλει για αυτό που βλέπει, αμφιβάλλει για τον ίδιο του τον εαυτό, και έτσι γίνεται κάτι «παραπάνω».

«Σκέφτομαι άρα υπάρχω» έλεγε ο Καρτέσιος, επειδή ήταν όμως πιστός Χριστιανός και φοβόταν να θέσει θέμα πίστης. Και τα κομπιούτερ σκέφτονται, αλλά δεν υπάρχουν ως όντα. Άρα, ο Καρτέσιος κάνει λάθος!

Το σωστό είναι «Αμφιβάλλω άρα υπάρχω». Τα κομπιούτερ δεν αμφιβάλλουν, για αυτό παραμένουν μηχανές και άψυχα. Τα ζώα δεν αμφιβάλλουν, για αυτό παραμένουν ζώα.
Ο Άνθρωπος, αυτό το σπάνιο ζώο, ήταν το μοναδικό που σήκωσε κεφάλι και είπε «Για δες! Αυτό μπορεί να φαίνεται έτσι, αλλά μάλλον δεν είναι έτσι…» και έτσι άρχισε να γίνεται κάτι πέρα από μηχανή…

Όταν ο άνθρωπος δεν αμφιβάλλει, γίνεται ξανά «ρες», πράγμα, μια απλή, πειθήνια, προβλέψιμη μηχανή. Και μάλλον όχι μόνο μηχανή, αλλά και όπλο, που στρέφεται πολλές φορές ενάντια στους πραγματικούς Ανθρώπους, εκείνους που τολμούν να αμφιβάλλουν…

Ξύλινος Λόγος και «Φιλοσοφία»

Δεν μου αρέσει να μου μιλάνε με «ξύλινο λόγο». Νιώθω σαν να με κοροϊδεύουν.

Δείτε π.χ. τον πίνακα που παραθέτω (τον βρήκα στο stupidity.gr). Ξεκινήστε από οποιαδήποτε σειρά της πρώτης στήλης, διαβάστε στη συνέχεια οποιαδήποτε σειρά της …δεύτερης, μετά της τρίτης κλπ.

Τρομερό; Μιλάτε πλέον σαν επαγγελματίας φιλόσοφος ή πολιτικός…

Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Μήπως καταφέρατε να μιμηθείτε τόσο αποτελεσματικά την ατμόσφαιρα των σχετικών λόγων, γιατί και εκείνοι πηγάζουν από κάτι ανάλογο;

Διαβάζω εδώ και χρόνια διάφορους επαγγελματίες φιλοσόφους και τρομάζω με την ασταμάτητη παράθεση νόμων, τυπολογιών και περίπλοκων όρων, που καταλήγουν σε ένα δυσεπίλυτο κουβάρι μάλλον αδύνατο να διελευκανθεί αν είναι ή όχι σωστό. Είναι μάλιστα στις περισσότερες περιπτώσεις αδύνατο να εντοπίσεις το πιο απλό και βασικό λάθος για να μπορέσεις να αξιολογήσεις τις αντιλήψεις του ομιλητή: Αν φάσκει και αντιφάσκει ή αν είναι συνεπής στην εξέλιξη του λόγου του!

Σίγουρα υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις που ο ομιλητής ή ο συγγραφέας δεν κάνει κακοπροαίρετη εφαρμογή κάποιου παρόμοιου πίνακα, αλλά προσπαθεί απλά να είναι «επιστημονικός». Νομίζω όμως ότι ακόμη και σ’ αυτή την περίπτωση είναι φανερό πως υπάρχει μια βασική παρεξήγηση: Η προσπάθεια να «μαθηματικοποιηθεί» η φιλοσοφία, και να δημιουργηθούν περίπλοκα λεκτικά «θεωρήματα».

Νομίζω ότι αυτή η στάση είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη να οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα. Στα μαθηματικά είναι εύκολο να γίνει έλεγχος της ορθότητας των συλλογισμών, γιατί εκεί έχουμε ξεκάθαρα και διακριτά«πεδία αναφοράς», λογικά πλαίσια, αρχικά αξιώματα, αλλά και τρόπους ελέγχου της ορθότητας των μαθηματικών συλλογισμών μας.

Όμως σε κείμενα ή συζητήσεις φιλοσοφίας, πεδίο αναφοράς είναι νομίζω αδύνατο να ορίσουμε  (η φιλοσοφία είναι υποχρεωμένη εκ των πραγμάτων να πάρει ΟΛΑ τα δεδομένα υπόψη της), ενώ ο σωστός ορισμός των αρχικών αξιωμάτων που υποτίθεται ότι κάνουμε από κοινού, αυτοί που συζητάμε, οι αναγνώστες και οι συγγραφείς, είναι εξαιρετικά σπάνιος.

Καταλήγουμε λοιπόν σε βαθιές «φιλοσοφικές» αυθαιρεσίες, με ένα …άρωμα απλώς μαθηματικής και ακαδημαϊκής δομής…

Ας εγκαταλείψουμε λοιπόν τον ξύλινο λόγο όλοι εκείνοι που τον χρησιμοποιούμε.

Δεν μας χρειάζεται.

Πέρασε η εποχή που χρειαζόταν σε κάποιους για να «επιδείξουν» την «επιστημονική τους κατάρτιση».

Πλέον, πραγματικά «επικοινωνιακός» και πραγματικός επιστήμονας είναι εκείνος που μπορεί να μιλήσει με γλώσσα απλή, βατή, κατανοητή, αλλά και στιβαρή από πλευράς επιχειρημάτων, γνώσεων και συλλογισμών…

Ο Αριστοτέλης για το πώς πρέπει να κρίνουμε την Tέχνη…

«Διό καὶ κρίνουσιν άμεινον οι πολλοί και τα της μουσικής έργα και τα των ποιητών· Άλλοι γάρ άλλο τι μόριον, πάντα δε πάντες.» (Πολιτικά 3)
(γι’ αυτό και οι πολλοί είναι σε θέση να κρίνουν καλύτερα τα έργα της μουσικής και των ποιητών: ο ένας κρίνει ένα μέρος, ο άλλος ένα άλλο, και όλοι μαζί το σύνολο)

Αυτή είναι η φιλοσοφία πίσω από το Critics.gr, το οποίο φτιάξαμε για να προωθήσουμε μια όσο το δυνατόν πιο πολυφωνική κρίση των δημιουργιών του ανθρώπου, στο οποίο σας προσκαλώ να πάρετε μέρος…

Ζαλισμένα και επικίνδυνα θύματα…

Με την πίστη μας στην ανοησία και στο μη-λογικό, με την εμπιστοσύνη που δείχνουμε στα ζωώδη μας ένστικτα, έχουμε οδηγηθεί σε μια κοινωνία όπου οι περισσότεροι είμαστε πλέον επικίνδυνα θύματα. «Επικίνδυνα», γιατί επιβάλλουμε με πάμπολλες μεθόδους τη θυματοποίηση ακόμη και σε εκείνους που την αρνούνται, ακόμη και σε εκείνους που έχουν καταλάβει ότι πρέπει να αρχίσουν να χρησιμοποιούν αυτό το παράξενο πράγμα που έχουν πίσω από το μάτια τους, το μυαλό…

Φυσικά, κάποιοι πολύ πιο έξυπνοι από εμάς έχουν καταλάβει εδώ και αιώνες τα μυστικά του χειρισμού των ηλίθιων. Αυτοί μας βλέπουν όπως οι κτηνοτρόφοι βλέπουν τα κοτόπουλα και τα μοσχάρια: Ως τροφή, ως κατευθυνόμενα κοπάδια, ως μηχανισμούς κέρδους και απόλαυσης για τους εαυτούς τους.

Δείτε γύρω σας τι συμβαίνει: Εκατομμύρια άνθρωποι ζούνε μια απαίσια ζωή, με καθημερινό πόνο και άγχος, για μερικά ψίχουλα, και στο τέλος πεθαίνουν από καρκίνους, από αρρώστιες, είτε πεινασμένοι με ψεύτικες και ανεπαρκείς συντάξεις. Υπάλληλοι, εργάτες, υφιστάμενοι…

Κοριτσάκια -και αγοράκια- οδηγούνται στην πορνεία και στα ναρκωτικά, και βιάζονται -με τη συγκατάθεσή τους μάλιστα- από ανθρωπόμορφα κτήνη, για να κερδίσουν μερικά χρήματα και χημικές απολαύσεις.

Οι λιγοστοί άνθρωποι του πνεύματος «τυποποιούνται» μέσα από σκληρούς μηχανισμούς και επιβαλλόμενες πρακτικές για να παράγουν διανοητικό έργο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί μονάχα για το κέρδος βιομηχανιών και στρατών. Τους επιβάλλεται ένα σύστημα σκέψης που τους υποχρεώνει να σκέφτονται με στεγανά. Και ώς αντάλλαγμα για όλα αυτά, τους δίνεται ένα λίγο μεγαλύτερο εισόδημα από εκείνο της μάζας, για να καθησυχάζονται. Έτσι η διανοητική τους ικανότητα δεν χρησιμοποιείται για να κάνει τον κόσμο καλύτερο, αλλά χειρότερο.

Αυτός ο μηχανισμός είναι τόσο πονηρά στημένος, που όταν κάποιος χρησιμοποιήσει τη λογική του και εντοπίσει όλα αυτά τα προβλήματα, και δει τις προφανείς τους λύσεις, περιθωριοποιείται αυτόματα, αφού τα πρόβατα έχουν «κουρδιστεί» έτσι ώστε να εκδηλώνουν πλήρη αδιαφορία απέναντι σε οποιονδήποτε άνθρωπο λέει κάτι πραγματικά σημαντικό στους γύρω του.

Ακόμη και εγώ που σας λέω αυτό το απλό «σκεφτείτε», γίνομαι εχθρός πολλών, οι οποίοι νιώθουν μια ανεξήγητη και λυσσασμένη έχθρα απέναντι σε εμένα και σ’ αυτά που γράφω. Αλλά ποτέ δεν αναρωτιούνται το γιατί…

Το παράλογο κυριαρχεί στα μυαλά των περισσότερων ανθρώπων. Για αυτό και δεν μπορούν να στραφούν ενάντια στις πηγές όλης αυτής της ασχήμιας. Αντίθετα, τις προστατεύουν, με τον ίδιο τρόπο που ο αλκοολικός προστατεύει το μπουκάλι του, κι ας αυτό είναι η πηγή των βάσανών του…

Τα πράγματα είναι απλά. Αν σταματήσετε να σκέφτεστε επιφανειακά και «προγραμματισμένα», αν καταφέρετε να ξεδιαλύνετε λίγο τη θολούρα των «συναισθημάτων», των ενστίκτων, των «μεταφυσικών», όλων αυτών των παραμυθιών που έχετε μέσα στο κεφάλι σας, τότε θα δείτε τι συμβαίνει γύρω σας, και αργά ή γρήγορα θα καταλάβετε και τι πρέπει να κάνετε για να κάνετε τη ζωή σας καλύτερη.

Κάθε φορά που κάποιος μας ζητάει να βάλουμε στην άκρη τη λογική και να αφεθούμε στα υποτιθέμενα «συναισθήματά», είναι είτε επικίνδυνο θύμα, είτε πονηρός θύτης.

Η λογική και η κατανόηση, είναι τα μόνα χαρακτηριστικά που οδηγούν σε κάποια διέξοδο. Και η αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, είναι η μοναδική πράξη που δίνει νόημα στην έννοια του «Ανθρώπου»…

Ακόμη και η πραγματική αγάπη, βασίζεται στη λογική και στην κατανόηση. Σκεφτείτε το!

Αν αγαπάς πραγματικά, φέρεσαι με λογική σ’ αυτόν που αγαπάς, με κατανόηση, προσπαθώντας να προσεγγίσεις την ουσία του. Αν αγαπάς όμως μόνο με «συναίσθημα», τότε τα «συναισθήματα» τη μια στιγμή σου επιβάλλουν να θέλεις να απορροφήσεις αυτόν που αγαπάς, την άλλη στιγμή σε κάνουν να ενοχλείσαι από την παρουσία του.

Για αυτό και όποιος αγαπάει μόνο με συναισθήματα, οδηγείται σε τραγικές και δυσάρεστες καταλήξεις.

Δεν αρνούμαι τη χαρά και τη σπουδαιότητα των συναισθημάτων, κάθε άλλο! Δεν μπορώ όμως να καταλάβω την τεράστια άρνηση των περισσότερων ανθρώπων να δούνε τα πράγματα επίσης με λογική και κατανόηση!

Αν έχουμε κάτι που μας ξεχωρίζει από τα ζώα, που μας δίνει μια ελπίδα για το μέλλον, που μας κάνει να χαμογελάμε, είναι αυτή η υπόνοια ότι κάποια στιγμή θα ξεφύγουμε από τον θανατηφόρο κύκλο του αίματος, από το «κάρμα» της σάρκας, από την τρικυμία που είναι πάντοτε φουντωμένη μέσα στα κεφάλια και στα στήθη μας.

Όλες οι σοβαρές «μεταφυσικές» των θρησκειών είναι στην ουσία παραμορφωμένες και παραποιημένες εικόνες αυτής της αλήθειας…

«Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» VS «1984»

Image1Δύο βιβλία που φανταστήκαν ένα μέλλον που έγινε το παρόν μας.

Ποιο τελικά κατάφερε να προβλέψει με μεγαλύτερη ακρίβεια αυτό που ζούμε σήμερα;

 

 

Συνεχίστε την ανάγνωση «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» VS «1984»