Η ΝΕΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ και οι Μυστικοί της Αυτοκράτορες

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε περίπου ενάμιση χρόνο πριν, το 2011, για να δημοσιευτεί σε γνωστό περιοδικό. Για διάφορους λόγους δεν δημοσιεύτηκε. Στο άρθρο τολμώ να κάνω μια πρόβλεψη τελείως αντίθετη με εκείνες των περισσότερων οικονομικών και πολιτικών αναλυτών που πιστεύουν ότι η Ευρώπη πλησιάζει σήμερα στο σημείο να διαλυθεί. Τελείως αντίθετα, εξηγώ ότι η Ευρώπη όχι μόνο δεν θα διασπαστεί, αλλά μέσω της Κρίσης, θα βγει ενωμένη ως ένα είδος «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης», που όμως  στην πραγματικότητα θα έχουν τη δομή μιας Αυτοκρατορίας.
Στο άρθρο αναφέρομαι στους «μυστικούς αυτοκράτορες» της Ευρώπης, και ήθελα να αναλύσω σε επόμενο άρθρο που θα δημοσίευα ποιοι είναι αυτοί, σε ποιες θέσεις βρίσκονται και πώς διατηρούν τη δύναμή τους. Ευελπιστώ ότι θα το κάνω σύντομα.

Γράφει ο Λουκάς Καβακόπουλος

Στις 29 Οκτώβρη του 2010 η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, σε προεκλογική εκδήλωση του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, δήλωσε τα παρακάτω:

«Αν δεν ενωθούμε ως Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν θα έχουμε καμία πιθανότητα απέναντι σε 1,3 δισεκατομμύρια Κινέζους, 1,2 δισεκατομμύρια Ινδούς και πολλούς άλλους. […] Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα μέσο που ξεκίνησε για την πρόληψη του πολέμου […] Σήμερα έχουμε ειρήνη και δεν χρειάζεται να ανησυχούμε πια για πόλεμο, τουλάχιστον όχι στην Ευρώπη(!) […] όμως οι αναδυόμενες οικονομίες, όπως της Ινδίας, του Μεξικού, της Βραζιλίας και της Κίνας, είναι «μηχανές ανάπτυξης». Έχουν απίστευτο δυναμισμό και σε αυτές εστιάζουν οι χρηματοπιστωτικές αγορές ως εναλλακτικές προτάσεις για την ανάπτυξη, αντί για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη».

Στην παραπάνω δήλωση μας αποκαλύπτεται το μοντέλο μιας ενωμένης Ευρώπης αρκετά διαφορετικής από αυτήν που γνωρίζαμε μέχρι πρόσφατα. Πρώτα από όλα μαθαίνουμε ότι δεν είναι μονάχα οικονομική συμμαχία, αλλά έχει επίσης σκοπό να αποτρέπει πολεμικές απειλές, άρα είναι επίσης μια συμμαχία στρατηγικής –και άρα στρατιωτικής– φύσης! Επίσης μαθαίνουμε ότι αν δεν αποδεχτούμε την Ένωση πρέπει να ανησυχούμε για πόλεμο μέσα στην Ευρώπη, αφού η Ένωση είναι η «πρόληψη του πολέμου». Επίσης, μαθαίνουμε ότι θα πρέπει να ανησυχούμε για τις «αναδυόμενες οικονομίες» που καραδοκούν και που έχουν τεράστια ανάπτυξη και που προφανώς θα θελήσουν να μας κατακτήσουν.

Οι παραπάνω έμμεσες απειλές τής Μέρκελ, η αλλαγή τής κάποτε κοινωνικά ευαίσθητης Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μια σκληρή νεοφιλελεύθερη αυτοκρατορία «Κοινωνικού Δαρβινισμού» (διαβάστε το άρθρο μου στο Hellenic Nexus τεύχος 43), η οικονομική και πολιτική πλέον ηγεμονία που η Γερμανία ασκεί στη χώρα μας και η εξάπλωση αυτής της ηγεμονίας στην Ιταλία και στις υπόλοιπες νότιες χώρες της Ευρώπης, οδηγούν σε ένα αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα: Οι Ισχυροί του Δυτικού Κόσμου δημιουργούν μια νέα Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία κάτω από την Ηγεμονία της Γερμανίας, η οποία θα έχει σκοπό να διαφυλάξει τα συμφέροντά τους και ίσως θα εκπληρώσει επιτέλους το όραμα των Αψβούργων, του Βοναπάρτη και του Χίτλερ.

Σύμφωνα με τους περισσότερους συμβατικούς αναλυτές, η πολιτική ένωση της Ευρώπης είναι μάλλον αδύνατη και η πιθανότητα μιας Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας απομακρυσμένη. Ως επιχειρήματα για την άποψη αυτή προβάλλουν ότι η γερμανική κοινή γνώμη και οι εθνότητες της Ευρώπης, δεν θέλουν σε καμιά περίπτωση την πολιτική ένωση της Ευρώπης. Πράγματι, οι Γερμανοί δεν θέλουν να φορτωθούν τις ευθύνες και τα βάρη ολόκληρης της Ευρώπης, ούτε να λύσουν το περίπλοκο αίνιγμα πώς όλα αυτά τα διαφορετικά έθνη θα δεχτούν να υποταχτούν κάτω από μια «κοινή κυβέρνηση». Επίσης, οι Γερμανοί είναι εκείνοι που πιο δύσκολα από όλους τους υπόλοιπους Ευρωπαίους θα δεχτούν να εγκαταλείψουν την αγαπημένη τους «εθνική ταυτότητα» που πάνω από όλα τους κάνει Γερμανούς και μετά οτιδήποτε άλλο.

Λογικά λοιπόν, οι συμβατικοί πολιτικοί αναλυτές δεν μπορούν να φανταστούν πώς όλα αυτά τα έθνη (Έλληνες, Ιταλοί, Γάλλοι, Πολωνοί κλπ) που εδώ και αιώνες πολεμούσαν αναμεταξύ τους, θα μπορούσαν να βρεθούν τώρα κάτω από ένα κοινό κράτος που θα τους εξουσιάζει όλους. Για αυτό το λόγο θεωρούν αδύνατη την πολιτική ένωση της Ευρώπης.

Όμως, ειλικρινά σκεφτείτε το, ποιος υπολογίζει τι θέλουν οι Γερμανοί ή οι λαοί; Σημασία έχει τι επιθυμούν οι Ισχυροί, εκείνοι που πραγματικά εξουσιάζουν τις τύχες της Ανθρωπότητας. Το μόνο μοντέλο μέσα από το οποίο μπορεί να διατηρηθεί το status quo της σημερινής εξουσίας είναι αυτό της Ενωμένης Ευρώπης – άρα να είστε σίγουροι ότι θα κάνουν τα πάντα για να το επιβάλουν…

Ήδη βλέπουμε γύρω μας να επιβάλλεται ένας «κεντρικός ευρωπαϊκός έλεγχος» στην Ελλάδα και την Ιταλία μέσω της κερκόπορτας της Οικονομίας. Ταυτόχρονα δρομολογείται σε όλα τα «απείθαρχα κράτη» η επιβολή ενός μοντέλου ανάλγητου «αναρχοκαπιταλισμού» που θα διαλύσει κάθε κοινωνική πολιτική και θα τα μετατρέψει σε πραγματικές κολάσεις εκτός και αν αποδεχτούν να παραχωρήσουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα και να ενσωματωθούν στην προστατευτική «αγκαλιά» της Ενωμένης Ευρώπης και του ΔΝΤ, του οικονομικού μηχανισμού προστασίας της «Δυτικής Εξουσίας» (θα δούμε παρακάτω από ποιους αποτελείται αυτή). Είναι ενδιαφέρουσα λοιπόν η άρνηση των αναλυτών να δούνε αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους, που είναι η δημιουργία μιας Αυτοκρατορικής Ευρώπης που θα έχει ως σκληρό πυρήνα τα «Γερμανικά Έθνη» και ως «επαρχίες» της τα κράτη της Νότιας Ευρώπης…

Η ΥΠΕΡ-ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Θεωρούμε δύσκολο να δημιουργηθεί μια Αυτοκρατορία σήμερα, γιατί οι περισσότεροι από εμάς καταλαβαίνουμε λάθος την έννοια της «Αυτοκρατορίας». Πρώτα από όλα, είμαστε επηρεασμένοι από τις λανθασμένες εικόνες που έχουμε για τη Ρωμαϊκή, τη Βυζαντινή και την Οθωμανική αυτοκρατορία, και νομίζουμε ότι οι Αυτοκρατορίες είναι πάντοτε «εθνικές».

Πράγματι μια «Αυτοκρατορία των Γερμανών» στην Ευρώπη θα ήταν αδύνατη σήμερα. Όμως, οι Αυτοκρατορίες δεν λειτουργούν έτσι. Οι Αυτοκρατορίες είναι σχεδόν πάντα συνενώσεις πολλών διαφορετικών εθνοτήτων και κρατών υπό μια ισχυρή ηγεμονία. Π.χ. στην Αυτοκρατορία του Αλέξανδρου είχαμε την Ηγεμονία του Αλέξανδρου και των Μακεδόνων, αλλά οι τοπικές εθνικές εξουσίες παρέμεναν ως ένα βαθμό κυρίαρχες στην περιοχή τους.

Η ταυτότητα της Αυτοκρατορίας βασίζεται περισσότερο στην ύπαρξη μιας επίσημης γλώσσας, ενός κεντρικού και κυρίαρχου στρατού, μιας επίσημης θρησκείας, ενός κοινού νομίσματος και φυσικά, ενός Αυτοκράτορα. Επίσης, υπάρχει συνήθως μια Πρωτεύουσα, από τη θέση της οποίας συμπεραίνουμε και την κυρίαρχη «εθνικότητα», χωρίς να είναι όμως ασφαλές πάντα το συμπέρασμά μας, όπως π.χ. στην περίπτωση της Ρωμαϊκής-Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Αν και η «Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία» θα είναι λοιπόν για  ένα διεθνιστικό μόρφωμα, οι αυριανοί ιστορικοί θα ονομάσουν το πολιτικό παράδοξο που θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια ως «Γερμανική Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία», καθώς η Γερμανία θα έχει την κυριαρχία και θα επιβάλλει με οικονομική και στρατιωτική ισχύ τις επιταγές της Δυτικής Εξουσίας.

Οι τοπικές εξουσίες δεν θα έχουν μεν λόγο σε όσα ήδη επιβάλλει η κεντρική «ευρωπαϊκή» εξουσία, αλλά θα έχουν απόλυτη –και πολλές φορές άδικη και αντιδημοκρατική– εξουσία πάνω στους υποτελείς τους, ακριβώς όπως συμβαίνει πάντοτε στις Αυτοκρατορίες. Αυτό ισχύει σήμερα και με τις κυβερνήσεις της Ελλάδας και των άλλων χωρών, που ενώ μιλούν συνέχεια για τα κυριαρχικά δικαιώματά τους, ουσιαστικά φαίνεται ότι δεν κατέχουν κανένα από αυτά, αφού δεν μπορούν ή δεν τολμούν να τα χρησιμοποιήσουν. Καταφέρνουν όμως να καταπιέζουν αδίστακτα εμάς, τους υποτελείς τους.

Για να αποδεχτούμε όμως ότι πραγματικά ζούμε σε μια τέτοια Αυτοκρατορία, θα πρέπει να διαπιστώσουμε ότι έχει ένα κοινό νόμισμα, μια κοινή «επίσημη» γλώσσα, έναν κοινό στρατό και φυσικά, έναν Αυτοκράτορα. Το κοινό νόμισμα είναι φανερό σε όλους μας, και είναι το Ευρώ. Όπως θα δούμε παρακάτω, υπάρχουν ήδη και η επίσημη γλώσσα, ο επίσημος στρατός και, κάπου μέσα από την ομίχλη των Εξελίξεων, ξεπροβάλλει και η αυτοκρατορική «οικογένεια»…

ENGLISH: Η ΚΟΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Είναι ενδιαφέρον ότι οι περισσότερες διαβουλεύσεις στις Βρυξέλλες γίνονται σήμερα κυρίως στα Αγγλικά. Παρομοίως, ακόμη και στους Γάλλους, που είναι ιδιαίτερα φανατικοί της γλώσσας τους, έχουμε φαινόμενα όπως αυτό του Ινστιτούτου Παστέρ, το οποίο κάνει όλες τις δημοσιεύσεις του πλέον μόνο στα Αγγλικά. Από ό,τι φαίνεται λοιπόν, η δρομολογημένη επίσημη γλώσσα της Αυτοκρατορίας είναι τα Αγγλικά.

Υπό αυτό το πρίσμα αποκτάει ιδιαίτερο νόημα η πρόταση που έγινε από το 2001 από τη σημερινή Υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, που ήταν τότε Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πρότεινε ως δεύτερη επίσημη γλώσσα της Ελλάδας την Αγγλική. Όπως δημοσιεύτηκε στη Ναυτεμπορική (19-11-2001) η κυρία Διαμαντοπούλου είχε δηλώσει ότι «η xώρα πρέπει να είναι προετοιμασμένη, καθώς με τη διεύρυνση και την ένταξη άλλων δέκα xωρών στην E.E. θα τεθεί το ζήτημα της πολυγλωσσίας». Το 2008 η κ. Διαμαντοπούλου επανέλαβε και δικαιολόγησε την πρότασή της: «Η ποιότητα, λοιπόν, είναι βασικό στοιχείο που διαφοροποιεί από το φύλο, τη φυλή, την ηλικία, τον τόπο διαμονής. Η ποιότητα σήμερα, πριν από λίγα χρόνια είχα πει, θα το θυμάστε πολλοί, ότι πιστεύω ότι η δεύτερη επίσημη γλώσσα στο ελληνικό κράτος θα έπρεπε να είναι η αγγλική εξηγώντας, ότι πρέπει να είναι στην εκπαίδευση η γλώσσα αυτή με τρόπο, ώστε να υπάρχει  επάρκεια βγαίνοντας από το σχολείο. Επάρκεια όχι να μπορείς να πεις δυο κουβέντες, επάρκεια να μπορείς να δουλέψεις, να γράψεις, να συμμετέχεις. Τότε πήρα 2.500 υβριστικές περίπου επιγραφές και άρθρα. Ποια είναι η πραγματικότητα σήμερα την οποία αρνούμαστε να δούμε; Ότι βεβαίως υπάρχουν παιδιά που τελειώνοντας το σχολείο ξέρουν άριστα την αγγλική γλώσσα, η οποία είναι σήμερα η βάση του εμπορίου, η βάση της έρευνας, η βάση της πολιτικής, η βάση της ψυχαγωγίας. Ποιοι είναι αυτοί σήμερα; Τα παιδιά που τελειώνουν τα κολέγια, τα παιδιά που τελειώνουν τα ιδιωτικά σχολεία, που κάνουν τα μισά μαθήματά τους στα Αγγλικά. Αυτά τα παιδιά δεν έχουν πρόβλημα με τα Ελληνικά τους, μια χαρά είναι τα Ελληνικά τους, αλλά έχουν διαφορετικά προσόντα στα 18 τους χρόνια»

Οι εθνικιστικές κορώνες κατά της πρότασης της κ. Διαμαντοπούλου είναι τελείως λανθασμένες αν πραγματικά δρομολογείται μια «Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία» που θα έχει επίσημη γλώσσα τα Αγγλικά. Ο λόγος είναι ότι ο Έλληνας θα βρεθεί προ τετελεσμένων γεγονότων και αν θα θέλει να λάβει κορυφαίες θέσεις στη διοίκησή της Αυτοκρατορίας θα είναι υποχρεωμένος να μιλάει την επίσημη γλώσσα της, ενώ θα παραμένει ένας αμόρφωτος επαρχιώτης όσο δεν θα γνωρίζει την επίσημη γλώσσα. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο οι Έλληνες Πατριάρχες –που λογοδοτούσαν μόνο στον Σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας– ήταν υποχρεωμένοι να γνωρίζουν τα Τουρκικά, αν ήθελαν να επιβληθούν.

Προσέξτε τι συμβαίνει ήδη γύρω μας όσοι τυχόν διαφωνείτε με τα παραπάνω: Μεγάλος αριθμός πτυχιούχων και υψηλά εξειδικευμένων Ελλήνων καλούνται σήμερα να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και να μεταναστεύσουν επαγγελματικά σε άλλες χώρες αν θέλουν να επιβιώσουν (ένα μοντέρνο ευρωπαϊκό αυτοκρατορικό «παιδομάζωμα» των καλύτερων και των πιο ικανών). Τι ελπίδες έχουν όμως οι νέοι αν δεν γνωρίζουν την επίσημη τουλάχιστον γλώσσα της Ευρώπης, που είναι τα Αγγλικά;

Υπάρχει ένα ακόμη στοιχείο που μας υποδεικνύει ότι το δεύτερο ζητούμενο μιας αυτοκρατορίας, η κοινή δηλαδή γλώσσα, έχει επιβληθεί ήδη: Σε επαγγελματικούς χώρους της Γερμανίας ή σε άλλες χώρες ο μετανάστης εργαζόμενος δεν γίνεται ποτέ ισότιμος αν δεν μιλάει τη γλώσσα της χώρας. Όμως, είναι πλέον κατοχυρωμένο το δικαίωμα του εργαζόμενου να συνεννοείται στα Αγγλικά, αν τυχόν δεν γνωρίζει την τοπική γλώσσα. Αυτό ισχύει στο CERN (το οποίο βρίσκεται στα γαλλο-ελβετικά σύνορα) αλλά και σε πολλές ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.

BUNDESWEHR
Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ «ΜΙΚΡΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ» ΤΟΥ

Ο «Ομοσπονδιακός Αμυντικός Στρατός» (Bundeswehr) είναι ο επίσημος «αμυντικός» στρατός της Γερμανίας. Παλιότερα ήταν υποχρεωμένος από το σύνταγμα της Γερμανίας να έχει μόνο «αμυντικό ρόλο», αλλά μετά το 1994 ο ρόλος του «επεκτάθηκε» στο να προσφέρει και δράση κατά «κρίσεων» με σκοπούς «πρόβλεψης συγκρούσεων» όχι μόνο μέσα στη Γερμανία, αλλά και οπουδήποτε στον κόσμο! Σύμφωνα με δήλωση του πρώην υπουργού Άμυνας Peter Struck, «μπορεί να χρειαστεί να υπερασπίσουμε τα συμφέροντα της Γερμανίας μέχρι και στον Ινδοκούς», μια δήλωση που ξεκαθαρίζει ότι ο Γερμανικός Στρατός δεν χρειάζεται να τηρεί ούτε καν τα προσχήματα.

Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Internationale Politik (Ιούνιος 2011) ο σημερινός υπουργός Αμύνης της Γερμανίας Thomas de Maizière, ο οποίος διετέλεσε διοικητής τού Bundeswehr, δήλωσε ότι ο Γερμανικός Στρατός είναι έτοιμος να κάνει πολλαπλές επεμβάσεις σε ξένες χώρες, ειδικά σε περιπτώσεις «μικρών πολέμων». Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα το Βερολίνο βλέπει τη διεξαγωγή πολέμου ως ένα τυπικό εργαλείο πολιτικής, «το απόλυτο εργαλείο και όχι απλώς το τελευταίο». Σύμφωνα με τον Γερμανό υπουργό, «μέχρι και 10.000 Γερμανοί στρατιώτες θα μπορούν να αναπτυχθούν σε δύο τόπους επιχειρήσεων ταυτόχρονα, ενώ μια ναυτική μονάδα θα μπορεί να παίρνει μέρος σε διάφορες συγκρούσεις. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη 3.000 στρατιώτες θα είναι διαθέσιμοι για αποστολές. Ο Bundeswehr θα διαθέτει ένα μεγάλο αριθμό ικανοτήτων και τη δυνατότητα να λαμβάνει μέρος σε «αποστολές σταθεροποίησης» (σε στυλ Αφγανιστάν) και «αποστολές μάχης υψηλής έντασης».

Μιλώντας για αυτούς τους «μικρούς πολέμους», ο ταγματάρχης Christian Freuding τής ομάδας Σχεδιασμού του Γερμανικού Υπουργείου Αμύνης είχε δηλώσει παλιότερα ότι «πολλές συγκρούσεις στο μέλλον θα ονομάζονται “μικροί πόλεμοι” και σ’ αυτούς θα περιλαμβάνονται συγκρούσεις εθνικών στρατών με “μη-κρατικές δυνάμεις”, όπως για παράδειγμα με …διαδηλωτές. Σ’ αυτούς τους “μικρούς πολέμους” όλοι οι συνηθισμένοι κανόνες των συγκρούσεων παύουν να ισχύουν και κάθε τακτική μπορεί να αναπτυχθεί». Οι παρακάτω διευκρινίσεις του είναι μάλλον εφιαλτικές: «Με χαρακτηριστική βιαιότητα, πολλές φορές άνθρωποι που δεν λαμβάνουν μέρος στις συγκρούσεις, γυναίκες και παιδιά, μπορεί να θεωρηθούν μέρος του εχθρού και να χτυπηθούν. Αυτό εξηγεί τον υψηλό αριθμό απωλειών πολιτών σε τέτοιους “μικρούς πολέμους”».

Φυσικά ο ταγματάρχης δεν απειλεί κανέναν και προφανώς προσπαθεί να εξηγήσει τα φαινόμενα που παρουσιάζονται σε μάχες σε αστικό περιβάλλον. Με όλα αυτά όμως γίνεται προφανές ότι έχουν γίνει συζητήσεις για τη συμμετοχή του Γερμανικού Στρατού σε «αποστολές σταθεροποίησης» μέσα και έξω από την Ευρώπη, ειδικά όταν θίγονται τα γερμανικά συμφέροντα, όπως στην περίπτωση μεγάλων διαδηλώσεων π.χ. στην Ελλάδα ή σε άλλες χώρες. Ο ταγματάρχης σε άλλο σημείο της συνέντευξής του εξηγεί: «Οι στρατιωτικές δυνάμεις της Δύσης θα βρεθούν πολλές φορές στη θέση να συντρίψουν τις εχθρικές δυνάμεις, να επιβάλουν υποχρεωτικά μέτρα, να διαχωρίσουν εμπόλεμες παρατάξεις ή να τις περιορίσουν, να επιβάλουν έλεγχο ουδέτερων ζωνών ή εμπάργκο, και να βοηθήσουν τις τοπικές δυνάμεις ασφάλειας ή να τις οργανώσουν. Πολλές φορές θα αναπτυχθούν σε περιοχές όπου ζουν άνθρωποι, όπου υπάρχουν διοικητικές και κοινωνικές υποδομές, όπου η πρόσβαση στους πόρους θα πρέπει να (από)κατασταθεί και όπου θα πρέπει να συνεργαστούν με τον πληθυσμό για να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους».

Ο ταγματάρχης προσθέτει παρακάτω, αναφερόμενος προφανώς στη γερμανική κοινή γνώμη,  ότι «οι πρόσφατες μελέτες αποδεικνύουν ότι οι “δυτικές κοινωνίες” είναι προετοιμασμένες για να κάνουν θυσίες στέλνοντας τους στρατιώτες τους σε αποστολές σε άλλες χώρες, αν είναι πεπεισμένες για τη “νομιμότητά” τους και τις πιθανότητες επιτυχίας».

Τα παραπάνω ξεκαθαρίζουν ότι υπάρχει έτοιμος ο …αυτοκρατορικός στρατός, απλά δεν έχει τύχει ακόμη να χρειαστεί να πάρει μέρος σε κάποια σύγκρουση. Θα λειτουργεί παράλληλα με τους τοπικούς εθνικούς στρατούς που θα λαμβάνουν διαταγές από τις (υπο)χρεωμένες κυβερνήσεις και θα συνεργάζεται επίσης με το NATO, το οποίο υπηρετεί τα ίδια εξουσιαστικά συμφέροντα, τα οποία θα εντοπίσουμε στο επόμενο κεφάλαιο…

ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ

Φτάνουμε λοιπόν στο σημαντικότερο σημείο αυτού του κειμένου, όπου θα εντοπίσουμε την ταυτότητα των νέων «Αυτοκρατόρων», η οποία παραμένει κρυφή και μάλλον θα παραμείνει έτσι. Για να τους εντοπίσουμε, θα πρέπει πρώτα να δούμε τα πράγματα από ψηλά.

Κάνοντας «zoom-out» παρατηρούμε λοιπόν ότι ο δυτικός κόσμος ελέγχεται σήμερα από ένα μικρό αριθμό πολύ ισχυρών ατόμων που ελέγχουν τις μεγάλες βιομηχανίες και τα κράτη. Τα μέλη αυτής της «Δυτικής εξουσίας» έχουν δύο κύρια κοινά χαρακτηριστικά: Πρώτον, ανήκουν σε πανίσχυρες «αριστοκρατικές» οικογένειες που υπάρχουν αρκετές γενιές και μεταβιβάζουν τη δύναμή τους στους απογόνους τους, και δεύτερον, είναι όλοι τους λίγο ή πολύ «Δυτικοί»: Άγγλοι, Αμερικανοί, Ρώσοι, Γερμανοί, Γάλλοι, Ιταλοί, Έλληνες της Ομογένειας, εξευρωπαϊσμένοι Άραβες και Εβραίοι της Διασποράς. Πρόκειται για τα τέκνα της αστικής ή γαλαζοαίματης αριστοκρατίας που ελέγχουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό τις τρεις βασικότερες βιομηχανίες: Όπλα, Καύσιμα, Χρηματοπιστωτικά Ιδρύματα. Είναι εκείνοι στους οποίους ανήκει αυτό που ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ είχε ονομάσει «Στρατιωτικό Βιομηχανικό Σύμπλεγμα» (Military Industrial Complex) και που κατασκευάζουν τα μεγάλα έργα, οπλικά συστήματα, γέφυρες, μετρό, οχήματα, αεροσκάφη. Αυτοί είναι επίσης οι πραγματικοί ιδιοκτήτες των μεγαλύτερων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων του κόσμου, αφού μόνο αυτοί έχουν τη δυνατότητα να παράγουν τεράστια κεφάλαια και να τα διοχετεύουν όποτε θέλουν στην αγορά.

 Η «αριστοκρατία» αυτή αποτελείται από ελάχιστους ανθρώπους, το πολύ μερικές εκατοντάδες άτομα, τα περισσότερα από τα οποία είναι τελείως άγνωστα στο ευρύ και ανενημέρωτο κοινό. Κατέχουν τεράστια κεφάλαια που τους επιτρέπουν να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, να εξαγοράζουν ή να παγιδεύουν συνειδήσεις, να ελέγχουν τα γεγονότα από το παρασκήνιο. Ελέγχουν τους τομείς της επιρροής τους μέσω ενός περίπλοκου δικτύου αντιπροσώπων, τους οποίους έχουν επίσης παγιδευμένους με διάφορους τρόπους ώστε να εκτελούν πιστά τις διαταγές τους. Επισκέπτονται τις επιχειρήσεις τους με ελικόπτερα και ελάχιστοι από τους χιλιάδες υπαλλήλους τους τούς έχουν δει έστω και μια φορά στη ζωή τους. Δεν κατεβαίνουν ποτέ στο επίπεδο των «κοινών ανθρώπων», δεν «περπατούν ανάμεσά μας», και ελάχιστα πράγματα μπορούμε να υποθέσουμε για τον τρόπο ζωής τους, πέρα από ότι έχουν πρώτοι πρόσβαση στις πιο προχωρημένες επιστημονικές και τεχνολογικές ανακαλύψεις και διαθέτουν την πιο κορυφαία ιατρική κάλυψη.

Ακόμη και διάσημοι πολυεκατομμυριούχοι σαν τον Steve Jobs ή τον Bill Gates ή πανίσχυροι πολιτικοί σαν τον Barak Obama ΔΕΝ είναι μέλη αυτής της πραγματικής Δυτικής Εξουσίας, ούτε γίνονται αποδεκτοί σ’ αυτήν, απλώς τούς επιτρέπεται να δημιουργήσουν τεράστια περιουσία και να αποκτήσουν μεγάλα αξιώματα για διάφορους λόγους τακτικής. Όπως είπαμε, η δύναμη των ανθρώπων της Δυτικής Εξουσίας δεν είναι προσωρινή, αλλά κρατάει για πολλές γενιές. Ίσως στο μέλλον, τα παιδιά τού Bill Gates να γίνουν αποδεκτά ανάμεσά τους, αν προσπαθήσουν αρκετά και η περιουσία τους δεν περάσει στα χέρια της Δυτικής Εξουσίας με κάποιον από τους πολλούς τρόπους που αυτή διαθέτει. Για να γίνω πιο ξεκάθαρος, η Δυτική Εξουσία είναι τα ίδια άτομα που συνθέτουν τους κορυφαίους επιτελείς της «Τριμερούς Επιτροπής», της «Λέσχης Μπίλντερμπεργκ» και άλλων τέτοιων μυστικών ή λιγότερο μυστικών οργανώσεων – και όχι οι «καλεσμένοι» τους.

Όλοι αυτοί οι «αριστοκράτες» δεν είναι αναγκαστικά «κακοί» ή «σατανικοί» ή «απάνθρωποι» όπως τους φαντάζεται ο παραδοσιακός συνωμοσιολόγος. Σίγουρα όμως ελάχιστη σχέση έχουν με τους απλούς ανθρώπους σαν και εμάς. Προφανώς μας βλέπουν μόνο ως στατιστικά στοιχεία, ως κομμάτια των διάφορων μηχανισμών που χειρίζονται και ως πιόνια στη σκακιέρα τους. Δεν θέλουν αναγκαστικά το κακό μας, αλλά καθώς δεν μας γνωρίζουν, δεν τους ενοχλεί και αν κάποιες χιλιάδες ή εκατομμύρια από εμάς υποφέρουμε, βασανιζόμαστε ή πεθαίνουμε. Εξάλλου, αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως κάτι ανώτερο από τους απλούς ανθρώπους, αφού έτυχε να γεννηθούν με περιουσίες, δυνατότητες και ευκαιρίες που οι κοινοί άνθρωποι δεν μπορούμε καν να φανταστούμε…

Η δυτική αριστοκρατία είναι λοιπόν η πραγματική «αυτοκρατορική οικογένεια». Εδώ και δύο περίπου αιώνες κυβερνάει αόρατη από το παρασκήνιο, και σίγουρα θα συνεχίσει να λειτουργεί έτσι. Οι όποιοι «αυτοκράτορες» της Νέας Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας δεν θα είναι παρά αχυράνθρωποί της, που θα ελέγχονται και αυτοί όπως ελέγχονται σήμερα όλοι οι άνθρωποι σε θέσεις επιρροής. Προφανώς, για προσχηματικούς λόγους «μοντερνισμού» οι επικεφαλής της Ευρώπης θα συνεχίσουν να ονομάζονται επίτροποι, καγκελάριοι κλπ και όχι «Αυτοκράτορες» και θα τοποθετούνται εκεί με εκλογές και όχι με κληρονομικά δικαιώματα.

Σαν τον μάγο-αυτοκράτορα των παραμυθιών και της χώρας του Οζ, ο εκάστοτε επίσημος άρχοντας της Ενωμένης Ευρώπης θα είναι μια οφθαλμαπάτη, ενώ οι πραγματικοί ελεγκτές θα λειτουργούν από το παρασκήνιο…

ΟΙ «ΕΧΘΡΟΙ» ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Η επιρροή όμως της δυτικής αριστοκρατίας δεν είναι παγκόσμια. Είχε, και έχει, όρια. Με επίκεντρο τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, η επιρροή της εξαπλωνόταν μέχρι πριν λίγες δεκαετίες στις ΗΠΑ, στη Δυτική Ευρώπη, στην Αφρική, στην Αυστραλία, στην Ιαπωνία και στη Νότια Ασία. Η πανίσχυρη Σοβιετική Ένωση αποτελούσε τον μεγάλο αντίπαλό της, ενώ η Μέση Ανατολή ήταν το πεδίο της μάχης στο οποίο γίνονταν οι συγκρούσεις μεταξύ τους. (Η Κίνα τότε έπαιζε ένα ιδιαίτερα επιτυχές παιχνίδι ουδετερότητας. Ερωτοτροπούσε και με τις δύο πλευρές, κρατώντας ταυτόχρονα αποστάσεις).

Η αστάθεια της Μέσης Ανατολής και η ύπαρξη «απείθαρχων κρατών» («rogue nations» όπως το Αφγανιστάν, το Ιράκ και το Ιράν) βασιζόταν σε μεγάλο μέρος στο ότι τα κράτη αυτά ισορροπούσαν σε ένα περίπλοκο δίχτυ συμφωνιών και μυστικών συμβάσεων και με τη δυτική αριστοκρατία αλλά και με τη Σοβιετική Ένωση. Αυτό το «δίχτυ» επέτρεπε άτομα σαν τον Σαντάμ, τον Αγιατολάχ Χομεϊνί και τους Ταλιμπάν να διατηρούν τεράστια δύναμη.  Μόλις όμως η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, οι ισορροπίες διαλύθηκαν και τα άτομα αυτά αργά ή γρήγορα «βγήκαν από τη μέση» αφού μόνο προβλήματα δημιουργούσαν στη Δυτική Εξουσία που δεν τους χρειαζόταν πια.

Η εξουσιαστική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης ήταν στον 20ό αιώνα ο σημαντικότερος εχθρός της δυτικής αριστοκρατίας. Δημιουργήθηκε από μια ιστορική συγκυρία και βασιζόταν στην ύπαρξη ενός πανίσχυρου στρατοκρατικού και απολυταρχικού κράτους το οποίο όμως παρείχε στους πολίτες του ένα ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης. Αφού λοιπόν ο «εχθρός» της Δυτικής Εξουσίας παρείχε στους υποτελείς του αυτό το στάνταρ, η δυτική αριστοκρατία αναγκάστηκε να παράσχει ένα αντίστοιχο επίπεδο διαβίωσης στους δικούς της υποτελείς. Για αυτό και η περίοδος 1950-1990 μπορεί να θεωρηθεί μια «χρυσή εποχή» όπου το βιοτικό επίπεδο μεγάλωνε μέρα με τη μέρα.

Όταν η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, η δυτική αριστοκρατία βρήκε τον εαυτό της να παίζει σε ένα «άδειο γήπεδο», ενώ οι υποτελείς της είχαμε αποκτήσει πολλά αγαθά, ακίνητες περιουσίες και κράτη που παρείχαν μεγάλες διευκολύνσεις. Δεν χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να στηθεί ένα πονηρό σύστημα που θα αφαιρούσε έντεχνα όλα αυτά που μας είχαν δοθεί ως δολώματα έναντι της Σοβιετικής Ένωσης. Η υφαρπαγή εξελισσόταν μέχρι πρόσφατα με έντεχνο και ήπιο τρόπο, έτσι ώστε να μη δημιουργούνται κοινωνικές αναταράξεις, κάτω από το μανδύα ενός υποτίθεται «επιστημονικού» νεοφιλελευθερισμού που υποτίθεται θα αύξανε την ανάπτυξη και τον συνολικό πλούτο όλων μας. Όμως, όποιος έζησε τα τελευταία χρόνια ως επαγγελματίας και είχε μια επαφή με την αγορά, γνωρίζει ότι από το 1997-98 και έπειτα τα διαθέσιμα χρήματα ολοένα και λιγόστευαν και οι δουλειές γίνονται ολοένα και πιο δύσκολες.

Η ξαφνική πλημμύρα της αγοράς μετά το 2004 με αμέτρητα δάνεια που δίνονταν χωρίς καμιά ουσιαστική εγγύηση, φάνηκε προσωρινά να ανεβάζει το συνολικό πλούτο, αλλά όπως αποδείχτηκε αργότερα, ήταν απλά το τελειωτικό χτύπημα της δυτικής αριστοκρατίας κατά της περιουσίας των κοινών ανθρώπων, αφού με αυτό τον τρόπο αμέτρητοι συνάνθρωποί μας εκμηδενίστηκαν οικονομικά και οι περιουσίες τους μεταφέρθηκαν σε εκείνους που ελέγχουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Αυτό έγινε για να ανακοπεί η επέλαση της Κίνας, όπως θα δούμε παρακάτω.

Η δύναμη της δυτικής αριστοκρατίας πηγάζει ακριβώς από το ότι διαχειρίζεται το σύνολο του πλούτου που κινείται στην επικράτειά της, και για αυτό το λόγο δεν έχει κανένα λόγο να τον αφήσει να κινείται στα χέρια μας, ειδικά τώρα που εμφανίστηκε ο «κίνδυνος από την Ανατολή»…

Η ΑΝΤΙΠΑΛΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ

Καθώς όμως η Δυτική Εξουσία έπαιρνε πίσω έντεχνα όλα όσα παρείχε στους υποτελείς της, ένας παλιότερος παίκτης αποφάσιζε να αφήσει την ουδετερότητα και να πάρει μέρος στο παγκόσμιο παιχνίδι. Ήταν η Κίνα, που αν και υποτίθεται «κομμουνιστική» όπως η Σοβιετική Ένωση, είναι στην ουσία τελείως διαφορετική στη δομή της. Βασίζεται σε ένα λαό που ταυτόχρονα είναι από τους πιο πολυπληθείς του κόσμου και που λόγω φιλοσοφίας και θρησκείας (Ταοϊσμός – Κομφουκιανισμός) είναι εξαιρετικά ολιγαρκής.

Η Κινεζική Εξουσία κατάφερε με έντεχνο πολιτικό και εμπορικό τρόπο να πείσει το μεγαλύτερο μέρος των επιχειρηματιών της Δύσης να μεταφέρουν σ’ αυτήν τις επιχειρήσεις τους ώστε να απολαύσουν τα «φτηνά εργατικά χέρια» που τους παρείχε, ενώ με τον ίδιο τρόπο κατάφερε να υπεξαιρέσει την τεράστια τεχνογνωσία και τεχνολογία της Δύσης. Την ίδια στιγμή που διαφήμιζε σε όλο τον κόσμο την «εσωστρέφειά» της ώστε να φαίνεται ακίνδυνη, κατόρθωνε να προετοιμάσει το έδαφος για να γίνει η πιο ταχέως αναπτυσσόμενη χώρα του Κόσμου. Γρήγορα όμως φάνηκε ότι τα σχέδιά της είναι και αυτής καθαρά ιμπεριαλιστικά και στην ουσία είναι μια αναδυόμενη «Αυτοκρατορία» που σκοπό έχει να κατακτήσει τον κόσμο, όπως κάθε άλλη Αυτοκρατορία πριν από αυτήν.

Το δυνατότερο χτύπημα όμως που πανικόβαλε τη δυτική αριστοκρατία ήταν η αποκάλυψη ότι το κομμουνιστικό κόμμα της Κίνας, το οποίο αποτελείται πλέον φανερά από μια ομάδα απίστευτα φιλόδοξων και πονηρών επιχειρηματιών, είχε αγοράσει μεγάλο μέρος του …χρέους των ΗΠΑ! Οι ΗΠΑ αυτή τη στιγμή βρίσκονται δηλαδή σε μια πολύ δύσκολη θέση, καθώς μπορεί ουσιαστικά να ελέγχονται από την ομάδα της δυτικής αριστοκρατίας, τυπικά και νομικά όμως η Κινεζική Εξουσία έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη πάνω τους. Ήδη μάλιστα έχουν αρχίσει να γίνονται κινήσεις της Κίνας που μοιάζουν παρόμοιες με τις κινήσεις της Γερμανίας σε βάρος της Ελλάδας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Κινεζική Εξουσία διαθέτει μια ασύγκριτη παραγωγική μηχανή όπου ο εργάτης δουλεύει με μισθό υποπολλαπλάσιο από τον αντίστοιχο του δυτικού εργάτη.

Όλα αυτά έκαναν φανερό ότι η Κινεζική Εξουσία είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και δεν μπορούν να προβλεφτούν οι επόμενες κινήσεις της. Η δυτική αριστοκρατία βρέθηκε να αντικρίζει ξαφνικά έναν εχθρό που φαίνεται να είναι πολύ πιο ύπουλος, πιο ευέλικτος και πονηρός από τη Σοβιετική Ένωση, και ο οποίος μπορεί να παίξει αλλά και να νικήσει στο ίδιο παιχνίδι που η δυτική αριστοκρατία έχει στήσει.

Οι καρέκλες των ατόμων της δυτικής αριστοκρατίας άρχισαν έτσι να τρίζουν επικίνδυνα από κάτω τους. Οι Κινέζοι αντίστοιχοί τους φαίνονται εφευρετικοί και αδίστακτοι, ενώ χρησιμοποιούν λογικές και τακτικές ακατανόητες για το δυτικό τρόπο σκέψης.

Παρόμοιο σκοτεινό παιχνίδι έχουν αρχίσει να παίζουν και η Ινδία και το Πακιστάν, που χωρίς να το καταλάβει κανείς έχουν μετατραπεί σε υπερδυνάμεις χωρίς ξεκάθαρη τοποθέτηση, πιθανοί σύμμαχοι αύριο της Κίνας και όχι του Δυτικού Κόσμου (αδιευκρίνιστη επίσης είναι και η στάση της Ρωσίας). Ας μην ξεχνάμε ότι οι Ινδοί, Πακιστανοί και Κινέζοι, έχουν πολλαπλάσιο πληθυσμό από εκείνον του Δυτικού Κόσμου, αλλά διαθέτουν επίσης τεράστιους στρατούς και πυρηνικά όπλα.

Ο παραδοσιακός προασπιστής της δυτικής αριστοκρατίας, οι ΗΠΑ, φάνηκαν ότι δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίσουν τις εξελίξεις. Η πρόσφατη αποτυχία τους να ελέγξουν αποτελεσματικά το παιχνίδι στη Μέση Ανατολή, η έκρυθμη κατάσταση στο εσωτερικό τους και το μεγάλο φιάσκο με το χρέος, έχουν αρχίσει να δείχνουν ότι δεν είναι πια η μεγάλη δύναμη που πριν μερικά χρόνια μπορούσε να επιβληθεί σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη. Είναι εκ των πραγμάτων μακριά από την Ευρώπη και την Ασία, έχουν μικρό πληθυσμό  σε σχέση με τους πληθυσμούς των αναδυόμενων δυνάμεων της Ανατολής (307 εκατομμύρια έναντι 2,5 δισεκατομμυρίων της Ινδίας και Κίνας) και τα τελευταία χρόνια φαίνονται ανίκανες να ελέγξουν επιτυχώς τις εξελίξεις. Αντίθετα τα 733 εκατομμύρια της Ευρώπης και η γεωστρατηγική της θέση ανάμεσα στις 3 μεγάλες ηπείρους του πλανήτη, επαναφέρουν την Ευρώπη στο επίκεντρο των εξελίξεων, ενώ οι ΗΠΑ γίνονται ξανά δορυφόρος της Ευρώπης και όχι το αντίθετο όπως ίσχυε μέχρι τώρα.

Είναι φανερό λοιπόν ότι η δυτική αριστοκρατία έχει πανικοβληθεί, καθώς βλέπει ότι κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο των εξελίξεων. Στο επίπεδο που παρατηρούμε μέσα από τα ΜΜΕ, το παγκόσμιο σκηνικό μοιάζει να εξελίσσεται με αβρότητες και χαμόγελα, όμως στο παρασκήνιο είναι φανερό ότι εξελίσσεται ένας μεγάλος και φονικός πόλεμος, όπου διάφορα άτομα που μέχρι χθες κατείχαν μεγάλο μέρος της Δύσης παραμερίζονται από τους Ανατολίτες και Ρώσους ανταγωνιστές τους. Οι ισορροπίες ανατρέπονται και κανένα μέλος της δυτικής αριστοκρατίας δεν είναι σίγουρο ότι θα εξακολουθεί αύριο να διατηρεί τη δύναμή του …και τη ζωή του. Δεν είναι τυχαίο ότι ξαφνικά, σε παραδοσιακούς τομείς που ξέρουμε ότι ελέγχονται από δυτικούς, βλέπουμε να εμφανίζονται από το πουθενά ως κυρίαρχοι επιχειρηματίες Κινέζοι και Ρώσοι επιχειρηματίες που κανείς δεν ήξερε μέχρι χθες…

Η δυτική αριστοκρατία γνωρίζει ότι η μόνη εξέλιξη που θα διατηρήσει το status quo που ισχύει μέχρι σήμερα είναι η επιβολή μιας «τεχνοκρατικής» Αυτοκρατορίας που θα ελέγχει τον Δυτικό Κόσμο και θα μειώσει τις «δημοκρατικές ελευθερίες» στα απολύτως τυπικά. Για να επιβιώσει πρέπει να επιβάλει στον δυτικό κόσμο μια εξουσιαστική δομή παρόμοια με εκείνη της Κίνας ή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Πρέπει να μειώσει τις απαιτήσεις των πολιτών της, να μειώσει τους μισθούς τους σε επίπεδο Κίνας και Ινδίας, να κόψει τις κοινωνικές παροχές και να αυξήσει την απολυταρχική δύναμη που ασκούν οι επικεφαλής της. Ως δικαιολογία και απειλή θα χρησιμοποιηθεί η πολυτραγουδισμένη «επιβίωση του Ευρώ και των ταμείων» και ο στόχος θα είναι η συνεχής μείωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων του κάθε λαού, ώσπου το σύνολο των εξουσιών να μεταφερθεί στην κεντρική ευρωπαϊκή εξουσία, που ελέγχεται από την ίδια. Όπως ήδη βλέπουμε, μέσω «υπηρεσιακών» κυβερνήσεων επιβάλλονται οι επιταγές της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Διοίκησης στους πολίτες – και αν οι πολίτες διαφωνούν, υπάρχει η απειλή της ωμής και αιματηρής βίας, μέσω του «ευρωπαϊκού στρατού» που σύντομα θα έχει το δικαίωμα να επιχειρεί μέσα στις πόλεις και μέσα στα σπίτια μας.

ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Είναι κρίμα, αλλά για ακόμη μια φορά την ευθύνη για όλα αυτά που θα συμβούν θα τη φορτωθεί ο λαός της Γερμανίας. Οι Γερμανοί θα φαίνονται μεν ο «κυρίαρχος λαός» της Αυτοκρατορίας, αλλά δεν θα είναι καθόλου έτσι. Στην πραγματικότητα θα αποτελέσουν μόνο το «εκτελεστικό χέρι» που θα φορτωθεί τις ευθύνες και τα εγκλήματα που θα γίνουν στο όνομά της Αυτοκρατορίας, ενώ την πραγματική ωφέλεια θα την έχουν άλλοι.

Ο γερμανικός λαός αποτελεί δυστυχώς σύνηθες θύμα των εξουσιαστικών πειραμάτων, καθώς βάζει πάνω από όλα, ακόμη και πάνω από τη λογική, την αγάπη του για την Πατρίδα και την εθνική Ταυτότητά του. Ακριβώς επειδή είναι πολύ πειθαρχημένος και πολύ περήφανος, γίνεται ιδιαίτερα προβλέψιμος και διαχειρίσιμος. Είναι κρίμα που για ακόμη μια φορά μοιάζει να μην μπορεί να αντισταθεί στην καθημερινή προπαγάνδα που προβάλλεται από τα ΜΜΕ του και που προσπαθεί να τον πείσει ότι είναι ο μοναδικός λαός που προασπίζεται τα συμφέροντα της «Ενωμένης Ευρώπης» ενώ οι υπόλοιποι λαοί είναι αδαείς και τεμπέληδες χωριάτες, με χειρότερους από όλους, τους Έλληνες. Για ακόμη μια φορά ο γερμανικός λαός προσπαθεί να εντοπίσει τα προβλήματα στους «άλλους», όπως έκανε κάποτε με τους Εβραίους. Πριν 70 χρόνια η πηγή όλων των κακών μέσα στο μυαλό του μέσου Γερμανού ήταν οι Εβραίοι, σήμερα είναι οι Έλληνες. Οι Γερμανοί δυστυχώς δεν φαίνονται να μπορούν να ξεφύγουν από αυτόν τον τρόπο σκέψης.

Ο παραδοσιακά απείθαρχος ελληνικός λαός από την άλλη θα αποτελέσει τον πρώτο αποδιοπομπαίο τράγο, που θα τιμωρηθεί παραδειγματικά για εκφοβισμό των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών που αποτελούν το «σκληρό πυρήνα» της Ευρώπης και για τους οποίους παίζεται ουσιαστικά το παιχνίδι. Δυστυχώς οι προβλέψεις για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα εναντίον μας είναι ιδιαίτερα αρνητικές.

Ο παραδοσιακός εχθρός της Γερμανίας, η Γαλλία, είναι ενδιαφέρον ότι δεν φαίνεται να έχει κάποιες αντιρρήσεις για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας με «κυρίαρχο λαό» τη Γερμανία.

Η Ρωσία από την άλλη μοιάζει να έχει επιστρέψει στην παραδοσιακή της στάση του «αποκομμένου βασιλείου» που απλά παρακολουθεί από μακριά τις εξελίξεις, όπως έκανε σχεδόν πάντοτε πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Όμως για πολλούς λόγους η Ρωσία, όπως διαπίστωναν ο Ναπολέοντας και ο Χίτλερ, είναι σημαντικό «κλειδί» για την επιβίωση και την ισχυροποίηση της Ευρώπης, καθώς διαθέτει τεράστια αποθέματα πρώτων υλών. Η Ρωσία παραμένει λοιπόν ένας αστάθμητος παράγοντας και λογικά θα παίξει έναν πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των μελλοντικών εξελίξεων.

Το μόνο κράτος που φαίνεται να ασκεί ξεκάθαρη και σθεναρή αντίδραση στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας είναι η Μεγάλη Βρετανία. Είναι η μοναδική «εθνική» δύναμη που τολμά να σηκώσει το κεφάλι της ενάντια στην επέλαση του μοντέλου της Ενωμένης Ευρώπης, και αυτό προφανώς σχετίζεται με το ότι πολλά από τη μέλη της Δυτικής Εξουσίας (αριστοκρατία) είναι αγγλικής καταγωγής και δεν τους συμφέρει προφανώς η αλλαγή οποιουδήποτε συσχετισμού δυνάμεων. Το Λονδίνο μέχρι πρόσφατα ήταν το επίκεντρο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και ίσως βλέπει την παρούσα κατάσταση ως μια ευκαιρία να ανακτήσει κάποια κομμάτια της παλιάς του δύναμης. Αν και φαίνεται εξαιρετικά απίθανο κάτι τέτοιο, η αλήθεια είναι ότι έχει καταφέρει πολλές φορές να στρέψει την Ιστορία κατά τα δικά του συμφέροντα, για αυτό κρατάμε επιφυλάξεις: Ήδη τέσσερις φορές απέκοψε σημαντικές προσπάθειες να ενωθεί η Ευρώπη κάτω από τον «αυτοκρατορικό έλεγχο» μιας ηπειρωτικής δύναμης: 1) με την καταστροφή της Ισπανικής Αρμάδας το 1588  2) με τη νίκη της ενάντια στον Ναπολέοντα στο Βατερλώ 3) με τη νίκη της ενάντια στον Χίτλερ και 4) με τον περιορισμό της εξάπλωσης των δυνάμεων του Στάλιν στην Ευρώπη. Κάποιες από αυτές οι νίκες φάνταζαν απίθανες πριν συμβούν, αλλά η Μεγάλη Βρετανία κατάφερε τελικά να επιβληθεί.

Η ανθρώπινη Ιστορία μπορεί να ιδωθεί ως μια αδιάκοπη πορεία προς ολοένα μεγαλύτερους θεσμούς εξουσίας. Σίγουρα είμαστε πολύ μακριά από τη δημιουργία μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης, η πιθανότητα της οποίας απομακρύνεται μάλλον γρήγορα καθώς η Παγκοσμιοποίηση φαίνεται να καταρρέει. Δυστυχώς τη θέση της παγκοσμιοποιημένης παγκόσμιας εξουσίας δεν θα πάρει ένα καλύτερο πολιτικό σύστημα, αλλά το πολύ πιο συμβατικό και σκληρό πρόσωπο μιας Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας, το οποίο θα συνοδευτεί από την ταυτόχρονη υφαρπαγή των δικαιωμάτων μας.

Ας ελπίσουμε ότι πριν ολοκληρωθούν τα σχέδια όλων εκείνων που θέλουν να επιβάλουν αυτή τη νέα Αυτοκρατορία, θα μεσολαβήσουν εξελίξεις που θα αυξήσουν τη συνεννόηση ανάμεσα στους λαούς, θα αυξήσουν τη συνειδητότητα των πολιτών και θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε ένα καλύτερο μονοπάτι από αυτό που φαίνεται να βαδίζει τώρα…

Ο Λουκάς Καβακόπουλος είναι συγγραφέας και διαχειριστής πολλών ιστοσελίδων, όπως του Antidogma.gr, Psema.gr, Critics.gr, Rekonit.com κ.ά. Εργάζεται στον τομέα της Πληροφορικής. Επικοινωνήστε μαζί του στο luxus@nett.gr.

 ΠΗΓΕΣ:

ΠΩΣ ΟΙ ΝΑΖΙ ΚΕΡΔΙΣΑΝ ΤΟΝ 3o ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

H Αμερική θα είναι ανάμεσα σε όλα τα έθνη το ευκολότερο για να κατακτηθεί. Διαιρεμένες από μόνες τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα φέρουν ελάχιστη αντίδραση στην ιδεολογία μας όταν θα έρθει η ώρα. (Δρ. Γιόζεφ Γκέμπελς, Υπουργός Προπαγάνδας του 3ου Ράιχ)

Σύμφωνα με τη συμβατική Ιστορία, οι Nαζί έχασαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και οι κυριότεροι από τους αρχηγούς τους καταδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου και εκτελέστηκαν ή φυλακίστηκαν ισοβίως. Με αυτό τον τρόπο η κληρονομιά των σκοτεινών «ιδανικών» του Nαζισμού χάθηκε και μπήκε για πάντα στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Συνέβη όμως πράγματι έτσι;

Γεγονότα και έγραφα που ήρθαν στο φως, δείχνουν ότι αρκετοί υψηλόβαθμοι Nαζί όχι μόνο διέφυγαν από τη σύλληψη και την καταδίκη, αλλά ότι η διαφυγή τους υποστηρίχθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α.! Αυτές όχι μόνο τους βοήθησαν να διαφύγουν τη σύλληψη, αλλά τους έθεσαν υπό την προστασία τους –ουσιαστικά τους «προσέλαβαν»– για να λάβουν ως αντάλλαγμα τα μυστικά που οι Nαζί κατείχαν για τη Σοβιετική Ένωση, τα οποία θα βοηθούσαν της Η.Π.Α. να κερδίσουν στον επερχόμενο «Ψυχρό Πόλεμο»!

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία οι Ναζί βοήθησαν, μέσα από τις Μυστικές Υπηρεσίες των Η.Π.Α., να καταπολεμηθεί η  Σοβιετική Ένωση, αλλά δεν ξέχασαν τις βρώμικες τεχνικές της συνωμοσίας και του χειρισμού των αδυναμιών της κοινής γνώμης, τις οποίες είχαν χρησιμοποιήσει για να ανέλθουν στην εξουσία της Γερμανίας, για να επιβληθούν τις ίδιες τις Η.Π.Α.  Μεταμφιεσμένοι σε Αμερικανούς πολίτες, με την ανοχή διαφόρων φιλοναζιστικών κέντρων των Η.Π.Α., κατέλαβαν σημαντικές θέσεις δύναμης μέσα σε όλες σχεδόν τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες –ειδικά στη CIA– απέκτησαν πολιτική και οικονομική δύναμη, και απέκτησαν σημαντικές θέσεις μέχρι και μέσα στον Λευκό Οίκο! Σήμερα, οι απόγονοι των πρώην Ναζί ελέγχουν τις μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α. και κρατούν δέσμιό τους σχεδόν ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο της Δύσης! Μπορεί οι Ναζί να έχασαν επίσημα των 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά στην πραγματικότητα κατάφεραν να κατακτήσουν και να θέσουν υπό την εξουσία τους, υπόγεια, τη μεγαλύτερη υπερδύναμη του κόσμου!

Κέρδισαν τελικά οι Ναζί τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο; Μήπως αυτή τη στιγμή ζούμε κάτω από τον κεκαλυμμένο μεν αλλά πανίσχυρο έλεγχό τους – και μας επιφυλάσσουν πολλές και δυσάρεστες εκπλήξεις για το μέλλον;

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ Η.Π.Α.

Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η επίσημη θέση της κυβέρνησης των Η.Π.Α. ήταν ότι ο «μεγάλος εχθρός» ήταν ο Άξονας, που αποτελούνταν κυρίως από την αυτοκρατορική Ιαπωνία και τη ναζιστική Γερμανία. Οι Αμερικανοί πολίτες βομβαρδίζονταν από προπαγάνδα, στην οποία οι Ιάπωνες και οι Γερμανοί Ναζί παρουσιάζονταν ως ανθρωπόμορφα τέρατα, ως δαίμονες επί της Γης, οι οποίοι έπρεπε πάση θυσία να καταπολεμηθούν και να εξοντωθούν χωρίς καμία δεύτερη σκέψη. Όμως, αυτή η εχθρική στάση απέναντι στους Ναζί δεν ήταν παρά ένα αναγκαστικό προσωπείο που φορούσε η κυβέρνηση των Η.Π.Α., με σκοπό να αυξήσει τον αριθμό των στρατιωτών που θα κατατάσσονταν στον αμερικανικό στρατό.

Η αμερικανική κυβέρνηση, που ελεγχόταν από τους κεφαλαιοκράτες και τους πλούσιους βιομηχάνους και εξυπηρετούσε μονάχα τα συμφέροντά τους, δεν έβλεπε ως σημαντικότερο εχθρό στην Ευρώπη τη Γερμανία, αλλά τη Σοβιετική Ένωση. Η δεύτερη ήταν που απειλούσε τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών, αφού προωθούσε τον κομμουνισμό, δηλαδή την κατάργηση της προσωπικής ιδιοκτησίας και την εξουδετέρωση της αστικής τάξης.

Πολλοί ήταν οι ισχυροί Αμερικανοί που δήλωναν ανοιχτά την εχθρότητά τους προς την Ε.Σ.Σ.Δ., και τη συμπάθειά τους προς τον Χίτλερ και τους Ναζί, αφού και οι Ναζί υποστήριζαν τον καπιταλισμό και δήλωναν απόλυτη εχθρότητα προς τον κομμουνισμό. Ανάμεσα στους ισχυρούς Αμερικανούς που ήταν φανατικοί εχθροί του κομμουνισμού και φανεροί υποστηρικτές του Χίτλερ, βρίσκονταν και διάσημα πρόσωπα, όπως ο φανατικός αντισημίτης βιομήχανος Χένρι Φορντ και ο βαρόνος των media και του «κίτρινου τύπου» Γουίλιαμ Ράντολφ Χιρστ.

Ο πρώτος χρηματοδοτούσε το ναζιστικό κόμμα και ο δεύτερος ήταν τόσο φανατικός υποστηρικτής του Χίτλερ, που όταν ο Χιρστ ταξίδεψε στη Γερμανία, ο Χίτλερ τον φιλοξένησε στο σπίτι του! Υποστηρικτές του Χίτλερ και προσωπικοί του φίλοι και συνέταιροι, όπως θα δούμε παρακάτω, ήταν και οι οικογένειες Ντάλες και Μπους, από τις οποίες προήλθαν ο δημιουργός και πρώτος πολιτικός διευθυντής της πανίσχυρης υπηρεσίας πληροφοριών των Η.Π.Α., της C.I.A., Άλεν Ντάλες, και o πρώην πρόεδρος της Αμερικής, Τζωρτζ Μπους!

Το πρόβλημα που είχε η αμερικανική κυβέρνηση ήταν ότι η Σοβιετική Ένωση τότε δεν είχε την αρνητική εικόνα που έχουμε σήμερα στο μυαλό μας, και η οποία είναι σε ένα βαθμό δημιούργημα της ανελέητης προπαγάνδας που δημιουργήθηκε εναντίον της την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Ο φτωχός εργάτης του δυτικού κόσμου, όσο περισσότερο άκουγε να γαβγίζουν εναντίον της Ε.Σ.Σ.Δ. οι βιομήχανοι που τον έστυβαν καθημερινά, τόσο περισσότερο υποψιαζόταν ότι ήταν αληθινές οι φήμες και η προπαγάνδα των αριστερών Αμερικανών συναδέλφων του, που την ήθελαν ως ένα δίκαιο κράτος που υπάκουε σε ανώτερα ιδανικά. Σε καμία περίπτωση η Σοβιετική Ένωση που διαφήμιζε ιδέες όπως η «παγκόσμια αδελφότητα των λαών» και η απόρριψη των ρατσιστικών ιδεών, δεν φαινόταν ως μια Αυτοκρατορία του Κακού στα μάτια του πλήθους.

Η κυβέρνηση των Η.Π.Α., για να πείσει τον λαό της να καταταχθεί για να πολεμήσει ενάντια στην Ιαπωνική επέκταση αλλά και για να στηρίξει τα ευρωπαϊκά συμφέροντά της (τα οποία απαιτούσαν να υποστηρίξει τους ιστορικούς συμμάχους της, την Αγγλία και τη Γαλλία, δύο κράτη που απειλούνταν από τους Γερμανούς), δεν είχε άλλη επιλογή από το να σιγάσει το μένος της ενάντια στους κομμουνιστές και να στρέψει την προπαγάνδα της ενάντια στο φανερό «κακό» των Ναζί. Μόνο στη διάρκεια του πολέμου οι Ρώσοι έγιναν «σύμμαχοι», μια συμμαχία που αμέσως μετά τον πόλεμο ξεχάστηκε τόσο απότομα όσο απότομα δημιουργήθηκε.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε τη στάση της αμερικανικής εξουσίας πριν και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου απέναντι στους Ναζί. Δεν ήταν σε καμιά περίπτωση αυτή που βλέπουμε στις αμερικανικές ταινίες προπαγάνδας που απευθύνονταν μονάχα προς τον απλό λαό. Πολλοί ισχυροί Αμερικανοί συμπαθούσαν τους Ναζί και τους ήθελαν συμμάχους τους ενάντια στην επέλαση του διεθνούς κομμουνισμού. Και έτσι μετά τον πόλεμο συνωμότησαν ώστε να τους πάρουν με το μέρος τους, στρώνοντας χωρίς να το καταλαβαίνουν τον δρόμο για την κατάκτηση της «Χώρας των Γενναίων και των Ελεύθερων» («Home of the Brave, Land of the Free») από εκείνους που την ελευθερία την θεωρούν ένα σύμπτωμα παρακμής του πολιτισμού…

ΡΑΪΝΧΑΡΝΤ ΓΚΕΛΕΝ:
Ο ΝΑΖΙ «ΥΠΕΡΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ»

Ο πιο πονηρός ίσως από τους Ναζί, αποδείχτηκε ο συνταγματάρχης της Βέρμαχτ Ράινχαρντ Γκέλεν (Reinhard Ghelen), ο οποίος σήμερα αναφέρεται συνήθως ως «ο υπερκατάσκοπος του Χίτλερ». Ήταν επικεφαλής μιας υπηρεσίας του γερμανικού στρατού, της Fremde Heere Ost (Ξένες Στρατιές Ανατολικά) που είχε την αποστολή να συλλέγει πληροφορίες σχετικά με τον Κόκκινο Στρατό και το ανατολικό μέτωπο. Όταν ο Γκέλεν άρχισε να καταλαβαίνει ότι ο Κόκκινος Στρατός της Σοβιετικής Ένωσης ήταν πολύ ισχυρότερος από ό,τι ήθελαν να παραδεχτούν ο Χίτλερ και το επιτελείο των κολάκων του, άρχισε να αποφεύγει να παραδίνει όλες τις αναφορές και τα στοιχεία που περνούσαν από τα χέρια του στους ανωτέρους του στο Βερολίνο. Ούτως ή άλλως, οι αναφορές της υπηρεσίας του προς το Βερολίνο για τη δύναμη του Κόκκινου Στρατού, είχαν συχνά ως μόνο αποτέλεσμα τη δυσαρέσκεια των ανωτέρων του, οι οποίοι προτιμούσαν να κλείνουν τα αυτιά τους στην αλήθεια…

Στα χέρια του ο Γκέλεν είχε λοιπόν τις πληροφορίες εκατοντάδων χιλιάδων Ρώσων κρατουμένων, τις οποίες είχε αντλήσει με τις γνωστές ναζιστικές μεθόδους της βίαιης ανάκρισης και των βασανιστηρίων. Η συμπεριφορά του Γκέλεν δεν ήταν ακριβώς σύμφωνη με τα …ιπποτικά ιδεώδη, αν και ήταν μέλος του μυστικού τάγματος των Ιπποτών της Μάλτας. Εκτελούσε τους κρατούμενους ή τους άφηνε να πεθάνουν από την πείνα, ακόμη κι αν εκείνοι τελικά του έδιναν τις πληροφορίες που ζητούσε. Δεν δίσταζε να χρησιμοποιεί τις πολεμικές πληροφορίες για δικό του, προσωπικό όφελος, ούτε δίσταζε να τις παραλλάσσει όπως ήθελε, ώστε να δείχνουν στους ανωτέρους του Γκέλεν αυτό που συνέφερε στον ίδιο.

Βλέποντας το τέλος του Τρίτου Ράιχ να πλησιάζει, ο Γκέλεν αποφάσισε ότι οι πληροφορίες που είχε στα χέρια του για τη Σοβιετική Ένωση ήταν ένα δυνατό διαπραγματευτικό χαρτί που δεν υπήρχε κανένας λόγος να το «κάψει» στους Γερμανούς ανωτέρους του, αφού μπορούσε να το χρησιμοποιήσει για να κερδίσει μια συμφωνία με τους Αμερικανούς.

Διέταξε τους υφισταμένους του να φωτογραφήσουν μυστικά ολόκληρη την τεράστια βιβλιοθήκη των πληροφοριών που είχε συλλέξει από τους Ρώσους και να μεταφερθούν όλες οι φωτογραφίες σε μικροφίλμ. Τα χιλιάδες μικροφίλμ τα έκλεισαν στη συνέχεια σε ειδικά αδιάβροχα ατσάλινα βαρέλια, τα οποία μεταφέρθηκαν κάτω από απόλυτη μυστικότητα στις Αυστριακές Άλπεις, σε τοποθεσίες που γνώριζε μονάχα ο Γκέλεν και επιλεγμένοι έμπιστοί του αξιωματικοί. Φυσικά, καθώς ο Γκέλεν ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος της γερμανικής κατασκοπίας, είναι πιθανό ότι σχεδόν κανένας, ακόμη και από τους υφισταμένους του, δεν τόλμησε να ρωτήσει ή έστω να υποψιαστεί τι περιείχαν τα βαρέλια. Ο Γκέλεν πολύ πιθανώς να έλεγε ότι περιείχαν επικίνδυνα χημικά ή εκρηκτικές ύλες. Ίσως μάλιστα να φρόντισε όλοι εκείνοι που γνώριζαν που θάφτηκαν τα βαρέλια, να έχασαν γρήγορα την ικανότητά τους να μιλούν…

Όταν το 1945, τις τελευταίες μέρες του πολέμου, ο Κόκκινος Στρατός πλησίασε επικίνδυνα στο Βερολίνο από τα ανατολικά, ο Γκέλεν φρόντισε να βρεθεί όσο το δυνατόν πιο δυτικά, στις τοποθεσίες όπου κινούνταν ο αμερικανικός στρατός. Εκεί «συνελήφθη» (στην πραγματικότητα παραδόθηκε μόνος του) από τον αμερικανικό στρατό, κάνοντας όσο το δυνατό πιο φανερό με τη στάση του και τη στολή του ότι ήταν ένας σημαντικός αξιωματικός του γερμανικού στρατού που γνώριζε πολλές πληροφορίες.

Όταν τον οδήγησαν στην ανάκριση, χειρίστηκε την κατάσταση επιδέξια και γρήγορα οι ανακριτές του τον μετέφεραν στις Η.Π.Α., στο Fort Hunt, και τον έφεραν σε επαφή με ανώτερους αξιωματικούς του αμερικανικού στρατού. Ισχυριζόταν ότι δεν ήταν ποτέ ένας πραγματικός Nαζί, αλλά ήταν μονάχα φανατικός εχθρός του κομμουνισμού, και άφηνε να εννοηθεί ότι ήταν «υπερκατάσκοπος» με τεράστια πείρα και ικανότητα, που είχε ανελιχθεί στα ναζιστικά κλιμάκια εξαιτίας της φοβερής κατασκοπικής ικανότητάς του.

Ο τελευταίος βέβαια ισχυρισμός ήταν ψέμα, γιατί είναι διαπιστωμένο ιστορικά ότι οι Nαζί κατάσκοποι, ειδικά της υπηρεσίας του Γκέλεν, είχαν «μαύρα μεσάνυχτα» για διάφορες καταστάσεις στο ανατολικό μέτωπο, συλλαμβάνονταν πάρα πολύ εύκολα, και γενικά ήταν ανίσχυροι, σε αντίθεση με τους Άγγλους που είχαν πάντοτε άψογη κατασκοπεία. Παρόλα αυτά, ο Γκέλεν, αν και στον πόλεμο δεν είχε διαπρέψει ως πράκτορας, μετά από τον πόλεμο χειρίστηκε τόσο έξυπνα τις καταστάσεις που θα τον ζήλευε και ο φανταστικός Τζέιμς Μποντ…

Έχοντας στα χέρια του το χαρτί των θαμμένων βαρελιών με τα μικροφίλμ, άρχισε να διαπραγματεύεται με τους Αμερικανούς. Τους εξήγησε ότι μέσα στα βαρέλια υπήρχαν χάρτες που έδειχναν τις θέσεις του ρωσικού στρατού και τις οχυρωματικές θέσεις της Ανατολικής Ευρώπης και της Ρωσίας, κα περιείχαν επίσης εσωτερικά μυστικά της σοβιετικής κυβέρνησης, ακόμη και γερμανικά μυστικά που είχε συλλέξει ο ίδιος. Οι σημαντικές πληροφορίες του Γκέλεν θα έδιναν στους Αμερικανούς το στρατηγικό προβάδισμα στην Ευρώπη για πολλές από τις δεκαετίες που θα ακολουθούσαν και θα ήταν πολύτιμες σε περίπτωση που οι Η.Π.Α. θα έρχονταν κάποτε σε σύγκρουση με τη Σοβιετική Ένωση, κάτι που ο Γκέλεν είχε αρκετή εξυπνάδα για να προβλέψει ότι ήταν μοιραίο να γίνει. Όλα αυτά θα τα είχαν στα χέρια τους, τους υποσχέθηκε, με «μοναδικό όρο» να τον θεωρήσουν σύμμαχο και συνεργάτη τους!

Φυσικά, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έτριψαν τα χέρια τους μόλις άκουσαν όλες αυτές τις υποσχέσεις. Κανονικά έπρεπε να παραδώσουν τον Γκέλεν στον Ρωσικό Στρατό, όπως όριζε η συνθήκη της Γιάλτας. Αυτή η συνθήκη, που είχαν υπογράψει εκείνες μάλιστα τις μέρες, όριζε ότι όλοι οι Γερμανοί αξιωματικοί που είχαν πολεμήσει στο ανατολικό μέτωπο έπρεπε να παραδοθούν στα χέρια των Σοβιετικών, άσχετα με το ποιος στρατός τους είχε συλλάβει.

Για να αποφύγουν όμως να χάσουν από τα χέρια τους το «κελεπούρι», οι Αμερικανοί φρόντισαν το όνομα του Γκέλεν να σβηστεί από όλες τις λίστες των κρατουμένων του αμερικανικού στρατού. Έτσι, ουσιαστικά ελεύθερος πλέον, ο Γκέλεν οδηγήθηκε τον Αύγουστο του 1945 στην Ουάσινγκτον φορώντας στολή Αμερικανού στρατηγού(!), με το προσωπικό αεροσκάφος του στρατηγού Γουόλτερ Μπέντελ, και ήρθε σε επαφή με τους αρχηγούς του κεντρικού γραφείου των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών (OSS), Άλεν Ντάλες και Μπιλ Ντόνοβαν…

ΝΑΖΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ CIA

Ο Γκέλεν υποσχέθηκε στους Αμερικανούς ότι θα έθετε υπό τον έλεγχο των Η.Π.Α. ολόκληρο το γερμανικό κατασκοπικό δίκτυο(!) για να «καταπολεμηθεί η απειλή του κομμουνισμού». Ως αντάλλαγμα ζήτησε τα ακόλουθα:

1) Να του δοθεί η άδεια να χρησιμοποιήσει παλιούς Nαζί συνεργάτες του, οι οποίοι θα έμπαιναν κι αυτή κάτω από την ίδια προστασία των Αμερικανών που απολάμβανε και ο ίδιος,

2) Να έχει τον απόλυτο έλεγχο του δικτύου κατασκοπίας που θα δημιουργούταν,

3) Να επιλέγει ο ίδιος(!) τους Αμερικανούς πράκτορες που θα συνεργάζονταν μαζί του και

4) το κατασκοπικό δίκτυο να μη χρησιμοποιηθεί ποτέ ενάντια σε γερμανικά συμφέροντα και να γίνει η βάση πάνω στην οποία θα δημιουργούταν οι μελλοντικές υπηρεσίες πληροφοριών και αντικατασκοπίας του κράτους της Δυτικής Γερμανίας! Ως αντάλλαγμα σε όλες αυτές τις απαιτήσεις, ο Γκέλεν υποσχέθηκε ότι το δίκτυό του δεν θα κινούνταν ποτέ ενάντια σε άλλη χώρα, παρά μόνο ενάντια στις κομμουνιστικές.

Οι απίστευτες αυτές απαιτήσεις, αν και μοιάζουν με παραλογισμό ενός ανθρώπου που δεν καταλαβαίνει τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται, ήταν στην ουσία το σημαντικότερο κομμάτι της τέλεια στημένης παράστασης που έπαιξε ο Γκέλεν. Με αυτές τις απαιτήσεις έπεισε τους αντικομμουνιστές Αμερικανούς ότι δεν υπήρχε καμιά ιδεολογική διαφορά ανάμεσα σε εκείνους και σ’ αυτόν και ότι δεν ήταν ένας επικίνδυνος οπορτουνιστής δοσίλογος και προδότης της πατρίδας του, αλλά ένας αγνός πατριώτης, πραγματικός εχθρός του κομμουνισμού, που θα τους βοηθούσε να καταπολεμήσουν τον «κόκκινο κίνδυνο»!

Οι Αμερικανοί δάγκωσαν το δόλωμα – όχι βέβαια γιατί τους κορόιδεψε ο Γκέλεν, αλλά γιατί συνειδητοποίησαν ότι με τη βοήθεια του, θα μπορούσαν να κερδίσουν πολλά. Ο πανέξυπνος Άλεν Ντάλες διαισθάνθηκε ότι με τον Γερμανό κατάσκοπο/προδότη θα μπορούσε να κερδίσει μέχρι και τον απόλυτο έλεγχο των αμερικανικών υπηρεσιών, και έτσι παρουσίασε τον Γκέλεν σε διάφορες σημαντικές κυβερνητικές επιτροπές, όπου εγγυήθηκε για αυτόν και τη στάση του. Με την εγγύηση του Ντάλες, γρήγορα δόθηκαν τα «ΟΚ» και οι επιθυμίες του Γκέλεν εκπληρώθηκαν. Σύντομα, άρχισε να δημιουργεί την «Οργάνωσή» του (Ghelen Org) διασώζοντας δεκάδες ναζί, τους οποίους μετέφερε στις Η.Π.Α. και τους έδινε αμερικανικές ταυτότητες, για να πολεμήσουν κι αυτοί, υποτίθεται, ενάντια στη σοβιετική απειλή.

Οι Αμερικανοί αποδέχονταν χωρίς καμιά αμφιβολία τις αναφορές του Γκέλεν για την τεράστια δύναμη του Κόκκινου Στρατού, για τις επιθετικές τάσεις της Ε.Σ.Σ.Δ. απέναντι στην Ευρώπη και για τις στρατιωτικές τεχνολογίες που ανέπτυσσαν.

Οι αναφορές του Γκέλεν, όμως, που πήγαιναν κατευθείαν στα αμερικανικά επιτελεία χωρίς να γίνει η παραμικρή προσπάθεια επιβεβαίωσής τους, ήταν γραμμένες –παραχαραγμένες– με ακριβώς τον ίδιο τρόπο με εκείνες που πήγαιναν παλιότερα στο γερμανικό επιτελείο: Η μόνη τους διαφορά ήταν ότι ενώ τότε προσπαθούσαν να δείξουν τον ρωσικό στρατό μικρότερο για να μην προσβάλλουν την εγωιστική παράνοια του Χίτλερ, οι καινούργιες παρουσίαζαν τον ρωσικό στρατό σαν να ήταν παντοδύναμος, με τεράστιο αριθμό ανδρών και οχημάτων – και ικανοποιούσαν έτσι το αμερικανικό στρατιωτικό επιτελείο που ήθελε να παρουσιάζει τέτοιες αναφορές στην αμερικανική κυβέρνηση για να αντλεί τεράστια κεφάλαια για πολεμικές προετοιμασίες και εξοπλισμούς!

Υπάρχουν περιπτώσεις που ο Γκέλεν ανάφερε ότι σε μια περιοχή κοντά στα σύνορα της Ανατολικής Γερμανίας, είχαν μαζευτεί δεκάδες χιλιάδες άνδρες με εκατοντάδες τανκ τελευταίας τεχνολογίας, ενώ στην πραγματικότητα στη συγκεκριμένη περιοχή οι Σοβιετικοί είχαν μόνο μερικές δεκάδες εξαθλιωμένους στρατιώτες και μερικά κάρα τα οποία τραβούσαν άλογα!

Οι κατασκοπικές απάτες του Γκέλεν συνδυάστηκαν –όχι τυχαία– με το «Σχέδιο Paperclip», με το οποίο χιλιάδες Γερμανοί επιστήμονες και στρατιωτικοί μεταφέρθηκαν στις Η.Π.Α. με τη βοήθεια των «rat-lines» που έστησαν η Οργάνωση του Γκέλεν και το Βατικανό (που κι αυτό είχε τάσεις συμπάθειας προς τους Ναζί)! Έτσι ο Γκέλεν βρέθηκε γρήγορα να έχει κοντά του χιλιάδες Γερμανούς συνεργάτες, με τους οποίους μπορούσε άνετα να συνεννοηθεί και να συνωμοτήσει. Έτσι ξεκίνησε η κατάληψη των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών από τους πρώην Ναζί εγκληματίες πολέμου…

Ο Γκέλεν, μέλος πλέον των αμερικανικών υπηρεσιών και ιδρυτικός σύμβουλος της νεοσύστατης CIA που φτιάχτηκε το 1947, άρχισε να ταξιδεύει υπό κάλυψη στη Δυτική Γερμανία, όπου δημιούργησε ένα πανίσχυρο δίκτυο πρακτόρων, το οποίο βασιζόταν σε πρώην μέλη της Γκεστάπο και των Ες Ες! Επίσημα φυσικά κανείς δεν παραδεχόταν ότι οι συνεργάτες του Γκέλεν ήταν πρώην Ναζί, όμως στη CIA ήταν κοινό μυστικό που κανείς δεν αρνιόταν…

Ανάμεσα στους συνεργάτες του Γκέλεν ήταν οι δρ. Φραντζ Σιξ και Έμιλ Άουγκσπουργκ, «διάσημα» μέλη και οι δύο των SS, όπως και οι αρχηγοί της Γκεστάπο που έδρασαν στη Γερμανία, στη Γαλλία, και στην νοτιοανατολική Ευρώπη, όπως ο υποδιοικητής της Γκεστάπο Βίλι Κριχμπάουμ. Αυτοί και άλλοι πολλοί, όχι απλώς διέφυγαν τη σύλληψη και τη δίκη ως εγκληματίες πολέμου, αλλά έγιναν υπάλληλοι και προστατευόμενοι της CIA!

Γρήγορα οι ρόλοι ανατράπηκαν μέσα στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Οι Γερμανοί δεν ήταν πλέον κρατούμενοι των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, αλλά «έκοβαν και έραβαν» μέσα τους. Η απειλή της αποκάλυψης της εμπλοκής τους στο αμερικανικό κοινό, που εξαιτίας της έντονης προπαγάνδας του μεσοπολέμου θεωρούσε τους Ναζί ως δαίμονες, ήταν αρκετή για να κάνει τους περισσότερους Αμερικανούς πράκτορες της CIA να κρατούν το στόμα τους κλειστό. Γνώριζαν ότι αν μαθευόταν ότι η CIA είχε ως υπαλλήλους περίπου 20.000 ανθρώπους του Γκέλεν, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν πρώην Ναζί, η υπηρεσία θα κατέρρεε την επόμενη μέρα, αφού σίγουρα οι Αμερικανοί πολίτες δεν θα το δέχονταν και θα απαιτούσαν από την κυβέρνησή τους το κλείσιμο της!

Δεν είναι ίσως πολύ μακριά από την αλήθεια αν υποψιαστούμε ότι ο Γκέλεν και η οργάνωσή του ήταν μια από τις αιτίες που οδήγησαν στον Ψυχρό Πόλεμο. Αν δεν υπήρχε αυτός, ίσως η Αμερική να μη τολμούσε ποτέ μια τόσο έντονη αντιπαράθεση με τη Σοβιετική Ένωση, όπως αυτή που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1950 και οδήγησε στην κατάρρευση της τελευταίας το 1991. Αν ο Ψυχρός Πόλεμος και η κούρσα των εξοπλισμών δεν είχαν εξελιχθεί με τόσο ένταση, ίσως η Σοβιετική Ένωση δεν θα είχε αντιμετωπίσει ποτέ τα οικονομικά προβλήματα που την έκαναν να καταρρεύσει. Με άλλα λόγια, αν πραγματικά ο στόχος ήταν η κατάρρευση του κομμουνισμού, τότε οι ισχυροί των Η.Π.Α. έπραξαν πολύ καλά με την «πρόσληψη» του Γκέλεν. Και έτσι σήμερα ζούμε υπό το ζυγό ενός άκρατου καπιταλισμού χωρίς κανένα «αντίπαλο δέος»…

Όμως, αν ο Γκέλεν δεν είχε ποτέ μπει κάτω από τη σκέπη της CIA, δεν θα είχε ποτέ δημιουργηθεί επίσης η μάστιγα της παγκόσμιας τρομοκρατίας, αφού αυτή, όπως ξέρουμε, είναι σε μεγάλο ποσοστό δημιούργημα της εμπλοκής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στα εσωτερικά διαφόρων χωρών…

Το 1956, η CIA βοήθησε τον Γκέλεν να δημιουργήσει την BND (Bundesnachrichtendienst), την επίσημη Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών της Δυτικής Γερμανίας. Η BND έγινε το κυριότερο εργαλείο συλλογής πληροφοριών των Η.Π.Α. από την Ανατολική Ευρώπη. Όμως η κατάσταση από εκείνη την εποχή και έπειτα, έγινε πολύ περίπλοκη στην Ευρώπη. Ενδεικτικά, σκεφτείτε ότι είναι διαπιστωμένο ότι το 90% των πρακτόρων της BND στην Ανατολική Ευρώπη ήταν διπλοί πράκτορες της Stasi, της θρυλικής –και τρομακτικής για πολλούς– υπηρεσίας πληροφοριών της Ανατολικής Γερμανίας…

Ο Έλι Ρόζενμπαουμ, γνωστός εβραίος «κυνηγός ναζί» και διευθυντής του Γραφείου Ερευνών του Υπουργείου Δικαιοσύνης των Η.Π.Α., δήλωσε σχετικά με όλα αυτά: «Οι πραγματικοί κερδισμένοι του Ψυχρού Πολέμου ήταν οι ναζί εγκληματίες πολέμου, πολλοί από τους οποίους διέφυγαν τη δικαιοσύνη, γιατί η Δύση και η Ανατολή επικεντρώθηκαν μονάχα στον πόλεμο ανάμεσά τους…»

ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ CIA

Ο πρώτος πολιτικός διευθυντής της CIA, ο Άλεν Ντάλες, έχει μείνει στην ιστορία για την ακόλουθη δήλωσή του: «Θα έσκυβα μπροστά στον ίδιο τον Διάβολο, αν αυτό θα με βοηθούσε να δω καθαρότερα το τι συμβαίνει στην Κόλαση». Αυτή η φράση θεωρείται από πολλούς ως το απόλυτο ρητό του κατασκόπου, που αδιαφορεί για όλους τους πιθανούς κινδύνους φτάνει να συλλέξει τις πληροφορίες που θέλει. Όμως ο Ντάλες δεν χρησιμοποίησε αυτή τη φράση για να διαφημίσει τη ατολμία του, αλλά για να δικαιολογήσει το ότι αυτός και οι συνάδελφοί του εμπιστεύτηκαν έναν Ναζί για να δημιουργήσουν με τη βοήθεια του την ισχυρότερη υπηρεσία πληροφοριών της Ιστορίας: τη CIA.

Ας μη βιαστούμε όμως να ρίξουμε όλη την ευθύνη στον Γκέλεν και στην ναζιστική παρέα του για τις ναζί αποχρώσεις της CIA. Ας κοιτάξουμε και το προφίλ των ανθρώπων που πρωτοστάτησαν στη δημιουργία της.

Η CIA δημιουργήθηκε το 1947 από τον στρατηγό «Άγριο» Μπιλ Ντόνοβαν και από τον Άλεν Ντάλες, με τη συμβουλευτική συνδρομή του Ράινχαρντ Γκέλεν. Θεωρητικά ήταν ο επαναπροσδιορισμός του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών (Office of Strategic Services – OSS) του αμερικανικού στρατού, το οποίο δρούσε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Πρώτος της διευθυντής ήταν ο στρατηγός Ρόσκο Χίλενκοτερ, όμως η CIA ουσιαστικά κατευθυνόταν κυρίως από τον Ντάλες και τον Γκέλεν.

Ο Χάρυ Τρούμαν, ο αμερικανός πρόεδρος, αρχικά δεν ήθελε να εγκρίνει τη δημιουργία της CIA, αλλά τον έπεισαν οι δημιουργοί της, λέγοντάς του ότι τα δεδομένα που είχαν στα χέρια τους μέσω του Γκέλεν (που, βέβαια, όπως είδαμε ήταν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους «σκηνοθετημένα») επέβαλαν την ύπαρξη μιας μυστικής οργάνωσης στρατιωτικού τύπου που θα δρούσε σε καιρό ειρήνης για να αντιμετωπίσει την «κόκκινη απειλή».

Ο Τρούμαν έδωσε τελικά την άδεια του για τη ίδρυση της CIA, με «απαράβατους» όμως όρους αυτή να μην δράσει ποτέ μέσα στις Η.Π.Α. και, δεύτερον, να μη προσλάβει ούτε έναν πρώην Ναζί! Ο Τρούμαν το όριζε ξεκάθαρα: Δεν ήθελε η CIA να χρησιμοποιήσει μέσα στις Η.Π.Α. τεχνικές προπαγάνδας και ψυχολογικού πολέμου, ούτε να κατασκοπεύσει ποτέ οποιονδήποτε αμερικανό πολίτη, αλλά να εργάζεται μόνο στο εξωτερικό, για συλλογή πληροφοριών και τίποτε άλλο.

Όπως ξέρουμε, αυτοί οι όροι καταπατήθηκαν σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Η CIA έδρασε αμέτρητες φορές μέσα στις Η.Π.Α., χρησιμοποίησε όλες τις θεμιτές ή αθέμιτες τεχνικές προπαγάνδας και κατασκόπευσε εκατομμύρια αμερικανούς πολίτες. Ο Τρούμαν μάλλον δεν πρόλαβε να το καταλάβει, ενώ οι επόμενοι πρόεδροι δεν είχαν τη δύναμη να αντιδράσουν. Η CIA είχε ήδη μαζέψει αρκετή δύναμη για να μπορεί αυτή να ελέγχει τους προέδρους, και όχι εκείνοι την CIA!

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η όλη κατάσταση δεν ήταν απλώς πολιτική ή στρατιωτική, αλλά υπήρχε και ένα μεγάλο ποσοστό οικονομικής απάτης στο όλο θέμα. Η CIA, αν και διαφήμιζε πάντοτε τον εαυτό της ως αυτοσυντηρούμενη (δηλαδή ότι έχει προγράμματα μέσα από τα οποία κερδίζει χρήματα, και έτσι δεν επιβαρύνει τον αμερικανό φορολογούμενο), αντλούσε πάντοτε τεράστια ποσά από την αμερικανική κυβέρνηση. Έχει υπολογιστεί ότι μονάχα η οργάνωση του Γκέλεν (Org) για να στηθεί, στοίχισε στους Αμερικανούς φορολογούμενους πάνω από 200 εκατομμύρια δολάρια (τα οποία είχαν την εποχή εκείνη αξία 100πλάσια από τη σημερινή) – και συνολικά άντλησε από τα ταμεία των Η.Π.Α. σε όλη τη διάρκεια της ζωής της (μέχρι το 1957), περίπου 8 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Αυτά τα χρήματα φυσικά δεν ξοδεύτηκαν στα εισιτήρια των τρένων και στα μυστικά όπλα των πρακτόρων, αλλά έγιναν «μίζες», δωροδοκίες, κλεισίματα στομάτων, είτε μπήκαν απλώς σε τσέπες διάφορων αετονύχηδων. Ένα ολόκληρο δίκτυο πρακτόρων με το πρόσχημα του Ψυχρού Πολέμου άρχισε να ρουφάει τεράστια ποσά από τα ταμεία των Η.Π.Α. και πολλοί εγκληματίες πολέμου και πρώην Ναζί, όχι μόνο διέφυγαν την τιμωρία, άλλα έγιναν και πάμπλουτοι, όπως π.χ. ο διάσημος «κομάντο του Χίτλερ» Ότο Σκορτσένι, ο οποίος πέθανε πολυεκατομμυριούχος το 1975, αφού είχε αναλάβει δεκάδες αποστολές (ως «εξωτερικός συνεργάτης») για λογαριασμό της CIA.

Το ίδιο πολυεκατομμυριούχος έγινε και Τζορτζ Μπους (πατέρας) ο οποίος είχε οικογενειακές σχέσεις με τους Ναζί, έγινε διευθυντής της CIA για δύο χρόνια, αργότερα έγινε πρόεδρος των Η.Π.Α. και τοποθέτησε το 2001 τον γιο του στην Προεδρία…

CIA: CONSPIRACIES IN AMERICA;

Ο Όττο Σκορτσένυ

Το 1949, στις Η.Π.Α. πέρασε ένας απίστευτος νόμος, σύμφωνα με τον οποίο η CIA εξαιρούταν από την υποχρέωση να λογοδοτεί στην αμερικανική κυβέρνηση σχετικά με «την οργάνωση, τις λειτουργίες της, τους αξιωματούχους της, την ιδιοκτησία της, τους μισθούς της, ή τον αριθμό των πρακτόρων της»! Αν και κάποιοι ιστορικοί λένε ότι η CIA απέκτησε τόση ανεξαρτησία και δύναμη εξαιτίας του φόβου των Αμερικανών απέναντι στη σοβιετική KGB (που δημιουργήθηκε όμως το 1953, τέσσερα χρόνια μετά), νομίζω ότι μόνο με έναν τρόπο περνάει ένας τέτοιος νόμος: Η CIA είχε στα χέρια της σημαντικά μυστικά με τα οποία εκβίαζε τους πάντες, κυβέρνηση και στρατό! Ίσως να μην είχε ιπτάμενους δίσκους και σώματα εξωγήινων (αν και αυτό είναι πιθανό), σίγουρα πάντως κατείχε βρώμικα μυστικά πολιτικών προσώπων, αλλιώς δεν θα είχε καταφέρει να κερδίσει τόσο μεγάλη ανεξαρτησία…

Η CIA με τη βοήθεια των ναζί πρακτόρων που απέκτησε μέσω του Γκέλεν και με τους Γερμανούς επιστήμονες που απέκτησε μέσα από το «Σχέδιο Paperclip», άρχισε να εμπλέκεται σε καταστάσεις που μοιάζουν να είναι απλώς οι συνέχειες διάφορων ναζιστικών πειραμάτων, που σταμάτησαν με την πτώση της Γερμανίας. Το 1950 η CIA ξεκίνησε π.χ. το πρόγραμμα Bluebird, το οποίο ήταν το πρώτο πρόγραμμα «ελέγχου της συμπεριφοράς», δηλαδή το πρώτο πρόγραμμα Mind Control, το οποίο δεν θα μπορούσε να έχει άλλη χρήση, πέρα από το να στραφεί κατά των Αμερικανών πολιτών. Αυτό το πρόγραμμα εξελίχθηκε αργότερα στο γνωστό MK-ULTRA.

Η CIA δεν σταμάτησε εκεί. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της εμπλεκόταν πάντοτε σε καταστάσεις που ήταν προφανώς αντίθετες με τα αμερικανικά ιδεώδη της αυτοδιάθεσης των πολιτών, της δημοκρατίας και του φιλειρηνισμού. Πέρα από το MK-ULTRA, η CIA (κάτω από την «εμπνευσμένη καθοδήγηση» του διευθυντή της Άλεν Ντάλες) ενεπλάκη ή φαίνεται να σχετίζεται με:

1) Την προσπάθεια να δημιουργηθεί τεχνητή κρίση με την Κούβα (που οδήγησε στο φιάσκο του Πολέμου του Κόλπου των Χοίρων),

2) Με τη δολοφονία του προέδρου Κένεντι (ο οποίος μερικές βδομάδες πριν δολοφονηθεί είχε δηλώσει «Θα διαλύσω την CIA σε χίλια κομμάτια και θα τη σκορπίσω στον άνεμο» και απομάκρυνε τον Ντάλες από τη διεύθυνσή της),

3) με την συγκάλυψη της αλήθειας για τη δολοφονία του Κένεντι (ο Ντάλες πήρε μέρος –παραδόξως– στην επιτροπή Γουόρεν, η οποία «διερεύνησε» τη δολοφονία και κατέληξε ότι «δεν κρύβεται καμία συνωμοσία πίσω της»)

4) Με τη δημιουργία δικτατοριών και ανατροπής δημοκρατικών καθεστώτων σε δεκάδες χώρες του πλανήτη, ανάμεσα σ’ αυτές και στην Ελλάδα.

Η CIA παρακολουθούσε επίσης χιλιάδες μέλη των φιλειρηνικών κινημάτων μέσα στις Η.Π.Α. («Επιχείρηση Χάος»), ενεπλάκη στη δολοφονία πολιτικών αρχηγών στο εξωτερικό και σε βρώμικες υποθέσεις και σκάνδαλα, όπως στο σκάνδαλο Ιράν-Κόντρα, στο σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ κ.ά., πάντοτε με σκοπούς επηρεασμού της κοινής γνώμης στις Η.Π.Α., ώστε να προωθηθούν κάποιοι πολιτικοί και να βγούνε από τη μέση άλλοι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο πρόεδρος Μπους (πατέρας) διετέλεσε διευθυντής της CIA, και σήμερα, ο γιος του βρίσκεται στην προεδρική θέση των Η.Π.Α..

Σύμφωνα με κάποιους συνωμοσιολόγους, η δύναμη της οικογένειας Μπους προέρχεται από τη συνεργασία της με τους ναζί, τα συμφέροντα των οποίων ουσιαστικά συνεχίζει να προστατεύει σήμερα.
Πράγματι, ο προπάππος του πρώην προέδρου Μπους, Τζορτζ Χ. Γουόκερ (George Herbert Walker) ήταν βασικό στέλεχος της εταιρείας Union Banking, η οποία συγκέντρωνε χρήματα για τους ναζί (και η οποία δημεύτηκε το 1942 από το αμερικανικό κράτος γιατί «συνεργαζόταν με τον εχθρό»). Δεν ήταν μόνο όμως αυτή η περίπτωση.

Ο Μπους εμπλέκεται σε αρκετές καταστάσεις με τους Ναζί. Ένας πρώην Ναζί που ενεπλάκη σε ύποπτες συνεργασίες της CIA με τους Μπους, ήταν ο πιλότος της Λουφτβάφε Χάινριχ Ρουπ (Heinrich Rupp), ο οποίος «ειδικευόταν» στις τραπεζικές απάτες και αναμίχθηκε σε πολλά οικονομικά σκάνδαλα στις Η.Π.Α. Σύμφωνα με την έρευνα ενός ομοσπονδιακού δικαστή των Η.Π.Α., ο Ρουπ συνεργάστηκε το 1980 με τον πρώην διευθυντή της CIA Γουίλιαμ Κέισι (ο οποίος ήταν τότε επικεφαλής της καμπάνιας για την προώθηση του ψυχροπολεμικού Ρόναλντ Ρέιγκαν στην προεδρική θέση) και τον Αμερικανό πρέσβη στη Νότια Κορέα Ντόναλντ Γκρεγκ, με σκοπό να σαμποτάρουν την επανεκλογή του δημοκρατικού προέδρου Τζίμι Κάρτερ και να προωθήσουν στη θέση του τον Ρέιγκαν και ως αντιπρόεδρο τον Τζορτζ Μπους (πατέρα).

Το σαμποτάζ ξεκίνησε με την εκμετάλλευση μιας κατάστασης που είχε δημιουργηθεί στο Ιράν στα τέλη του 1979. Κάποιοι Ιρανοί φοιτητές συνέλαβαν και κράτησαν όμηρους 66 εργαζόμενους της αμερικανικής πρεσβείας του Ιράν και για την απελευθέρωσή τους ζήτησαν κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Ο Δημοκρατικός πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ διέταξε να εκπληρωθούν αυτές οι απαιτήσεις και οι Ιρανοί αποφάσισαν να ελευθερώσουν τους Αμερικανούς χωρίς να δημιουργηθεί κανένα άλλο πρόβλημα.

Το όλο περιστατικό θα ήταν μια μεγάλη επιτυχία του Κάρτερ, που θα τον βοηθούσε να επανεκλεγεί πανηγυρικά ως πρόεδρος στις εκλογές του 1980. Όμως ο Ρουπ, ο Κέισι και ο Γκρεγκ, όλοι εργαζόμενοι στη CIA, έκαναν την εξής απίστευτη βρωμοδουλειά: Ήρθαν σε μυστική συμφωνία με τους Ιρανούς απαγωγείς δίνοντάς τους χρήματα και όπλα, για να μην ελευθερώσουν τους ομήρους μέχρι τις εκλογές, και να μη καταλογιστεί έτσι η λύση του προβλήματος στον Τζίμι Κάρτερ! Έτσι ο Κάρτερ έχασε τις εκλογές και ανέβηκε στην εξουσία ο ηθοποιός Ρέιγκαν και ως αντιπρόεδρος ο πατέρας Μπους. (Αυτή η κατάσταση ήταν και η αρχή του σκανδάλου Ιράν-Κόντρα, που όταν αποκαλύφθηκε τη δεκαετία του 1980, συντάραξε την Αμερική…)

Ας επιστρέψουμε στην περίπτωση του Άλεν Ντάλες, δημιουργού της CIA, και στην ιστορία του πριν από την αρχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο αδελφός του Άλεν Ντάλες, ο δικηγόρος Τζον Φόστερ Ντάλες, που στη διάρκεια της κυβέρνησης του προέδρου Αϊζενχάουερ έγινε Υπουργός Εσωτερικών, εργαζόταν ως αμερικανός νομικός εκπρόσωπος της μεγάλης γερμανικής εταιρίας χημικών I.G. Farben, η οποία κατασκεύαζε το αέριο Zyklon-B που χρησιμοποιήθηκε αργότερα στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς. Η εταιρεία αυτή είχε μάλιστα εργοστάσιο στο Άουσβιτς, στο οποίο στη διάρκεια του πολέμου εργάζονταν οι κρατούμενοι του στρατοπέδου. Ο Τζον Φόστερ Ντάλες ήταν ένθερμος υποστηρικτής του ναζιστικού κόμματος, και λέγεται ότι τα μηνύματα που έστελνε στην Farben ξεκινούσαν πάντα με το χαιρετισμό «Χάιλ Χίτλερ». Ο Άλεν Ντάλες, ο οποίος εργαζόταν τότε μαζί με τον αδελφό του στο μεγάλο νομικό γραφείο Sullivan & Cromwell, δεν αρκέστηκε μονάχα στους ναζιστικούς χαιρετισμούς, αλλά ταξίδεψε στη Γερμανία πριν τον πόλεμο και συναντήθηκε προσωπικά με τον Χίτλερ. Τα δύο αδέλφια είχαν εργαστεί με κορυφαίους ναζί βιομηχάνους με σκοπό να δημιουργήσουν ισχυρές σχέσεις μαζί τους. Το πιο ενδιαφέρον όμως, ήταν ότι οι Ντάλες συνεργάζονταν και με την οικογένεια Μπους, στις ίδιες επιχειρήσεις μέσα από τις οποίες χρηματοδοτούνταν οι ναζί με αμερικανικά κεφάλαια.

Με άλλα λόγια, βλέπουμε ότι οι διευθυντές της CIA ήταν γενικά γνωστοί αναμεταξύ τους πριν τη δημιουργία της CIA, και είχαν όλοι σχεδόν σχέσεις και με τους ναζί. Αυτό μας κάνει να αναρωτιόμαστε για τη σύμπτωση που έστειλε τον Ράινχαρντ Γκέλεν στα χέρια του Άλεν Ντάλες. Μήπως η όλη κατάσταση ήταν τελικά προσχεδιασμένη;

Ο πρόεδρος Ρούσβελτ, υπέθετε ότι ο Ντάλες ήταν προδότης, και είχε διατάξει να παρακολουθείται το γραφείο του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Σχεδίαζε από ό,τι ξέρουμε να τον κατηγορήσει για προδοσία, αλλά, πολύ βολικά, πέθανε το 1945 πριν προλάβει να κάνει κάτι τέτοιο. Έτσι ο δρόμος έμεινε ανοιχτός για τη συνωμοτική κατάκτηση των Η.Π.Α., από τους ναζί και τους αμερικανούς φίλους τους…

Παρόμοιοι «βολικοί» θάνατοι συνέβησαν σε χιλιάδες –κυριολεκτικά– ανθρώπους που έτυχε να μάθουν πολλές λεπτομέρειες για όλα αυτά. Εκατοντάδες φόνοι δημοσιογράφων και ερευνητών, δικαστικών και πολιτικών, απέτρεψαν στο να βγούνε στη φόρα τα βρώμικα μυστικά των υπηρεσιών πληροφοριών και των σκοτεινών εγκεφάλων που κρύβονται πίσω τους…

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ:
ΕΝΑ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ «ΔΩΡΟ»
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

Ένας διάσημος ναζί που διέφυγε τη σύλληψη και τη δίκη, αν και όλοι σχεδόν γνώριζαν τον όνομά του –και την ιδιομορφία του προσώπου του, αφού ήταν σημαδεμένος με μια τεράστια ουλή– στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ήταν ο ταγματάρχης των SS, Ότο Σκορτσένι (Otto Skorzeny).

Ο Σκορτσένι συνελήφθη από τους Αμερικανούς αλλά αφέθηκε σχεδόν αμέσως ελεύθερος, προφανώς γιατί οι Αμερικανοί δεν ήθελαν να διακινδυνεύσουν τη δημόσια εικόνα τους καταδικάζοντας και διασύροντας έναν πραγματικό ήρωα των Γερμανών, που στη διάρκεια του πολέμου το όνομά του είχε συνδεθεί με μια σειρά εντυπωσιακών κατορθωμάτων (ανάμεσα στις οποίες ήταν η απελευθέρωση του Μουσολίνι από τη φυλακή όπου κρατούνταν χωρίς να πέσει ούτε ένας πυροβολισμός, η θρυλική απόπειρα σύλληψης του γιουγκοσλάβου αρχηγού των παρτιζάνων Τίτο στην οποία ο Σκορτσένι με μερικούς άνδρες του αντιμετώπισαν εκατοντάδες παρτιζάνους –δεν κατάφεραν όμως να φτάσουν στον Τίτο– και μια θρυλική κατάσταση μάχης στην οποία ο Σκορτσένι πολέμησε ασταμάτητα επί 36 ώρες χωρίς να ξεκουραστεί ούτε δευτερόλεπτο!).

Ο Σκορτσένι, όμως, δεν ήταν ο αγαθός τεύτονας ιππότης του παραμυθιού που όλοι ήθελαν να δούνε πίσω από τις ουλές του προσώπου του, αλλά ένας φανατικός ακροδεξιός που χρησιμοποιούσε κάθε μέσο για να βοηθήσει τους πρώην ναζί συνεργάτες του και να αυξήσει την προσωπική του δύναμη. Παρόλα αυτά η CIA δεν τον άφησε να πάει χαμένος και συνεργάστηκε πολλές φορές μαζί του, για να έρθει σε επαφή μέσα από αυτόν με μια μεγάλη σειρά νέο-φασιστικών οργανώσεων σε όλο τον κόσμο, ανάμεσα στις οποίες ήταν τα τρομακτικά «τάγματα θανάτου» που έδρασαν στη Λατινική Αμερική, αλλά και διάφορες ομάδες στον υπόλοιπο κόσμο που είχαν σκοπό την ανατροπή αριστερών καθεστώτων και τη δολοφονία των αρχηγών τους.

Ο «υπερ-κομάντο του Χίτλερ» ενεπλάκη με το διεθνές εμπόριο όπλων και με την …διοργάνωση δολοφονικών συνωμοσιών, ανάμεσα στις οποίες ήταν οι προσπάθειες της δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο και του Τσαρλς Ντε Γκολ. Ο Σκορτσένι βρέθηκε το 1956 και στη Μέση Ανατολή, όπου ενεπλάκη στον πόλεμο ανάμεσα στην Αίγυπτο και το Ισραήλ για τον έλεγχο της διώρυγας του Σουέζ, εργαζόμενος για λογαριασμό του… Ισραήλ. Όμως, το αντιεβραϊκό του παρελθόν, του επέτρεψε να παίξει διπλό παιχνίδι, και ο Σκορτσένι φαίνεται να εκπαίδευσε και να όπλισε κρυφά τις πρώτες ομάδες παλαιστίνιων τρομοκρατών, με σκοπό να αποδιοργανωθεί η κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Αυτή είναι μια από τις πρώτες αναφορές που έχουμε για την εμπλοκή υπαλλήλων της CIA με τις τρομοκρατικές οργανώσεις, τις ίδιες που υποτίθεται ότι πολεμά η CIA.

Ο Σκορτσένι, όπως αναφέραμε προηγουμένως, πέθανε το 1975 έχοντας δημιουργήσει τεράστια προσωπική περιουσία…

ΤΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Μέσα από τα προηγούμενα φαίνεται ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο της CIA και του παρασκηνίου των μυστικών υπηρεσιών από εκείνο που έχουμε συνηθίσει να παραδεχόμαστε. Αν ισχύουν έστω και τα μισά από όσα αναφέρθηκαν σ’ αυτό το κείμενο –και μάλλον ισχύουν, γιατί υποστηρίζονται από άφθονα ιστορικά στοιχεία– η CIA είναι μια οργάνωση «σάπια» ως το κόκαλο, διαβρωμένη από τους πιο χαρακτηριστικούς εχθρούς της δημοκρατίας και της ελευθερίας, δηλαδή από τους Ναζί, και τα πλοκάμια της μέσα στον πολιτικό κόσμο και στην αμερικανική κυβέρνηση μεταφέρουν αυτή τη σήψη σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.

Ίσως για αυτό ο κόσμος μας να είναι αυτός που είναι. Ίσως για αυτό κυβερνούν οι ισχυροί, χρησιμοποιώντας τις πιο βρώμικες μεθόδους, την τρομοκρατία, τη βία, την πλύση εγκεφάλου του πληθυσμού, και προωθούνται στην Εξουσία μόνο οι πιο αδίστακτοι. Ίσως όλα αυτά συμβαίνουν γιατί κρυφά, χωρίς να το καταλάβουν παρά ελάχιστοι, τον έλεγχο της πραγματικότητάς μας τον ανέλαβε η σκοτεινή Αυτοκρατορία των εραστών του πολέμου, του χάους και της Δύναμης, η Αυτοκρατορία των σκληροπυρηνικών «υπερανθρώπων» του ναζισμού και του φασισμού, που πιστεύουν μονάχα στην επιβίωση του ισχυρότερου.

Ίσως τελικά στον ψυχρό και αόρατο Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο να έχασαν οι «καλοί». Και δεν εννοούμε τη Σοβιετική Ένωση, αλλά τις δυνάμεις εκείνες στον κόσμο που πιστεύουν στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην ειρήνη, στη συναδέλφωση των λαών, στη δυνατότητα του ανθρώπου να ξεπεράσει τις αδυναμίες του.

Ελπίζουμε οι δυνάμεις του Καλού να έχουν κάνει κι αυτές κάποια συνωμοσία, ώστε να καταφέρουν να επιβιώσουν και να καταλάβουν κάποια μέρα ξανά τον αιματοβαμμένο και αδικημένο κόσμο μας…

Πηγές:

Operation Paperclip, Clare Lasby, Athenaeum
U.S. Cover-up of Nazi Scientists, Linda Hunt, Bulletin of Atomic Scientists
Blowback, America’s Recruitment of Nazis and its Effects on the Cold War, Christopher Simpson
The Great Heroin Coup, Drug’s, Intelligence & International Fascism, Henrik Kruger
The Nazi Legacy, Magnus Linklater, Isabel Hilton, Neal Ascherson
The CIA and Nazi War Criminals, National Security Archive Posts
Forging and Intelligence Partnership: CIA and the Origins of the BND, 1945-49, Kevin C. Ruffner
The CIA’s Worst-Kept Secret, San Francisco Bay Guardian, 7-5-2001
Nazis in the Attic, http://emperors-clothes.com/articles/randy/swas1.htm
The Cat is Out of the Bag, Jared Israel, http://emperors-clothes.com/news/ciaaided.htm

Βιολογικό Μάτριξ: Ο Αγώνας της Ύπαρξης να ξεπεράσει τον εαυτό της

O μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου, είναι πάντα ο ίδιος του ο εαυτός. Και αυτός ο εχθρός είναι ο πιο δύσκολος να τον πολεμήσεις, γιατί έχει την ικανότητα να ξεφεύγει από κάθε απόπειρά σου να τον παγιδέψεις, να τον περιορίσεις, να τον «ορίσεις». Γιατί ο εαυτός σου, δεν είναι ποτέ εδώ – ταυτόχρονα, όμως, στέκεται πάντα ενάντια σε κάθε σου θέληση, σε κάθε σου απόφαση, σε κάθε σου επιθυμία.

Κάπου μέσα στα βάθη της αντίληψής μας, όλοι μας γνωρίζουμε τη δυσάρεστη αλήθεια: Ότι δεν είμαστε δέσμιοι μονάχα των κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών, πληροφοριακών matrices, αλλά και κάποιων ισχυρότερων και αρχαιότερων μηχανισμών που μας κρατούν σφιχτά, κυριολεκτικά «από τα αχαμνά». Ότι είμαστε δέσμιοι στη μηχανιστική φύση μας, στη «βελτιστοποιημένη βιολογική υπόσταση του κυνηγού», στα ένστικτα του «πρωτεύοντος θηλαστικού» και στην αυστηρή «φυσική επιλογή»…

Αν αντικρίσουμε τον εαυτό μας χωρίς να τον κρύψουμε πίσω από την πονηρή λεξούλα «εγώ», θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν είμαστε τίποτε παραπάνω από προγραμματισμένες και απόλυτα μηχανικές αντιδράσεις στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος… Και δεν αναφέρομαι μονάχα στη σωματική μας φύση, που είναι ολοφάνερα υποταγμένη σε χίλιους δυο χημικούς και μηχανικούς μηχανισμούς, αλλά και στην ψυχολογική-πνευματική μας υπόσταση, που κι αυτή είναι παγιδευμένη σε ατελείωτους «προγραμματισμούς», απομεινάρια της «φυσικής επιλογής» και του αιώνιου αγώνα για επιβίωση.

Δυστυχώς κανένας μας, όσο ισχυρή θέληση κι όσο πολυμήχανη εφευρετικότητα κι αν διαθέτει, δεν μπορεί να ξεπεράσει αυτά τα ψυχικά και βιολογικά συμπλέγματα (complexes). Και δεν μπορούμε να τα ξεπεράσουμε, γιατί αυτά συνθέτουν κατά κάποιον τρόπο την ίδια μας την ύπαρξη. Χωρίς αυτά δεν θα ήμασταν άνθρωποι…

Οι έννοιες βιολογικό matrix, μηχανιστική φύση, βελτιστοποιημένη βιολογική υπόσταση κλπ, αν και ως λέξεις είναι γνωστές, στην ουσία είναι πολύ ξένες για την καθημερινή σκέψη μας και πολύ λίγοι είναι εκείνοι που μπορούν να ισχυριστούν ότι τις καταλαβαίνουν σε βάθος. Σκεφτείτε τι σημαίνουν.  Είναι φριχτές αλήθειες, κωδικοποιημένες, που κάποιοι συνειδητοποίησαν εδώ και πολύ καιρό, αλλά προτίμησαν να κρύψουν πίσω από επιστημονικοφανείς ορισμούς, μήπως κι έτσι τις ξορκίσουν ή τις ξεχάσουν.

Ας δούμε όμως «πόσο βαθιά φτάνει η ποντικότρυπα» που ανοίγεται πίσω τους, τολμώντας να κρυφοκοιτάξουμε μέσα τους…

Ας μιλήσουμε πρώτα για το «βιολογικό matrix».

Ζούμε σε ένα κλειστό οικοσύστημα, ένα πλέγμα που αποτελείται από την ενεργειακή-τροφική-γενετική διασύνδεση των τρισεκατομμυρίων ζωντανών (βιολογικών) πλασμάτων που ζούνε σ’ αυτόν τον πλανήτη που λέγεται Γη.

Το βιολογικό υλικό που κυκλοφορεί σε ένα κλειστό οικοσύστημα, δεν χάνεται και δεν «ξεφεύγει» ποτέ από αυτό και, ταυτόχρονα, δεν καταστρέφεται ποτέ πραγματικά. Μεταμορφώνεται, μεταλλάσσεται, ανασχηματίζεται, εξελίσσεται, αλλά δεν σταματά ποτέ να υπάρχει, και είναι βασικά απαράλλαχτο: το DNA που περιέχεται στα κύτταρά μας, είναι το ίδιο σχεδόν DNA που κρύβεται στα κύτταρα των πιο ταπεινών αλλά και των πιο απίστευτων πλασμάτων του πλανήτη, όπου κι αν αυτά κρύβονται, στα βάθη των ωκεανών, σε ανήλιαγες τρώγλες, στα πιο ψηλά βουνά, με πραγματικά ελάχιστες διαφοροποιήσεις από είδος σε είδος. Και υπάρχει μεν σε χιλιάδες πιθανές διαφοροποιήσεις, αλλά είναι πάντα το ίδιο, ακόμη και πέρα από τον τόπο και το χρόνο, με τον ίδιο τρόπο που μια γλώσσα σαν τα Ελληνικά είναι πάντα Ελληνικά, όσες διαφορετικές προτάσεις κι αν καταφέρεις να φτιάξεις χρησιμοποιώντας την. Το Μέσον είναι το Μήνυμα – και το DNA είναι η Ζωή, αυτοπροσώπως… Εμείς, κάθε πλάσμα ξεχωριστά, δεν είμαστε παρά κομμάτια του, κύτταρα, ενώ αυτό είναι το πλήρες σώμα

Το DNA είναι η βασική μήτρα (matrix) πληροφορίας που απ’ αυτήν χτίζεται η μορφή και η υπόστασή μας. Eίναι η «γλώσσα της ζωής», το κωδικοποιημένο μήνυμα που περιέχεται στα πλάσματα και τα πληροφορεί τι είναι, πώς πρέπει να μεγαλώσουν, τι πρέπει να εκτελέσουν, ποιος είναι ο τελικός τους σκοπός, πότε πρέπει να «ανακυκλωθούν» πεθαίνοντας.

Ναι, ακόμη και ο θάνατος είναι μια μυστική μαγική λέξη, ένα «password» κρυμμένο μέσα στις αλυσίδες του DNA, το οποίο κανένας hacker δεν έχει μέχρι σήμερα καταφέρει να «σπάσει» και να ξεπεράσει. Μια απλή πληροφορία σε δυαδική μορφή, on – off. Και αυτό το ελάχιστο bit πληροφορίας, καθορίζει όλη την ύπαρξή μας, σημαδεύοντας το ύστατο όριό της…

Όπως πρόσφατα παρατήρησαν οι βιολόγοι, αφού προχώρησαν αρκετά στην αποκωδικοποίησή του, το DNA δεν είναι μια όμορφη μαθηματική εξίσωση, ούτε ένα βιολογικό «ποίημα». Πολλά κομμάτια μέσα στη δομή του είναι «θόρυβος», άσχετες και παράδοξες πληροφορίες που δεν χρησιμεύουν πουθενά, γενετικές φρικαλεότητες σε λανθάνουσα μορφή που περιμένουν την ευκαιρία για να εκφραστούν. Όλοι αυτοί οι εφιάλτες δεν βρίσκονται κάπου εκεί έξω, αλλά μέσα στα ίδια μας τα κύτταρα. Το χάος, το αναπάντεχο, το παράξενο, βρίσκεται μέσα στην ίδια μας τη φύση, κρυμμένα μέσα στη ίδια τη θεϊκή γλώσσα που μας δίνει ζωή.

Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι το DNA είναι μια χαοτική virtual σούπα δεδομένων που κοχλάζει και ξεπετάει μορφές και πλάσματα. Μέσα σε οποιοδήποτε κύτταρο του ανθρώπινου σώματος κρύβονται δισεκατομμύρια πιθανά και απίθανα πλάσματα, τα οποία θα μπορούσαν να είμαστε εμείς. Αν κάποιο γονίδιο είχε τοποθετηθεί σε άλλη θέση, εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο, ίσως τώρα να ήσουν ένας άνθρωπος-ελέφαντας, να είχες τρία πόδια, ίσως ένα μονάχα μάτι, ίσως να μην είχες ζήσει για πάνω από μερικά λεπτά σ’ αυτόν τον κόσμο.

Παρόλα αυτά, τα χιλιάδες χρόνια φυσικής επιλογής έχουν επιβάλει ένα μορφολογικό πρότυπο που ακολουθούμε όλοι μας, χωρίς κανένα δικαίωμα επιλογής. Αυτό το μορφολογικό πρότυπο είναι το ψυχικό και βιολογικό πρότυπο του «ανθρώπου», η εξειδανικευμένη του μορφή, το «καλούπι» από το οποίο όλοι μας οφείλουμε να δημιουργούμαστε. Και όταν γράφω «οφείλουμε», το εννοώ κυριολεκτικά. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτό το καλούπι τιμωρείται με θάνατο και απομόνωση.

Ακολουθώντας κάποια προγραμματισμένη ακολουθία εντολών, απορρίπτουμε αμέσως οποιοδήποτε πλάσμα έχει την ατυχία να υλοποιήσει μια δική του έκφραση του βιολογικού ή ψυχικού DNA. Με απλά λόγια, αν το παιδί που θα γεννήσουν δυο άνθρωποι δεν είναι «συμβατό» και παρόμοιο με τους υπόλοιπους ανθρώπους, αν έχει κάποιο χαρακτηριστικό που δεν είναι αναμενόμενο, τότε το παιδί αυτό απορρίπτεται από το κοινωνικό σύνολο. Θεωρείται ένα τέρας, μια «ανωμαλία της φύσης», ένα βδέλυγμα.

Και η έκφραση «ανωμαλία της φύσης», αποκαλύπτει ότι οι άνθρωποι δεν θέλουμε να αφήσουμε τη φύση να κάνει ό,τι αυτή θέλει, πιστεύουμε ότι είμαστε κάτι παραπάνω από αυτήν, αν και ακολουθούμε πάντοτε τυφλά τις διαταγές της…

Η ανθρώπινη φυλή προσπάθησε, στο χρονικό διάστημα που διαρκεί η ύπαρξή της, να  σπάσει το βιολογικό matrix δημιουργώντας ένα «κοινωνικό» ανθρώπινο matrix, το οποίο τελικά δεν αποδείχτηκε καλύτερο ή χειρότερο από το φυσικό, αλλά προστέθηκε κι αυτό πάνω από τα προηγούμενα, αυξάνοντας την καταπίεση και την ανελευθερία των πλασμάτων που έτυχε να γεννηθούν κάτω από την «προστασία» του.

Αυτός που βρίσκεται πιο κοντά στα πρότυπα κάθε «κοινωνικής ομάδας», έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να γίνει αποδεκτός από τους άλλους, να βρει σεξουαλικούς συντρόφους, να τεκνοποιήσει περισσότερες φορές, επιβάλλοντας τελικά τη δική του έκφραση του DNA σε περισσότερα παρακλάδια της ανθρώπινης ύπαρξης. Αν κάποιος έχει την ατυχία να μην ταιριάζει με τα πρότυπα, θεωρείται άσχημος, εχθρικός, και υπάρχει σημαντική περίπτωση το DNA του να μην περάσει την «κοινωνική» επιλογή και να σταματήσει εκεί, αφού δεν θα αποκτήσει συνεχιστές.

Αυτά ισχύουν, όπως είπαμε, όταν κάποιο πλάσμα απλώς δεν ακολουθεί τα κοινωνικά πρότυπα. Φανταστείτε λοιπόν τι συμβαίνει όταν δεν ακολουθεί τα βιολογικά, όταν είναι «ανώμαλο» σε σχέση με τους «τυποποιημένους ανθρώπους», όταν είναι ένα πρωτόγνωρο επόμενο βήμα στη σκάλα της εξέλιξης…

Κι όμως, αυτή η ανωμαλία, η απόκλιση από το «καλούπι», είναι επιθυμητή από την πλευρά της φύσης. Αν τα παιδιά γεννιόνταν χωρίς να αλλάζουν ποτέ, η εξέλιξη δεν θα προχωρούσε, και στο σύμπαν δεν θα ζούσε τίποτε άλλο πέρα από μονοκύτταρους οργανισμούς.

Η εξέλιξη είναι επιθυμητή από τη Φύση, είναι μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες του matrix, γιατί έτσι γεννιούνται πλάσματα που είναι «βελτιστοποιημένα» σε σχέση με το περιβάλλον τους, είναι περισσότερο βιώσιμα, καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια και παράγουν περισσότερο έργο. Και είναι φανερό πως το σύμπαν επιζητά να υπάρχουν τέτοια πλάσματα, όπως εμείς επιζητούμε να έχουμε στο κινητό μας μπαταρίες που ζυγίζουν και κοστίζουν λιγότερο, αλλά περιέχουν περισσότερη ενέργεια και διαρκούν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Η φύση κατασκευάζει πλάσματα για να καταφέρει κάποια στιγμή να αντιστρέψει το «βέλος της εντροπίας». Αυτή την άποψη υποστήριξε ο Αυστριακός νομπελίστας φυσικός Έρβιν Σρέντιγκερ, στο βιβλίο του Τι είναι Ζωή.

Η «εντροπία» είναι με απλά λόγια η φθορά, η φυσική συνέχεια των πραγμάτων, που γίνονται ολοένα και πιο φτωχά σε ενεργειακή ποιότητα. Επιστημονικά αντιπροσωπεύει την αύξηση της ενέργειας ενός «συστήματος» που έχει πλέον «ξοδευτεί», που έχει γίνει ακατάλληλη για να παράγει οποιαδήποτε εργασία. Και επειδή η εργασία σχετίζεται πάντα με τη δημιουργία κάποιας «τάξης», η εντροπία σχετίζεται με την αταξία, την τυχαιότητα, τη φθορά.

Η εντροπία του σύμπαντος, σύμφωνα με το νόμο που διατύπωσε το 1850 ο Γερμανός φυσικός Ρούντολφ Κλόιζιους, αυξάνεται συνεχώς, με τελικό αποτέλεσμα η ενέργεια του σύμπαντος να ξοδευτεί κάποια στιγμή όλη. Τότε το σύμπαν θα καταλήξει στο «θερμικό θάνατο». Θα μετατραπεί σε ένα νεκρό χάος, όπου όλη η τάξη θα έχει εξαφανιστεί και τίποτε δεν θα συμβαίνει πια.

Ο θερμικός θάνατος του Σύμπαντος είναι μια από τις πιο έγκυρες και επιβεβαιωμένες κοσμολογικές προβλέψεις για το ορατό τουλάχιστον Σύμπαν. Όταν το Σύμπαν θα φτάσει σ’ αυτόν σε μερικά τρισεκατομμύρια χρόνια, όλες οι συγκεντρώσεις ενέργειας θα έχουν διαλυθεί, όλα τα αποθέματα «υψηλής ποιότητας» ενέργειας θα έχουν τελειώσει, και το Σύμπαν θα είναι παντού «χλιαρό», εξισορροπημένο, ακίνητο. Δηλαδή νεκρό.

Ο Σρέντιγκερ υποστήριξε ότι η ζωή είναι ένας μηχανισμός που το ίδιο το Σύμπαν δημιούργησε, για να αλλάξει την εντροπία, για να την καταπολεμήσει, για να την αντιστρέψει. Για να αντικαταστήσει δηλαδή τη «φθορά» με τη «βελτίωση», τη διάλυση με τη δημιουργία, τη μείωση της ποιότητας της ενέργειας με την αύξησή της.

Σύμφωνα με τον Στρέντιγκερ η τελική αποστολή της ζωής είναι να δημιουργήσει πλάσματα που θα καταφέρουν τελικά να παράγουν περισσότερο έργο από την ενέργεια που θα καταναλώνουν, να φθείρουν λιγότερο από όσο θα βελτιώνουν, άρα να καταφέρουν να σώσουν το σύμπαν από τον περίφημο «θερμικό θάνατο».

Δεν είναι παράξενο; Όλοι μας νομίζουμε ότι ζούμε στην εποχή της «δημιουργίας», σε μια χρονική περίοδο κατά την οποία ο κόσμος «βελτιώνεται» και «μεγαλώνει», αλλά στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: ζούμε στην εποχή της φθοράς, στην κάθοδο σε ένα σκοτεινό και παγωμένο θερμικό θάνατο, σε μια καθημερινή πορεία προς το μηδέν, και όχι προς κάποια θεϊκή «τελείωση». Ο κάθε αγώνας μας έχει νόημα, μονάχα όταν βαδίζει ενάντια στην εντροπία, ενάντια στο χρόνο, ενάντια στο θάνατο. Και κάθε πλάσμα που πεθαίνει χωρίς να βοηθήσει να κάνουμε ένα βήμα προς την «εποχή της δημιουργίας», τη μελλοντική στιγμή που το σύμπαν θα σταματήσει να φθείρεται, είναι ένα πλάσμα που πέθανε χωρίς να καταφέρει τίποτε, είναι ένας σύμμαχος του κενού, του τέλους, του σκοταδιού… Η απειλή αυτού του θερμικού θανάτου ολόκληρου του Σύμπαντος, είναι ίσως ο λόγος για τον οποίο το σύμπαν-matrix επιβραβεύει τη συνεχή εργασία και αυτοβελτίωση, και ίσως είναι η απόλυτη δικαιολογία για τη σκληρότητα που βιώνουμε καθημερινά.

Μια σκέψη που πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας όταν μιλάμε για τη «σκληρότητα του κόσμου», είναι πως κι εμείς οι ίδιοι είμαστε τα παιδιά των νικητών, τα παιδιά των πλασμάτων που κατάφεραν να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες, πάλεψαν με τις υπερβολικές απαιτήσεις του κόσμου, κι όχι μόνο κατάφεραν να επιβιώσουν, αλλά κατάφεραν να φέρουν στον κόσμο κι άλλους ανθρώπους, να τους μεγαλώσουν και να τους τροφοδοτήσουν με τα απαραίτητα όπλα για να συνεχίσουν κι εκείνοι τον πόλεμο. Και ο πόλεμος δεν θα τελειώσει παρά μόνο τη στιγμή που η εντροπία, η φθορά, θα σταματήσει να είναι δυνατότερη από τη δημιουργία…

Η παραπάνω σκέψη, είναι πολύ πέρα από τη Νιτσεϊκή ή τη Χεγκελιανή άποψη. Δεν βλέπει το πλάσμα ως πολεμιστή που καλείται να επιβληθεί σε κάθε αδυναμία, ούτε ως εγώ που βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με την ανυπαρξία του, αλλά ως μηχανισμό του Σύμπαντος που έχει φτιαχτεί για να βελτιώσει την ίδια τη φύση του Σύμπαντος, ως ουσιαστικό κομμάτι του Σύμπαντος με σημαντική αποστολή…

Τα σημερινά ανθρώπινα πλάσματα μοιάζει σήμερα να έχουν καταφέρει να βάλουν ένα φρένο στην πολυμορφική μανία της «χαοτικής σούπας» της ζωής. Δημιούργησαν ένα σταθερό πρότυπο, τον «Πολιτισμό», ο οποίος μοιάζει να οδηγεί σε κάποιο σημαντικό στόχο (ο οποίος όμως παραμένει πάντοτε αδιευκρίνιστος και ασαφής) και ο οποίος ορίζει «πώς πρέπει να είμαστε». Έχει όμως δίκιο σ’ αυτό τον ορισμό;

Η ανθρωπότητα μοιάζει να καμαρώνει για την επιτυχία του Πολιτισμού, αλλά όπως διαπιστώνουμε καθημερινά,  η σταθερότητα που επιβάλλει είναι κάτι που η φύση δεν θέλει πραγματικά. Για αυτό λοιπόν το Σύμπαν γύρω μας, βάλλει καθημερινά ενάντια στη σταθερότητα των ανθρώπων. Μας επιτίθεται συνεχώς με νέα προβλήματα, με νέες ασθένειες, με νέους κινδύνους. Μας πιέζει να εγκαταλείψουμε την κάθε πεποίθησή μας ότι τα πράγματα είναι σταθερά και αμετακίνητα. Για αυτό μας πληγώνει στα πιο αδύναμα σημεία μας, δεν μας δίνει αυτά που επιθυμούμε, μας πολεμά και στο τέλος μας σκοτώνει, αν και μας δίνει ταυτόχρονα κάθε φορά την υπόνοια ότι υπάρχει τρόπος διαφυγής από όλα αυτά!

Το Σύμπαν μοιάζει να περιμένει από εμάς να σκαρφιστούμε τρόπους και κόλπα, να εξελιχθούμε και να γίνουμε επιθετικότεροι, να εντοπίσουμε μέσα μας τα χαοτικά εκείνα στοιχεία που θα μπορούσαν να γίνουν εργαλεία και όπλα, για να καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε την κατάρα που βαραίνει το Σύμπαν κι εμάς τους ίδιους μαζί…

Αν είναι έτσι, κάθε σταθερότητα είναι εχθρός μας. Πρέπει να επαναστατήσουμε απέναντι στη σταθερότητα, απέναντι στη φθορά που έρχεται μαζί της, απέναντι στην ίδια μας τη βιολογική υποδομή. Πρέπει, με άλλα λόγια, να ξεπεράσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς, να σταματήσουμε να είμαστε μηχανές που υπακούουν στους σημερινούς νόμους της Φύσης, αλλά να βρούμε τα κρυφά εκείνα μυστικά της Ύπαρξης που θα μας μετατρέψουν σε ένα καινούργιο είδος πλασμάτων, σε όντα ελεύθερα από κάθε βιολογική και μηχανιστική «υποταγή».

Και μαζί μας θα απελευθερωθεί και το Σύμπαν, το οποίο θα έχει έτσι καταφέρει να παράγει μια πηγή αρνητικής εντροπίας, μια πηγή αστείρευτη, που εξ ορισμού θα γεμίσει όλο το σύμπαν με δημιουργία, κάνοντάς το να αποφύγει το θάνατο…

Ίσως, ο Θεός (αν θέλετε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη λέξη) να συνειδητοποεί πως και ο ίδιος είναι ένα στιγμιαίο φαινόμενο, μια διακύμανση του κενού, και πως είναι καταδικασμένος να εξαφανιστεί στο επόμενο κοσμικό δευτερόλεπτο (που μπορεί να είναι ένα πολύ μεγάλο ανθρώπινο χρονικό διάστημα, αλλά μια στιγμή μονάχα για το σύμπαν). Εξαιτίας της αγωνίας του επερχόμενου χαμού του, ο Θεός χώρισε, λοιπόν, τον εαυτό του σε δισεκατομμύρια κομμάτια και έδωσε, στο καθένα από αυτά, την ευκαιρία να ανακαλύψει τον τρόπο να ξεπεράσει τον εαυτό του. Έτσι, όταν κάποια στιγμή οι «διαχωρισμένοι» εαυτοί επανασυνδεθούν, το αποτέλεσμα θα περιέχει μεγαλύτερη συνείδηση και μεγαλύτερη ουσία από όση η αρχική θεϊκή μάζα…

Όλα αυτά μας φέρνουν μπροστά σε μια υπόθεση. Ίσως, αντίθετα με αυτό που νομίζουμε, να μην είμαστε εμείς που προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τη φυλακή του Σύμπαντος. Ίσως το ίδιο το Σύμπαν, εκφρασμένο μέσα από εμάς, προσπαθεί να ξεφύγει από το προδιαγεγραμμένο μέλλον του. Για αυτό μας εφοδίασε με δυνατότητες και μηχανισμούς όπως η αυτοσυνείδηση, που δεν έχουν καμιά σχέση με τη μηχανιστική πλευρά της επιβίωσης. Μηχανισμούς όπως τη φαντασία, τη συνείδηση, την αγωνία για να δούμε πέρα από αυτό που βλέπουμε αυτή τη στιγμή, την ανάγκη για «απόδραση».

Τα κύτταρά μας και τα σώματά μας, ίσως είναι επίτηδες τόσο προβληματικά, ώστε να συνειδητοποιήσουμε την πεπερασμένη φύση μας, ώστε να νιώσουμε θλίψη για τη μικρότητά μας, έτσι ώστε να επαναστατήσουμε κάποτε απέναντι στο ίδιο το εγώ μας, απέναντι στο κυτταρικό DNA και στα δίκτυα που μας κατασκευάζουν και μας κάνουν αυτό που είμαστε. Με αυτή τη λογική, το matrix είμαστε εμείς οι ίδιοι, και παλεύουμε να ξεφύγουμε μονάχα από τον εαυτό μας και την αναπόφευκτη κατάληξή μας …

ΤΟ «ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ»

Με τα προηγούμενα σχετίζεται το «Επιχείρημα του Κινέζικου Δωματίου», ένα φιλοσοφικό ερώτημα-πείραμα που σχεδιάστηκε για να αποδείξει ότι οι μηχανές δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν συνείδηση, αλλά άνετα μπορεί κάποιος να το χρησιμοποιήσει στους συλλογισμούς του σχετικά με την ανθρώπινη ύπαρξη. Το «πείραμα» αυτό καταλήγει σε ένα συμπέρασμα που είναι απόλυτα σχετικό με τα προηγούμενα.

Το «Επιχείρημα του Κινέζικου Δωματίου» διατυπώθηκε από τον φυσικό Τζον Ρ. Σιρλ το 1980, για να αποδείξει ότι οι υπολογιστές δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουν συνείδηση, όσο «έξυπνοι» κι αν καταφέρουν να γίνουν.

Το πείραμα ζητά να φανταστούμε ότι είμαστε κλεισμένοι μέσα σε ένα σφραγισμένο δωμάτιο, στο οποίο δεν υπάρχουν πόρτες και παράθυρα. Το μόνο πράγμα που διαθέτει αυτό το δωμάτιο, είναι δυο λεπτές σχισμές, από τις οποίες δεν μπορεί να περάσει ούτε φως ούτε ήχος, παρά μόνο ένα λεπτό κομμάτι χαρτί. Μέσα στο δωμάτιο, εκτός από εμάς, υπάρχει και ένα βιβλίο, στις σελίδες του οποίου υπάρχουν πολύπλοκοι κανόνες αντιστοιχίας συμβόλων (και οι κανόνες αυτοί, αν θέλουμε, είναι δυνατόν να αλλάζουν από κάποια εξωτερική θέληση, αλλά αυτό δεν επηρεάζει καθόλου τα συμπεράσματα του πειράματος).

Από τη μια, λοιπόν, σχισμή του δωματίου, μπαίνουν χαρτιά, στα οποία επάνω υπάρχουν ζωγραφισμένα άγνωστα και ακατανόητα σύμβολα. Εσύ, που βρίσκεσαι μέσα στο δωμάτιο, κοιτάς τα σύμβολα στο χαρτί, ανοίγεις το βιβλίο και ακολουθείς τους κανόνες του, για να βρεις ποια είναι η σωστή αντιστοιχία. Σε ένα κενό χαρτί ζωγραφίζεις την αντιστοιχία που βρήκες και το τοποθετείς στη δεύτερη σχισμή, που το ρουφάει και το βγάζει έξω.

Ο Σιρλ μας αποκαλύπτει ότι τα σύμβολα στο αρχικό χαρτί είναι ερωτήσεις στα κινέζικα, ή μια οποιαδήποτε άλλη γλώσσα που σύμφωνα με το πείραμα δεν γνωρίζουμε εμείς, ο έγκλειστος δηλαδή του δωματίου. Οι κανόνες είναι έτσι φτιαγμένοι, που η απάντηση (το εξερχόμενο χαρτί με την αντιστοιχία των συμβόλων) είναι πάντοτε μια λογική απάντηση, στα κινέζικα κι αυτή. Σύμφωνα με τον Σιρλ, ο έγκλειστος μέσα στο δωμάτιο δεν πρόκειται να μάθει ποτέ κινέζικα, ούτε να καταλάβει τι γράφουν τα χαρτιά – αλλά και οι «απέξω» δεν θα μάθουν ποτέ αν μέσα στο δωμάτιο υπάρχει μια συνειδητή οντότητα ή ένας αυτόματος μηχανισμός.

Ο σκοπός για τον οποίο ο Σιρλ διατύπωσε αυτό το «νοητικό πείραμα» ήταν να υποστηρίξει ότι δεν θα κατασκευαστεί ποτέ μια συνειδητή τεχνητή νοημοσύνη ή ότι ακόμη και αν κατασκευαστεί, εμείς, οι έξω από το κουτί, δεν θα έχουμε ποτέ τη δυνατότητα να το διαπιστώσουμε.

Διάφοροι διανοητές έχουν αγκαλιάσει το επιχείρημα αυτό σαν ένα από τα δυνατότερα στην ιστορία της σκέψης.

Δεν είναι δύσκολο να βγάλουμε κι εμείς ένα μικρό συμπέρασμα από το «επιχείρημα», σχετικά με τους ίδιους μας τους εαυτούς: Το γεγονός ότι «εργαζόμαστε» σύμφωνα με τους δεδομένους κανόνες (ή σκεφτόμαστε, αντιδρούμε, απαντούμε, κτλ., διαλέξτε όποιο ρήμα θέλετε), δεν είναι σε καμιά περίπτωση ενδεικτικό ότι διαθέτουμε συνείδηση, ότι καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Άνετα μπορεί να είμαστε «ανύπαρκτοι», «άψυχοι», «ανούσιοι», και ας το κοινωνικό σύνολο να μας θεωρεί αξιότιμα μέλη του, φτάνει να ακολουθούμε τον προγραμματισμό μας…

Όμως, ένα ερώτημα παραμένει: Μια πραγματική νοημοσύνη, τι θα έκανε τελικά αν βρισκόταν μέσα στο «κινέζικο κουτί»;  Αν ο ένοικος του κουτιού έχει πραγματική νοημοσύνη, θα ακολουθούσε κι αυτός το πρόγραμμα αιώνια;

Νομίζω ότι εδώ υπάρχει μια σημαντική απάντηση που μας αποκαλύπτει κάτι για την ίδια μας τη φύση:

Είναι σίγουρο ότι μια συνειδητή ύπαρξη, αργά ή γρήγορα θα αρχίσει να αναρωτιέται τι συμβαίνει. Γιατί πρέπει να κάνει αυτή την ηλίθια και ανόητη εργασία; Ποιος βάζει τα χαρτιά στη σχισμή και ποιος λαμβάνει τις απαντήσεις; Και τα ερωτήματα θα φουντώνουν, θα μετατρέπονται ολοένα σε μια μεγάλη υπαρξιακή αγωνία. Κάποια στιγμή ο συνειδητός ένοικος δεν θα μπορέσει να ανεχτεί άλλο την άγνοια, θα αρχίσει να μουτζουρώνει τα χαρτιά, θα τα σχίζει, δεν θα απαντάει, μέχρι που στο τέλος η αγωνία του θα γίνει τόσο μεγάλη, που θα προσπαθήσει να σπάσει τους τοίχους του «κινέζικου δωματίου» και, ίσως, τελικά, τα καταφέρει! Μόνο τότε θα μπορέσει να αποδείξει ότι είναι κάτι πέρα από ένα απλό μηχανικό σύστημα…

Άρα, το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της συνείδησης, αν δεχτούμε ότι αυτό θα έκανε κάθε πραγματικά συνειδητό πλάσμα, είναι το ξεπέρασμα των ορίων.

Πιστεύω ότι το δυνατότερο «σύστημα ασφαλείας» που μας κρατά δέσμιους σε κάθε είδους φυλακή εντοπίζουμε γύρω μας, είναι ότι δρούμε σχεδόν πάντα με τον αναμενόμενο τρόπο, αντιδρούμε με συγκεκριμένο «πρόγραμμα», είμαστε με λίγα λόγια «τυποποιημένοι». Και «τυποποίηση» σημαίνει έλλειψη εξέλιξης, έλλειψη πειραματισμού και, τελικά, έλλειψη συνείδησης. Χωρίς την επανάσταση απέναντι στην ίδια μας την ουσία, δεν θα βγούμε ποτέ από το «κινέζικο κουτί» μας, δεν θα είμαστε ποτέ πραγματικά ελεύθεροι να ζήσουμε, παρά μόνο θα ζωγραφίζουμε ακατανόητα σύμβολα σε ανόητα χαρτιά, ακολουθώντας κανόνες που δεν έχουν κανένα πραγματικό νόημα…

Αντίθετα, ολόκλητο το Σύμπαν περιμένει -και μας έχει προετοιμάσει για αυτό- να επαναστατήσουμε. Να σχίζουμε τα χαρτιά και να σπάσουμε τους τοίχους της φυλακής μας.

Η απελευθέρωση από το «κινέζικο δωμάτιο» μιας μηχανιστικής ύπαρξης και η δημιουργία ενός πραγματικά «ελεύθερου» όντος, το οποίο τελικά θα καταφέρει να αντιστρέψει ακόμη και το βέλος της εντροπίας, ακούγεται μια πολύ θετική και αισιόδοξη προοπτική. Αλλά δεν είναι πραγματικά έτσι όταν ο ανώριμος εαυτός μας φτάνει στο σημείο να την αντιμετωπίσει. Γιατί, κάθε σκέψη μέσα στο κεφάλι μας που μας ικανοποιεί και μας κάνει να αισθανθούμε όμορφα και ζεστά, είναι μια σκέψη που σχετίζεται με το παρελθόν, με τη χαμένη μας αθωότητα, με τη σταθερότητα των μορφών που μας περιέβαλλαν όταν ήμασταν παιδιά – με την ανέμελη ύπαρξή μας, που ήταν προστατευμένη από τους γονείς μας ή τους άλλους ανθρώπους που μας αγάπησαν, από τους  φίλους, τους εραστές… Κανείς μας δεν προτίθεται να κάνει τη βουτιά προς την άβυσσο της ανακάλυψης νέων μορφών και νέων τρόπων ύπαρξης (αυτό που όπως είπαμε επιζητά το Σύμπαν), αλλά προτιμούμε πάντοτε να επιστρέψουμε στο «όμορφο και ασφαλές» παρελθόν, όπου δεν υπήρχαν αγωνίες, δεν υπήρχαν σκέψεις θανάτου και φθοράς…

Δυστυχώς ή ευτυχώς, όμως, είμαστε υποχρεωμένοι εκ των πραγμάτων να τα ξεπεράσουμε όλα αυτά. Κάθε «δίκτυο», κάθε «φυλακή», κάθε «σύστημα», που στήνεται γύρω μας έρχεται σε θεμελιώδη σύγκρουση με την ίδια μας τη φύση, και αργά ή γρήγορα νιώθουμε ότι μας παγιδεύει και ότι απομυζά τη ζωή μας.

Είμαστε αναγκασμένοι να σπάσουμε το matrix της ίδιας μας της ύπαρξης, να μεταλλαχτούμε, να μετατραπούμε σε κάτι ανώτερο, μεγαλύτερο, ελεύθερο από τους κάθε φυσικούς νόμους-δεσμούς της τωρινής μας ύπαρξης, όσο κι αν πονάει κάτι τέτοιο.

Αλλιώς, η θλίψη του χαμένου και ξεχασμένου σκοπού δεν σβήνει ποτέ και ο επερχόμενος θάνατος οδηγεί απλά στην ανυπαρξία…

Γιατί το «παράξενο» χάνεται;

Σκεφτήκατε ποτέ ότι υπάρχουν δύο αιτίες, τελείως αντιδιαμετρικές, για τις οποίες «χάνουμε» το παράξενο;

  • Η πρώτη αιτία είναι όταν νομίζουμε ότι τα καταλάβαμε όλα.
  • Η δεύτερη είναι όταν νομίζουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τίποτα.

Και οι δύο είναι σοβαροί λόγοι για να » χάσεις» το παράξενο και το πραγματικά ανεξήγητο και να μη μπορείς να τα εντοπίσεις στον κόσμο γύρω μας.

Για την πρώτη αιτία νομίζω ότι δεν χρειάζεται να σας εξηγήσω. Αν νομίζεις ότι τα κατάλαβες όλα και έχεις βρει ένα δόγμα για να εξηγείς τα πράγματα, αρνείσαι να δεχτείς ότι κάτι είναι ανεξήγητο και παράξενο, και προτιμάς να το κρύβεις κάτω από το χαλάκι της συνείδησής σου…

Στη δεύτερη όμως περίπτωση, θα πρέπει να δώσετε λίγη περισσότερη προσοχή, γιατί είναι ιδιαίτερα ύπουλη και σου κρύβει πολύ πιο έντεχνα το παράξενο…

Τι είναι πρώτα από όλα το «παράξενο»;

Δεν είναι το «ξένο», ή καλύτερα εκείνο που είναι ακόμη πιο πέρα από το «ξένο» (παρά του ξένου);

Αν είναι έτσι, τότε «παράξενο» δεν είναι τα ζώδια. Δεν είναι οι καφετζούδες. Δεν είναι οι εικόνες που δακρύζουν. Δεν είναι οι «μενταλιστς» του Γιούρι Γκέλερ. Δεν είναι τα θέματα στην εκπομπή του Χαρδαβέλα. Δεν είναι τα UFO του μπαρμπα-Γιώργου που ψηφίζει ΛΑΟΣ και νομίζει ότι ο Καρατζαφέρης μιλάει με τα «εξωγήινα ξαδέλφια» μας.

Αυτά είναι πράγματα που συμβαίνουν στην αυλή μας, δεν είναι πραγματικά παράξενα. Είναι απόλυτα κατανοητά και εξηγήσιμα φαινόμενα, ξέρουμε γιατί συμβαίνουν και πώς.

Ποιος λογικός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει, αν ασχοληθεί κάπως με όλα τα προηγούμενα, ότι πρόκειται στο μεγαλύτερο μέρος τους για «wishfull thinkings» κάποιων ανθρώπων και δημοφιλείς (αυτ-)απάτες;

Για να δεχτείς ότι τα προηγούμενα είναι παράξενα, θα πρέπει να κλείσεις τα μάτια και τα αυτιά σου απέναντι στην ίδια σου την κατανόηση, η οποία αργά ή γρήγορα θα αρχίσει να σου κραυγάζει.

Αν ακολουθήσεις το 2ο δρόμο, τον δρόμο του να αρνείσαι ότι κατάλαβες, πάλι χάνεις το παράξενο.
Και το χάνεις με τον πιο ύπουλο τρόπο, γιατί έτσι νομίζεις ότι …παράξενο είναι το γνωστό.

Και τότε έχουν δίκιο όλοι εκείνοι που σε κατηγορούν ότι είσαι εύπιστος και ανόητος, όπως π.χ. οι «επιστήμονες» που σου λένε ότι όλα αυτά τα έχουν σχεδόν απαντήσει…

Αν θέλεις να βρεις το παράξενο, θα πρέπει να βγεις από την αυλή σου, κυρ Μήτσο. Δεν θα το βρεις κάτω από την καρέκλα ή κάτω από το κρεβάτι ή στο σπιτάκι του σκύλου. Το παράξενο έφυγε από εκεί εδώ και καιρό. Το κατανοήσαμε άρα δεν είναι πλέον παράξενο – ή είναι απλά άγνωστο για τις περιορισμένες γνώσεις σου, όχι πραγματικά ανεξήγητο.

Αν θέλεις να βρεις το παράξενο, θα πρέπει να ανοίξεις τα ματάκια σου, μπαμπα Νίκο, και να μάθεις πρώτα πόσα και πόσα έχουμε καταλάβει. Πόσα πράγματα το ανθρώπινο πνεύμα έχει εξηγήσει και έχει κατανοήσει εδώ και αμέτρητους αιώνες.

Αν πάλι δεν θέλεις να κατανοήσεις τι έχουμε κατανοήσει, και απορρίπτεις τις τεκμηριωμένες, φανερές και ξακάθαρες εξηγήσεις, έχω μια υποψία.

Ότι δεν σε ενδιαφέρει πραγματικά να μάθεις περισσότερα, ότι δεν σε ενδιαφέρει πραγματικά να εξερευνήσεις και να μάθεις για το άγνωστο ή το παράξενο και ότι απλά τα χρησιμοποιείς για να φανείς σημαντικός ή για να κοροϊδεύεις άλλους ανόητους…

Εδώ αρνείσαι να μάθεις για το παιδικό άγνωστο που βρίσκεται δίπλα σου, το οποίο έχει απαντηθεί, με απαντήσεις μάλιστα που αποκαλύπτουν σημαντικά πράγματα για τον άνθρωπο και το σύμπαν.

Σιγά μη σε ενδιαφέρει να προσπαθήσεις να μάθεις τι συμβαίνει με το πραγματικά παράξενο εκεί πέρα μακριά, που θέλει πραγματικό αγώνα για να το προσεγγίσεις…

Το Τέλος της Διαστημικής Εποποιίας;

Η περίφημη «νέα» αποστολή της NASA προς τη Σελήνη, ακυρώθηκε!

Το πρόγραμμα που υποτίθεται ότι ετοιμαζόταν να στείλει ξανά αστροναύτες στο φεγγάρι με το σχέδιο να δημιουργήσουν έναν σεληνιακό σταθμό, έχει ακυρωθεί τελείως και δεν περιλαμβάνεται καθόλου στον προϋπολογισμό που καταθέτει σήμερα στο αμερικανικό Κογκρέσο ο Μπαράκ Ομπάμα.

Αυτή η εξέλιξη φρενάρει τελείως την  ανάπτυξη του γιγάντιου πυραύλου Ares 1, ο οποίος αποτελούσε την ελπίδα της NASA και με τον οποίο η  διαστημική υπηρεσία σχεδίαζε να εξοπλίζει τις μελλοντικές διαστημικές αποστολές της.

Τα άσχημα νέα για την εξερεύνηση του διαστήματος δεν σταματούν εδώ! Δύο αμερικανικές εφημερίδες γράφουν ότι στον Λευκό Οίκο συζητιέται η NASA να αλλάξει τελείως πρόσωπο και να εστιαστεί σε μικρές πλέον, εμπορικές υπηρεσίες,  όπως την τοποθέτηση δορυφόρων και μεταφορά αστροναυτών στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ISS.

Τέλος λοιπόν για τον κατάκτηση του Διαστήματος; Απέτυχαν οι προσπάθειες των Αμερικανών;

Τα σχέδια για το ταξίδι στον Άρη ακούγονται τώρα πολύ πιο μακρινά..

…Ποιος ακούει τώρα τους συνωμοσιολόγους, που επιμένουν ότι αφού η NASA είναι ανίσχυρη σήμερα να στείλει ανθρώπους στη Σελήνη, αποκλείεται να ήταν πιο ικανή το 1969…

 

Το Δόγμα της Οικονομίας

*Το παρόν άρθρο είναι παλαιότερο κείμενο του συγγραφέα Παντελή Γιαννουλάκη στο Φόρουμ του antidogma.

Με απλά δυο λόγια : Το Δόγμα της Οικονομίας είναι αυτό που μεταφράζει τα πάντα, εννοώ τα πάντα, με όρους Οικονομίας.

Βλέπει όλον τον κόσμο και όλα τα περιεχόμενά του και όλη την ανθρωπότητα και όλες τις δράσεις και αντιδράσεις της, μέσα από το Οικονομικό πρίσμα, το όποίο αυτό έχει δημιουργήσει, εστιαζόμενο σε μια δική του ερμηνεία της Ιστορίας και της Κοινωνίας, ακόμη και της φύσης του Ανθρώπου και των προσωπικών έργων του. Θεωρεί ότι όλα τα ζητήματα είναι κατά βάθος οικονομικά ζητήματα. (Αυτό, κατ’ επέκταση, στη Δύση, στον 20ό αιώνα τελικά εξελίχθηκε στο ότι όλα τα ζητήματα είναι κατά βάθος πολιτικά ζητήματα ή έχουν πολιτική διάσταση. Κυρίως θεωρώντας ότι η πολιτική είναι η διαχείριση της Οικονομίας και της Κοινωνίας που η Οικονομία δημιουργεί).

Στη σχετικά νεότερη εποχή, κατά τους τελευταίους αιώνες, το Δόγμα της Οικονομίας έχει διαμορφωθεί συγκεκριμένα από το έργο The Wealth of Nations του Adam Smith, από το Κεφάλαιο του Καρλ Μαρξ, από το Spirit of Capitalism του Max Weber, και από τέσσερα-πέντε άλλα παρόμοια σημασιοδοτικά έργα σχετικών Δογματιστών.

Η ίδια η λέξη «Οικονομία», σημαίνει στα ελληνικά Οίκο-νομία, οι Νόμοι του Οίκου.

Ποιος είναι ο Οίκος; Ό,τι μπορεί να νοηθεί ως οίκος (το σπίτι σου, ο οίκος της επιχείρησής σου, η πόλη, το κράτος, ο κόσμος, κλπ).

Ποιός θέτει τους Νόμους του Οίκου; Η Οικονομία.

Πώς το κάνει αυτό; Με το Δόγμα της Οικονομίας, οι δυναμικές επιβαλλόμενες προεκτάσεις του οποίου δημιουργούν την εικόνα της διαχείρισης του σύγχρονου κόσμου.

Άραγε, αυτό το πανίσχυρο Δόγμα, ανακαλύπτει τους νόμους της Οικονομίας, όπως, ας πούμε, η Αστρονομία ανακαλύπτει τους νόμους των άστρων ή του σύμπαντος ; Ή επινοεί τους νόμους της Οικονομίας ; Προφανώς τους επινοεί, και χρησιμοποιεί τις ήδη εφαρμοσμένες εφαρμογές των επινοήσεών του, ως αποδείξεις της ορθής «οικολογίας» του. («Αποδεικνύω αυτό που «είναι», επειδή εγώ το έκανα να «είναι»…» Πρόκειται για την πλήρη ανατροπή της οντολογίας και της φυσιολογικής αντίληψης της πραγματικότητας).


Το Δόγμα της Οικονομίας, με δυο λόγια βλέπει τον κόσμο χωρισμένο σε περιοχές εκμετάλλευσης μέσω επενδύσεων, και τις διαδραστικές σχέσεις που προκύπτουν από αυτές τις επενδύσεις στη θεωρούμενη δυναμική (και κατ’ επέκταση δημιουργεί και το Σύστημα των παραγωγικών σχέσεων, και της «χρηματοποίησης» του Χρόνου).

Για παράδειγμα, αν υπάρχει μια περιοχή με πετρέλαιο, πρέπει να επενδύσουμε σε αυτήν, κι έπειτα να διαθέσουμε το πετρέλαιο για να ωφεληθούμε της επένδυσής μας, αλλά και για να μεγαλώσει όλο και πιο πολύ η επένδυσή μας, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο πολύ, ατέρμονα πιο πολύ, ανεξάρτητα από το ποσοτικό μέγεθος ή την ποιότητα του πετρελαίου που προκύπτει από την περιοχή.

Επίσης, πρέπει να προστατεύσουμε την επένδυσή μας, πάση θυσία, να δημιουργήσουμε και άλλες επενδύσεις συσχετιζόμενες με αυτήν, αλλά και αναπόφευκτα να βλάψουμε με αυτήν μας την επένδυση πολλές άλλου είδους επενδύσεις που έχουν γίνει σε άλλες περιοχές σε άλλα πράγματα, και η Οικονομία θα τα εξισορροπήσει όλα σε virtual επίπεδο, δηλαδή στο επίπεδο των «οικονομικών σχέσεων» και όχι στην κοσμική πραγματικότητα, ενώ στο τέλος η κοσμική πραγματικότητα διαμορφώνεται από το επίπεδο των «οικονομικών σχέσεων», και οι «οικονομικές σχέσεις» με τη σειρά τους διαμορφώνονται από τις μεγαλύτερες επενδύσεις, που τελικά ρυθμίζουν το virtual επίπεδο.

Ένα καλό παράδειγμα σε αυτό, είναι ότι το χρήμα: κανονικά, θα έπρεπε να έχει απόλυτη αντιστοιχία σε αποθηκευμένη ποσότητα χρυσού, ενώ εδώ και πολύ καιρό δεν ισχύει αυτό, το χρήμα έχει μεταμορφωθεί σε virtual μονάδες credit σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, δηλαδή είναι αξία του Κυβερνοχώρου, που μαγικά μεταφράζεται σε αξία του πραγματικού κόσμου.

Οι «οικονομικές σχέσεις» δημιουργούν ένα δυναμικό (εργατικό δυναμικό, εμπορικό δυναμικό, χρηματιστηριακό δυναμικό, παραγωγικό δυναμικό, κλπ) και αυτό με τη σειρά του διανέμει τις δυνατότητες που παρέχονται στους ανθρώπους, μέσα από τα κρατικά σχήματα και τις πολιτικές τους, που δεν διαμορφώνονται από τους πολίτες, αλλά από το παντοδύναμο εγκαθιδρυμένο Δόγμα της Οικονομίας, το οποίο καλούνται οι πολίτες να διαχειριστούν θέλουν δεν θέλουν, και, μην έχοντας τη δυνατότητα να το κάνουν, αναθέτουν αυτή την -virtual- διαχείριση σε «πολιτικούς», που δεν είναι σύμπτωση που οι περισσότεροι είναι δικηγόροι ή οικονομολόγοι.

 

Εδώ και πολύ καιρό, το Δόγμα της Οικονομίας και το Σύστημά του και οι «αδελφότητές» του, φοβάται ότι η επικυριαρχία του θα αρχίσει να καταρρέει από την επικράτηση του Δόγματος της Διαμόρφωσης της Κοινής Γνώμης, το οποίο έχει δημιουργηθεί ως πρόσφατο αποτέλεσμα από την εκμετάλλευση των Mass Media από τους ισχυρούς, αρχικά για να διαμορφώνουν όπως θέλουν την «Κοινή Γνώμη», αλλά άρχισε να ανεξαρτοποιείται και να λειτουργεί εκβιαστικά ή και αυτόνομα, δημιουργώντας ένα νέο είδος επενδύσεων και σχέσεων, αυτό της επένδυσης στην Κοινή Γνώμη και των αλληλεπιδραστικών σχέσεων της πληροφορίας και ενημέρωσης, και κατ’ επέκταση ένα νέο είδος Συστήματος και άρα διατυπωμένων νομολογιών.

Για να το αντιμετωπίσουν αυτό επέτρεψαν την εισροή δημοσιογράφων στην πολιτική (που επίσης δεν είναι σύμπτωση που είναι το τρίτο είδος πολιτικών μετά τους δικηγόρους και τους οικονομολόγους) για να προστατευτούν οι σχέσεις που έχει δημιουργήσει το Δόγμα της Οικονομίας με το οποίο έχουν πλέον αφομοιωθεί τελείως τα πολιτικά δόγματα.

Αυτή είναι η τελευταία προσπάθεια συντήρησης που επιχειρεί, αλλά ήδη το πράγμα έχει αρχίσει να ξεφεύγει από τον έλεγχό τους, εννοώ το παιχνίδι με τα Mass Media και με τη διαμόρφωση της Κοινής Γνώμης και των Δογμάτων που έχει δημιουργήσει, φέρνοντας έτσι όλο και πιο πολύ στο προσκήνιο -ή στο παρασκήνιο- ένα αντίπαλο δέος.


Επίσης, η κατάρρευση και οι τελευταίες προσπάθειες συντήρησης έχουν αρχίσει να γίνονται και εξαιτίας ενός άλλου πράγματος : πολλές μεγάλες επενδύσεις έχουν αρχίσει να γίνονται ασύμφορες, ακριβώς από κινήσεις που στο παρελθόν έγιναν για να γίνουν πιο συμφέρουσες ή για να προστατευτούν από κινδύνους. Διορθώνουν συνεχώς το πράγμα σε virtual επίπεδο, αλλά το κοσμικό πραγματικό επίπεδο έχει αρχίσει να αποκλίνει επικίνδυνα πολύ. Η μόνη λύση είναι να δοθεί χώρος στους νέους παράγοντες που έχουν προκύψει, αλλά αυτό θα σημάνει κατάρρευση των γνωστών συσχετισμών, με αποτέλεσμα πολύ μεγάλες αλλαγές που οι κρατούντες φυσικά δεν επιθυμούν.

Η μόνη άλλη έμμεση λύση δίνεται από την παρέμβαση των «υπηρεσιών πληροφοριών», που προσπαθούν να κάνουν στους συσχετισμούς και στις αλληλεπιδράσεις τους, αυτό που κάνουν τα μέσα πληροφορίας στην Κοινή Γνώμη. Αλλά αυτό είναι μία επίτευξη εποπτείας, όχι μια επίλυση, κι έτσι δημιουργεί ένα νέο virtual επίπεδο, αυτό της εποπτείας μιας κατάστασης που δημιουργεί την ψευδαίσθηση του πρακτικού χειρισμού μιας κατάστασης, που όμως κανείς δεν μπορεί να τη χειριστεί πλέον μέσα στα δεδομένα πλαίσια. (Και η πλέον δημοφιλής άμεση λύση σε όλα τα προβλήματα, ο πόλεμος, δεν είναι πια η λύση που ήταν κάποτε, αντίθετα δημιουργεί πλέον περισσότερα προβλήματα από αυτά που κάποτε έλυνε… )

Τα παραπάνω δίνουν απλά μια μικρή πρόχειρη ιδέα για το πόσο τα πάντα στον κόσμο σχετίζονται με το Δόγμα της Οικονομίας, τις οπτικές και τους χειρισμούς και τη συντήρησή του, και είναι το πράγμα με τα μεγαλύτερα παρασκήνια που έχουν εμφανιστεί ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ο κόσμος κινδυνεύει σοβαρότατα να καταστραφεί εξαιτίας του, πλέον. Και αν δεν καταστραφεί από αυτό ή εξαιτίας του εμμέσως ή αμέσως, θα καταστραφεί από τον υπερπληθυσμό. Όταν εγώ πήγαινα στο δημοτικό σχολείο και είχα τότε την πρώτη σχετική ενημέρωση, ο πληθυσμός του κόσμου ήταν 4,5 δισεκατομμύρια. Μέσα στη διάρκεια μόνο της δικής μου ζωής, ο πληθυσμός του κόσμου σήμερα είναι 7 δισεκατομμύρια, αυξήθηκε δηλαδή κατά 2,5 δισεκατομμύρια και συνεχίζει ραγδαία, και όλες οι προβλέψεις λένε ότι θα ξεπεράσει τα 9 ή 10 δισεκατομμύρια μέχρι το 2050. (Αναλογιστείτε ότι το 1750, περίπου είκοσι χρόνια πριν γράψει ο Smith το Wealth of Nations, ο πληθυσμός της Γης ήταν 790 εκατομμύρια ! ).
Το Δόγμα της Οικονομίας όπως το ξέρουμε, έχει δημιουργηθεί – σταδιακά – για μία Γη του 1800-1880 μ.Χ., και οι διορθωτικές του έχουν νομίζω φτάσει μέχρι το 1945-50. Και κανονικά αφορά μια Γη των 3 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, με εστίαση στο 1/3 τους. Και με τις περισσότερες «πλουτοπαραγωγικές» του πηγές, αυτή τη στιγμή, στο virtual ή επινοημένο επίπεδο (αναλογιστείτε τη διαφήμιση ή την ψυχαγωγία ή τον τουρισμό, ή τους καταναλωτικούς δανεισμούς, ή τα ορμέμφυτα, ή την πληροφορία, την εποπτεία, κλπ, ως πλουτοπαραγωγικές πηγές) , και σύντομα θα αναγκαστεί να ανάγει σε «πλουτοπαραγωγικές» πηγές το νερό, τον αέρα που αναπνέουμε, την ασφάλεια, τον θάνατο, και άλλα τέτοια.


Συμπέρασμα: Το Δόγμα της Οικονομίας έχει πλέον ανεξαρτοποιηθεί από το συσχετισμό του με την ανθρωπότητα, και είναι πια αυθύπαρκτο, είναι δηλαδή πλέον μια ισχυρότατη ανεξαρτοποιημένη σκεπτομορφή, ένα πανίσχυρο δαιμονικό βαμπιρικό φάντασμα. Ξεκίνησε με το να τεθεί στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Εξελίχθηκε με το να θέσει στην υπηρεσία του την ανθρωπότητα (άρα και ακόμη και τότε με κάποιο τρόπο να εξαρτάται από αυτήν). Και πλέον είναι το ίδιο στην υπηρεσία του εαυτού του !

Το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να υπάρξει από όλο αυτό, αν δεν αλλάξει ριζικά, είναι αυτό που συμβαίνει με κάποιους ηλίθιους ιούς : καταστρέφουν τον ξενιστή τους και έτσι αυτοκαταστρέφονται. Δυστυχώς, όσο και αν το σκέφτομαι, όσο μπορώ, για μία λυτρωτική λύση, μια διέξοδο έξω από αυτό, βλέπω μόνο τρεις : α) έναν παγκόσμιο πόλεμο, β) γενικευμένη μετανάστευση σε άλλους πλανήτες ή άμεση εκμετάλλευση άλλων πλανητών, γ) μία επέμβαση ενός εξωκοσμικού παράγοντα, π.χ. εισβολή εξωγήινων, ξύπνημα του Κθούλου και επιστροφή των Μεγάλων Παλαιών, «Δευτέρα Παρουσία», κλπ.

Η φημολογούμενη λύση της «αλλαγής της συνείδησης», δυστυχώς παίρνει πάρα πολύ χρόνο, μέχρι να επιτευχθεί σε μια κρίσιμη μάζα της ανθρωπότητας που θα φέρει αλλαγές σε όλη την ανθρωπότητα και στον κόσμο, και έτσι δεν προλαβαίνουμε το κακό. Και, όταν θα γίνει με το ζόρι, δηλαδή έπειτα από συγκλονιστικές καταστροφές του κόσμου, θα είναι πλέον πολύ αργά. Νομίζω, δηλαδή, ότι η μόνη πιο λογική και ίσως αναμενόμενη λύση είναι ένας παγκόσμιος πόλεμος (κατ’ αντικατάσταση μιας παγκόσμιας επανάστασης) που θα ανατρέψει τα πάντα (γι’ αυτό και μάλλον δεν πρόκειται να γίνει. Και γι’ αυτό προσπαθούν να τον αντικαταστήσουν με τον virtual παγκόσμιο πόλεμο εναντίον της «τρομοκρατίας»).

Αν δεν γίνει ένας «λυτρωτικός» αληθινός παγκόσμιος πόλεμος, πολύ σύντομα θα οδηγηθούμε σε μορφές κοινωνίας μπροστά στις οποίες το 1984 ή το Mad Max, θα μοιάζουν με Μίκυ Μάους. Διαλέγουμε και παίρνουμε…

Αντισυνταγματικές οι Κάμερες

Emergency firefighting cover - Operation FrescoH Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων αποφάσισε ότι η νομιμοποίηση της χρήσης των καμερών είναι αντισυνταγματική και αντίθετη με όλες τις συμφωνίες που έχουν γίνει στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το κείμενο της Αρχής ήταν 27 σελίδες και έκρινε ότι η συνεχής λειτουργία τους στους δρόμους των μεγάλων πόλεων «εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους προσβολής των ατομικών δικαιωμάτων, αφού καθιστά ανέλεγκτη την Αστυνομία και ουσιαστικά απροστάτευτο τον πολίτη».

Άλλα σημεία της γνωμοδότησης αναφέρουν τα παρακάτω:

  • «Με τη ρύθμιση καθίσταται αναποτελεσματική η προστασία προσωπικών δεδομένων, επειδή η πρόταση δεν αναφέρει όρια, κριτήρια ή εξειδικευμένες δράσεις της Δημόσιας Αρχής και συνεπώς αφήνει ανυπεράσπιστο το υποκείμενο του δικαιώματος. Για τους λόγους αυτούς η ρύθμιση δεν εναρμονίζεται με το Σύνταγμα και τις υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις».
  • «Η συνεχής βιντεοεπιτήρηση δημόσιων χώρων ισοδυναμεί με σύστημα αυτόματης μυστικής παρακολούθησης. Και αυτό, διότι ακόμη και στην περίπτωση που οι κάμερες είναι ορατές και το κοινό ενημερώνεται για τη λειτουργία τους, οι τεχνικές δυνατότητες του συστήματος και η επεξεργασία των καταγεγραμμένων πληροφοριών παραμένουν άγνωστες για τα πρόσωπα που παρακολουθούνται.»
  • «Δεν αρκεί η γενική αναφορά στη διαφύλαξη της δημόσιας τάξης, απαιτείται εξειδίκευση του σκοπού επεξεργασίας, η οποία είναι απαραίτητη για να ελεγχθεί αν τα εφαρμοζόμενα μέτρα βιντεοεπιτήρησης, που συνεπάγονται επέμβαση από την κρατική εξουσία στην ιδιωτική ζωή, τελούν σε πρόδηλη λογική συνάφεια με το σκοπό.» * «Δεν προβλέπονται συγκεκριμένα κριτήρια επικινδυνότητας (όπως αυξημένη εγκληματικότητα σε μια περιοχή κ.λπ.) βάσει των οποίων θα αποφασίζεται η εγκατάσταση και η λειτουργία των καμερών, με αποτέλεσμα να αφήνεται στην απόλυτη διακριτική ευχέρεια των διοικητικών αρχών η απόφαση. Έτσι, υπάρχει κίνδυνος αθέμιτης προσβολής όχι μόνο του άρθρου 9Α του Συντάγματος αλλά και άλλων συνταγματικών διατάξεων (άρθρα 2, παρ. 1,5, παρ, 1,11).»
  • «Δεν υπάρχει καμία πρόνοια για την αποτελεσματική προστασία των πολιτών που ενδεχομένως θίγονται από την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων.» * «Δεν προσδιορίζεται με σαφήνεια ο υπεύθυνος επεξεργασίας, ο οποίος συλλέγει και αποθηκεύει τα δεδομένα. Η γενική αναφορά στη δημόσια αρχή δεν είναι επαρκής για την προστασία των ατόμων».
  • «Δεν προβλέπεται έκδοση προηγούμενης διοικητικής πράξης ώστε να εξασφαλίζεται αποτελεσματικός δικαστικός έλεγχος, ιδίως για τα πρόσωπα που δεν διαπράττουν ποινικά αδικήματα. Μόνο η δυνατότητα άσκησης αγωγής αποζημίωσης κατά του Δημοσίου για προσβολή της προσωπικότητας δεν αρκεί.»
  • «Δεν υπάρχουν ρυθμίσεις για τη συλλογή, αποθήκευση, χρήση και διαβίβαση των δεδομένων όπως απαιτεί η νομολογία του ΕΔΔΑ.» «Δεν προβλέπονται οργανωτικά και τεχνικά μέτρα για την ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων που συλλέγονται και αποθηκεύονται.»

Όλα τα παραπάνω στοιχεία ξεκαθαρίζουν, μια και καλή κατά τη γνώμη μου, το θέμα αν οι «κάμερες» και η χρήση τους, είναι τελικά ακίνδυνη και δεν προσβάλει την ελευθερία του πολίτη, και τοποθετούν τα όρια με τα οποία θα μπορούσε να γίνει μια σωστή και λογική χρήση τους για την αντιμετώπιση φαινομένων εγκληματικότητας κλπ..


«Λυπηρή η λογοκρισία»: Αντιδρά στο «κόψιμο» του φιλμ ο Κώστας Γαβράς

Ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς Από τα ΝΕΑ (πηγή): Ο διεθνούς φήμης Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, ο σκηνοθέτης που γύρισε το θρυλικό «Ζ», αντέδρασε στην απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού να «κόψει» σκηνές από φιλμάκι του που προβάλλεται στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης.

«Λυπηρό και απαράδεκτο» χαρακτήρισε το γεγονός ο σκηνοθέτης.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία, ο Κώστας Γαβράς δήλωσε ότι βρίσκει πολύ λυπηρό και απαράδεκτο για την Ελλάδα, αυτό που συνέβη:

«το να υποκύψει δηλαδή η Πολιτεία στις πιέσεις εκπροσώπων της Εκκλησίας και να προβεί σε αυτήν την πράξη παρέμβασης σε ένα φιλμ που αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα»

Ο σκηνοθέτης σημειώνει πως ό,τι δείχνει το βίντεο είναι ιστορικά αποδεδειγμένο και ότι σκοπός του φιλμ ήταν να δείξει τις καταστροφές που έχει υποστεί το μνημείο ανά τους αιώνες από ανθρώπινο χέρι.

Δήλωσε ότι δεν τον ξαφνιάζουν οι αντιδράσεις των εκπροσώπων της Εκκλησίας.

«Η Εκκλησία αρνείται πάντοτε την πραγματικότητα, για να σώσει το δόγμα της. Νόμιζα ότι η Ελλάδα είχε ξεφύγει από όλες αυτές τις μικρότητες… Λυπάμαι πολύ!»

Όπως ανέφερε ο τηλεοπτικός σταθμός Mega, ο σκηνοθέτης εξετάζει το ενδεχόμενο να ζητήσει την αφαίρεση του ονόματός του από το συγκεκριμένο βίντεο.

Το βίντεο προβάλλεται στη γυάλινη αίθουσα του Παρθενώνα με στόχο την ενημέρωση των επισκεπτών.

Στο φιλμάκι εμφανίζονται ανδρικές φιγούρες που σφυροκοπούν τα μάρμαρα του Παρθενώνα και οι οποίες κατά την Εκκλησία της Ελλάδας

παραπέμπουν σε ορθόδοξους ιερείς.

Το επίμαχο βίντεο:

 

Νέο Κρούσμα Δογματισμού: Αφαίρεση σκηνών από το φιλμάκι του Νέου Μουσείου!

Διαβάζουμε σε άρθρο της Ναυτεμπορικής (Δημοσιευμένο το Σαββατο, 25 Ιουλιου 2009)

Εντονη αντίδραση του ΠΑΣΟΚ προκάλεσε η απόφαση του υπουργού Πολιτισμού, Αντώνη Σαμαρά, να αφαιρέσει από το φιλμάκι του Κώστα Γαβρά που προβάλλεται στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης, σκηνές που ενόχλησαν την Εκκλησία της Ελλάδος. Συνεχίστε την ανάγνωση Νέο Κρούσμα Δογματισμού: Αφαίρεση σκηνών από το φιλμάκι του Νέου Μουσείου!

Γιατί οι συγγραφείς γράφουν τρελά πράγματα; (Ο Κανόνας της Τερατολογίας)

Είμαι εδώ και 10 χρόνια συγγραφέας στον χώρο του Παράξενου και του «Μεταφυσικού» (τα εισαγωγικά τα βάζω ως ειρωνεία, γιατί ελάχιστοι γνωρίζουν τι σημαίνουν όροι όπως «μεταφυσικό»). Επί πολλά χρόνια διετέλεσα αρχισυντάκτης του περιοδικού Strange και έχω κυκλοφορήσει, ως συγγραφέας, επιμελητής ή μεταφραστής πολλά βιβλία με σχετική θεματολογία.

Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, έτυχε να γνωρίσω τους περισσότερους από τους ανθρώπους που έχουν επηρεάσει αυτούς τους χώρους.

Γνώρισα συγγραφείς που έχουν διαμορφώσει τις πεποιθήσεις χιλιάδων ανθρώπων.

Γνώρισα επίσης και πάρα πολλούς «ερευνητές», όπως και κάποιους πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους που δεν είναι συγγραφείς, ούτε δηλώνουν ερευνητές, αλλά είναι πηγές διαφόρων παράξενων και πολύ ενδιαφέροντων πληροφοριών…

Στις περισσότερες όμως των περιπτώσεων αυτών των θαυμαστών ανθρώπων, έκανα μια δυσάρεστη διαπίστωση: Αν και οι περισσότεροι από αυτούς είναι εξαιρετικά έξυπνοι, εξαιρετικά διαβασμένοι και σχεδόν πάντα γοητευτικότατοι, υποστηρίζουν σχεδόν πάντα κάποια πολύ παράξενα πράγματα, τα οποία θα χαρακτήριζα μάλλον… τρελά!

Πράγματα που δεν συμβαδίζουν καθόλου με το υψηλό επίπεδο της νοημοσύνης και της μόρφωσής τους.

Παραδοξότητες που όχι απλώς ακούγονται τρελές, αλλά που οι άνθρωποι αυτοί τις παρουσιάζουν με εξαιρετικά αστήριχτο τρόπο, κάνοντας οποιονδήποτε άνθρωπο που θέλει να διατηρεί κάποιο επίπεδο λογικής, να νιώθει την ανάγκη να γελάσει ή να διαμαρτυρηθεί!

Θέλετε παραδείγματα;

Χωρίς να αναφέρω ονόματα, έχω συναντήσει τους παρακάτω:

  • Υψηλόβαθμο στρατιωτικό, εξαιρετικά μορφωμένο, που ισχυριζόταν ότι επικοινωνεί με τους Αρχαίους Έλληνες Θεούς μέσω …email.
  • Εφευρέτη/μηχανικό που ισχυριζόταν ότι έφτιαξε διαστημόπλοιο που κινείται με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός (με ούτε ένα παραμικρό και ελάχιστο ίχνος απόδειξης για αυτό).
  • Καθηγητή θετικών επιστημών που ήταν σίγουρος ότι το «Τέλος του Κόσμου» θα γινόταν πριν μερικά χρόνια και για αυτό έπρεπε να κρυφτούμε σε σπηλιές σε ψηλά βουνά (διαψεύστηκε επανειλημμένα, αλλά δεν νομίζω ότι άλλαξε γνώμη ακόμη).
  • Τεχνοκράτη του Δημοσίου, που ό,τι παράξενο έβλεπε σε βίντεο θεωρούσε ότι είναι εξωγήινης προέλευσης (ακόμη και αν οι «εξωγήινοί» του ήταν κακοφτιαγμένα κουκλάκια που «έβγαζαν μάτι» ότι ήταν ψεύτικα).
  • Καθηγητή που είναι σίγουρος ότι μέσα από τα μαθηματικά απέδειξε ότι το σύμπαν …δεν υπάρχει (τότε όμως και τα μαθηματικά δεν υπάρχουν, άρα… φαύλος κύκλος).
  • Μαθηματικό που βλέπει το μέλλον μέσα από τα barcodes των προϊόντων («Το ποτό σου έχει barcode 23914536, άρα θα μαλώσεις με τον Κώστα»).

 Όλοι αυτοί δεν είναι οι μόνοι που γνώρισα και υποστηρίζουν παράξενα πράγματα, φυσικά. Τα μάτια μου και τα αυτιά μου είδαν και άκουσαν πολλές παράξενες ακόμη πεποιθήσεις, που ίσως κάποτε θα έχω τη διάθεση να σχολιάσω…

Αυτοί οι γοητευτικότατοι και πανέξυπνοι άνθρωποι δεν είναι παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις απατεώνες. Κάθε άλλο.

Είναι άνθρωποι με ευαισθησίες, με καλοσύνη, με ήθος.

Απορούσα λοιπόν πάντοτε πώς γίνεται να λένε όλες αυτές τις …αρλούμπες (συγχωρέστε με, αλλά έτσι μου φαίνονται τις περισσότερες φορές, αν και προσπαθώ να έχω πάντα ανοιχτό το μυαλό μου και να αφήνω πιθανότητες να ισχύει και το πιο απίστευτο γεγονός…)

Εδώ συμβαίνει βέβαια και κάτι παράξενο.

Ακούγοντας τις «αρλούμπες», πολλές φορές εντοπίζω ότι …δεν είναι τόσο παλαβές όσο ακούγονται.

Έχουν μέσα τους ψήγματα σημαντικών πληροφοριών, που, αν μη τι άλλο, υποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι που τις διατυπώνουν, ξέρουν κάποια πολύ ενδιαφέροντα πράγματα!

Μερικά παραδείγματα:

  • Για το θέμα π.χ. της «αστρικής επίδρασης στο ανθρώπινο DNA» (την οποία υποστηρίζει γνωστός Έλληνας συγγραφέας) υπάρχουν πράγματι κάποιες παράξενες επιστημονικές έρευνες μεγάλων ερευνητικών ιδρυμάτων, που μοιάζουν να ψάχνουν πράγματι αυτό το θέμα.
  • Για το θέμα του «υπεραναπτυγμένου αρχαίου πολιτισμού», υπάρχουν πράγματι πολλά στοιχεία που στηρίζουν τις υποψίες ότι στο παρελθόν υπήρχε ένας υπεραναπτυγμένος πολιτισμός που χάθηκε.

Καθώς λοιπόν εντοπίζω κάποιες ιδιαίτερες και πραγματικά «ψαγμένες» γνώσεις κρυμμένες μέσα στις παλαβομάρες, τότε είναι που νευριάζω περισσότερο! Αφού γνωρίζουν σοβαρές πληροφορίες, γιατί διαλέγουν να τις παρουσιάσουν έτσι ώστε να ακούγονται τελείως ανόητες και τρελές;

Π.χ. τα ιδρύματα που μελετούν την «αστρική επίδραση στο ανθρώπινο DNA», μάλλον ΔΕΝ ψάχνουν τον μετενσαρκωμένο Ηρακλή ή Θησέα (για όνομα του Θεού) όπως αφήνει να εννοηθεί ο συγγραφέας που ανέφερα πριν, αλλά, μάλλον, την επίδραση των κοσμικών ακτινοβολιών στο DNA!

Αναλόγως, στην έρευνα για τον αρχαίο υπερπολιτισμό, ΔΕΝ υπάρχει πουθενά ούτε ένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι αυτός ο πολιτισμός ήταν οι Έλληνες, οι Μάγια, οι Καλαμαριώτες ή οι Άνω Γλυφαδιώτες!

Με τι στοιχεία μπορούμε να υποστηρίξουμε κάτι τόσο φαιδρό, από τη στιγμή που δεν έχει καν επιβεβαιωθεί η ύπαρξη εκείνου του αρχαίου πολιτισμού;

Είναι όλα αυτά παρανοήσεις; Είναι αποτελέσματα ημιμάθειας;

Σε κάποιες περιπτώσεις, ίσως ναι, πράγματι να είναι.

Αλλά οι περισσότεροι από τους ανθρώπους για τους οποίους μιλώ, ούτε ανόητοι είναι, ούτε ημιμαθείς, ακριβώς το αντίθετο.

εώρησα λοιπόν ότι οι προσωπικές απόψεις του καθενός, τα προσωπικά δόγματα, ήταν ο λόγος της τερατολογίας.

Προσπαθώντας να παντρέψουν κάποια θέματα, όπως π.χ. την αγάπη τους για την Ελλάδα με τους εξωγήινους, οδηγούνταν στην τερατολογία…

Όμως, με την τερατολογία, ένιωθα ότι καταστρέφονταν τα θέματα, ότι γελοιoποιούνταν, ότι μαζί με τα «ξερά» των διαφόρων τρελών πραγμάτων που έλεγε ο κάθε συγγραφέας, καίγονταν και οι «χλωρές» σοβαρές πληροφορίες…

Με όλες λοιπόν αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μου, άρχισα να πιστεύω ότι είχα υποχρέωση να βάλω κάποια από αυτά τα πράγματα στη θέση τους.

Να πιάσω ένα-ένα αυτά τα θέματα και να διαχωρίσω τις «σοβαρές» πληροφορίες από τις «τρελές».

Να αφαιρέσω τις διάφορες παράξενες και αδικαιολόγητες απόψεις, και να παρουσιάσω τα επιβεβαιωμένα στοιχεία.

Σ’ αυτά τα πλαίσια λοιπόν, έγραψα κάποια άρθρα που προσπαθούσα να παρουσιάζουν με «αντιδογματικό» τρόπο όλα εκείνα τα θέματα που θεωρούσα ότι αν και φαίνονταν «φαιδρά», στην ουσία δεν ήταν.

Ήθελα να δείξω ότι αν και κάποια πράγματα που λέγονταν ήταν φαιδρά ή απάτες, τα θέματα από πίσω τους ίσως ήταν τελικά πολύ σοβαρά και έκρυβαν μεγάλα μυστήρια…

Τι παρατήρησα όμως μετά τη συγγραφή αυτών των άρθρων;

Εδώ είναι το αστείο!

Διαπίστωσα ότι τα «σοβαρά» άρθρα, δεν τραβούν το ενδιαφέρον του κοινού!

Είτε τα γράφεις είτε όχι, ελάχιστοι ασχολούνται μαζί τους, ελάχιστοι τα προσέχουν!

Αντίθετα, οι περισσότεροι αναγνώστες φαίνεται να προτιμούν τα «τρελά» κείμενα και τις τρελές απόψεις!

Όσο πιο μεγάλη η τρέλα, τόσο πιο μεγάλο το ενδιαφέρον του κοινού!

Έτσι, π.χ., άρθρα μου που με πάμπολα επιχειρήματα έδειχναν ότι η ταινία με την «Ανατομία του Εξωγήινου του Ρόσγουελ» ήταν ψεύτικη, ή που έδειχναν ότι ο μύθος για την «Εξωγήινη Καταγωγή των Ελλήνων» είναι μάλλον εμπνευσμένος από την τηλεοπτική σειρά Galactica, δεν φαίνονταν να ενδιαφέρουν κανέναν.

Από την άλλη, άρθρα-«χαβαλέ», όπως π.χ. για τον «Χρονοταξιδιώτη Τζον Τίτορ», ή τη «χρονομηχανή του Μοναχού Ερνέτι», γίνονταν αντικείμενα πάμπολων συζητήσεων (ακόμη με κυνηγούν διάφοροι για να με ρωτήσουν για αυτά…)

Πριν προχωρήσω παρακάτω, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν εκφράζω κάποιο παράπονο εδώ.

Δεν νιώθω αδικημένος, ούτε έχω κάποιο πρόβλημα δημοσιότητας, ούτε αναγνώρισης.  Αντίθετα, θα έλεγα ότι έχω δεχτεί μεγαλύτερα ποσοστά από αυτά τα δύο πράγματα, από όσο νομίζω ότι δικαιούμαι.

Δεν προσπαθώ να παραπονεθώ, αλλά να καταδείξω -και να καταλάβω και εγώ γράφοντας- ένα βασικό πρόβλημα της ανθρώπινης αντίληψης:  Τη λειτουργία της Προσοχής.  Αυτού του μηχανισμού που τόση εκμετάλλευση δέχεται σήμερα από όλα αυτά που μας πολιορκούν.

Είναι τόσο διασπασμένη, που αν κάποιος συγγραφέας προσπαθήσει να γράψει και να αναπτύξει τα θέματά του δείχνοντας τα σοβαρά στοιχεία χωρίς όμως να φτάνει σε υπερβολές, τότε αυτός ο συγγραφέας είναι καταδικασμένος να παραμείνει στην αφάνεια!

Ελάχιστοι θα ενδιαφερθούν για τα κείμενά του. Αν δεν προσθέσει κάποια τερατολογία, δεν θα τραβήξει την προσοχή του κοινού και των αναγνωστών…

Άραγε, για αυτό οι αξιόλογοι άνθρωποι για τους οποίους μιλούσα προηγουμένως να υποστηρίζουν τόσο τρελά και ακραία πράγματα;

Είναι στα πλαίσια της προσπάθειάς τους να ξεχωρίσουν;

Ή μήπως γιατί τους υποχρεώνουν οι αναγνώστες με την απάθειά τους, από την οποία βγαίνουν μόνο όταν τους παρουσιάσεις τέρατα;

Μήπως αυτό υπονοεί και η γνωστή έκφραση «Καλό το παραμύθι σου, αλλά δεν έχει δράκο;» Εννοούμε μήπως ότι αν δεν έχει κάποιο «δόλωμα» η όλη ιστορία, αν δεν έχει μια απίστευτη τρέλα, δεν πρόκειται κανείς να την προσέξει;

Όλα αυτά ίσως τα γνωρίζουν οι συγγραφείς, οι ερευνητές και οι φιλόσοφοι. Για να πιάσει λοιπόν τόπο η δουλειά τους, βάζουν άφθονους δράκους και τέρατα και τρέλες στις ιστορίες τους…

Εδώ όμως δημιουργείται ένα ενδιαφέρον ερώτημα: Αν οι ιστορίες που είναι τόσο διάσημες ώστε να έχουν επηρεάσει -και ίσως διαμορφώσει- τον πολιτισμό μας, υπακούν πάντοτε σ’ αυτόν τον κανόνα της τερατολογίας, αυτό τι σημαίνει για τον πολιτισμό μας;

Μήπως όλα αυτά που πιστεύουμε και νομίζουμε αληθινά είναι τελικά απλώς ακρότητες, οι οποίες έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας της ανικανότητάς μας να ενδιαφερθούμε για οτιδήποτε …συμβατικό;

Μήπως και η πολιτική είναι μια τέτοια ακρότητα, γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται να βρει μια λογική «μέση οδό», αλλά όλοι προτιμάμε να σκεφτόμαστε και να προτιμάμε τις ακραίες λύσεις, όπως π.χ. την Αναρχία και τον Κομμουνισμό ή το Φασισμό και τη Δικτατορία;

Μήπως η «Φιλοσοφία» βασίζεται στην άρνησή μας να δούμε τα πράγματα απλά;

Μήπως η αναζήτησή μας για το περίφημο «νόημα της ζωής» είναι στην ουσία η αναζήτηση για μια Απόλυτη Τρέλα που θα μας απελευθερώσει από τη δικτατορία της απλής λογικής;

Μήπως η θρησκεία είναι το άκρον Άωτον αυτής της τερατολογίας, αφού αντί να μας μιλήσει για την ευγένεια και την καλοσύνη που τόσο έχουμε ανάγκη, μας μιλάει για δαίμονες και υπεροντότητες που -άλλη δουλειά δεν έχουν- από το να ασχολούνται με τις πράξεις μας;

 Χαρακτηριστικό της αντίληψης των πολλών είναι λοιπόν αυτό που υποχρεώνει τους ανθρώπους του πνεύματος να γίνονται τερατολόγοι, ίσως πολλές φορές τόσο έντονα που πιστεύουν και οι ίδιοι στις τερατολογίες τους…

Ποιος φταίει λοιπόν;

Οι τερατολόγοι, ή μήπως αντίθετα φταίμε εμείς, όλοι εμείς, που για να ενδιαφερθούμε για κάτι, απαιτούμε αυτό να …περιέχει «δράκο» μέσα του;

Μήπως η διανοητική μας απάθεια έχει αμβλύνει την αντίληψή μας σε τέτοιο βαθμό, που έχουμε χάσει το ενδιαφέρον για τα πράγματα γύρω μας, και το μόνο που μας «ξυπνάει» για λίγο είναι η παραδοξότητα και η τρέλα;

Την επόμενη φορά που θα αφήσετε ένα καλό κείμενο ή ένα καλό βιβλίο που προσπαθεί να αναλύσει κάτι με σοβαρό τρόπο, για να δείτε κάποια τερατολογία στην τηλεόραση ή για να «μάθετε» κάτι που απλώς θα ικανοποιήσει τα ένστικτά σας, θα σας παρακαλέσω να σκεφτείτε τα προηγούμενα…

*«Fringe Science» = «περιθωριοποιημένη» ή «ψευδο-» επιστήμη.