Βar-Codes και 666

Περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 1970 εμφανίστηκε ο Παγκόσμιος Κώδικας Προϊόντων (Universal Product Code – UPC).

Η δημιουργία αυτού του κώδικα οφείλεται σε ένα παλιό όνειρο των προγραμματιστών ηλεκτρονικών υπολογιστών, να οριστεί ένα standard με το οποίο θα μπορούσαν να κατασκευάσουν μια τεράστια βάση δεδομένων (database) η οποία θα περιέχει τα πάντα, αντιστοιχισμένα σε αριθμούς. Ο σκοπός ήταν η απλούστευση της εργασίας σε σχέση με τον προγραμματισμό εμπορικών κυρίως εφαρμογών και αυτοματισμού.

Έτσι το 666 έκανε την εμφάνισή του. Χιλιάδες φανατικοί της θρησκείας είδαν στο bar code αυτό που «πρόβλεψε ακριβώς πριν δύο χιλιάδες χρόνια η Αποκάλυψη»! Συνεχίστε την ανάγνωση Βar-Codes και 666

Ωρίωνας: Στα άστρα …με πυρηνικές βόμβες

Το 1957 μια ομάδα επιστημόνων σκαρφίστηκε ένα τρελό σχέδιο: Να στείλει στον Άρη ένα διαστημόπλοιο που θα προωθούνταν από πυρηνικές βόμβες.

Αυτό το σχέδιο ονομάστηκε «Πρόγραμμα Ωρίωνας» (Orion Project)… Ο Ωρίωνας θα ζύγιζε 4.000 τόνους, θα κουβαλούσε 2.600 πυρηνικές βόμβες και θα μετέφερε 50 επιβάτες… Πρόκειται για μια ιστορία ανήκουστης επιστήμης, Ψυχρών Πολεμιστών και μιας εποχής παθιασμένης με το Διάστημα.

Ακόμη και σήμερα δημιουργεί προκλητικά ερωτήματα: Τι θα γινόταν αν είχε ολοκληρωθεί;

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου του George Dyson, Orion Project

Αντίθετα με τα συμβατικά "χημικά" διαστημόπλοια που πρέπει να είναι μικρά, ο Ωρίωνας έπρεπε να είναι τεράστιος και βαρύς, για να απορροφά με λιγότερη επιτάχυνση τη δύναμη της έκρηξης

 

[tab: 1]ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΑ

Μετά το ρίξιμο των πυρηνικών βομβών στην Ιαπωνία, η αμερικανική επιστημονική κοινότητα είχε μουδιάσει.

Μόλις έσβησε και ο ενθουσιασμός για το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι επιστήμονες των Η.Π.Α. άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι δεν είχαν φτιάξει ένα τεχνολογικό θαύμα που θα βοηθούσε στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, αλλά ένα όπλο χωρίς προηγούμενο μεν σε φονική δύναμη, αλλά εξίσου βάρβαρο με την πρώτη πέτρα που χρησιμοποιήθηκε για να σπάσει το κεφάλι ενός ανθρώπου.

Μια απεικόνιση του πυρηνικού διαστημοπλοίου Ωρίωνα
Μια απεικόνιση του πυρηνικού διαστημοπλοίου Ωρίωνα

Τίποτε καλό δεν φαινόταν να βγαίνει από την τεχνολογία των πυρηνικών βομβών.

Ακόμη και οι πυρηνικοί αντιδραστήρες, οι οποίοι αποτελούσαν τη μόνη φιλειρηνική χρήση της πυρηνικής τήξης, ήταν πολύ επικίνδυνοι για να χαρακτηριστούν «ευεργετικοί»…

Το μεγαλύτερο πλήγμα όμως ενάντια στα οράματα των επιστημόνων ήταν η αδυναμία της νέας τεχνολογίας να χρησιμοποιηθεί για το ρομαντικότερο όραμα της Επιστήμης του 20ου αιώνα: την Κατάκτηση του Διαστήματος.

Η «διάσπαση του ατόμου» όπως ονόμαζαν τότε τη νέα τεχνολογία, το μόνο που παρήγαγε ήταν μια ανεξέλεγκτη έκρηξη.

Δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τίποτε άλλο, και πολύ λιγότερο για να προωθήσει ένα διαστημόπλοιο, αφού η βιαιότητά της πυρηνικής έκρηξης θα κατέστρεφε κάθε σκάφος, όσο ισχυρό και αν ήταν αυτό.

Δεν υπήρχε κανένα γνωστό υλικό που θα μπορούσε να συγκρατήσει μέσα του μια οσοδήποτε μικρή πυρηνική έκρηξη.

Άρα, η πυρηνική έκρηξη δεν θα μπορούσε ποτέ να χρησιμοποιηθεί σε μια μηχανή «εσωτερικής καύσης» με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιείται η χημική έκρηξη της βενζίνης, ούτε να προωθήσει έναν πύραυλο.

Όσο για την ελεγχόμενη τήξη των πυρηνικών καυσίμων μέσα σε ένα πυρηνικό αντιδραστήρα, με την οποία παράγεται θερμότητα και στη συνέχεια αυτή η θερμότητα παράγει ηλεκτρισμό, το ποσό της ενέργειας που παράγεται έτσι είναι μεγάλο, αλλά δίνεται με πολύ αργό ρυθμό.

Ένας πύραυλος δεν μπορεί να απογειωθεί από τη Γη με τη βοήθεια της ενέργειας που παράγει απευθείας ένας πυρηνικός σταθμός, γιατί αυτή θα του έδινε πολύ μικρές επιταχύνσεις, πολύ μικρότερες από τη βαρύτητα.

Το ταξίδι στο διάστημα απαιτούσε λοιπόν μια εξέλιξη της πυρηνικής τεχνολογίας, μια εξέλιξη που δεν ήρθε ποτέ.

Οι επιστήμονες υποχρεώθηκαν να παραμείνουν στις συμβατικές τεχνολογίες χημικής καύσης για να στείλουν τους πυραύλους τους στο διάστημα.

Όμως οι χημικοί πύραυλοι είναι πολύ ακριβοί, τα χημικά καύσιμα πολύ βαριά (το ωφέλιμο βάρος που μπορεί να μεταφέρει ένας πύραυλος είναι πολύ μικρό, γιατί το μεγαλύτερο μέρος του φορτίου του πρέπει να είναι καύσιμα) και οι επιταχύνσεις που δίνουν στα σκάφη πολύ μικρές για να καλυφθούν οι διαπλανητικές αποστάσεις.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό.

Σήμερα, σχεδόν 4 δεκαετίες μετά την πρώτη προσσελήνωση, η ανθρωπότητα δεν έχει προχωρήσει ούτε βήμα παραπέρα σε μια ουσιαστική Κατάκτηση του Διαστήματος…

Όμως, τη δεκαετία του 1950, μια ομάδα σημαντικών επιστημόνων των Η.Π.Α.

εργάστηκαν πάνω στην ανάπτυξη ενός τεράστιου διαστημοπλοίου, του Ωρίωνα, το οποίο θα χρησιμοποιούσε την τεχνολογία των πυρηνικών βομβών για να κάνει το ταξίδι στο διάστημα πραγματικότητα.

Το σκάφος αυτό θα μπορούσε να μεταφέρει, με πρωτάκουστη άνεση, χιλιάδες ανθρώπους στα πέρατα του ηλιακού συστήματος, με ταχύτητες πολλές εκατοντάδες φορές μεγαλύτερες από αυτές που θα μπορούσαν να πετύχουν οι χημικοί πύραυλοι.

Οι σχεδιαστές του υποστήριζαν ότι θα μπορούσε να πετύχει ταχύτητες που θα έφταναν περίπου στο 10% της ταχύτητας του φωτός και με ταξίδι μερικών δεκαετιών να μεταφέρει ανθρώπους στα κοντινότερα άστρα!

Επικεφαλής για τη σχεδίαση και την ανάπτυξη του Ωρίωνα ήταν ο φυσικός Θίοντορ Τέιλορ (Theodore Taylor) ο οποίος ανέλαβε το πρόγραμμα το 1958, με την υποστήριξη της Αεροπορίας των Η.Π.Α.

Η αρχική ιδέα όμως ανήκε στους φυσικούς Στάνισλοου Ούλαμ (Stanislaw Ulam) και Κορνέλιους Έβερετ (Cornelius Everett) που κατέθεσαν την άκρως απόρρητη πρόταση για την κατασκευή ενός τέτοιου διαστημοπλοίου το 1955.

Η ανάπτυξη του Ωρίωνα έγινε στην έρημο του Σαν Ντιέγκο, κάτω από την κάλυψη μιας εταιρείας που ονομαζόταν General Atomics και ανήκε στον επιστήμονα Φρέντερικ ντε Χόφμαν (Frederick de Hoffman), ο οποίος μέσω αυτής της εταιρείας αναλάμβανε την ανάπτυξη και κατασκευή πυρηνικών αντιδραστήρων.

Η ανάπτυξη του διαστημοπλοίου Ωρίωνας ήταν άκρως απόρρητη για πολλές δεκαετίες.

Μόλις μερικά χρόνια πριν από σήμερα έγινε γνωστή η ύπαρξή του.

Πολλές λεπτομέρειές του παραμένουν ακόμη και σήμερα απόρρητες, αλλά τα κυριότερα σημεία της σχεδίασής του έχουν αποκαλυφθεί.

Τις περισσότερες αποκαλύψεις τις έχει κάνει ο Τζορτζ Ντάισον (George Dyson), γιος ενός από τους κυριότερους επιστήμονες που πήραν μέρος στη σχεδίασή του Ωρίωνα, του διάσημου Άγγλου επιστήμονα Φρίμαν Ντάισον (Freeman Dyson).

Ο Τζορτζ Ντάισον κυκλοφόρησε το 2002 το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, Project Orion, The Atomic Spaceship 1957-1965, στο οποίο καταγράφει όλο το παρασκήνιο πίσω από την ανάπτυξη του παράξενου διαστημοπλοίου της Πυρηνικής Εποχής…

 

[tab:2] ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΤΟΥ ΩΡΙΩΝΑ

Με πιο τρόπο θα κατάφερνε ο Ωρίωνας την απογείωσή του από τη Γη και την ώθησή του στο διαστρικό κενό;

Η λογική του ήταν απλή, αν και πλησιάζει πολύ κοντά στα όρια της τρέλας:

Ο Ωρίωνας θα σπρωχνόταν από τις εκρήξεις μικρών πυρηνικών βομβών, που θα γίνονταν κοντά του.

Οι εκρήξεις θα τον έσπρωχναν με τεράστια δύναμη που θα του έδινε και αντίστοιχη μεγάλη επιτάχυνση.

Οι επιβάτες θα προστατεύονταν από τις εκρήξεις από μια ειδική μεταλλική επιφάνεια που θα δεχόταν το κύμα της έκρηξης, αλλά θα ήταν σχεδιασμένη έτσι ώστε να μη καταστρέφεται.

Αυτή η επιφάνεια ονομάζεται «δίσκος ώθησης» (pusher plate).

Το σοκ της απότομης επιτάχυνσης θα μειωνόταν από ένα ειδικό σύστημα ανάρτησης, παρόμοιο με εκείνο των αυτοκινήτων, φτιαγμένο έτσι ώστε να μετατρέψει τα δεκάδες g σε μόλις 2-3 g, ποσό που αντέχει ο ανθρώπινος οργανισμός.

Ο Ωρίωνας στην ουσία θα ήταν μια γιγαντιαία μηχανή «εξωτερικής» καύσης, στην οποία ο «θάλαμος καύσης» θα ήταν ο ανοιχτός χώρος του διαστήματος.

Ο κορμός του σκάφους θα ήταν το πιστόνι αυτής της μηχανής, το οποίο θα μετακινούνταν με κάθε έκρηξη προς τη διεύθυνση που θέλει ο οδηγός του σκάφους.

Θα είχε σχήμα αυγού και μέγεθος πολυκατοικίας 20 ορόφων.

Στο πίσω μέρος του θα είχε τον τεράστιο «δίσκο ώθησης», φτιαγμένο από ειδικά μέταλλα και βάρους 1.000 τόνων, ο οποίος θα συνδεόταν με το υπόλοιπο σκάφος με ειδικούς βραχίονες απορρόφησης του ωστικού κύματος.

O δίσκος θα είχε ειδικά συστήματα λίπανσης τα οποία θα τον καθιστούσαν απρόσβλητο από τις πυρηνικές εκρήξεις (κι όμως, κάτι τέτοιο αποδείχτηκε εφικτό) και θα δεχόταν τα κύματα των εκρήξεων και θα τα μετέτρεπε σε ώθηση, αλλά θα προστάτευε επίσης το σκάφος από τις εκρήξεις.

Οι πυρηνικές βόμβες θα εκτοξεύονταν από το σκάφος με ένα ειδικό πυροβόλο, το οποίο με ρυθμό δύο βομβών κάθε δευτερόλεπτο θα τις έστελνε σε απόσταση 60 μέτρων πίσω από το δίσκο ώθησης, όπου θα πυροδοτούνταν.

Οι βόμβες θα είχαν υπολογισμένη ισχύ ώστε το σκάφος να λάβει την απαραίτητη ώθηση, αλλά όχι αρκετή για να καταστρέψουν το σκάφος, ούτε να το επιταχύνουν τόσο πολύ ώστε να σκοτώσουν τους επιβάτες του…

Το ωστικό κύμα των πυρηνικών εκρήξεων, που θα διαρκούσε μερικά χιλιοστά του δευτερολέπτου, θα επαναλαμβάνονταν αρκετές φορές, ώστε το σκάφος να «οδηγηθεί» ομαλά στον τόπο που επιθυμούσε ο χειριστής του.

Υπολογίστηκε ότι για να απογειωθεί το τεράστιο διαστημόπλοιο από το επίπεδο της θάλασσας στα 40 χιλιόμετρα ύψος, θα χρειαζόταν 200 μικρές πυρηνικές εκρήξεις που θα γίνονταν με χρονικά διαστήματα μισού δευτερολέπτου η μία από την άλλη.

Κάθε έκρηξη θα πρόσθετε περίπου 35 χιλιόμετρα την ώρα στην ταχύτητα του διαστημοπλοίου.

Oι εκρήξεις θα ισοδυναμούσαν σε δύναμη με περίπου 100 χιλιάδες τόνους ΤΝΤ (100 κιλοτόνους).

Στη συνέχεια, 600 μεγαλύτερες εκρήξεις, των 5 κιλοτόνων η καθεμιά (το ένα τρίτο της βόμβας που ρίχθηκε στη Χιροσίμα) θα τοποθετούσαν το σκάφος σε τροχιά σε ύψος 300 χιλιομέτρων.

Αντίθετα με τα συμβατικά "χημικά" διαστημόπλοια που πρέπει να είναι μικρά, ο Ωρίωνας έπρεπε να είναι τεράστιος και βαρύς, για να απορροφά με λιγότερη επιτάχυνση τη δύναμη της έκρηξης
Αντίθετα με τα συμβατικά "χημικά" διαστημόπλοια που πρέπει να είναι μικρά, ο Ωρίωνας έπρεπε να είναι τεράστιος και βαρύς, για να απορροφά με λιγότερη επιτάχυνση τη δύναμη της έκρηξης

Ο Ωρίωνας, σε αντίθεση με τα διαστημόπλοια της NASA που γνωρίζουμε, δεν ήταν σχεδιασμένος με βάση την οικονομία.

Ένας χημικός πύραυλος για να μεταφέρει έναν τόνο σε τροχιά, πρέπει να κουβαλά πολλούς τόνους χημικών καυσίμων, κάτι που θέτει όρια στις ελευθερίες των σχεδιαστών του.

Η μάζα του Ωρίωνα όμως πρέπει να είναι μεγάλη, για να απορροφά χωρίς ζημιά την τεράστια ενέργεια των πυρηνικών εκρήξεων, οπότε οι σχεδιαστές του Ωρίωνα πρέπει να «βαρύνουν» το σκάφος, κάτι που τους δίνει την ευκαιρία να συμπεριλάβουν πράγματα που τα παραδοσιακά «χημικά» διαστημόπλοια δεν επιτρέπεται ούτε καν να φανταστούν: Δωμάτια για τους επιβάτες του σκάφους, αποθήκες με πολλούς ορόφους γεμάτους με εφόδια που φτάνουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Το μικρότερο σκάφος που σχεδιάστηκε τη δεκαετία του 1950, είχε λοιπόν μάζα 4.000 τόνων!

Υπήρξαν σχέδια για άλλα δύο σκάφη, το μεγαλύτερο από τα οποία, το «Super-Orion», θα είχε μέγεθος πόλης, βάρος 8 εκατομμυρίων τόνων και θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί «διαστημική κιβωτός», αφού θα μπορούσε να μεταφέρει πλήρωμα χιλιάδων ανθρώπων!

Ο Φρίμαν Ντάισον θυμάται: «Το μότο μας ήταν «Στον Άρη μέχρι το 1965, στον Κρόνο μέχρι το 1970″»!

Τα αρχικά σχέδια για τον Ωρίωνα μιλούσαν για ένα ταξίδι οκτώ αστροναυτών στον Άρη σε μόλις 125 μέρες, οι οποίοι θα είχαν μαζί τους 100 τόνους εφοδίων και εξοπλισμού.

Άλλα σχέδια έφταναν πολύ μακρύτερα.

Με μια μέγιστη ταχύτητα 10% της ταχύτητας του φωτός, ο Ωρίωνας θα χρειαζόταν 44 χρόνια για να φτάσει τον Εγγύτερο του Κενταύρου, το πλησιέστερο στον Ήλιο μας άστρο!

[tab:3]ΤΕΧΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ

Για να πετύχει ένα διαστημόπλοιο ώθηση στο διάστημα, πρέπει να πετύχει τον εκσφενδονισμό, με μεγάλη ταχύτητα, ενός μεγάλου ποσού μάζας (που ονομάζεται «μάζα αντίδρασης») προς την αντίθετη πλευρά από εκείνη που θέλει να κινηθεί.

Στην περίπτωση του Ωρίωνα, αυτή η μάζα σχεδιάστηκε να είναι τα σκουπίδια και τα απόβλητα των επιβατών, αλλά και μάζες πολυαιθυλενίου και πλαστικό, τα οποία θα τοποθετούνταν είτε γύρω από τις βόμβες, είτε θα ρίχνονταν στο διάστημα ανάμεσα στις εκρήξεις.

Αυτή η μάζα θα χτυπούσε εξαερωμένη από την έκρηξη στον δίσκο ώθησης και θα προκαλούσε το σπρώξιμο του διαστημοπλοίου.

Μια ακόμη ιδέα της σχεδίασης ήταν στη «μάζα αντίδρασης» να υπάρχουν άλατα βορίου.

Αυτά, όπως και το παλυαιθυλένιο, απορροφούν τα νετρόνια και ελαττώνουν την παραγωγή ραδιενεργών αποβλήτων και ακτινοβολίας.

Ένα από τα τεχνικά προβλήματα που ενώ φαίνονταν αξεπέραστα τελικά λύθηκαν εύκολα, ήταν το πρόβλημα της αντοχής του δίσκου ώθησης.

Αυτός θα έπρεπε να δέχεται χιλιάδες φορές το ωστικό κύμα μιας πυρηνικής έκρηξης, αλλά να παραμένει αναλλοίωτος και να μη καταστρέφεται ή να λιώνει.

Η τύχη και η απροσεξία ενός επιστήμονα, βοήθησαν να λυθεί το πρόβλημα.

Ο Μπαντ Πάιατ (Bud Pyatt) εργαζόταν με τον Μπράιαν Ντουν (Brian Dunne) και έκαναν πειράματα με τις αντοχές των υλικών.

Όποιο μέταλλο τοποθετούσαν κοντά σε μια πυρηνική έκρηξη καταστρεφόταν και έλιωνε.

Ανάμεσα όμως στις κατεστραμμένες πλάκες μετάλλου, οι επιστήμονες ανακάλυψαν μια αλουμινένια πλάκα, η οποία αν και το μεγαλύτερο μέρος της είχε λιώσει, είχε παραμείνει ανέπαφη σε ένα σημείο που έμοιαζε με αποτύπωμα χεριού!

Ο Πάιατ θυμήθηκε ότι όταν τοποθετούσαν τις πλάκες για να γίνει το πείραμα, αυτός είχε πιάσει μια αλουμινένια πλάκα με το χέρι του, το οποίο ήταν λερωμένο με γράσο!Το γράσο προστάτεψε την πλάκα, απορροφώντας τη δύναμη της έκρηξης!

Πράγματι, όπως διαπίστωσαν μετά από πολλά πειράματα και ανάλυση, αν κάλυπταν τον δίσκο ώθησης με ένα ειδικό ελαφρύ γράσο βασισμένο στον γραφίτη, αυτό απορροφούσε την έκρηξη αλλά και την ακτινοβολία, αφήνοντας την πλάκα ανέπαφη!

Φυσικά το γράσο εξαερωνόταν, αλλά με ένα ειδικό σύστημα μπορούσε να αναπληρωθεί.

Το πρόβλημα της εξαέρωσης του γράσου και της αναπλήρωσής του, αν και αρχικά φαινόταν δύσκολο να λυθεί γιατί δεν υπήρχε μηχανισμός ψεκασμού ή λιπάνσεων που να αντέχει στις εκρήξεις, λύθηκε τελικά εύκολα.

Ο δίσκος ώθησης, καθώς δεχόταν τις εκρήξεις, έπρεπε να μετακινείται για να απορροφά σταδιακά την έκρηξη.

Για να μη φεύγει όμως από τη θέση του, ήταν δεμένος σε ένα σύστημα με ράγες, πάνω στις οποίες γινόταν η κίνησή του.

Οι πυρηνικές εκρήξεις, όπως είχαν διαπιστώσει, δεν διαρκούσαν παραπάνω από μερικά χιλιοστά του δευτερολέπτου, η μετακίνηση όμως του δίσκου ώθησης γινόταν με πολύ πιο αργούς ρυθμούς.

Σκέφτηκαν, λοιπόν, οι ράγες να είναι έτσι τοποθετημένες, που όταν ο δίσκος θα έφτανε σε κάποιο σημείο της διαδρομής του πιεσμένος από την έκρηξη, να αποκάλυπτε τους ψεκαστήρες του γράσου, οι οποίοι θα ψέκαζαν αυτόματα τον δίσκο και θα αναπλήρωναν την ποσότητα του γράσου που θα χανόταν με κάθε έκρηξη.

Το όλο σύστημα θα ήταν έτσι «χρονομετρημένο» που οι ψεκαστήρες θα αποκαλύπτονταν μόνο όταν η έκρηξη θα είχε χάσει τη δύναμή της, οπότε δεν θα καταστρέφονταν!

Με αυτούς τους έξυπνους τρόπους λύθηκε ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα της κατασκευής του Ωρίωνα…

Αρχικά, ο Φρίμαν Ντάισον πρότεινε ο δίσκος ώθησης του Super-Orion να είναι φτιαγμένος κυρίως από ουράνιο ή βαρύτερα στοιχεία, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο όταν το σκάφος θα φτάσει σε ένα κοντινό ηλιακό σύστημα.

Οι σχεδιαστές όμως κατέληξαν αργότερα ότι ένας δίσκος από ατσάλι ή αλουμίνιο θα ήταν πιο εύκολο να φτιαχτεί και θα ήταν υπεραρκετός.

Το πιο δύσκολο από τα πολλά τεχνικά προβλήματα του Ωρίωνα φαινόταν ότι είναι η σχεδίαση και κατασκευή των βραχιόνων απορρόφησης του ωστικού κύματος, οι οποίοι θα έπρεπε να καταφέρνουν να αποσβέσουν το τεράστιο σοκ των πυρηνικών εκρήξεων.

Οι τεχνικοί όμως που ασχολήθηκαν με την κατασκευή τους, υποστηρίζουν ότι με τη βοήθεια αερόσακων χαμηλής πίεσης πέτυχαν αυτό που φαινόταν ακατόρθωτο.

Το όλο σύστημα ήταν επίσης φτιαγμένο έτσι ώστε να μην «αντηχεί» το σοκ την έκρηξης, αλλά να το σβήνει χρησιμοποιώντας συστήματα που λειτουργούσαν σε διαφορετικές ιδιοσυχνότητες.

Όλα αυτά ήταν ήδη εφικτά το 1958, όταν έγιναν τα πρώτα επίσημα σχέδια του διαστημοπλοίου.

Απαιτούσαν υλικά τα οποία εκείνη την εποχή είτε ήταν υπαρκτά είτε υπήρχε η δυνατότητα κατασκευής τους.

Οι δυνατότητες του Ωρίωνα είναι εντυπωσιακές, συγκρινόμενες ακόμη και με τα σημερινά μέτρα και σταθμά.

Ο επιστήμονας Τζέρι Πουρνέλ (Jerry Pournelle) που εργάστηκε στο σχέδιο, υποστήριζε ότι το σκάφος με μια μονάχα αποστολή θα μπορούσε να μεταφέρει όσα χρειάζονταν για να στηθεί μια μόνιμη σεληνιακή βάση.

Επίσης, ο Ωρίωνας θα μπορούσε μέσα σε έναν χρόνο να φτάσει στον Πλούτωνα και να επιστρέψει.

Και όλα αυτά με την τεχνολογία του 1960!

 

Στη σχεδίαση του Ωρίωνα, δεν υπήρχε κάποιο φανερό ή αξεπέραστο τεχνικό ψεγάδι.

Επίσης, σε σχέση με τους χημικούς πυραύλους, ο Ωρίωνας ήταν πολύ πιο οικονομικός και αποδοτικός, αφού η ικανότητά του να μεταφέρει τεράστια βάρη σε τροχιά, ξεπερνούσε χιλιάδες φορές την ικανότητα των χημικών πυραύλων.

 

Η πιο ουσιαστική αδυναμία του Ωρίωνα δεν ήταν θέμα υλοποίησης, αλλά ασφάλειας.

Καθώς βασιζόταν σε πυρηνικές εκρήξεις για την κίνησή του, υπήρχε πάντα ο κίνδυνος κάτι να πήγαινε στραβά και το σκάφος να καταστρεφόταν.

Και κουβαλούσε πάνω του μερικές χιλιάδες πυρηνικές βόμβες που στην περίπτωση ατυχήματος μπορεί να έπεφταν στη Γη, να έσκαγαν ή να διαλύονταν στην ατμόσφαιρα της Γης, μολύνοντάς την ανεπανόρθωτα.

Επίσης, μια άλλη ανησυχία ήταν το γεγονός πώς για την εκτόξευση αυτού του σκάφους και την τοποθέτησή του σε τροχιά, έπρεπε να γίνουν αρκετές πυρηνικές εκρήξεις μέσα στη γήινη ατμόσφαιρα.

Ο Φρίμαν Ντάισον υπολόγισε ότι οι εκρήξεις αυτές θα αύξαναν την μόλυνση του περιβάλλοντος κατά 1% και θα προκαλούσαν τον θάνατο ενός μέχρι δέκα ατόμων για κάθε εκτόξευση.

Αυτές οι ανησυχίες ήταν που οδήγησαν τελικά στην επίσημη ακύρωση και εγκατάλειψη του προγράμματος…

 

Το συνολικό κόστος όμως της ανάπτυξης και της χρήσης του Ωρίωνα, ήταν πολύ μικρότερο από οποιαδήποτε άλλης διαστημικής τεχνολογίας.

Ο Ντάισον είχε υπολογίσει ότι η πλήρης ανάπτυξη του προγράμματος θα απαιτούσε 12 περίπου χρόνια και θα γινόταν ολοένα και πιο φτηνή και πιο αποδοτική με την ταυτόχρονη εξέλιξη της τεχνολογίας των πυρηνικών.

Το 1964 υπολογίστηκε ότι το πλήρες πρόγραμμα θα κόστιζε περίπου 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια, ένα ποσό πολύ μικρότερο από αυτό που κόστισε το πρόγραμμα Απόλλων, που έφτασε τα 24 δισεκατομμύρια δολάρια! Ακόμη και αν ο Ντάισον έκανε λάθος στις εκτιμήσεις του και πάλι ο Ωρίωνας δύσκολα θα στοίχιζε όσο το Απόλλων, αλλά θα μετέφερε την ανθρωπότητα πολύ πιο μακριά μέσα στο ηλιακό σύστημα!

 

Πέρα από τις πολύ δικαιολογημένες ενστάσεις για το θέμα της μόλυνσης, ο Ωρίωνας είναι το μοναδικό άξιο λόγου σύστημα διαστημικής προώθησης που μπορεί να κατασκευαστεί με τη σημερινή τεχνολογία.

Αν εμφανιστεί μια απειλή από το διάστημα, π.χ. ένας αστεροειδής με πορεία σύγκρουσης με τη Γη, μόνο ένα σκάφος σαν τον Ωρίωνα έχει σοβαρές ελπίδες να φτάσει γρήγορα σ’ αυτόν με το αναγκαίο υλικό και προσωπικό και να τον καταστρέψει…

 

[tab:4]Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

Ο διευθυντής της ανάπτυξης του Ωρίωνα, Θίοντορ Τέιλορ, πρότεινε αρχικά να κατασκευάσει έναν τόπο εκτόξευσης για το διαστημόπλοιο στην έρημο της Νεβάδας, στην τοποθεσία Jackass Flats, όπου γίνονταν παλιότερα πυρηνικές δοκιμές.

Ο Ωρίωνας θα κατασκευαζόταν ως βλήμα βάρους 10 χιλιάδων τόνων, ο δίσκος ώθησης του θα είχε διάμετρο 40 μέτρων και όσο βρισκόταν στο έδαφος θα υποβασταζόταν από οχτώ πύργους 80 μέτρων.

Φυσικά, ένα τέτοιο εγχείρημα απαιτούσε τεράστια κεφάλαια, τα οποία θα μπορούσε να λάβει μόνο από την αμερικανική κυβέρνηση.

Ο Τέιλορ πλησίασε την νεοσύστατη τότε «Επιτροπή Προηγμένων Ερευνητικών Προγραμμάτων» (ARPA) η οποία είχε συσταθεί για να αντιμετωπίσει τη σοβιετική πρωτοπορία στο διάστημα που είχε φανερωθεί με την εκτόξευση του «Σπούτνικ», του πρώτου τεχνητού δορυφόρου που έκανε το γύρο της Γης.

Η ARPA δέχτηκε να υποστηρίξει το πρόγραμμα, προσφέροντας αρχικά το ποσό του ενός εκατομμυρίου δολαρίων το χρόνο.

 

Τα πρώτα πειράματα έγιναν με μια σειρά μοντέλων, τα οποία βασίζονταν στην ίδια λογική με τον πυρηνικό Ωρίωνα, αλλά χρησιμοποιούσαν συμβατικά εκρηκτικά αντί για πυρηνικές βόμβες.

Με αυτά τα μοντέλα διαπίστωσαν κατά πόσο ήταν εφικτή μια ασφαλής πτήση με ώθηση μέσω εκρήξεων.

Πολλά μοντέλα καταστράφηκαν, αλλά τον Νοέμβριο του 1959, οι τεχνικοί κατάφεραν να δημιουργήσουν μια σχεδίαση που πέταξε μια σταθερότατη πτήση 100 μέτρων με τη βοήθεια έξι συμβατικών εκρήξεων.

Επειδή ο ρυθμός των εκρήξεων ήταν σχετικά αργός, ο ήχος που προκαλούσαν τα μοντέλα έμοιαζε με τον ήχο των πολύ παλιών αυτοκινήτων των αρχών του 20ου αιώνα.

Έτσι τα μοντέλα ονομάστηκαν «χαϊδευτικά» «πουτ-πουτ» (δηλαδή «κλανιάρηδες»)…

 

Ενώ όμως η υλοποίηση του Ωρίωνα άρχισε να βρίσκει το δρόμο της, εμφανίστηκαν τα πρώτα προβλήματα.

Το 1958 συστάθηκε η NASA, η οποία ανέλαβε με κυβερνητικό διάταγμα όλα τα πολιτικά προγράμματα που είχαν σχέση με το διάστημα, ενώ η Αεροπορία διατήρησε κάτω από τον έλεγχό της όλες τις στρατιωτικές διαστημικές εφαρμογές.

Η ARPA μετακίνησε αναγκαστικά το ενδιαφέρον της σε εφαρμογές που είχαν να κάνουν με θέματα ασφάλειας, επικοινωνίας και επιστημονικής ανάπτυξης και το 1959 δήλωσε ότι δεν μπορούσε να υποστηρίξει τον Ωρίωνα, που λογικά θα έπρεπε να αναλάβουν οι δύο άλλες υπηρεσίες.

Όμως, ο Ωρίωνας απορριπτόταν και από τις δύο.

Η Αεροπορία δεν τον ήθελε γιατί θεωρούσε ότι δεν είχε αξία ως οπλικό σύστημα, ενώ η NASA το 1959 έκανε την καθοριστικής σημασίας δήλωση ότι δεν θα υποστήριζε κανένα πρόγραμμα που χρησιμοποιούσε ατομική ενέργεια!

(Καθοριστικής σημασίας ήταν το γεγονός ότι η NASA απαρτιζόταν κυρίως από άτομα που στήριζαν μονάχα τη χημική τεχνολογία, οι οποίοι έβλεπαν ανταγωνιστικά κάθε άλλη τεχνολογία).

 

Ο Τέιλορ πίεσε κι άλλο την Αεροπορία και μετά από μεγάλες προσπάθειες κατάφερε να λάβει κάποια υποστήριξη, υποσχόμενος ως αντάλλαγμα ότι θα έβρισκε κάποια στρατιωτική χρήση του Ωρίωνα.

Παρόλα αυτά, δεν κατάφερε να πείσει τον Υπουργό Άμυνας Ρόμπερτ ΜανΝαμάρα, ο οποίος αρνιόταν οποιαδήποτε σημαντική χρηματοδότηση του προγράμματος, καταδικάζοντάς το να παραμένει σε επίπεδα έρευνας και όχι παραπέρα ανάπτυξης.

Ο ΜακΝαμάρα ήταν απόλυτα σίγουρος ότι ο Ωρίωνας δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει στρατιωτικό όπλο…

Ο Τέιλορ και ο Τζέιμς Νανς, μετέπειτα διευθυντής του Ωρίωνα, πίεσαν αργότερα τη NASA να αναλάβει το διαστημόπλοιο.

Το 1960 έκαναν μια παρουσίαση ενός νέου μοντέλου του Ωρίωνα στο κέντρο Μάρσαλ, διευθυντής του οποίου ήταν ο διάσημος γερμανός Βέρνερ φον Μπράουν.

Για να ικανοποιήσουν μάλιστα τις απαιτήσεις της NASA να μη πυροδοτηθούν πυρηνικές βόμβες μέσα στη γήινη ατμόσφαιρα, σχεδίασαν το σκάφος έτσι ώστε να μπει σε τροχιά με τη βοήθεια ενός συμβατικού χημικού πυραύλου Saturn V (τον οποίο είχε αναπτύξει η ομάδα του φον Μπράουν), και μόνο από εκεί και έπειτα θα χρησιμοποιούσε την πυρηνική προώθηση.

Το πρόβλημα όμως ήταν ότι ακριβώς επειδή οι χημικοί πύραυλοι δεν είχαν μεγάλη δυνατότητα εξύψωσης βάρους, ο Ωρίωνας αυτός δεν μπορούσε να είναι πολύ μεγάλος.

Το μέγιστο μέγεθός του περιοριζόταν σε μια διάμετρο 10 μέτρων, ήταν δηλαδή πολύ μικρότερος από τα αρχικά σχέδια.

Ακόμη και έτσι όμως, η απόδοσή του ήταν πολλές φορές μεγαλύτερη από τον καλύτερο χημικό πύραυλο…

 

Ο πρώην ναζί επιστήμονας φον Μπράουν, ο οποίος ήταν τότε διευθυντής του διαστημικού κέντρου Μάρσαλ της NASA, ενθουσιάστηκε με το σχέδιο του Ωρίωνα, αλλά οι ανώτεροί του αρνήθηκαν να το στηρίξουν, τονίζοντας την ανησυχία τους για ένα διαστημόπλοιο που θα πετούσε στη γήινη ατμόσφαιρα κουβαλώντας εκατοντάδες ή χιλιάδες πυρηνικές βόμβες.

Ο Τζορτζ Ντάισον λέει στο βιβλίο του ότι το θέμα του Ωρίωνα έφτασε μέχρι τον πρόεδρο των Η.Π.Α.

Τζον Κένεντι, ο οποίος όμως όταν έμαθε ότι κάποιοι σχεδίαζαν να το χρησιμοποιήσουν ως πολεμικό διαστημόπλοιο τεραστίων διαστάσεων, αρνήθηκε κατηγορηματικά να το αφήσει να υπάρξει!

Κάποιες φήμες λένε μάλιστα ότι το πρόγραμμα Απόλλων, το οποίο έστειλε τελικά τους ανθρώπους στη Σελήνη, δημιουργήθηκε από τον πρόεδρο Κένεντι για να απορροφήσει τους τεχνικούς και επιστήμονες του Ωρίωνα.

 

Το θανατηφόρο πλήγμα για το πρόγραμμα ήρθε τον Αύγουστο του 1963, όταν οι Η.Π.Α., η Μεγάλη Βρετανία και η Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν τη συνθήκη για την απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών για στρατιωτική χρήση.

Το πρόγραμμα Ωρίωνας, το οποίο θεωρούνταν στρατιωτικό αφού λάμβανε χρηματοδότηση από την Αεροπορία, θεωρούταν πλέον παράνομο!

Το μεγάλο πρόβλημα με τη συνέχιση του προγράμματος ήταν ο χαρακτηρισμός του ως «άκρως απόρρητο».

Οπότε, ελάχιστοι ήταν εκείνοι στην επιστημονική κοινότητα που γνώριζαν για αυτό, ακόμα και ανάμεσα σε εκείνους που ασχολούνταν με τη διαστημική τεχνολογία.

Το πρόγραμμα δεν μπορούσε να μελετηθεί ανοιχτά, ως ειρηνική εφαρμογή.

Οι επικεφαλείς του παρακάλεσαν επανειλημμένα την Αεροπορία να αποχαρακτηρίσει έστω τα πιο βασικά του χαρακτηριστικά, για να μπορέσουν να κάνουν δημοσιεύσεις και να βρούνε προσωπικό και να συνεχίσουν τη μελέτη και την ανάπτυξή του.

Το 1964 δόθηκε μια άδεια, την οποία χρησιμοποίησε ο τότε διευθυντής Τζέιμς Νανς, για να δημοσιεύσει μια μικρή περιγραφή του Ωρίωνα που θα έμπαινε σε τροχιά με τη βοήθεια του Saturn V.

Το ενδιαφέρον αποδείχτηκε μικρό γιατί είχαν ήδη ξεκινήσει οι προετοιμασίες για το πρόγραμμα Απόλλων και η NASA, όπως και ο στρατός, απέσυραν τελικά την υποστήριξή τους.

Έτσι το 1964 διακόπηκε.

Ο Φρίμαν Ντάισον, αν και δεν αρνήθηκε την ακύρωση του προγράμματος εξαιτίας της ανησυχίας του για τη μόλυνση του περιβάλλοντος, δήλωσε ότι αυτή ήταν «η πρώτη φορά στη μοντέρνα Ιστορία που μια μεγάλη επέκταση της ανθρώπινης τεχνολογίας είχε παρεμποδιστεί για πολιτικούς σκοπούς».

 

[tab:5]Ο ΩΡΙΩΝΑΣ ΣΗΜΕΡΑ

Τα χρόνια που μεσολάβησαν από την ακύρωση του προγράμματος Ωρίωνας μέχρι σήμερα, έχουν γίνει διάφορες προσπάθειες να σχεδιαστεί κάτι ανάλογο, με ενδιαφέροντα αποτελέσματα.

Η αγγλική οργάνωση για την προώθηση του διαστημικού ταξιδιού British Interplanetary Society, σχεδίασε το 1973-74 ένα διαστημόπλοιο που έμοιαζε πολύ με τον Ωρίωνα.

Επρόκειτο για την ρομποτική βολίδα «Δαίδαλος» η οποία θα ταξίδευε στο άστρο του Μπάρναρντ, το δεύτερο εγγύτερο άστρο στον Ήλιο μας, ταξιδεύοντας με ταχύτητα 12% της ταχύτητας του φωτός.

Δεν θα χρησιμοποιούσε βόμβες, αλλά μικροεκρήξεις πυρηνικής «σύντηξης» που θα γίνονταν σε έναν εσωτερικό θάλαμο καύσης.

Η τεχνολογία και η απόδοση του Δαίδαλου είναι θεωρητικά πολύ μεγαλύτερη από του Ωρίωνα, το πρόβλημα είναι όμως ότι αυτές οι μικροεκρήξεις δεν είναι εφικτό να παραχθούν, γιατί δεν υπάρχει ακόμη τεχνολογία ικανή να παράγει φαινόμενα σύντηξης.

 

Το 1989, το αμερικανικό Ναυτικό σχεδίασε ακόμη μια έκδοση του Ωρίωνα, που ονομαζόταν «Longshot», αλλά το πρόγραμμα παραμένει απόρρητο στις σημαντικότερες λεπτομέρειές του και λίγα πράγματα είναι γνωστά για τις εξελίξεις που έχει να δείξει.

Σήμερα, το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια αναπτύσσει δύο βελτιωμένες εκδόσεις του Δαιδάλου/Ωρίωνα, τα οποία ονομάζονται Aimstar και Ican.

 

Η αποκάλυψη της ύπαρξης του Ωρίωνα πρόσφατα, δημιούργησε ένα κύμα ενδιαφέροντος για το πυρηνικό διαστημόπλοιο, το οποίο έχει αρχίσει ξανά να συζητιέται ως ιδέα, αν και παραμένουν οι αμφιβολίες και οι δισταγμοί εξαιτίας της επικινδυνότητάς του και εξαιτίας της μόλυνσης που θα παράγει.

Παρόλα αυτά, μοιάζει να είναι ο μοναδικός εφικτός τρόπος για να γίνει πραγματικότητα το διαπλανητικό ταξίδι και η δημιουργία μιας «αποικίας» στο διάστημα.

Οικονομικά, είναι ό,τι πιο αποδοτικό ξέρουμε, αφού το κόστος της δημιουργίας των μικρών πυρηνικών βομβών είναι μικρό.

Επίσης, αναφερόμενος προφανώς στον Ωρίωνα, την ύπαρξη του οποίου πιθανότατα γνώριζε, ο διάσημος αστρονόμος Carl Sagan είχε πει ότι «ένα διαστημόπλοιο που θα κινείται με πυρηνικές βόμβες θα ήταν η τέλεια λύση για το τι θα κάνουμε τα τεράστια αποθέματα των πυρηνικών που βρίσκονται στις αποθήκες των μεγάλων κρατών».

Αν με ένα ταξίδι μονάχα μπορούμε να τοποθετήσουμε 10.000 τόνους υλικού σε τροχιά, το κόστος ανά κιλό που θα μεταφέρεται στο διάστημα με αυτή την τεχνολογία, έχει υπολογιστεί από τον Ντάισον ότι είναι περίπου 250 δολάρια.

Σε σχέση με το κόστος των χημικών πυραύλων, που φτάνει τα 6.000 δολάρια ανά κιλό, το κόστος του Ωρίωνα είναι μηδαμινό!

 

[tab:6]ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι σχεδιαστές του Ωρίωνα έβλεπαν την τεχνολογία των πυρηνικών βομβών ως ένα δώρο που θα μας ξεκλείδωνε το δρόμο προς τα άστρα.

Έφτανε κάποιος να λάβει την ευθύνη και να σχεδιάσει έτσι τις αποστολές, ώστε να ελαχιστοποιήσει τους διάφορους κινδύνους που κρύβουν.

Άραγε, δεν έχει γίνει, έστω και μυστικά, ένα παρόμοιο πρόγραμμα ανάπτυξης διαστημοπλοίων;

Ειδικά τα τελευταία χρόνια, που ο κίνδυνος της εμφάνισης ενός φονικού αστεροειδούς συζητιέται έντονα.

Είναι δύσκολο να δεχτούμε ότι το πρόγραμμα δεν προχώρησε καθόλου…

 

[tab:END]

 

Βιβλιογραφία:

  • Dyson, George, Project Orion, The Atomic Spaceship 1957-1965, Penguin Science, 2002
  • Dyson, Freeman, Death of a Project, Science 149, 1965
  • Dyson, Freeman, Interstellar Transport, Physics Today 41, Οκτώβριος 1968
  • Nuclear Pulse Propulsion Project (Project Orion) Final Report, 1 July 1964 (AFWL TR 65-45)

 

«Λυπηρή η λογοκρισία»: Αντιδρά στο «κόψιμο» του φιλμ ο Κώστας Γαβράς

Ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς Από τα ΝΕΑ (πηγή): Ο διεθνούς φήμης Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, ο σκηνοθέτης που γύρισε το θρυλικό «Ζ», αντέδρασε στην απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού να «κόψει» σκηνές από φιλμάκι του που προβάλλεται στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης.

«Λυπηρό και απαράδεκτο» χαρακτήρισε το γεγονός ο σκηνοθέτης.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία, ο Κώστας Γαβράς δήλωσε ότι βρίσκει πολύ λυπηρό και απαράδεκτο για την Ελλάδα, αυτό που συνέβη:

«το να υποκύψει δηλαδή η Πολιτεία στις πιέσεις εκπροσώπων της Εκκλησίας και να προβεί σε αυτήν την πράξη παρέμβασης σε ένα φιλμ που αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα»

Ο σκηνοθέτης σημειώνει πως ό,τι δείχνει το βίντεο είναι ιστορικά αποδεδειγμένο και ότι σκοπός του φιλμ ήταν να δείξει τις καταστροφές που έχει υποστεί το μνημείο ανά τους αιώνες από ανθρώπινο χέρι.

Δήλωσε ότι δεν τον ξαφνιάζουν οι αντιδράσεις των εκπροσώπων της Εκκλησίας.

«Η Εκκλησία αρνείται πάντοτε την πραγματικότητα, για να σώσει το δόγμα της. Νόμιζα ότι η Ελλάδα είχε ξεφύγει από όλες αυτές τις μικρότητες… Λυπάμαι πολύ!»

Όπως ανέφερε ο τηλεοπτικός σταθμός Mega, ο σκηνοθέτης εξετάζει το ενδεχόμενο να ζητήσει την αφαίρεση του ονόματός του από το συγκεκριμένο βίντεο.

Το βίντεο προβάλλεται στη γυάλινη αίθουσα του Παρθενώνα με στόχο την ενημέρωση των επισκεπτών.

Στο φιλμάκι εμφανίζονται ανδρικές φιγούρες που σφυροκοπούν τα μάρμαρα του Παρθενώνα και οι οποίες κατά την Εκκλησία της Ελλάδας

παραπέμπουν σε ορθόδοξους ιερείς.

Το επίμαχο βίντεο:

 

Νέο Κρούσμα Δογματισμού: Αφαίρεση σκηνών από το φιλμάκι του Νέου Μουσείου!

Διαβάζουμε σε άρθρο της Ναυτεμπορικής (Δημοσιευμένο το Σαββατο, 25 Ιουλιου 2009)

Εντονη αντίδραση του ΠΑΣΟΚ προκάλεσε η απόφαση του υπουργού Πολιτισμού, Αντώνη Σαμαρά, να αφαιρέσει από το φιλμάκι του Κώστα Γαβρά που προβάλλεται στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης, σκηνές που ενόχλησαν την Εκκλησία της Ελλάδος. Συνεχίστε την ανάγνωση Νέο Κρούσμα Δογματισμού: Αφαίρεση σκηνών από το φιλμάκι του Νέου Μουσείου!

Όχι στο «Οφθαλμός αντί Οφθαλμού»!

Οφθαλμόν αντί Οφθαλμού, όλος ο κόσμος θα τυφλωθεί.

Μαχάτμα Γκάντι

Tο κράτος του Ισραήλ προσπαθεί εδώ και μέρες να εξολοθρεύσει την παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς.

Για να πετύχει αυτόν τον σκοπό, έχει σφαγιάσει μέχρι στιγμή πάνω από 500 ανθρώπους και έχει γεμίσει τα νοσοκομεία με χιλιάδες τραυματίες.

Μια σφαγή άνευ προηγουμένου, που θυμίζει Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μόνο που τότε οι άνθρωποι του Ισραήλ ήταν τα θύματα. Σήμερα είναι οι θύτες.

Οφθαλμός αντί Οφθαλμού. Αγίν Ταχάτ Αγίν.

Το ξημέρωμα της Δευτέρας, ένας νεαρός αστυνομικός των ΜΑΤ δέχτηκε στο στήθος μια ριπή από Καλάσνικοφ.

Πριν μερικές βδομάδες, ένας άλλος νεαρός δέχτηκε στο στήθος τη σφαίρα ενός αστυνομικού. Ποιος είναι ο θύτης, ποιος είναι το θύμα;

Οφθαλμός αντί Οφθαλμού. Αγίν Ταχάτ Αγίν.

Θύτης είναι το Μίσος, θύματα είναι οι άνθρωποι.

Βλέπω σε διάφορα ΜΜΕ, διάφορους να καταδικάζουν -σωστά- την φονική επίθεση των Ισραηλινών στη Γάζα, αλλά να γεμίζουν με μίσος -κακώς- κατά των Εβραίων.

Οφθαλμός αντί Οφθαλμού. Αγίν Ταχάτ Αγίν.

Είναι βέβαια γνωστή η παλιά κολώνια του αντιεβραϊσμού, η οποία γεμίζει με μίσος τις καρδιές των πιο αμόρφωτων και πιο ανόητων από εμάς.

Απορώ όμως πώς αυτοί οι άνθρωποι, που δηλώνουν αντιεβραίοι, δεν καταλαβαίνουν ότι όταν ζητούν αντίποινα ενάντια στους Εβραίους, στην ουσία ακολουθούν ένα πανάρχαιο …εβραϊκό κάλεσμα:

Το εβραϊκό δόγμα που λέει «οφθαλμόν αντί οφθαλμού», το οποίο είναι η βάση του αρχαίου εβραϊκού δικαίου.

«Έβγαλαν μάτι; Βγάλε τους το μάτι!». «Αγίν Ταχάτ Αγίν»!

 

Εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι δεν το μάθαμε.

Λες και είμαστε απόλυτα ηλίθιοι, λες και δεν έχουμε ούτε στάλα μυαλό, απαντάμε με τον αποτυχημένο και αιματοβαμμένο κύκλο της εκδίκησης, με το «οφθαλμός αντί οφθαλμού» και δεν καταλαβαίνουμε ότι το σύστημα αυτό δεν δουλεύει.

Αντίθετα: Ήταν ο λόγος που καταστράφηκε η Ιερουσαλήμ, ήταν ο λόγος που οι Εβραίοι έχασαν για χιλιάδες χρόνια την πατρίδα τους.

Προσπάθησαν να εκδικηθούν τους Ρωμαίους, αλλά οι Ρωμαίοι αποδείχτηκαν πιο ισχυροί από εκείνους, και ισοπέδωσαν την πατρίδα τους.

Κι όμως! Οι Εβραίοι κάνουν τα ίδια σήμερα στους Παλαιστίνιους, λες και δεν έμαθαν! Δεν δουλεύει αυτό το σύστημα! Εκτός κι αν νομίζουμε ότι ο θάνατος και ο πόλεμος και η σφαγή είναι αυτοσκοπός του ανθρώπινου γένους.

Αλλά όλοι μας το ξέρουμε ότι ΔΕΝ είναι έτσι. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι! Η φύση είναι πονηρή και παίζει το δικό της παιχνίδι. Το «παιχνίδι του Λούσιφερ» το ονομάζουν οι εξελικτικοί ψυχολόγοι: Μετατρέπει τον κυνηγημένο σε ισχυρό και τον ισχυρό τον κάνει μαλθακό.

Μετατρέπει το κάθε θύμα σε μια αποφασισμένη μηχανή, και τον θύτη σε ένα αδιάφορο γουρούνι.

 

Έτσι, οι ρόλοι αντιστρέφονται. Δεν χρειάζεται πολύ, φτάνουν μερικές δεκαετίες για αυτό. Θα το δείτε.

Σε μερικές δεκαετίες από σήμερα, οι Άραβες, εξαιτίας της αυστηρής «φυσικής επιλογής» από την οποία τους περνούν οι Ισραηλίτες σήμερα, θα είναι πανίσχυροι.

Θα είναι αποφασισμένοι, πανέτοιμοι, σε πλήρη εγρήγορση.

Γιατί μόνο οι πιο ικανοί από αυτούς θα έχουν επιβιώσει.

Και θα εκδικηθούν.

Με τα ίδια λόγια σχεδόν: «Αλ αίν, μπιλ αίν»!Οφθαλμός αντί Οφθαλμού!

Έτσι θα εκδικηθούν κάποια μέρα και οι Ιάπωνες για τις πυρηνικές βόμβες που έπεσαν πάνω τους.

Μήν νομίζετε ότι ξέχασαν. Οφθαλμός αντί Οφθαλμού!

 

Αν θέλετε να βγείτε από τον κύκλο, μην παίζετε το παιχνίδι. Αρνηθείτε το.

Μην μισείτε. Λυπηθείτε.

Μην προσπαθήσετε να «διώξετε τους κακούς».

Δηλώστε τους ξεκάθαρα το λάθος τους και δείξτε τους την περιφρόνησή σας.

Αλλά μην τους μισήσετε. Μην τους εκδικηθείτε. Ο βιβλικός κύκλος του «Οφθαλμόν αντί Οφθαλμού», αυτός ο απόλυτα ανόητος φαύλος κύκλος, πρέπει κάποτε να κλείσει.

Και όσοι άνθρωποι τον πιστεύουν, οφείλουν να παραμερίσουν από την Ιστορία!

Πρέπει κάποτε να μάθουμε ότι δεν πρέπει να καταδικάσουμε τον βιαστή, αλλά να καταδικάσουμε τον βιασμό.

Να μην καταδικάσουμε τον φονιά, αλλά τον φόνο.

Όσο ο άνθρωπος θα θαυμάζει το φόνο, και θα τον στρέφει ενάντια σε όποιον θεωρεί «κακό», πάντοτε θα κρύβει μέσα του έναν φονιά.

 

Καταδικάζουμε λοιπόν τη σφαγή που εξελίσσεται στη Γάζα σήμερα. Όπως καταδικάζουμε τους επίδοξους φονιάδες όλων των ειδών και όλων των παρατάξεων.

Καταδικάζουμε το φόνο. Καταδικάζουμε τη σφαγή. Καταδικάζουμε το μίσος. Και ελπίζουμε κάποτε όλα αυτά να ξεπεραστούν!

Το παλιότερο κόλπο mind-control

Το σημαντικότερο κόλπο όλων εκείνων που προσπαθούν να ελέγξουν την ανθρωπότητα από το παρασκήνιο είναι το παλιό κόλπο του «πες-πες».

Ο δρ. Γιόζεφ Γκέμπελς, ο άνθρωπος που τα ψέματά του πίστεψε ένας ολόκληρος λαός εκατομμυρίων, ο μέγας αυτός δάσκαλος του ψέματος και άρχοντας της φημολογίας, ο πραγματικός μάγος που έπαιζε στα δάχτυλα τη μαγική τέχνη της δημιουργίας και του χειρισμού των «νοητικών οντοτήτων», των memes, το έλεγε ξεκάθαρα:

Η πιο ευφυής τεχνική προπαγάνδας δεν θα έχει επιτυχία εκτός κι αν υπακούει συνέχεια σε μια βασική αρχή: Πρέπει να περιορίζεται σε λίγες, στοιχειώδεις ιδέες και να τις επαναλαμβάνει ξανά και ξανά».

Πόσα πράγματα πιστέψαμε ότι είναι αναντίρρητες αλήθειες, επειδή μας τα είπαν ξανά και ξανά… σκεφτείτε τα.

Όλες μας σχεδόν οι πεποιθήσεις είναι προϊόντα επανάληψης και όχι έρευνας ή προβληματισμού…

  • Πιστεύετε π.χ. στην παντοδυναμία των Μασόνων; Το ψάξατε; Μάλλον όχι, απλώς το ακούσατε από «πολλές πηγές» και κάποια στιγμή αρχίσατε να το επαναλαμβάνετε και εσείς.
  • Πιστεύετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν τα μυστικά της τηλεπάθειας και της τηλεκίνησης και όλων αυτών των θαυμαστών ικανοτήτων που υποτίθεται ότι κάποιοι κατέχουν; Το ψάξατε; Μάλλον όχι, το ακούσατε απλώς από «πολλές πηγές».
  • Πιστεύετε ότι «τα πάντα δουλεύουν με μέσον»; Το ψάξατε; Όχι, απλώς το ακούσατε από πολλές πηγές και το επαναλάβατε… και στο τέλος αρχίσατε να ψάχνετε και εσείς για μέσον.

Ο Ρόμπερτ Άντον Γουίλσον βελτίωσε το ρητό του Γκέμπελς και το έκανε «Ό,τι σου λέω τρεις φορές είναι αλήθεια».

 

Γιατί λέω «βελτίωσε»; Γιατί πραγματικά πλησίασε με αυτό πολύ καλύτερα το τι συμβαίνει πραγματικά, τουλάχιστον για την εποχή που το είπε, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 (θα εξηγήσω παρακάτω γιατί το περιορίζω στην εποχή εκείνη).

 

Ο Γουίλσον με αυτό το ρητό αναφέρεται στη δύναμη της φημολογίας. Και ήξερε ότι δεν χρειάζεται ολόκληρο «υπουργείο προπαγάνδας» για να κατασκευάσεις έναν νοητικό ιό.

Φτάνει να κατασκευάσεις έξυπνα αυτό τον ιό και να τον «φυτέψεις» στα σωστά σημεία, χρησιμοποιώντας, ει δυνατόν, «γόνιμο έδαφος».

Αν ο νοητικός ιός είναι καλοφτιαγμένος, φτάνουν 3 φορές να τον πεις, δεν χρειάζονται 1003, και κάποιοι ανόητοι θα τον πιστέψουν και θα αρχίσουν να τον διαδίδουν από μόνοι τους…

Σκεφτείτε τα διάφορα ψέματα που έχουν φυτευθεί στο μυαλό μας, εκμεταλλευόμενα το γόνιμο έδαφος των αναγκών μας, των ελπίδων μας, της ανοησίας μας, της έλλειψης ενημέρωσης και γνώσης…

 

Σ’ αυτό το κειμενάκι όμως θέλω να πω ότι βλέπω με μεγάλη μου χαρά, πώς όλα αυτά μοιάζουν να φτάνουν σε ένα τέλος.

Το μαγικό κολπάκι του «πες-πες» αρχίζει πλέον να μην πιάνει και πολλές από τις νοητικές οντότητες που μας παγίδευαν επί πολλά χρόνια αρχίζουν να πεθαίνουν.

 

Πεθαίνουν άραγε εξαιτίας του υπερπληθυσμού τους; Ή μήπως εξαιτίας του νέου κυνισμού και της ιδεολογικής απομυθοποίησης που συμβαίνει στην εποχή μας;

Ή μήπως γιατί καμιά φήμη δεν μπορεί να επιβιώσει όταν περνά από τα «40 κύματα» της υπερ-πληροφοριακής μας εποχής, στην οποία σχεδόν τα πάντα μπορούν εύκολα να διαψευστούν ή να επιβεβαιωθούν;

 

Όλα αυτά ισχύουν εξίσου. Όμως σημασία έχει ότι πεθαίνουν. Πεθαίνουν οι νοητικοί ιοί όπως η παντοδυναμία διάφορων παράξενων οργανώσεων, πεθαίνουν τα μεταφυσικά ψέματα που υποτίθεται ότι δίνουν ισχύ σε διάφορες επικίνδυνες και βασισμένες στο γκεμπελικό δόγμα πολιτικές πεποιθήσεις όπως ο ρατσισμός και ο εθνικισμός, πεθαίνουν οι «πολιτικά ορθές» και υποτίθεται «επιστημονικές» ανοησίες που εξυπηρετούσαν συμφέροντα εταιρειών και κυβερνήσεων. Και αν δεν πεθαίνουν μόνα τους, πεθαίνουν γιατί μπαίνουν στο στόχαστρο πολλών ανθρώπων που έχουν αποφασίσει να «απεντομώσουν» το ανθρώπινο μυαλό…

 

Αυτός είναι ο σκοπός του antidogma.gr. Να βρούμε τα νοητικά έντομα που έχουν κάνει φωλιά μέσα στο κεφάλι μας, και να τα ξηλώσουμε μια και καλή.

Όχι να τα «αποσιωπήσουμε», όπως κάνουν μερικοί, ούτε να βάλουμε στη θέση τους διάφορα νέα ζιζάνια, εξίσου ψεύτικα με τα προηγούμενα.

 

Αλλά να δούμε με ανοιχτά μάτια τι είναι αυτό που πιστεύουμε, γιατί το πιστεύουμε, και να καταλάβουμε αν κάνουμε καλά που το πιστεύουμε…

Η Πραγματική Ιστορία των Μ.Μ.Ε.

Τον τελευταίο καιρό κάποιοι γκρινιάζουν για τα Μ.Μ.Ε. και την κατάντια τους, για τη «δικτατορία της ηλιθιότητας» που επιβάλλεται μέσα από αυτά, για τον επηρεασμό –και πολλές φορές τον ολοκληρωτικό έλεγχο– της Κοινής Γνώμης, για την κοινωνία των «πολιτών ελεγχόμενων από τις διαφημίσεις» και φρίττουν για τον «ξεπεσμό των κάποτε ευγενικών αυτών Μέσων».

Όμως, όπως θα προσπαθήσω να δείξω σ’ αυτό το κείμενο, όλα αυτά τα φαινόμενα είναι μάλλον θετικά σημάδια, ενδείξεις ότι το «πτώμα της διανόησης και της ελεύθερης σκέψης» για το οποίο κάποιοι κλαίνε και οδύρονται, όχι μόνο δεν είναι νεκρό, αλλά μόλις τώρα έχει αρχίσει να μας δίνει τα πρώτα σημεία αληθινής ζωής, αφού ούτως ή άλλως ποτέ μέχρι σήμερα δεν έζησε πραγματικά…

Πριν όμως προχωρήσω σ’ αυτές τις σκέψεις, είμαι υποχρεωμένος να σας καλέσω σε μια ιστορική αναδρομή του «κοινωνικού έργου» που επιτελούσαν πάντοτε τα Μ.Μ.Ε., και στους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκαν.

Επιτρέψτε με λοιπόν να σας ταξιδέψω αρκετά πίσω, στην εποχή εκείνη που όλα αυτά τα «εργαλεία της δημοκρατίας» δεν υπήρχαν ακόμη, και να κάνουμε μια μικρή, συνωμοσιολογική παρουσίαση των Μ.Μ.Ε. ως εργαλεία κοινωνικού ελέγχου, που θα μας βοηθήσει στο να καταλάβουμε τι συμβαίνει σήμερα…

[tab:1] Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ
Μια φορά και έναν καιρό, πριν περίπου τέσσερις εκατοντάδες χρόνια, την απόλυτη εξουσία πάνω στους ανθρώπους την είχαν οι βασιλιάδες και οι αριστοκράτες.
Οι συμπαθείς μας «γαλαζοαίματοι», ελέγχοντας βασικά τους στρατούς και έχοντας τις ιδεολογικές πλάτες που τους παρείχε η θρησκεία, κρατούσαν για τον εαυτό τους όλα τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και απολάμβαναν μια πλούσια ζωή, ενώ οι «κολίγοι», ως ιδιοκτησία των φεουδαρχών, ζούσαν σαν τα ζώα μέσα στην ανέχεια.
Υπάκουαν τον αριστοκράτη-φεουδάρχη, έκαναν με σκυμμένο το κεφάλι τις δουλειές που εκείνος τους υποδείκνυε – και αυτή ήταν ολόκληρη η ζωή τους.
Τα Μ.Μ.Ε. εκείνη την εποχή δεν ήταν Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης.
Και ήταν τα εξής… ένα: η Εκκλησία.
Πήγαινες σ΄αυτήν –υποχρεωτικά– μερικές φορές τη βδομάδα, για να σου υπενθυμίσουν κυρίως ότι ο γαλαζοαίματος για τον οποίο δουλεύεις είναι ξάδελφος του Θεού. Άρα, ακόμη κι αν τολμήσεις να σκεφτείς αρνητικά εναντίον του, θα καείς στην κόλαση!
Η βασική λειτουργία της Εκκλησίας, ήταν λοιπόν να σε μετατρέψει σε εξημερωμένο, πράο και πειθήνιο υποζύγιο του εκάστοτε αφεντικού.
Βέβαια, όλα αυτά είχαν και ένα πρόβλημα. Αν η μόνη ανταμοιβή που λαμβάνει ο εργάτης από τον τσιφλικά-αριστοκράτη-αφεντικό είναι να τον δέρνει όποτε εκείνος θελήσει, ο δούλος θα αδιαφορήσει για την «αύξηση της παραγωγής» του, για την «παγκόσμια κατάσταση που για να αντιμετωπιστεί απαιτεί θυσίες από τους πολίτες», για τους «ρυθμούς ανάπτυξης», και για όλα αυτά τα παράξενα με τα οποία μας σπιρουνιάζουν σήμερα.
Όσο κι αν ανέβαινε η παραγωγή του τσιφλικά-αριστοκράτη, εσύ το ίδιο ξύλο θα έτρωγες, οπότε γιατί να στεναχωρηθείς;
Και αν γινόταν πόλεμος και σκοτωνόταν ο τσιφλικάς σου, θα ερχόταν ένας άλλος σαν κι αυτόν, που θα ήταν ίδιος και απαράλλαχτος.

Οπότε, αν και είναι δύσκολο για εμάς τους «μοντέρνους» να το παραδεχτούμε, η ζωή εκείνη την αθώα εποχή δεν είχε τα σημερινά άγχη και τις σημερινές κοινωνικές ευθύνες.
Ο απλός άνθρωπος μπορούσε τουλάχιστον να καυχηθεί ότι …δεν έφταιγε αυτός για όλα αυτά που του συνέβαιναν.
Ήταν, όπως και να το κάνουμε, μια εποχή απόλυτης αθωότητας…

[tab:2] Η «ΕΘΝΙΚΗ ΙΔΕΑ» ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.
Η εποχή της απόλυτης αθωότητας όμως πέρασε.
Η εγκαθίδρυση της αστικής τάξης και η βιομηχανική επανάσταση που έγιναν τον 18ο αιώνα, έφεραν στο προσκήνιο μια νέα ομάδα επίδοξων εξουσιαστών, των λεγόμενων πλουτοκρατών, οι οποίοι αργά ή γρήγορα απορρόφησαν και αντικατέστησαν πλήρως την αριστοκρατία.
Αυτή η νέα τάξη είχε δύο βασικά χαρακτηριστικά:

  1. Γνώριζε να χειρίζεται τις πολυπλοκότητες της βιομηχανικής παραγωγής και του εμπορίου, και
  2. έδινε μεγάλη αξία στην προσωπική μόρφωση και καλλιέργεια, γιατί μέσα από αυτήν αποκτούσαν τα τέκνα της τις δεξιότητες που απαιτούνταν για το (1).

Αυτή η νέα αριστοκρατία, για διάφορους σκοπούς, κυρίως επεκτατικούς και αύξησης επιρροής, αποφάσισε να πάρει στα χέρια της την Εξουσία σε όλα τα επίπεδα.
Αφού είχε απορροφήσει την αριστοκρατία και εξαγοράσει τους βασιλιάδες, μοναδικό εχθρό έβλεπε απέναντί της την Εκκλησία, η οποία ως μονοπώλιο πεποιθήσεων επί πολλούς αιώνες, είχε συγκεντρώσει τεράστια δύναμη.
Οι νεωτεριστές της Εξουσίας αποφάσισαν να απαξιώσουν μεθοδικά τις θεοκρατικές πεποιθήσεις του πλήθους και να προωθήσουν στη θέση τους άλλες, πιο «μοντέρνες» ιδέες, ανάμεσα στις οποίες, αποδοτικότερη για τα συμφέροντά τους φαινόταν η ιδέα του «Έθνους», που είχε αρχίσει να συζητιέται στη Δυτική Ευρώπη από τον 14ο αιώνα και ύστερα.

Υπήρχε ένα σημαντικό όμως πρόβλημα που εμπόδιζε την ιδέα του Έθνους να εξαπλωθεί.
«Έθνος» σήμαινε κοινή γλώσσα, κοινή ιστορία, κοινή θρησκεία, κοινή καταγωγή, κοινή πατρίδα.
Πώς όμως θα μπορούσες να πείσεις έναν χωρικό σε μια επαρχία, ας πούμε κάπου στη Βουργουνδία, ότι ανήκε στο «γαλλικό έθνος» και ότι ήταν «Γάλλος πολίτης»;
Δεν γνώριζε εξάλλου παρά ελάχιστα πράγματα για την Ιστορία του.
Δεν ανήκε σε συγκεκριμένη εθνική ομάδα, αλλά σε κάποια από τις εκατοντάδες φραγκο-γερμανο-νορμανδο-γαλατικές φυλές με τα παράξενα ονόματα που σχεδόν κανείς δεν θυμάται σήμερα (Τενκτέροι, Χουμάβοι, Μπρουκτέροι, Τερβίνγκοι και πάει λέγοντας…)
Αυτές οι φυλές δεν είχαν καμιά επικοινωνία αναμεταξύ τους, κι ας κατοικούσαν σε κοντινές περιοχές.
Ο χωρικός μιλούσε το δικό του ιδίωμα, που ελάχιστα έμοιαζε με εκείνο που μιλούσαν σε ένα χωριό μερικές δεκάδες χιλιόμετρα πιο εκεί.
Δεν είχε ούτε την ίδια θρησκεία με τους ανθρώπους του κοντινού χωριού, που μπορεί να ήταν Εβραίοι ή να ανήκαν σε κάποια χριστιανική αίρεση διαφορετική από τη δική του.
Το μόνο που ήξερε με σιγουριά, ήταν το όνομα του δούκα/φεουδάρχη της περιοχής του στον οποίο ανήκε αυτός και η οικογένειά του (ίσως να γνώριζε και το όνομα του Βασιλιά, αλλά κανείς δεν θα έβαζε τότε στοίχημα για αυτό).

(Τα ίδια περίπου συνέβαιναν και στην Ελλάδα, μόνο που οι τότε κρατούντες εδώ, οι Τούρκοι, έκαναν το λάθος να κρατούν ζωντανή μια «ταυτότητα» των λαών που είχαν σε κατοχή, χρησιμοποιώντας ως μεσάζοντα της εξουσίας τους τον λεγόμενο «πατριάρχη», τον «αρχηγό δηλαδή της φατρίας».
Έτσι δεν είχαν «μαζοποιήσει» τελείως τους υποταγμένους λαούς, κάτι που στράφηκε τελικά εναντίον τους και συνεχίζει να τους προβληματίζει ακόμη και σήμερα στην επικράτειά τους, κι ας οι Νεότουρκοι προσπάθησαν να «διορθώσουν» το πρόβλημα με τη γνωστή μέθοδο της γενοκτονίας.)

Η επιβολή της εθνικής ταυτότητας ήταν λοιπόν δύσκολη, και οι νέοι αριστοκράτες δυσκολεύονταν να πείσουν τους χωρικούς να εγκαταλείψουν την παθητική στάση και τον χαλαρό τρόπο ζωής τους και να εργαστούν σκληρότερα, να πολεμήσουν και να πεθάνουν «για το καλό του Έθνους».
Για να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα και να «επιμορφώσουν» τον λαό για την εθνική ταυτότητά του, αποφάσισαν τελικά να χρησιμοποιήσουν τις ίδιες τεχνικές που χρησιμοποιούσε πάντοτε η θρησκεία, αντικαθιστώντας απλώς την έννοια του «Θεού» με την έννοια του «Έθνους».
Τα κόλπα αυτά ήταν η «Κατήχηση» και η «Θεία Κοινωνία», μόνο που η κατήχηση γινόταν πλέον στα εθνικά ιδεώδη, ενώ η Θεία Κοινωνία αντικαταστάθηκε από τη –εικονική, όπως και στο θρησκευτικό μυστήριο– συμμετοχή των πολιτών στο (εξίσου μεταφυσικό) «κοινωνικό σύνολο», μέσα από το θεσμό των Μ.Μ.Ε.
Η «εθνική κατήχηση» των νέων έγινε τελικά με τον θεσμό των «κρατικών» ή «εθνικών» σχολείων, στα οποία τα παιδιά διδάσκονταν την εθνική ταυτότητα, την εθνική γλώσσα, την Ιστορία του Έθνους και την εθνική θρησκεία.
Την εικονική «συμμετοχή του πολίτη στα κοινά», ανέλαβαν να αναπαραστήσουν τα πρώτα Μ.Μ.Ε., οι εφημερίδες, που άρχισαν να κυκλοφορούν ελεύθερα περίπου στα μέσα του 18ου αιώνα, την ίδια ακριβώς εποχή που η αστική τάξη άρχισε να αποκτά μεγάλη δύναμη.
Φυσικά, τις εφημερίδες, τις έλεγχε η αστική τάξη.
Όσο για τον τρόπο που αυτά τα Μ.Μ.Ε. έλεγχαν -και ελέγχουν ακόμη- τον πληθυσμό, διαβάστε το πλαίσιο στο τέλος του κειμένου, με τίτλο «Πώς τα Μ.Μ.Ε. ελέγχουν τις τάσεις στο κοινωνικό σύνολο;«…

[tab:3] ΤΟ ΠΡΩΤΟ Μ.Μ.Ε.

Αν έπρεπε να αποφασίσω αν θα πρέπει να έχουμε μια κυβέρνηση χωρίς εφημερίδες ή μόνο εφημερίδες χωρίς κυβέρνηση, δεν θα δίσταζα ούτε λεπτό να διαλέξω το δεύτερο. Τόμας Τζέφερσον, Τρίτος Πρόεδρος των Η.Π.Α., 1787

Μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας από τον Γουτεμβέργιο το 1447, άρχισαν να τυπώνονται διάφορα έντυπα στη Γερμανία και στη συνέχεια στην υπόλοιπη Ευρώπη, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι έμοιαζαν με εφημερίδες, αφού περιείχαν νέα και αναφορές από όλο τον τότε κόσμο.
Η πρώτη όμως εφημερίδα που ήταν παρόμοια με τις σημερινές, κυκλοφόρησε στην Αγγλία το 1666. Ήταν η London Gazette και για αρκετό καιρό ήταν η μόνη νόμιμη εφημερίδα της Μεγάλης Βρετανίας, αφού οι μονάρχες πίστευαν ότι η ελεύθερη διακίνηση των πληροφοριών θα ήταν καταστροφική για την εξουσία τους. Ήταν, λοιπόν, απόλυτα ελεγχόμενη από τον βασιλιά και παρουσίαζε τα πράγματα έτσι όπως βόλευαν σ’ αυτόν.
Ανάλογες εφημερίδες εμφανίστηκαν αργότερα και στη Γαλλία και Γερμανία, με ανάλογη ποιότητα αναφορών και ανάλογη λογοκρισία.
Οι αγγλικές εφημερίδες, τηρώντας τον σκοπό τους που ήταν η δημιουργία εθνικού συναισθήματος, έγραφαν κυρίως για τις γκάφες του γαλλικού στρατού, ενώ οι γαλλικές αντίστοιχες έγραφαν, με τον ίδιο σκοπό, για τα σκάνδαλα της αγγλικής βασιλικής οικογένειας.
Άλλες φορές, η καλλιέργεια του εθνικού συναισθήματος γινόταν μέσα από την αντίστροφη διαφήμιση της εθνικής ταυτότητας των άλλων λαών.
Οι βρετανικές εφημερίδες έγραφαν π.χ.: «Οι Γάλλοι και οι Ισπανοί μάς μισούν και θα κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να εισβάλλουν στα όμορφα νησιά μας», επιβάλλοντας έτσι υποσυνείδητα στους κατοίκους της Βρετανίας την εθνική τους ταυτότητα και συνοχή, άσχετα αν αυτοί αποτελούνταν πάντοτε από διάφορους λαούς που μισούν ο ένας τον άλλον θανάσιμα, από Ουαλλούς, Άγγλους, Σκοτσέζους και Ιρλανδούς…

Από εκείνη την εποχή φάνηκε λοιπόν η πρώτη χρήση των Μ.Μ.Ε.: η παραπληροφόρηση.
Η παραπληροφόρηση δεν είναι αναγκαστικά η δημοσίευση ψεύτικων ειδήσεων, αλλά και η παρουσίαση των γεγονότων με τέτοιο τρόπο, ώστε να προκαλούν ελεγχόμενες και συγκεκριμένες αντιδράσεις στους αποδέκτες της πληροφορίας, και να εξυπηρετούνται τα εκάστοτε συμφέροντα των ελεγκτών των Μ.Μ.Ε..
Στην Αμερική, η πρώτη εφημερίδα, η Publick Occurrences, κυκλοφόρησε το 1690, αλλά απέτυχε παταγωδώς να προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού, καθώς ήταν ελεγχόμενη από τον αποικιακό στρατό των Άγγλων.
Χρειάστηκαν περίπου 90 χρόνια και η Αμερικανική Επανάσταση, για να ξεκινήσει η έκρηξη του Τύπου στις Η.Π.Α. και να γίνουν οι εφημερίδες θεμέλιος θεσμός του νέου κράτους που δημιουργήθηκε εκεί.
Τη νομική κατοχύρωση της «ελευθερίας του Τύπου» την έκανε πρώτη η Σουηδία το 1766.
Οι Η.Π.Α. την κατοχύρωσαν το 1791, στην περίφημη πρώτη τροποποίηση του συντάγματός τους.
Όμως, η ελευθερία του Τύπου στις Η.Π.Α. υπαναχώρησε άμεσα, το 1798, όταν ψηφίστηκε από το Κογκρέσο και τον πρόεδρο Τζον Άνταμς ο νόμος «Sedition Act» που όριζε ότι «κάθε ψεύτικη, σκανδαλώδης ή κακοπροαίρετη δημοσίευση ενάντια στην Κυβέρνηση των Η.Π.Α., με σκοπό να προκαλέσει την απαξίωση ή την περιφρόνηση του Κογκρέσου ή του Προέδρου ή κάποιου άλλου αξιωματούχου, τιμωρείται με πρόστιμα και φυλάκιση».
Δηλαδή, στις Η.Π.Α. είχες δικαίωμα να γράφεις ό,τι θέλεις, φτάνει να μη μιλούσες για την κυβέρνηση και να μη τολμούσες να την κριτικάρεις. (Αυτός ο νόμος ξαναψηφίστηκε το 1918 και χρησιμοποιήθηκε για να εξαπολυθεί τότε μια εκστρατεία συλλήψεων και εξάρθρωσης των πολιτικά ενεργών ή αριστερών Αμερικανών πολιτών, και φυσικά ξαναχρησιμοποιήθηκε την εποχή του Μακαρθισμού για τον ίδιο λόγο.)

Με άλλα λόγια, η περίφημη ελευθερία του Τύπου ήταν ανύπαρκτη εκείνη την εποχή, όπως ήταν βέβαια ανύπαρκτη και στις εποχές που ακολούθησαν.
Ακόμη και όταν διαφημιζόταν από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, μη νομίζετε ότι άλλαζε κάτι, γιατί οι εφημερίδες, όπως και όλα τα Μ.Μ.Ε., προωθούσαν πάντοτε τα συμφέροντα και τις πολιτικές επιδιώξεις των εκδοτών τους, και οι δημοσιογράφοι έγραφαν ό,τι τους επιτρεπόταν να γράφουν ή ό,τι αγόραζαν οι εκδότες. (Κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει τόσο πολύ, αντίθετα με ό,τι θέλουμε να πιστεύουμε…)
Με τη δημιουργία λοιπόν των πρώτων εφημερίδων έχουμε και τη γέννηση των Μ.Μ.Ε. που κατεύθυναν την κοινωνική συνείδηση. Και το «νεογέννητο» θα μεγάλωνε απίστευτα στα χρόνια που θα ακολουθούσαν.

Φυσικά, δεν ήταν μονάχα οι δυνάμεις της εξουσίας που χρησιμοποιούσαν με αυτό τον τρόπο τα Μ.Μ.Ε., αλλά και οι διάφοροι «επαναστάτες».
Έτσι, αρκετές εφημερίδες χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλεία πολιτικής και επαναστατικής προπαγάνδας σε αρκετά μέρη του πλανήτη.
Ο Λένιν το 1900 δημοσίευσε την εφημερίδα Ίσκρα (Σπίθα) και το 1925 η εφημερίδα Θαν Νιεν κυκλοφόρησε στο Βιετνάμ και άρχισε να προωθεί τις μαρξιστικές αντιλήψεις…

[tab:4] ΚΙΤΡΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΟΝΟΙ ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.
Με την εμφάνιση των εφημερίδων έκανε την εμφάνισή του και ο «κιτρινισμός», δηλαδή η προώθηση ειδήσεων και κειμένων που επικεντρώνονται σε εγκλήματα, στη βία, σε έντονα και απλοϊκά συναισθήματα και στο σεξ, σε βάρος άλλων, σοβαρότερων ειδήσεων και αναλύσεων. Ο κιτρινισμός θέριεψε στις Η.Π.Α. και κανένας νόμος δεν μπόρεσε ποτέ να τον καταπολεμήσει, κι ας υπήρξε γενική κατακραυγή εναντίον του από διάφορους διανοούμενους ή ευσυνείδητους δημοσιογράφους.
Η πρώτη καθαρά «κίτρινη» εφημερίδα θα μπορούσε να θεωρηθεί η New York Herald (Κήρυκας της Νέας Υόρκης) του εκδότη Τζέιμς Γκόρντον Μπένετ, η οποία αν και έγινε επίκεντρο διαμάχης και πολεμήθηκε από όλες σχεδόν τις άλλες εφημερίδες της εποχής της, έγινε το 1840 η εφημερίδα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις.
Ο νεωτερισμός της ήταν η εμμονή του εκδότη της να περιγράφει με πολλές «αιματηρές» λεπτομέρειες τα διάφορα εγκλήματα και τα σεξουαλικά σκάνδαλα.
Αλλά ο Μπένετ και ο Κήρυκάς του δεν μπορούν να συγκριθούν με τον ερχομό στα εκδοτικά πράγματα του Τζόζεφ Πούλιτζερ και του Γουλίαμ Ράντολφ Χιρστ, των μεγαλύτερων στην Ιστορία Βαρόνων των Μ.Μ.Ε..
Ο πρώτος ξεκίνησε τη «νέα ειδησεογραφία» το 1878 με την έκδοση της εφημερίδας St. Louis Post-Dispatch, και ουσιαστικά ήταν αυτός που «δίδαξε» τη χρήση των εντυπωσιακών πρωτοσέλιδων που προκαλούν τον αναγνώστη με τίτλους γεμάτους υπαινιγμούς για αποκαλύψεις σεξουαλικού και βίαιου περιεχομένου.
Πρέπει βέβαια να τονίσω ότι ο Πούλιτζερ, αν και πολλές φορές ήταν πράγματι «κίτρινος», χρησιμοποίησε τις εφημερίδες του για να κάνει έναν μεγάλο αγώνα υπέρ των εργατών, των μεταναστών, των φτωχών και των γυναικών, και ήταν εφευρέτης πολλών εκδοτικών καινοτομιών.
Ίσως αν δεν υπήρχε αυτός, πολλές ιδέες περί Ελευθερίας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να μην είχαν προωθηθεί και πολλά πράγματα στην Ιστορία να είχαν εξελιχθεί τελείως διαφορετικά.
Ανάλογα λοιπόν με το αν αποδεχόμαστε ή όχι ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», αξιολογούμε τον Πούλιτζερ.
Ο Πούλιτζερ και ο τρόπος με τον οποίο χειριζόταν τις εφημερίδες του, έγιναν πρότυπο για τον νεαρό Γουίλιαμ Ράντολφ Χιρστ, ο οποίος ανέλαβε το 1887 την εφημερίδα του πατέρα του, την San Francisco Examiner.
Ο Χιρστ, θαυμαστής των μεθόδων αλλά όχι και των ιδεών του Πούλιτζερ, είχε αποφασίσει να δημιουργήσει ένα μονοπώλιο των Μ.Μ.Ε. και να χτίσει μια τεράστια αυτοκρατορία μέσα από αυτά, χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο. Στη διάθεσή του είχε ήδη μια τεράστια περιουσία που αποτελούνταν κυρίως από μεταλλεία ασημιού, την οποία επένδυσε ολόκληρη στις εκδοτικές επιχειρήσεις και αργότερα στα νέα Μ.Μ.Ε., τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.
Οι «δημοσιογραφικοί» μέθοδοι που χρησιμοποιούσε ο Χιρστ ήταν το απαύγασμα του κιτρινισμού.
Είναι γνωστή η περίφημη φράση του: «Φτιάξε μου τις φωτογραφίες και θα σου φτιάξω τον Πόλεμο», εννοώντας ότι μπορούσε να κατασκευάσει οποιαδήποτε πολιτική κατάσταση ήθελε, χρησιμοποιώντας κατασκευασμένες ειδήσεις και προπαγάνδα.
Έτσι θεωρείται ότι αυτός προκάλεσε το 1898 την έναρξη του πολέμου των Η.Π.Α. ενάντια στην Ισπανία!

Ο Χιρστ απαιτούσε από τους δημοσιογράφους του να «χρωματίζουν» έντονα τα άρθρα τους και να απευθύνονται στα χαμηλότερα ένστικτα των αναγνωστών, ταίριαζε ψεύτικες φωτογραφίες με εντυπωσιακούς τίτλους για να προκαλέσει εντυπώσεις, προωθούσε ως «ονόματα» τους ανθρώπους του και έθαβε τους άλλους ώστε να μην μπορούν να φτάσουν στο ευρύ κοινό.
Ταυτόχρονα, χρηματοδοτούσε πολιτικούς και βιομηχάνους, έκλεινε μέχρι και ολόκληρες βιομηχανίες αν θίγονταν τα συμφέροντά του, λέγεται ότι έφτασε μέχρι και στην κυριολεκτική εξολόθρευση ανθρώπων.
Υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι σκότωσε έναν κινηματογραφικό παραγωγό, τον Τόμας Ίνκε πάνω στο γιοτ του, και πλήρωσε τους γιατρούς και την αστυνομία για να αποσιωπήσουν το γεγονός και να πούνε ότι ο Ίνκε πέθανε από …στομαχικές διαταραχές!
Επίσης, πρωτοστάτησε στον αγώνα για την απαγόρευση της μαριχουάνας, όχι όμως γιατί ήταν εναντίον των ναρκωτικών, αλλά γιατί ήθελε να κλείσει τη βιομηχανία χαρτιού που άκμαζε εκείνη την εποχή και χρησιμοποιούσε ως πρώτη ύλη αυτό το φυτό, γιατί ο Χιρστ είχε επενδύσει στο χαρτί φτιαγμένο από ξύλο και χημικό πολτό …

Πέρα από τις φήμες, ο Χιρστ προσπάθησε πράγματι και μάλλον πέτυχε να δημιουργήσει μια ολόκληρη «πλαστή πραγματικότητα» στις Η.Π.Α., την οποία διαμόρφωνε ο ίδιος όπως ήθελε, με τη βοήθεια των Μ.Μ.Ε. που έλεγχε.
Με αυτές τις μεθόδους, μέσα σε μερικές δεκαετίες αγόρασε ή δημιούργησε πάνω από 50 εφημερίδες ημερήσιες ή εβδομαδιαίες, 12 ραδιοσταθμούς, δύο παγκόσμια πρακτορεία ειδήσεων, δύο κινηματογραφικές εταιρείες, το 1948 αγόρασε έναν από τους πρώτους τηλεοπτικούς σταθμούς των Η.Π.Α., τον BWAL-TV, και την εποχή ανάμεσα στους δύο παγκόσμιους πολέμους έφτασε να πουλάει πάνω από 13 εκατομμύρια φύλλα ημερησίως!

Με την περίπτωσή του Χιρστ ασχολήθηκε ο μεγάλος σκηνοθέτης Όρσον Γουέλς στην κλασική του ταινία Πολίτης Κέιν του 1941 (που θεωρείται από πολλούς η καλύτερη όλων των εποχών), κεντρικό πρόσωπο της οποίας είναι ο Χιρστ (με αλλαγμένο όνομα, ως Κέιν), και στην οποία ο Γουέλς τόλμησε να σχολιάσει και να αποκαλύψει το παρασκήνιο και τις μεθόδους του Βαρόνου των Μ.Μ.Ε.
Οι άνθρωποι του Χιρστ προσπάθησαν να κάψουν το αρνητικό του φιλμ, να το αποσύρουν από την κυκλοφορία, και ξεκίνησαν έναν διαρκή και ασταμάτητο πόλεμο ενάντια στον Γουέλς. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Γουέλς από εκεί και έπειτα δυσκολεύτηκε απίστευτα να γυρίσει τις επόμενες ταινίες του, εξουθενώθηκε, και δεν έλαβε ποτέ την αναγνώριση που του άξιζε…

Η αυτοκρατορία του Χιρστ επηρέασε τελικά ίσως όσο τίποτε άλλο τη σκέψη των Αμερικανών.
Ο Χιρστ ήταν εθνικιστής, ακροδεξιός, φανατικός εχθρός της αριστερής ιδεολογίας, αδιαφορούσε για τους φτωχούς και τους αδύνατους, και συμπαθούσε το ναζιστικό κίνημα στη Γερμανία, το οποίο ήθελε μάλιστα να το βοηθήσει για να πολεμήσει και να καταστρέψει τη Σοβιετική Ένωση.
Έφτασε μάλιστα στο σημείο να ταξιδέψει το 1934 στη Γερμανία και να συναντηθεί με τον Χίτλερ, ο οποίος μάλιστα τον φιλοξένησε!
Όταν επέστρεψε στις Η.Π.Α., προσπάθησε να κάνει προπαγάνδα υπέρ των ναζί και να δημοσιεύσει σειρά άρθρων του αρχι-ναζί Γκέρινγκ, αλλά το αντιναζιστικό συναίσθημα των Αμερικανών τον υποχρέωσε να σταματήσει αυτή την κίνηση.
Όμως αυτός συνέχισε με πλάγιο τρόπο, δημοσιεύοντας εκατοντάδες άρθρα κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
Φυσικά, όταν ξεκίνησε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Χιρστ προσπάθησε να πείσει τους Αμερικανούς να μη στραφούν ενάντια στον Χίτλερ.

Μετά τον πόλεμο, ο όμιλος των εταιρειών του Χιρστ ήταν βασικός υποστηρικτής του Μακαρθισμού και του «κυνηγιού μαγισσών» ενάντια στους αριστερούς Αμερικανούς.
Σήμερα εξακολουθεί να προωθεί ανάλογες ιδέες και είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο, με περισσότερες από 100 θυγατρικές επιχειρήσεις. Περιλαμβάνει τηλεοπτικούς σταθμούς, καλωδιακά κανάλια, περιοδικά, εκδοτικούς οίκους, ραδιοφωνικούς σταθμούς, πρακτορεία ειδήσεων…

Τις τεχνικές «ενημέρωσης» που ανέπτυξε ο Χιρστ ολοφάνερα δανείστηκαν οι ναζί για να στήσουν την τεράστια προπαγάνδα τους, με την οποία παρέσυραν τον γερμανικό λαό στις εγκληματικές πράξεις που έγιναν στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο γνωστός δόκτορας της προπαγάνδας, δρ. Γιόζεφ Γκέμπελς, μετέτρεψε τις τεχνικές του κίτρινου τύπου και της υπόγειας καθοδήγησης του πλήθους σε πραγματική Επιστήμη.
Και στις 27 Φεβρουαρίου του 1933, οι ναζί έβαλαν φωτιά στο γερμανικό Κοινοβούλιο και κατηγόρησαν ως υπαίτιους τους κομμουνιστές, γνωρίζοντας ότι ο πολύς κόσμος δεν θα καταλάβαινε τι συμβαίνει, αλλά θα πίστευε εκείνους που θα ακούγονταν περισσότερο, εκείνους που έλεγχαν το μεγαλύτερο ποσοστό των Μ.Μ.Ε., δηλαδή τους ίδιους τους ναζί.
Έτσι, στις εκλογές που ακολούθησαν, οι ναζί εξασφάλισαν 17,3 εκατομμύρια ψήφους.
Έτσι ξεκίνησε η πορεία της Ευρώπης προς τα εκατομμύρια των νεκρών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου…

Ελπίζω ότι έχει αρχίσει να φαίνεται ποια ήταν η βασική λειτουργία του Τύπου και των Μ.Μ.Ε. κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα:
Ήταν η δημιουργία ενός καθοδηγούμενου «κοινωνικού συνόλου», όχι όμως με την προώθηση γνώσεων και προτάσεων ή επαναστατικών ιδεών, αλλά με τη προώθηση ψευδών, παραφουσκωμένων, παραπλανητικών και χαμηλότατου επιπέδου ειδήσεων.
Έτσι, τέθηκαν καλά οι βάσεις που οδήγησαν αργότερα στην «δικτατορία της ηλιθιότητας»…

Σήμερα, τα μεγάλα Μ.Μ.Ε. διαφημίζουν τον εαυτό τους ως «φύλακες της Δημοκρατίας» και «προασπιστές των δικαιωμάτων του λαού» κλπ.
Ελπίζω να είναι φανερό στον αναγνώστη ότι ελάχιστοι μπορούν να καυχηθούν κάτι τέτοιο.
Το μεγαλύτερο μέρος των Μ.Μ.Ε. ήταν πάντοτε καθοδηγούμενο, εξυπηρετούσε πάντοτε πολιτικά και εξουσιαστικά συμφέροντα, και οι αυτοχαρακτηρισμοί «προστάτες της Δημοκρατίας» είναι μονάχα επικίνδυνοι λαϊκισμοί.
Εξάλλου, πώς θα μπορούσε να είναι δημοκρατικό ένα «Μαζικό Μέσο», που προβάλλει την άποψη ενός ή μερικών ανθρώπων, στο σύνολο σχεδόν του πληθυσμού μιας χώρας;
Αυτό είναι, αντίθετα, ο ορισμός του Ολοκληρωτισμού!

[tab:5] Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ
Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, τα Μ.Μ.Ε. είχαν πολλαπλασιαστεί, και δεν ήταν πλέον μόνο οι εφημερίδες και τα έντυπα, αλλά και το ραδιόφωνο, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση.
Αυτό θα ήταν καλό, μόνο όμως αν αυτά τα μέσα ήταν πραγματικά αποκεντρωμένα και ελεύθερα και δεν ελέγχονταν από τις κυβερνήσεις ή από μερικά τραστ ανάλογα με τον Όμιλο Χιρστ, και αν δεν χρησιμοποιούνταν σε όλα αυτά οι ίδιες τεχνικές προπαγάνδας και επηρεασμού.
Αντί όμως να επιτευχθεί η πολυφωνία των ιδεών και των αντιλήψεων, το αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού των Μ.Μ.Ε. ήταν μονάχα να ενταθεί η «πλύση εγκεφάλου» που κάποιες εξουσιαστικές ομάδες ασκούσαν στον πληθυσμό.
Με την πτώση μάλιστα του εθνικισμού και το άνοιγμα των συνόρων των δυτικών κρατών, τα Μ.Μ.Ε. άρχισαν να αποκτούν παγκόσμιο χαρακτήρα.
Έτσι, ο Έλληνας των αρχών της δεκαετίας του 1980, έβλεπε κάθε βράδυ στην τηλεόρασή του αμερικανικές ταινίες, μάθαινε νέα από το πρακτορείο Ρόιτερς, και λάμβανε πληροφόρηση μέσα από το κρατικό κανάλι ειδήσεων, εκτός κι αν διάβαζε και εφημερίδες, στις οποίες παρουσιάζονταν και κάποιες άλλες απόψεις, αφού οι εποχές απαιτούσαν την απελευθέρωση του Τύπου.
Έτσι τέθηκαν οι βάσεις της Παγκοσμιοποίησης.
Η τηλεόραση παραγκώνισε άμεσα τις εφημερίδες από τον ρόλο του δημοφιλέστερου μέσου, αλλά οι τεχνικές του επηρεασμού της κοινής γνώμης μέσα από αυτήν δεν άλλαζαν σε τίποτε, απλώς ενισχύονταν από τη δύναμη της εικόνας.
Μεγάλο μέρος του πληθυσμού ακόμη και σήμερα πιστεύει στην εικόνα, αν και είναι πλέον γνωστό ότι τα σκηνοθετικά και τα εικονοληπτικά τρικ μπορούν να παρουσιάζουν τα πράγματα όπως θέλει ο κάθε σκηνοθέτης.
Εκείνη την εποχή όμως, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν υπήρχε η «δικτατορία της ηλιθιότητας» που κυβερνά τα τελευταία χρόνια τα Μ.Μ.Ε..
Αν και έκαναν συνεχώς προπαγάνδα, τα Μέσα προσπαθούσαν να φαίνονται σοβαρά, να διατηρούν υψηλό επίπεδο κύρους και να προωθούν κάποιες θετικές πλευρές του πολιτισμού, ενώ ακόμη και η δημοσιογραφία, άσχετο αν ήταν κατευθυνόμενη, διατηρούσε κάποια προσχήματα.
Ήταν μια εποχή Υποχρεωτικής Δεοντολογίας.

Γιατί συνέβαινε αυτό; Η απάντηση βρίσκεται στον Ψυχρό Πόλεμο.
Μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953 και με τη δημιουργία στη Σοβιετική Ένωση ενός πιο ελεύθερου πολιτικού σκηνικού, οι Ρώσοι εξαπέλυσαν μέσω του πρακτορείου TASS μια αποτελεσματική πληροφοριακή αντεπίθεση στη δυτική προπαγάνδα.
Άρχισαν να δημοσιεύουν και να στέλνουν στον υπόλοιπο κόσμο ενδιαφέροντα νέα και απόψεις, τα οποία προωθούσαν το υποτιθέμενο «επιστημονικό-σοσιαλιστικό» μοντέλο σκέψης.
Αυτό το μοντέλο σκέψης ερχόταν σε άμεση σύγκριση με το αμερικανικό-δυτικό, ειδικά όταν το δεύτερο προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει την «κίτρινη» προπαγάνδα των αρχών του 20ού αιώνα, και έτσι το σοβιετικό έπειθε περισσότερο κόσμο.
Οπότε, οι δυτικοί ελεγκτές των Μ.Μ.Ε. ήταν αναγκασμένοι να κρατούν κάποια προσχήματα σοβαρότητας και ορθολογισμού.
Ο γνωστός φονταμενταλιστής ιεροκήρυκας και «πατριώτης» των αμερικανικών Μ.Μ.Ε. Τζέρι Φάλγουελ, είχε φωνάξει δημοσίως το περίφημο: «Τα σχολικά βιβλία είναι σοβιετική προπαγάνδα!» διαμαρτυρόμενος για το γεγονός ότι εκείνη την εποχή τα αμερικανικά σχολεία ήταν υποχρεωμένα να κρατούν ένα σοβαρό επιστημονικό επίπεδο για να αντεπεξέλθουν στη σοβιετική αντεπίθεση και να διατηρήσουν το κύρος τους.

Ήταν φανερό ότι με αυτή την κατάσταση, το επίπεδο του πλήθους ανέβηκε, και το ίδιο συνέβη και στα Μ.Μ.Ε. της Δύσης.
Όμως, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε το 1991. Μαζί της παρέσυρε πολλά κεκτημένα του δυτικού πολίτη, που οι εξουσίες της Δύσης δεν είχαν λόγους να διατηρήσουν, αφού το  «αντίπαλο δέος» δεν υπήρχε πλέον.

Έτσι, όπως αίρονται σήμερα τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη, για τον ίδιο λόγο άρχισαν να αίρονται από το 1991 και ύστερα τα δημοσιογραφικά κεκτημένα.
Όπως είπε ο αντιπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Νιουτ Γκίνγκριτς, σε μια ομιλία του:

«Τώρα που δεν υπάρχει η Σοβιετική Ένωση, μπορούμε να διακινδυνεύσουμε μια ανόητη διακυβέρνηση»

…προβλέποντας τον ερχομό της Εποχής της Ηλιθιότητας…

[tab:6] Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ
Ας ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν την αναδρομή που κάναμε μέχρι εδώ.
Η «Εποχή της Αθωότητας» έχει περάσει προ πολλού, η «Εποχή της Δημιουργίας Εθνικής Συνείδησης» πέτυχε τον στόχο της, η «Εποχή της Καθοδήγησης» είχε αρχίσει να προδίδει τα μυστικά της και η «Εποχή της Υποχρεωτικής Δεοντολογίας» είχε χάσει πλέον τον λόγο της ύπαρξής της.

Έτσι φτάσαμε στην Εποχή της Ηλιθιότητας.
Απελευθερωμένα από την ανάγκη της δεοντολογίας, τα Μ.Μ.Ε. έσπευσαν μετά το 1991 να επαναλάβουν όλα αυτά που είχαν αναγκαστεί να ξεχάσουν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Και έτσι ξεκίνησε η απίστευτη κατάπτωση των Μ.Μ.Ε., που ζούμε τα τελευταία 15 χρόνια.
Ο καταναλωτισμός αντικατέστησε τη λογική, οι δημοσιογράφοι έγιναν ξανά δημαγωγοί, η ποιότητα επειδή κοστίζει κρίθηκε ως περιττή και όλα τα Μ.Μ.Ε. γέμισαν τον χρόνο τους με ό,τι πιο φτηνό θα μπορούσαν να πουλήσουν.
Οι εφημερίδες αντί να πουλούν άποψη άρχισαν να πουλάνε CD, τα τηλεοπτικά κανάλια αντί να πληρώσουν για να φτιάξουν σοβαρές και ενδιαφέρουσες εκπομπές άρχισαν να γεμίζουν τον τηλεοπτικό χρόνο τους με reality που κοστίζουν ελάχιστα, βάζοντας κάποιους τυχαίους στην οθόνη, και όλοι σχεδόν οι εκδότες, οι καναλάρχες και οι παραγωγοί των Μ.Μ.Ε. αποφάσισαν ότι ήρθε ο καιρός τους να γίνουν οι νέοι Χιρστ, στη θέση του Χιρστ!
Οι δημαγωγοί των Μ.Μ.Ε. έφτασαν μάλιστα στο σημείο να παρουσιάζουν γραφικούς, τρελούς και εκκεντρικούς ανθρώπους, με σκοπό να τραβήξουν την ελάχιστη προσοχή που πλέον λάμβαναν από το κοινό, και έτσι ο τηλεοπτικός χρόνος γέμισε με φάλτσους τραγουδιστές, με καλεσμένους της Αννίτα Πάνια και του Μικρούτσικου, με κυράτσες και με κυρίες Λουκά, με τηλεμάρκετινγκ εθνικιστές και με συνωμοσιολόγους της κακιάς ώρας και του χείριστου εθνικιστο-παρανοïκού στυλ.
Οι παραγωγοί άρχισαν να προβάλλουν στο κοινό ό,τι σκουπίδι έβρισκαν μπροστά τους ή να μετατρέπουν σε σκουπίδια οποιοδήποτε ενδιαφέρον θέμα έπεφτε στην αντίληψή τους…
Αν και στην αρχή το όλο σκηνικό είχε ένα punk-trash ενδιαφέρον, γρήγορα το πανηγύρι της ξεφτίλας και της ηλιθιότητας μετατράπηκε σε …Δόγμα των Μ.Μ.Ε.:

«Αντί να ξοδέψεις σε μια σοβαρή εκπομπή, φτιάξε ένα ριάλιτι για ηλίθιους, που είναι και φτηνό».

Έτσι φτάσαμε στη «Δικτατορία της Ηλιθιότητας».
Όλο αυτό το σκηνικό, συνέπεσε:

  1. με την εξάπλωση του Internet (το οποίο βέβαια δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση – διαβάστε το σχετικό άρθρο μου στο Strange 86, τεύχος Μαρτίου 2006),
  2. με την τεράστια πτώση των τιμών των μηχανημάτων εικόνας και ήχου (οπότε ο καθένας έχει πλέον ένα DVD στο σπίτι του και μπορεί να επιλέξει με τι θέαμα θα περάσει τη νύχτα του),
  3. με την εύκολη πλέον δημιουργία ενός τηλεοπτικού σταθμού, οπότε οι τηλεοράσεις μας γέμισαν με μικρά κανάλια, τα οποία δεν έχουν μεν τα κεφάλαια για να φτιάξουν εκπομπές, αλλά καθώς δεν προσφέρουν και τίποτε λιγότερο από τα μεγάλα (που κι εκείνα δεν έχουν εκπομπές), κλέβουν κομμάτι της τηλεοπτικής πίτας. Ταυτόχρονα με όλα αυτά,
  4. έχει δημιουργηθεί ένας τεράστιος αριθμός από ειδικά έντυπα, πολλά από τα οποία έχουν εμπορικούς σκοπούς, μερικά όμως είναι αυθεντικά και προσφέρουν σοβαρή εναλλακτική άποψη και ενημέρωση.

Αυτό το χάος, τελικά, είχε ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιζητούσαν οι επίδοξοι Χιρστ.
Το πρόσωπο των M.M.E. καταρρακώθηκε, άρχισε να χάνει την όποια αξιοπιστία τού είχε μείνει, και ο αριθμός των ανθρώπων που πιστεύει απόλυτα στα Μ.Μ.Ε., άρχισε να μειώνεται.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά άρχισαν να παρουσιάζονται φαινόμενα έντονης κριτικής, που ξεπερνούν πλέον το επίπεδο της σάτιρας και μετατρέπονται σε …κράξιμο.
Το μόνο όπλο που έμεινε στα μεγάλα Μ.Μ.Ε. τα τελευταία χρόνια, ήταν η δημιουργία ψεύτικων εντυπώσεων μέσω κατευθυνόμενων δημοσκοπήσεων και μετρήσεων του στυλ AGB, για να αποδείξουν ότι ο κόσμος ενδιαφέρεται ακόμη για αυτά και για να αντλούν κεφάλαια από τους διαφημιστές.
Όμως, όπως βγήκε στο φως πρόσφατα, ακόμη και αυτές οι δημοσκοπήσεις ήταν κίβδηλες και φτιαχτές και έκρυβαν από πίσω τους διαπλεκόμενα συμφέροντα και ψεύτικα και κατευθυνόμενα συμπεράσματα.

Μια τεράστια αποκάλυψη έχει αρχίσει λοιπόν τον τελευταίο καιρό.
Τα προπαγανδιστικά κόλπα του Γκέμπελς και του Χιρστ εξακολουθούν μεν να έχουν αποτέλεσμα και να επηρεάζουν μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού, αλλά πλέον δεν τα γνωρίζουν μόνο ελάχιστοι άνθρωποι, αλλά μεγάλο κομμάτι των πολιτών και όλοι σχεδόν οι μετέχοντες στο παιχνίδι των Μ.Μ.Ε..
Δυστυχώς για τους επίδοξους Βαρόνους των Media, αυτά τα κόλπα είχαν αξία όσο τα γνώριζαν και μπορούσαν να τα εφαρμόσουν λίγοι.
Σήμερα, όμως, όσο αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που τα χρησιμοποιούν, τόσο αυτά προδίδονται στον πολύ κόσμο, τόσο περισσότερο αντιληπτά γίνονται, τόσο χάνουν τη δύναμή τους, και οι θεατές των Μ.Μ.Ε. αρχίζουν να αναρωτιούνται και να μαθαίνουν πώς λειτουργεί το όλο κύκλωμα.

Έτσι, ενώ το όλο σκηνικό έμοιαζε αρχικά σαν η τελική επέλαση και εγκαθίδρυση του Big Brother στη ζωή μας, αρχίζει να διαφαίνεται ότι εντελώς αντίθετα, οδηγεί στην πτώση της δικτατορίας των Μ.Μ.Ε.!…

[tab:7] Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΞΙΜΑΤΟΣ

Το πιο πρόσφατο φαινόμενο είναι η εμφάνιση διάφορων «εξυπνάκηδων» που έχουν αναλάβει το ρόλο να «κράζουν» τα τεκταινόμενα στα Μ.Μ.Ε. (στο στυλ Λάκης Λαζόπουλος, Ελληνοφρένεια, Θέμος Αναστασιάδης, κ.ά.).
Ανάλογοι «εξυπνάκηδες» έχουν κάνει την εμφάνισή τους και στις εφημερίδες, αλλά και στο Internet.
Δεν σας κρύβω ότι στην αρχή είχα ανησυχήσει, καθώς στην ουσία όλοι αυτοί δεν προσφέρουν τίποτε, απλώς αναπαράγουν την όλη κακή κατάσταση.
Φοβήθηκα ότι θα ήταν μια επιπλέον τροχοπέδη, ένα επιπλέον εμπόδιο για οποιονδήποτε άνθρωπο θελήσει να εκφράσει νέες ιδέες μέσα από τα Μ.Μ.Ε.

Στη συνέχεια όμως συνειδητοποίησα ότι αυτή η κατάσταση είναι τελικά μια υγιής αντίδραση.
Είναι λογικό ότι κάποιοι άνθρωποι θα αντιδρούσαν σ’ όλη αυτή την ηλιθιότητα που μας κυβερνά σήμερα.
Η αντίδραση όμως δεν θα μπορούσε να γίνει με διανοουμενίστικο τρόπο, αφού, όπως ξέρουμε, «ένας χαζός μπορεί να κάνει 100 σοφούς να χάσουν τα λόγια τους».
Ήταν λογικό η αντίδραση στην ηλιθιότητα να γίνει χρησιμοποιώντας τους κώδικες και το λεξιλόγιο της ίδιας της ηλιθιότητας.
Και βλέπουμε ότι αυτή η «χαζή» αντίδραση, δημιούργησε τελικά σοβαρά προβλήματα μέχρι και σε «έγκυρους» εκφραστές του κατεστημένου των Μ.Μ.Ε. και της πολιτικής, στους σημερινούς Βαρόνους των Μ.Μ.Ε..

Πιστεύω λοιπόν ότι όλη αυτή η κατάσταση θα έχει θετικό αποτέλεσμα.
Όταν μιλάω βέβαια για «θετικό αποτέλεσμα», δεν εννοώ ότι θα επιστρέψει το κύρος και η ποιότητα στα Μ.Μ.Ε..
Αυτό μάλλον δεν θα γίνει ποτέ – και κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να γίνει.
Μια επανόρθωση του κύρους των Μ.Μ.Ε. σημαίνει εξάλλου μια επανόρθωση του κύρους ενός εξουσιαστικού εργαλείου.

Πιστεύω, αντίθετα, ότι κάθε μέρα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναρωτιούνται τι συμβαίνει με τα Μ.Μ.Ε. και γιατί αυτά απευθύνονται σε ολοένα και χαμηλότερου επιπέδου ανθρώπους, και όσοι έχουν τη δυνατότητα να σκεφτούν, αναζητούν άλλου τύπου ενημέρωση, και δεν εμπιστεύονται την εκπεμπόμενη σε μαζικό επίπεδο.
Πολλοί άνθρωποι επιστρέφουν στο διάβασμα και στα βιβλία, αντίθετα με τα προγνωστικά.
Ήδη, πολλοί νέοι διαβάζουν καθημερινά μεγάλο όγκο κειμένων, έντυπων και ηλεκτρονικών, όπως αυτό το κείμενο που διαβάζεις τώρα…

Ίσως λοιπόν όλη αυτή η φαινομενική αναρχία και το χάος των Μ.Μ.Ε. σήμερα, να είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στη Δημοκρατία τους τελευταίους αιώνες.
Ίσως βαδίζουμε προς μια απελευθέρωση της ιδιωτικής σκέψης, προς μια ευρεία συνειδητοποίηση ότι ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να σκέφτεται με τον δικό του τρόπο, προς την οριστική πτώση των όποιων Μεγάλων Αδελφών.
Αν δεν ανατραπεί το παγκόσμιο σκηνικό με κάποιον πολύ βίαιο τρόπο, είμαι σίγουρος ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν κάπως έτσι…
[tab:8]Πώς τα Μ.Μ.Ε. ελέγχουν τις τάσεις στο κοινωνικό σύνολο;

Κατά τη γνώμη του υπογράφοντα, προκαλούν τρεις βασικές κατευθυνόμενες ψυχολογικές αντιδράσεις στον άνθρωπο που τα παρακολουθεί:

1. Κατασκευάζουν μια πλαστή και «συγκεκριμενοποιημένη» εικόνα του κοινωνικού συνόλου, και με αυτό τον τρόπο προβάλλουν συγκεκριμένες επίσης τάσεις και καταστάσεις και αποσιωπούν άλλες.
Αν μερικές εφημερίδες περιγράφουν ένα γεγονός ως «κοινωνικής σημασίας» ή «μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος», τότε ο πολίτης θεωρεί αυτοματικά το συγκεκριμένο γεγονός ως σημαντικό, ενώ ο ίδιος σε άλλη περίπτωση ίσως θεωρούσε σημαντικό ένα άλλο γεγονός.
Αυτόν τον σκοπό εξυπηρετούν και οι διάφορες δημοσκοπήσεις, γκάλοπ, μετρήσεις δημοτικότητας και οι κάθε λογής κατασκευασμένες στατιστικές αναλύσεις του πληθυσμού.
Δυστυχώς, όλες αυτές βασίζονται στο ότι ο μέσος πολίτης δεν γνωρίζει τους τρόπους με τους οποίους οι στατιστικές μπορούν να «μαγειρευτούν» ώστε να δώσουν συγκεκριμένα αποτελέσματα και τις αποδέχεται ως «επιλογές του κοινωνικού συνόλου».
Σκεφτείτε όμως τι θα γινόταν αν δεν υπήρχαν τα κλασικά Μ.Μ.Ε. (εφημερίδες και τηλεοράσεις), αλλά ο καθένας μας ενημερωνόταν από κάποιο αποκεντρωμένο μέσο ενημέρωσης, όπως ένα ειδικό έντυπο ή μέσω τηλεφώνου, μονάχα για τα θέματα που ενδιαφέρουν τον ίδιο;
Ίσως ακούγεται επικίνδυνο, αλλά μήπως ο κάθε πολίτης θα ήταν έτσι πιο ελεύθερος να αποφασίσει τη δική πορεία δράσης και άρα θα ήταν πιο απρόβλεπτος;
Νομίζω λοιπόν ότι ένα πραγματικά δημοκρατικό και ελεύθερο κράτος που θέλει να προάγει την αυτοδιάθεση των πολιτών, θα πρέπει να θεσπίσει νόμο που να απαγορεύει τα Μ.Μ.Ε. να μιλούν εκ μέρους του «κοινωνικού συνόλου» ή να διαφημίζουν «κυρίαρχες τάσεις».
Υπάρχει μόνο ένας νόμιμος θεσμός για να οριστεί η θέληση του κοινωνικού συνόλου, και αυτός είναι οι εκλογές.

2. Όλα τα Μ.Μ.Ε. κατασκευάζουν μια ψεύτικη εικόνα της πραγματικότητας, «σκηνοθετώντας» καταστάσεις και γεγονότα, τονίζοντας επιλεκτικά κάποιες πλευρές των γεγονότων και αποσιωπώντας άλλες (και το ίδιο ακριβώς κάνουν οι κάθε λογής στατιστικές, που ανέφερα και στο 1).
Όταν αυτό συμβαίνει με συγκεκριμένη πρόθεση επηρεασμού των πολιτών, τότε ονομάζεται Παραπληροφόρηση.
Δυστυχώς, τα Μ.Μ.Ε. διαφημίζουν την «εγκυρότητα» και «αντικειμενικότητά» τους, που βασίζεται –κατ’ αυτά– στον «μεγάλο αριθμό εκείνων που τα παρακολουθούν» και αποτρέπουν τον θεατή τους από την παραπέρα έρευνα.
Δυστυχώς, ο πολίτης σπάνια έχει τη συναίσθηση ότι είναι αδύνατον να λάβει ουσιαστική ενημέρωση για κάποιο θέμα αν δεν ασχοληθεί και από μόνος του, ενεργά, αντλώντας όσο περισσότερα στοιχεία μπορεί από πολλές εναλλακτικές πηγές και με προσωπική έρευνα των γεγονότων.
Κατά τη γνώμη μου, ένα πραγματικά δημοκρατικό κράτος, πρέπει να θεσπίσει νόμο που να υποχρεώνει τα Μ.Μ.Ε. να υπενθυμίζουν πάντοτε στους θεατές τους πως ό,τι παρουσιάζουν είναι οι δικές τους ερμηνείες για τα γεγονότα.

3. Εδώ κρύβεται η σημαντικότερη ίσως αρνητική ψυχολογική λειτουργία των Μ.Μ.Ε.:
Αν ο πολίτης αποδέχεται χωρίς αμφιβολία το ψεύτικο «κύρος» των Μ.Μ.Ε., αποδέχεται επίσης άκριτα την ψευδαίσθηση ότι «συμμετέχει στα κοινά» και ότι ενημερώνεται πραγματικά, ενώ είναι καθισμένος στο σαλόνι του σπιτιού του.
Όμως εκείνη τη στιγμή βρίσκεται ακριβώς στην αντίθετη θέση: Είναι τελείως αποκομμένος από τα κοινά, και λαμβάνει μια κατευθυνόμενη πληροφόρηση, που πολλές φορές έχει σκοπό να τον αποπροσανατολίσει ή να τον καθησυχάσει.

Μια πραγματική δημοκρατική κοινωνία πρέπει λοιπόν να προασπίζει και να κατοχυρώνει την ελεύθερη έκφραση εκείνων που θα προσπαθήσουν να ξυπνήσουν τον κοιμισμένο θεατή θίγοντας τον εφησυχασμό του, προσβάλλοντας τους θεσμούς του, σατιρίζοντας τις καθωσπρέπει αντιλήψεις του, απαξιώνοντας τα κατεστημένα και απομυθοποιώντας τα σύμβολα και τα ιερά του.
Ένα Μ.Μ.Ε. που προσπαθεί να «πουλήσει» κύρος και εγκυρότητα και αρνείται την κριτική ή την αμφιβολία, είναι ένα ύποπτο Μ.Μ.Ε…

[tab:END]
(Το παραπάνω κείμενο του Λουκά Καβακόπουλου είχε δημοσιευτεί το καλοκαίρι του 2006 στο περιοδικό Ζενίθ).

«Επίσημος Δογματισμός»: Το αμφίβολο υπερόπλο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Για πάρα πολλούς αιώνες, ο δογματισμός ήταν ο αδιαφιλονίκητος άρχοντας του πλανήτη.

Κανένας δεν είχε το δικαίωμα να αμφισβητήσει τα δόγματα και τον τρόπο ζωής που επιβαλλόταν από τις θρησκευτικές και πολιτικές «αρχές».

Υπήρχε, βλέπετε, η δικαιολογία ότι τα δόγματα και η θρησκεία αποτελούν τη «συνεκτική ουσία», την «κόλλα» που συντηρεί την κοινωνική οργάνωση.

Με αυτή τη δικαιολογία, τα ιερατεία είχαν αποκτήσει τεράστια δύναμη.

 

Η ιστορία του «επίσημου δογματισμού» ξεκινά μάλλον από τη Ρώμη, κοντά στο τέλος της Ελληνιστικής Εποχής και έναν αιώνα πριν από την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Τότε, ο Μεγάλος Κωνσταντίνος πίστεψε ότι η θρησκεία θα μπορούσε να συνενώσει την Αυτοκρατορία, η οποία φαινόταν ότι όδευε προς τη διάλυση.

Τα «επίσημα δόγματα» έγιναν τα ισχυρότερα όπλα του Αυτοκράτορα («Εν Τούτω Νίκα») και αργότερα ο Θεοδόσιος δεν δίστασε να τα επιβάλλει ακόμη και με την απειλή του θανάτου.

 

Ίσως δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Ήταν παράξενες και δύσκολες εποχές, στη διάρκεια των οποίων οι άνθρωποι αναγκάστηκαν εκ των πραγμάτων να υιοθετήσουν έναν αυστηρό και άκαμπτο τρόπο ζωής.

Για πολλούς αιώνες μετά την κατάρρευση του παγκόσμιου πολιτισμού της Ελληνιστικής/Ρωμαϊκής Εποχής (που θεωρείται ότι ολοκληρώθηκε το 476 μ.Χ. με την πτώση του Ρωμύλου Αυγούστου), δεν υπήρχαν παγκόσμιο εμπόριο, επικοινωνίες, τέχνες και πληροφόρηση.

Δεν υπήρχαν τα απαραίτητα στοιχεία που χρειάζονται για να συνδέσουν τους ανθρώπους αναμεταξύ τους.

Φυλές «βάρβαρων», δηλαδή ξένων, εμφανίζονταν από παντού, και όλοι ήταν βάρβαροι για όλους τους υπόλοιπους…

Ο δογματισμός (δηλαδή η τυφλή πίστη σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο ζωής και τρόπου σκέψης) επιβαλλόταν με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς καμιά εξήγηση.

Δεν υπήρχε εξάλλου η αναγκαία μόρφωση για να δικαιολογηθεί η ανάγκη ενός κοινού μοντέλου συμπεριφοράς, ούτε ο μέσος χρόνος ζωής του ανθρώπου (που ήταν περίπου 30-35 χρόνια) ήταν αρκετός για να καταλάβει αυτός από μόνος του ότι, για να ξεχωρίσει από τα ζώα, έπρεπε να διατηρεί κάποιους τυπικούς κανόνες συμπεριφοράς και συνεργασίας.

Αυτό το αντιλαμβάνονταν οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, δεν μπορούσαν όμως σχεδόν ποτέ να το εξηγήσουν στα παιδιά τους σωστά, και κάπως έτσι δημιουργήθηκε και το χάσμα των γενεών…

 

Τελικά, όμως, η θρησκεία και ο δογματισμός δεν αποδείχτηκαν τόσο ισχυρά όπλα όσο νόμιζαν οι Αυτοκράτορες και δεν μπόρεσαν να σώσουν τις ήδη ετοιμόρροπες Αυτοκρατορίες του παρελθόντος, οι οποίες είχαν κάνει πολλά και σοβαρά λάθη, όπως να εκμηδενίσουν π.χ. την αξία της ανθρώπινης ζωής (θυμηθείτε τις αρένες και το θεσμό της δουλείας).

Οι Ρωμαίοι έχασαν τη δύναμή τους και η Αυτοκρατορία διαλύθηκε, φέρνοντας το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πολιτισμού.

 

Στους αιώνες που ακολούθησαν, μονάχα οι Βυζαντινοί και οι Άραβες μπορούν να καυχηθούν ότι διατήρησαν κάποια στοιχεία πραγματικού πολιτισμού, αλλά και αυτοί διάλεξαν να κρύψουν τους πολιτισμούς τους πίσω από τον φανατικό δογματισμό.

Και έτσι, πολύ σύντομα έφτασε και το δικό τους τέλος, αφού ο δογματισμός δεν τους άφησε να εξελιχθούν τόσο ώστε να αντιμετωπίσουν το μέλλον…

 

Όμως, τα θρησκευτικά ιερατεία διατήρησαν τη δύναμή τους στα χρόνια που ακολούθησαν, αφού είχαν φροντίσει στα χρόνια της Αυτοκρατορίας να «αντικαταστήσουν» –με τη βοήθεια του αυτοκρατορικού σπαθιού– κάθε άλλο επιστημονικό και γνωσιολογικό θεσμό.

Όταν η Αυτοκρατορία διαλύθηκε, οι ιερείς είχαν στα χέρια τους όλα τα βιβλία, όλες τις γνώσεις, και μόνο αυτοί χειρίζονταν όλες τις τέχνες, ακόμη και την ιατρική ή την οικονομία. Και ενώ μέσα στα μοναστήρια μελετούσαν τις «τέχνες» των αρχαίων πολιτισμών του παρελθόντος, συνέχισαν στους άρχοντες να διαφημίζουν τα δόγματά τους ως το ισχυρότερο εργαλείο κοινωνικής συνοχής…

(Βάζω τη λέξη «τέχνες» σε εισαγωγικά, γιατί εννοώ μ’ αυτήν και τις επιστήμες. Η έννοια «επιστήμη» όπως την χρησιμοποιούμε σήμερα, δεν υπήρχε στην αρχαιότητα, και όλες οι ασχολίες όπως η Αστρονομία ή η Γεωμετρία ονομάζονταν «τέχνες» και δεν ξεχωρίζονταν από π.χ. τη Μουσική ή τη Γλυπτική).

 

Τα θρησκευτικά ιερατεία κατάφεραν με τα προηγούμενα ένα απίστευτο ρεκόρ.

Διατήρησαν τον έλεγχο της Ευρώπης περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο εξουσιαστικό σύστημα, για πάνω από 1.000 ολόκληρα χρόνια!

Δυστυχώς, αυτή η χιλιετία «επιτυχίας» δίδαξε στους εξουσιαστές ένα αμφίβολης ποιότητας μάθημα:

Ότι «η ελεύθερη σκέψη διαλύει τις αυτοκρατορίες, ενώ ο δογματισμός υποδουλώνει αποτελεσματικά».

 

Ένα μάθημα που δυστυχώς μόλις πρόσφατα έχει αρχίσει να φαίνεται ότι είναι ψεύτικο, και ότι στην πραγματικότητα η ανθρωπότητα μπορεί να μεγαλουργήσει μόνο όταν είναι ελεύθερη..

Κοινωνική Μηχανική

 

puppet

SOCIAL ENGINEERING: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ

– H ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ

Κάθε λεπτό γεννιέται κι ένα κορόιδο…
P.T. Barnum

Εδώ και μερικά χρόνια, στους κόλπους της εναλλακτικής έρευνας ακούγεται συχνά ο όρος «κοινωνική μηχανική» ή «social engineering». Είναι ένας ήπιος όρος για ένα θέμα αρκετά σκοτεινό, το οποίο σχετίζεται με όλους μας.

Όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω, είμαστε όλοι θύματά της «κοινωνικής μηχανικής». Πρόκειται για ένα είδος μυστικής επιστήμης του χειρισμού του πλήθους, που χρησιμοποιείται από τους «λίγους» που γνωρίζουν τα μυστικά της εκμετάλλευσης και της εξουσίας και έχουν τα μέσα για να την επιβάλλουν σε όλους μας.

 

[tab:Εισαγωγή]

Bush Puppet Η κοινωνική μηχανική έχει ονομαστεί κατά καιρούς «επιστήμη της εκμετάλλευσης του έμψυχου υλικού», «τέχνη της απάτης», «μυστικά της εξουσίας», «χειρισμός των κατωτέρων», «wetware management», «real politiκ», κ.ά…

Οι πλέον πονηροί σίγουρα έχουν παρατηρήσει αρκετά από τα διδάγματά της. Δεν είναι μια πραγματική επιστήμη, και δεν τη διδάσκουν (τουλάχιστον ανοιχτά) στα πανεπιστήμια ή στις σχολές. Είναι βασικά μια σταχυολόγηση διάφορων τεχνικών, που έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιήσει διάφοροι εξουσιαστές (πολιτικοί, άρχοντες, παράγοντες, αρχηγοί, κτλ) για να ελέγχουν το πλήθος [ή «μάζα» ή «λαό» ή «κοπάδι» ή «res» («πράγματα»), ή όπως αλλιώς ονομάζουν την κατευθυνόμενη μάζα της ανθρωπότητας]. Όπως κάποιοι συνέλεξαν τα τρικ που ανακάλυψαν δια τους αιώνες οι έμποροι για τον υπολογισμό και την αύξηση του κέρδους τους και έφτιαξαν τις επιστήμες των μαθηματικών και της στατιστικής, έτσι, εδώ και αρκετά χρόνια, κάποιοι μελετούν την απάτη με καθαρά επιστημονικό τρόπο και την έχουν μετατρέψει σε μια πραγματική επιστήμη.

Μια επιστήμη δυνατότερη και σημαντικότερη από όλες τις άλλες, γιατί δίνει σ’ αυτόν που την κατέχει άμεσα δύναμη και εξουσία.

Είμαι μάλιστα πεπεισμένος ότι οι λεγόμενες «ανώτερες τάξεις» δικαιολογούν την υποθετική ανωτερότητά τους απλώς και μόνο επειδή έχουν τη γνώση της κοινωνικής μηχανικής. Θεωρούν τον εαυτό τους κατάλληλο να εξουσιάζει, γιατί αυτοί γνωρίζουν το χειρισμό της κοινωνικής μηχανικής. Ενώ η «ανόητη μάζα», οι «αμόρφωτοι», το «πλήθος», δεν τη γνωρίζουν, οπότε δεν έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν για τον εαυτό τους…

Με άλλα λόγια, πιστεύω ότι η κοινωνική μηχανική είναι η βασικότερη γνώση αυτών που μας κυβερνούν, είτε είναι πολιτικοί, είτε αφεντικά, είτε http://images2.wikia.nocookie.net/uncyclopedia/images/7/75/Phrenological.jpgοποιουδήποτε άλλου είδους «αριστοκρατία»: Είναι η γνώση του πώς να κάνεις τα κορόιδα να δουλεύουν για σένα και να νομίζουν, μάλιστα, ότι δεν γίνεται αλλιώς…

Πρόσφατα, ο όρος «κοινωνική μηχανική» άρχισε να χρησιμοποιείται ευρύτατα και από διάφορους βιομηχανικούς κατασκόπους, χάκερς, ακόμη και διαφημιστές ή ανθρώπους των M.M.E. Όταν όλοι αυτοί μιλούν για «κοινωνική μηχανική», δεν εννοούν την τέχνη της εξουσίας, αλλά τις διάφορες τεχνικές με τις οποίες μπορούν να εκμαιεύσουν σημαντικές πληροφορίες, χρήματα ή εξουσία, εκμεταλλευόμενοι την αφέλεια ή τη χαλαρότητα διαφόρων ανθρώπων.

Αν και αυτή η «κοινωνική μηχανική» δεν συμπίπτει ακριβώς με την εξουσιαστική κοινωνική μηχανική, τα συμπεράσματα των «μηχανικών» και των δύο «επιστημών», δεν απέχουν πολύ. Και στις δύο περιπτώσεις το ζητούμενο είναι η κοροϊδία ανυποψίαστων ανθρώπων. Ο διάσημος χάκερ και βιομηχανικός κατάσκοπος Κέβιν Μίτνικ, γράφει στο βιβλίο του, Η Τέχνη της Απάτης (εκδόσεις Ωκεανίδα): «Οι κοινωνικοί μηχανικοί χρησιμοποιούν την επιρροή και την πειθώ τους για να εξαπατήσουν τα θύματά τους, είτε πείθοντάς τα ότι η ταυτότητά τους είναι άλλη από την πραγματική, είτε οδηγώντας τα σε ανεπίτρεπτες πράξεις…»

Παρακολουθώντας αυτό το κείμενο, ίσως φτάσετε στο εύκολο συμπέρασμα ότι υπάρχει μια διεθνής ομάδα «κοινωνικών μηχανικών» που κυβερνά από τα παρασκήνια και επηρεάζει την ανθρωπότητα, χρησιμοποιώντας γνώσεις κοινωνικής μηχανικής. Ένα είδος «πεφωτισμένων» (Ιλλουμινάτων) με τα διδάγματά αυτής της σκοτεινής επιστήμης.

Δεν θα δώσω άδικο σε όσους φτάσουν σ’ αυτό το συμπέρασμα, γιατί στην εποχή μας συμβαίνουν πολλά ανεξήγητα γεγονότα, που ίσως δεν δικαιολογούνται με κανέναν άλλο τρόπο παρά με την αποδοχή μας παγκόσμιας συνωμοσίας χειριστών της κοινωνικής εξέλιξης. Γεγονότα, όπως τα τυφλά και άδικα τρομοκρατικά χτυπήματα με αθώους νεκρούς (π.χ. το πρόσφατο γεγονός στην Ισπανία με τους τουλάχιστον 200 νεκρούς), μοιάζουν να μην είναι τίποτε παραπάνω από «προβοκάτσια», δηλαδή «οργανωμένες υποκινήσεις ενεργειών για την πρόκληση αντιποίνων», «βούτυρο στο ψωμί» της επιβολής μιας παγκόσμιας αστυνομοκρατούμενης τάξης.

Η «προβοκάτσια» είναι ένα συνηθισμένο εργαλείο κοινωνικής μηχανικής. Μέχρι πρόσφατα νόμιζα ότι όλοι οι άνθρωποι γνωρίζουν πως λειτουργεί η προβοκάτσια, αλλά παρατηρώντας τις εξελίξεις συνειδητοποίησα ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων δεν γνωρίζουν καν τον όρο, ούτε υποψιάζονται ότι υπάρχουν τέτοια πολιτικά κόλπα. Αυτό έκανε τη δημοσίευση του παρόντος άρθρου μια επιτακτική ανάγκη…

http://www.redicecreations.com/specialreports/2006/01jan/mindcontrol.jpgΠρέπει, παρ’ όλα αυτά, για να ικανοποιήσω αυτούς που σκέφτονται παραδοσιακά, να υπενθυμίσω ότι η πίστη σε μια παγκόσμια ομάδα «κοινωνικών μηχανικών» που δρα από το παρασκήνιο, δεν είναι παρά μια ακόμη θεωρία συνωμοσίας. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, είναι μια πολύ σοβαρή θεωρία συνωμοσίας, η οποία προσφέρει μια διαφωτιστική ερμηνεία για τα παράξενα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας. Δεν είναι μια από εκείνες τις θεωρίες συνωμοσίας που ρίχνουν το φταίξιμο σε κάποια μειονότητα (στους Μασόνους ή στους Εβραίους, στη CIA ή στους Ναζί) αλλά ρίχνει το φταίξιμο όχι μόνο σε όλους τους «έξυπνους» που κυβερνούν αυτόν τον πλανήτη εκμεταλλευόμενοι στυγνά τους απλούς ανθρώπους, αλλά και σε όλους εμάς τους «χαζούς», που κάποιοι μας εκμεταλλεύονται αλλά δεν κάνουμε τίποτε για αυτό.

Μια θεωρία συνωμοσίας που απαιτεί από εμάς να σκεφτόμαστε περισσότερο και να μην αποδεχόμαστε τυφλά ό,τι μας λένε, νομίζω ότι πρέπει να την πάρουμε πολύ στα σοβαρά…

[tab:1:Πλάτωνας]

ΠΛΑΤΩΝΑΣ: Ο ΠΡΩΤΟΣ SOCIAL ENGINEER ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ;

Πρώτος «κοινωνικός μηχανικός» της ιστορίας θα μπορούσε να θεωρηθεί ο Πλάτωνας, εξαιτίας της περίφημης Πολιτείας του, την οποία συνέγραψε περίπου πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια.

Ο φιλόσοφος, ο οποίος αγωνιούσε χαρακτηριστικά για την κοινωνική αδικία που έβλεπε να εξελίσσεται γύρω του, μάλλον απηύδησε να βλέπει να κυβερνούν οι δυνατοί και οι άδικοι – και αποφάσισε να συνωμοτήσει εναντίον τους. Έτσι άρχισε να μελετά αυτό που συνέβαινε γύρω του με τη διεισδυτική «σωκρατική» σκέψη, και κατέληξε σε μια από τις πρώτες πολιτικές θεωρίες όλων των εποχών, αυτήν την οποία περιγράφει στην περίφημη Πολιτεία του.

Προσπαθώντας να σχεδιάσει ένα κοινωνικό σύστημα στο οποίο διαφορετικοί άνθρωποι θα συνυπήρχαν και θα συμβίωναν αρμονικά, πρότεινε το διαχωρισμό των ανθρώπων σε διαφορετικές «ποιότητες», σε τρεις βασικές τάξεις:

  1. Στους δημιουργούς (αυτούς που έκαναν τη βαριά και χειρωνακτική εργασία),
  2. στους φύλακες-επίκουρους (τους στρατιωτικούς, διοικητές και αξιωματούχους του κράτους), και
  3. τους βασιλείς ή φύλακες-παντελείς (την «αριστοκρατία του πνεύματος» που θα αναλάμβανε το σχεδιασμό και τη ρύθμιση του κράτους).

Ο Πλάτωνας πρότεινε επίσης την «ελεγχόμενη παιδεία» (δηλαδή τη διαμόρφωση συγκεκριμένων αντιλήψεων στα παιδιά του κράτους, με σκοπό να γίνουν αποδοτικοί  πολίτες), την «ελεγχόμενη τέχνη» (συζητούσε μάλιστα την απαγόρευση των γραπτών του Ομήρου και του Ησίοδου, γιατί παρουσίαζαν τους Θεούς ως πολύ ταπεινούς) και την κατάργηση της μονογαμίας για τους «φύλακες» (βασικά, έδινε στα μέλη της ανώτερης τάξης το δικαίωμα να μην υπακούουν στις ηθικές αρχές…)

http://womenofcaliber.files.wordpress.com/2009/04/manipulation.jpgΑν με όλα αυτά έρχονται στο μυαλό σας Ναζί ή φανατικοί «κομουνιστές» δικτάτορες σαν τον Μάο Τσετούνγκ, δεν έχετε άδικο, γιατί η Πολιτεία ήταν ένα από τα αγαπημένα συγγράμματά τους. Μάλλον η μελέτη της ξεκαθαρίζει αρκετά πράγματα για κοινωνικά πειράματα σαν το ναζισμό και τον «υπαρκτό» κομουνισμό του 20ού αιώνα, αν και οι οπαδοί των συστημάτων αυτών, μάλλον θα αρνιόνταν κατηγορηματικά ότι οι ιδέες τους έχουν κάποια κοινά με τις ιδέες του Πλάτωνα.

Παρόλα αυτά, είναι φανερό ότι πιστεύουν ότι μια ομάδα «φωτισμένων» (το «κόμμα», «η δικτατορία του προλεταριάτου», κτλ) πρέπει να αναλάβει με οποιοδήποτε τρόπο τη διακυβέρνηση και να οδηγήσει το πλήθος σε μια «ανώτερη κοινωνική κατάσταση», ιδέες που πρώτος ο Πλάτωνας κατέγραψε στο χαρτί.

Αλλά δεν είναι τα προηγούμενα ο κύριος λόγος που ονομάζω τον Πλάτωνα «κοινωνικό μηχανικό».

Ο πραγματικός λόγος είναι ότι ο φιλόσοφος ήταν τελικά αρκετά σοφός για να παραδεχτεί ότι οι ιδέες του έπρεπε, για να λειτουργήσουν, να βασιστούν σε ένα ψέμα, σε μια απάτη, στο περίφημο «γενναίον ψεύδος»:

Για να πειστεί ο λαός να ακολουθήσει τις ιδέες της Πολιτείας και για να υποταχτεί στη διαστρωμάτωση των τριών τάξεων, έπρεπε οι «εκλεκτοί» να συνεννοηθούν μεταξύ τους για να διαδώσουν μια «θρησκευτική πίστη» (την οποία οι απλοί άνθρωποι θα πίστευαν, όπως οτιδήποτε άλλο τους ταΐζουν οι διάφορες θρησκείες).

Η πίστη αυτή, κατά τον Πλάτωνα, θα ήταν ότι οι άνθρωποι γεννιούνται από τη Γη, με πρόσμιξη μετάλλων στο σώμα τους (!) και πρέπει να τοποθετούνται στα κοινωνικά αξιώματα ανάλογα με το μέταλλο που έχουν μέσα τους: αυτοί που γεννιούνται «αναμεμιγμένοι με χρυσάφι» θα γίνονται βασιλείς, οι «με ασήμι» επίκουροι και οι «ευτελείς» που γεννήθηκαν με χαλκό και σίδερο να γίνουν οι υπηρέτες και εργάτες στην υπηρεσία των υπολοίπων.

Φυσικά, οι «φωτισμένοι άρχοντες» θα έκριναν με τι μέταλλο είναι αναμεμιγμένος ο καθένας, όταν γεννιέται, προφανώς ανάλογα με τους γονείς του και την περιουσία του (δηλαδή ό,τι ακριβώς ισχύει και πάντοτε)…

http://politicalanimals.files.wordpress.com/2008/11/plato.jpg

Ο Πλάτωνας στην Πολιτεία προτείνει, επίσης, πρώτος από όλους τους κοινωνικούς μηχανικούς, την «ελεγχόμενη οικονομική ανέχεια» των κατώτερων τάξεων, ακριβώς πάνω από το όριο της φτώχειας, με τη δικαιολογία ότι αν οι κατώτερες τάξεις είναι πολύ πλούσιες, δεν θα δουλεύουν πολύ!

Δεν νομίζετε ότι η ιδέα αυτή μοιάζει να εφαρμόζεται από αυτούς που μας κυβερνούν; Ειδικά σήμερα, που με την υπερεξελιγμένη βιομηχανία η παραγωγή αγαθών μπορεί να υπερβεί τις ανάγκες όλων των ανθρώπων του πλανήτη; Νομίζω ότι είναι φανερό ότι αν γινόταν ένας ορθολογιστικός προγραμματισμός της παραγωγής, τα πάντα θα ήταν τόσο φτηνά, που θα ζούσαμε όλοι σαν βασιλιάδες. Γιατί όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσω δύο πράγματα:

Πρώτον, ο Πλάτωνας δεν είναι ο πραγματικός εμπνευστής αυτών των ιδεών, αλλά τα ανέλαβε είτε από την Αίγυπτο και τις αρχαιότερες αυτοκρατορίες, είτε, πιθανώς, από μαθητές της σχολής του Πυθαγόρα.

Δεύτερον, ο Πλάτωνας δεν νομίζω ότι ήταν ένας επίδοξος εξουσιαστής, κάθε άλλο μάλιστα. Με τις ιδέες του δεν είχε σκοπό να υποτάξει κανέναν, ούτε να γίνει εκμεταλλευτής των συνανθρώπων του. Προσπαθούσε απλώς να σχεδιάσει ένα πολιτικό σύστημα που θα έδινε ισχύ στους ανθρώπους του πνεύματος και θα μετρίαζε τα έκτροπα που έβλεπε γύρω του.

Δυστυχώς, ο Πλάτων, όπως και ο Χριστός, όπως και κάθε άλλος φιλόσοφος, έπεσε στην ίδια παγίδα: οι ιδέες του, αν και μάλλον είχαν αγαθές προθέσεις, έφτασαν τελικά σε τρίτους, που αδιαφόρησαν για το φιλοσοφικό περιεχόμενό τους, και τις χρησιμοποίησαν ως εργαλεία επιβολής εξουσίας…

[tab:2:Κάστες]

ΙΝΔΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ: Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΧΙΛΙΟΥΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ
Υπάρχει όμως ένας τόπος όπου εφαρμόστηκε ένα σύστημα που θύμιζε τις ιδέες του Πλάτωνα.

Το σύστημα των «τάξεων» ή «καστών»  λειτούργησε στην Ινδία, χωρίς« ευγενή μέταλλα», αλλά με άλλο ευγενές ψεύδος.

http://farm3.static.flickr.com/2165/2095633020_262520a10d.jpgΣύμφωνα με τον Έλληνα ιστορικό Μεγασθένη και το βιβλίο του Τα Ινδικά, κάθε Ινδός ανήκε αναγκαστικά σε μία από εφτά «κάστες». Θα ήταν άρχοντας, φιλόσοφος, αγρότης, στρατιώτης,  είτε βοσκός,τεχνίτης, σύμβουλος.

Οι κυριότερες κάστες στην Ινδία ξέρουμε σήμερα ότι είναι οι ακόλουθες:

  1. Οι Βραχμάνοι (Ιερείς και Ιδεολογικοί κατευθυντές),
  2. οι Ξατρίγιας (Πολεμιστές και Βασιλείς)
  3. οι Βαϊσίγιας (έμποροι και πλούσιοι επιχειρηματίες)
  4. οι Χούντρας (υπηρέτες)
  5. και «εκείνοι που δεν πρέπει να αγγίζουμε», οι «Νταλίτ», που αναλαμβάνουν τις χαμηλού επιπέδου εργασίες.

Οι κάστες δεν είχαν φυσικά τίποτα το φιλοσοφικό. Δημιουργήθηκαν μετά την εισβολή μιας φυλής αρείων από τις περιοχές του Πακιστάν, η οποία κατέκτησε τους αυτόχθονες της Ινδίας, τους «Σούντρας». Ήταν τελείως ρατσιστικές και καθορίζονταν με κληρονομικό τρόπο.

Δηλαδή –πολύ απλά– το κάθε άτομο ήταν καταδικασμένο να είναι ό,τι και οι γονείς του, αντίθετα με ό,τι θέλουν να μας πείσουν οι σημερινοί προασπιστές ενός «ανώτερου ινδικού πολιτισμού που λειτουργούσε με πνευματικά κριτήρια».

Δυστυχώς, καμιά ελπίδα δεν υπήρχε για το λαμπρό πνεύμα που γεννιόταν αγρότης ή τον ικανό τεχνίτη που γεννιόταν βοσκός.

Το «ευγενές ψεύδος» των πονηρών ανώτερων καστών της Ινδίας (δηλαδή των αρχόντων και των συμβούλων) που χρησιμοποιούσαν για να εξισορροπούν την ολοφάνερη κοινωνική αδικία (που διατηρούσε κάποιες ομάδες στις θέσεις εξουσίας και καταπίεζε τις υπόλοιπες), ήταν ο μύθος πως κάποιο άτομο ανώτερης κάστας θα μπορούσε να γεννηθεί σε κάποια οικογένεια κατώτερης κάστας. Τάιζαν δηλαδή τον λαό με την ελπίδα ότι υπήρχε κάποιο περίπλοκο «πνευματικό» σύστημα εντοπισμού των χαρισματικών ανθρώπων, το οποίο εντόπιζε «ως δια μαγείας» εκείνους που γεννιόνταν σε λάθος κάστα και τους τοποθετούσε στη σωστή τους θέση!

Έτσι, εκμεταλλεύονταν την ελπίδα του κάθε ανθρώπου που περίμενε κάτι καλύτερο για τα παιδιά του, προς όφελός τους. Του υπόσχονταν ότι το μέλλον του είναι λαμπρό, αλλά όχι για τον ίδιο, μονάχα για τα παιδιά του.

Φυσικά, σχεδόν ποτέ ένας «φιλόσοφος» δεν γεννιόταν σε μια οικογένεια «αγροτών».

Γιατί άραγε; Γιατί, πολύ απλά, για να θεωρηθεί κάποιος πραγματικός φιλόσοφος, έπρεπε, όπως και σήμερα, να έχει ευγλωττία και κριτική σκέψη, ιστορική και επιστημονική γνώση, εξευγενισμένο τρόπο συμπεριφοράς. Κανείς αμόρφωτος γεωργός που μεγάλωσε στα χωράφια και στη δεισιδαιμονία δεν θα μπορούσε ποτέ να κατέχει τέτοιες ικανότητες.

Indra - from Nepal - gilt bronze statue (13th century A.D.)Θα περίμενε κανείς πως ο λαός κάποια στιγμή θα αντιλαμβανόταν την απάτη και θα ξεσηκωνόταν ενάντια στους εκμεταλλευτές της ευπιστίας του, όπως έχει γίνει πολλές φορές στην Ιστορία.

Όμως οι πονηρές ανώτερες κάστες της Ινδίας γνώριζαν ότι έπρεπε να περιμένουν κάτι τέτοιο, έτσι εφηύραν μια μέθοδο για να αποδυναμώνουν τις εντάσεις.

Πώς; Επιβεβαιώνοντας απλώς το μύθο που είχαν ήδη στήσει.

Αρκετές φορές διάλεγαν τυχαία έναν παιδί από τις χαμηλότερες τάξεις και το τοποθετούσαν σε κάποια θέση εξουσίας – αφού όμως το περνούσαν πρώτα από μια σειρά πνευματικών βασανιστηρίων («εκπαίδευσης»), που το διαμόρφωναν έτσι ώστε αυτό να υπακούει πάντα στα συμφέροντά και τις προσταγές των «δασκάλων» του, οι οποίοι βέβαια ανήκαν πάντα σε συγκεκριμένες και αμετακίνητες από την εξουσία οικογένειες.

Έτσι, έφτιαχναν έναν «ισότιμό» τους που ουσιαστικά ήταν πιόνι τους, πολλές φορές μάλιστα τον έστρεφαν ενάντια στους ανθρώπους της τάξης από την οποία προερχόταν οι γονείς του…

No Known Restrictions: "Brahman" in India (LOC) by pingnews.com.Ο φτωχός και βασανισμένος «υπάνθρωπος» των κατώτερων τάξεων, δεν μπορούσε (και δεν μπορεί, ακόμη και σήμερα) να τα καταλάβει όλα αυτά.

Αυτός ονειρεύεται μονάχα ότι κάποια μέρα το παιδί του θα αναγνωριστεί κι αυτό ως μέλος μιας ανώτερης κάστας, άσχετα αν αυτό θα συμβεί στο παιδί ενός μονάχα «τυχερού» ανάμεσα σε χιλιάδες άτυχους. Όλοι μας, εξάλλου, δεν πιστεύουμε βαθιά μέσα μας ότι εμείς είμαστε οι «εκλεκτοί», απλώς για διάφορους λόγους καθυστερεί η εκλογή μας;

Να λοιπόν μια γνώση «κοινωνικής μηχανικής»: κανένας δούλος δεν επαναστατεί ενάντια στο θεσμό των «αφεντικών», αν του υποσχεθείς πως κάποια μέρα αυτός ή τα παιδιά του θα γίνουν κι αυτοί αφεντικά, και στήσεις μια σκηνοθεσία όπου θα φαίνεται ότι τηρείς τις υποσχέσεις σου…

Με αυτόν τον τρόπο, οι διάφορες επαναστατικές τάσεις στην ινδική κοινωνία αποφορτίζονταν και «ξεφούσκωναν». Η διαστρωμάτωση των καστών διατηρήθηκε τελικά πάνω από μια χιλιετία, μέχρι που οι Άγγλοι έφτασαν εκεί και αποφάσισαν να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους.

Αν νομίζετε πως αυτά τα πράγματα συνέβαιναν μόνο στην αρχαία Ινδία, θα σας ζητήσω να αναλογιστείτε κατά πόσο μια παρόμοια «κοινωνική μηχανική» κρύβεται π.χ. πίσω από την παραδοσιακή εκλογή του Δαλάι Λάμα ανάμεσα από τον απλό λαό. Αλλά, θέλω να αναλογιστείτε επίσης τους σημερινούς –και φαινομενικά αθώους– «θεσμούς» των λαχείων, του Lotto, του Προπό, του Proto, κτλ, που υπόσχονται να σας κάνουν, από τη μια μέρα στην άλλη, μέλος της σημερινής «ανώτερης κάστας»…

Εδώ αξίζει να αναφέρουμε και κάτι ακόμη που σχετίζεται με την έννοια της «μηχανικής». Μια κεντρική έννοιά της είναι η «βελτιστοποίηση» (optimization). Ο κύριος στόχος της «βελτιστοποίησης» μιας μηχανής είναι να καταναλώνει όσο το δυνατόν λιγότερες πρώτες ύλες και να «αποδίδει» όσο το δυνατόν περισσότερο.

http://strengthenedbygrace.files.wordpress.com/2008/09/lottery.jpgΈχοντας στο μυαλό σας την έννοια της βελτιστοποίησης, παρατηρήστε ξανά το θεσμό των λαχείων, δίπλα δίπλα με το θεσμό των ινδικών καστών: με τα λαχεία, όχι μόνο διατηρείται στις μάζες ο μύθος ότι μπορούν κάποια μέρα να γίνουν μέλη της ανώτερης «κάστας» των πλουσίων, αλλά ταυτόχρονα οι μάζες πρέπει να πληρώνουν αυτή την ελπίδα, να αγοράζουν το δικαίωμα σε αυτήν, αγοράζοντας λαχεία!

Έτσι, οι ανώτερες τάξεις όχι μόνο διασφαλίζουν τη δεδομένη κοινωνική κατάσταση, αλλά κερδίζουν και άφθονα χρήματα.


Ο ινδός αγρότης είχε τουλάχιστον δωρεάν δικαίωμα στο όνειρο. Η σημερινή «κοινωνική μηχανή» είναι, όμως, πιο εξελιγμένη και «αποδοτική» από την ινδική και δεν αφήνει τίποτα να πάει χαμένο. Ακόμη και το όνειρο σήμερα …κοστίζει!


[tab:3:Λαϊκή Προπαγάνδα]

http://www.tvzapping.gr/userfiles/73274b5c-a96f-4093-8c58-b41e67a129f9/sosialistria_1.gifΗ ΚΟΡΗ ΜΟΥ Η SOCIAL ENGINEER
Δείγματα κοινωνικής μηχανικής μπορείτε να βρείτε ακόμη και στις ελληνικές ταινίες του 1960-70.

Ας πάρουμε, για παράδειγμα, εκείνη την ταινία με την «εθνική σταρ» Αλίκη Βουγιουκλάκη, που ονομαζόταν Η Κόρη μου η Σοσιαλίστρια.

Σε εκείνο το ανεπανάληπτο κατασκεύασμα, ο πτωχός πλην τίμιος νέος εργάτης ερωτεύεται την πλούσια κόρη του αφεντικού του εργοστασίου στο οποίο δουλεύει.

Ενώ μέχρι τότε απεργεί και είναι γενικά «παράγοντας αποσταθεροποίησης», στο τέλος παντρεύεται την πλούσια νύφη και γίνεται κι αυτός αφεντικό.

Το αποτέλεσμα; Όλοι οι εργάτες χορεύουν χαρούμενοι (!), αφού κάποιος δικός τους ανήκει πλέον κι αυτός στην «ανώτερη τάξη». Ποιος ξέρει, ίσως να έρθει και η σειρά τους μια μέρα. Φυσικά, το νέο αφεντικό κάνει ό,τι και το παλιό, αλλά τώρα, αφού πλέον κανείς δεν απεργεί, όλοι οι υπόλοιποι δουλεύουν αδιαμαρτύρητα…

 

Στην ίδια ταινία γίνεται φανερό ένα ακόμη μυστικό κοινωνικής μηχανικής: Η κόρη του αφεντικού παρουσιάζεται η ίδια ως «σοσιαλίστρια-επαναστάτρια που εργάζεται για το καλό της εργατιάς».

Φυσικά, γίνεται αρχηγός των εργατών (είναι πολύ εύκολο για αυτήν, αφού έχει και τα μέσα, το χρήμα, τον ελεύθερο χρόνο, αλλά και την έμμεση προώθηση εξαιτίας του ονόματός της).

http://www.english.uga.edu/~fteague/Fools/VogtherFool.jpgΑναλογιστείτε τώρα πώς επιλέγονται και προωθούνται οι αρχηγοί των μεγαλύτερων εργατικών σωματείων…

Φυσικά, στο τέλος, η επανάστασή της ολοκληρώνεται, όλοι χαίρονται που το παλιό αφεντικό νικήθηκε, αλλά… δεν αλλάζει τίποτε, γιατί στη θέση του μπαίνει η κόρη του, η μέχρι χτες φίλη των εργατών! Αλλά όλοι είναι χαρούμενοι, γιατί η επανάστασή τους πέτυχε! Οπότε μπορούν την άλλη μέρα να πάνε στη δουλειά τους, για να δουλέψουν σκληρότερα, ίσως με λιγότερη αμοιβή… (μήπως όλα αυτά σας θυμίζουν το εκλογικό σκηνικό στην Ελλάδα;)

 

Αν μελετήσετε την Ιστορία αναζητώντας όμοια παραδείγματα, θα εντυπωσιαστείτε από τον τεράστιο αριθμό τους. Μοιάζει σαν όλες οι επαναστάσεις να έχουν πάντα το ίδιο αποτέλεσμα: η παλιά αριστοκρατία πέφτει απλώς και μόνο για να τη διαδεχτεί η νέα, ενώ κάποιοι στο παρασκήνιο διατηρούν ανέπαφη τη δύναμή τους.

Πάρτε, για παράδειγμα, την πτώση του κομουνισμού στη Ρωσία.

Οι πρώην διευθυντές της KGB και τα μέλη του κόμματος έγιναν στην καλύτερη περίπτωση αρχηγοί οικονομικών ιδρυμάτων και τραπεζών και στη χειρότερη αρχηγοί παντοδύναμων συμμοριών.

Αναρωτιέμαι: Αλλάζει ποτέ τίποτε;

[tab:4:Κίνα]http://www.davehamel.com/wp-content/uploads/2009/06/sun-tzu.jpg

ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ: ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ
Πολλά χρόνια πριν από την εγκαθίδρυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, περίπου στα τέλη του 5ου π.Χ. αιώνα (πριν από 2.500 χρόνια!), οι αξιωματούχοι της κινεζικής αυτοκρατορίας είχαν στα χέρια τους το βιβλίο που ονομάζεται Η Τέχνη του Πολέμου.

Το είχε γράψει ο φιλόσοφος-στρατηγός Σαν Τζου (Sun-tzu, δηλαδή «Δάσκαλος Σαν»), μαθητής του φιλειρηνιστή φιλόσοφου (αλλά και πονηρού και ενεργού πολιτικού) Κομφούκιου (K’ung-fu-tzu, δηλαδή το σωστό όνομά του είναι «Δάσκαλος Κουνγκ Φου»…)

Ο Σαν Τζου περιγράφει μέσα στο βιβλίο αυτό –περίπου 200 χρόνια πριν από την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ανατολή– κάποιες απίστευτες τεχνικές εξουσίας, στρατηγικής και χειρισμού του «έμψυχου υλικού».

Σε κάποιο σημείο γράφει:

«Ο έλεγχος ενός μεγάλου αριθμού ατόμων ακολουθεί την ίδια αρχή που ισχύει και για λίγους ανθρώπους: είναι απλώς θέμα του πώς θα τους διαιρέσεις…»

(300 τουλάχιστον χρόνια πριν από το παρόμοιο ρωμαϊκό γνωμικό κοινωνικής μηχανικής «διαίρει και βασίλευε»…)

Ο Κομφούκιος, ο δάσκαλος του Σουν Τζου, μπορεί να πέρασε στην Ιστορία σαν ένας ανθρωπιστής εραστής της ειρήνης και εμπνευστής μιας σχεδόν χριστιανικής ηθικής, αλλά δεν ήταν καθόλου άσχετος με τα θέματα του πολέμου και της εξουσίας.

Για παράδειγμα, ο μαθητής του, στρατηγός Γιαν Γιου, ρωτήθηκε κάποτε από κάποιον:

«Άρχοντα, αποκτήσατε τη στρατιωτική σας γνώση από μελέτη ή σας είναι έμφυτη;»

Ο Γιαν Γιου απάντησε με σαφήνεια: «Την απέκτησα από μελέτη.»

«Μα, πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό», ρώτησε ο ίδιος απορημένος άνδρας, «αφού είσαστε κι εσείς ένας από τους μαθητές του ειρηνικού Κομφούκιου;»

«Αυτό είναι αλήθεια», απάντησε ο Γιαν Γιου, «με δίδαξε όντως ο Κομφούκιος, αλλά ο μεγάλος Σοφός γνώριζε σε βάθος τις τέχνες της πολιτικής και της στρατιωτικής εξουσίας…»

Οι μαθητές του Σαν Τζου επιδείκνυαν όλοι τους μια αξεπέραστη άνεση στο χειρισμό των «κατωτέρων» τους.

Ένας άλλος μαθητής του Σαν Τζου, ο στρατηγός Χαν Χσιν, ρωτήθηκε κάποτε από τον πρώτο Αυτοκράτορα Χαν:

«Πόσο μεγάλο στρατό νομίζεις ότι θα μπορούσα να διοικήσω;»
στρατηγός απάντησε: «Όχι πάνω από 100 χιλιάδες άνδρες, Μεγαλειότατε».
Και ο Αυτοκράτορας ρώτησε: «Και εσύ πόσους θα μπορούσες να ελέγξεις;»
Ο Χαν Χσιν απάντησε: «Ω, άρχοντά μου, όσο περισσότεροι είναι, τόσο πιο εύκολο για μένα…»

[tab:5:Μακιαβέλι]

http://nefelikas.files.wordpress.com/2009/03/machiavelli.jpgΜΑΚΙΑΒΕΛΙ: MASTER SOCIAL ENGINEER Ή ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ;
Δυο χιλιάδες χρόνια μετά τον Σαν Τζου, ο βασανισμένος και παρεξηγημένος πατριώτης της Φλωρεντίας, συγγραφέας Νικολό Μακιαβέλι, παρατήρησε (μέσα από τις προσωπικές του περιπέτειες ως γραμματέας στην αυλή του Καίσαρα Βοργία) τις απίστευτες μηχανορραφίες και τις πολύπλοκες τεχνικές προδοσίας και χειρισμού των ανθρώπων που χρησιμοποιούσαν η αριστοκρατία και οι επίδοξοι μονάρχες.

Προσπαθώντας να καταγράψει όλα αυτά στο χαρτί, διατηρώντας ταυτόχρονα και την ατμόσφαιρα μέσα από την οποία τα κατάλαβε, έγραψε μια σειρά από κυνικά κείμενα «κοινωνικής μηχανικής» όπου παρουσίαζε για πρώτη φορά ανοιχτά στον Ευρωπαϊκό κόσμο τον τρόπο με τον οποίο οι «άρχουσες τάξεις» χειρίζονταν τους ανθρώπους γύρω τους.

Ο Μακιαβέλι κατέληγε με όλα αυτά σε ένα πολύ πραγματικό συμπέρασμα, το οποίο είναι ίσως το σημαντικότερο αξίωμα της κοινωνικής μηχανικής: «Ο κόσμος αυτός κατοικείται από ανθρώπινα πλάσματα που έχουν πάντα τα ίδια πάθη…»

Δυστυχώς, ο Μακιαβέλι έκανε το λάθος να αποκαλύψει την πραγματικότητα που παρατήρησε, σε μια εποχή που δεν ήταν καθόλου έτοιμη να δεχτεί και να καταλάβει την αλήθεια.

Θεωρήθηκε ο ίδιος υπεύθυνος και εμπνευστής όλων αυτών που έγραψε (ενώ τα περισσότερα κείμενά του δείχνουν απλώς τι θα έπρεπε να περιμένουν εκείνοι που θα ασχολούνταν με το πολιτικό παιχνίδι).

Οι λόγιοι της εποχής του Μακιαβέλι, οι περισσότεροι ενεργοί παίκτες του ίδιου βρώμικου παιχνιδιού που εκείνος απλώς καταδείκνυε, δημιούργησαν τον όρο «Μακιαβελισμός» και τον κατηγόρησαν πως δημιουργούσε και πρότεινε απάνθρωπες μεθόδους εξουσίας.

Ο ίδιος, πριν πεθάνει απογοητευμένος και φτωχός, είπε: «Απόδειξη της τιμιότητάς μου είναι η φτώχεια μου»…

[tab:6:Ρώμη]

http://www.imperialclub.net/eagle_byzantine.JPGΡΩΜΑΙΟ-ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ:
ΑΡΤΟΣ, ΘΕΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Ένα παράδειγμα κοινωνικής μηχανικής στο παρελθόν ήταν η επιλογή από τον Μέγα Κωνσταντίνο του Χριστιανισμού σαν επίσημη θρησκεία του Ρωμαϊκού Κράτους και η ταυτόχρονη απόρριψη του Μιθραϊδισμού.

Όλα αυτά έγιναν, όπως επιμένουν πολλοί ιστορικοί, γιατί ο Χριστιανισμός είχε «λαϊκή προσέγγιση». Ήταν πιο κατανοητός και προήγε τις ειρηνικές εκδηλώσεις, σε αντίθεση με τον Μιθραϊδισμό, την άλλη μεγάλη θρησκεία της Εποχής, που ήταν μια περίπλοκη και μυητική θρησκεία για λίγους.

Καθώς ο Χριστιανισμός απευθυνόταν σε όλες τις εθνότητες (και άρα ήταν και μια θρησκεία βολική για το εμπόριο) ήταν ένα τέλειο εργαλείο σταθεροποίησης της ρωμαϊκής «παγκοσμιοποίησης», της pax romana.

Το σημαντικότερο όμως χαρακτηριστικό του Χριστιανισμού ήταν πως δεν απαιτούσε κανένα είδος μόρφωσης και εκπαίδευσης από τους πιστούς του, σε αντίθεση με τις μυητικές θρησκείες που βρίσκονταν σε έξαρση εκείνη την εποχή – και με αυτόν τον τρόπο μπορούσε να δώσει και φιλοσοφικό στήριγμα στην ύπαρξη ολοένα και περισσότερων «πληβείων» και σκλάβων στη Ρώμη, οι οποίοι θα ζούσαν σαν τα «πετεινά του ουρανού» (όπως διδάσκει ο Χριστός)… σε ένα καλοσχεδιασμένο κοτέτσι.

http://farm4.static.flickr.com/3608/3477634510_ee5cb64e03.jpgΈτσι, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αγκάλιασε το Χριστιανισμό, αφού πρώτα «σιδέρωσε» και εξαφάνισε όλες τις επαναστατικές απόψεις των πρωτοχριστιανών, που αναγκάστηκαν να κρυφτούν στα γνωστικά δόγματα και επανεμφανίστηκαν αργότερα στον Αρειανισμό.

Με την ίδια ακριβώς τακτική, οι Τούρκοι σουλτάνοι σχεδίασαν μια περίπλοκη αντιμετώπιση των θρησκειών των κατακτημένων λαών της αυτοκρατορίας τους, αφήνοντας κάθε λαό να πιστεύει μεν σε όποιον θεό θέλει, φτάνει οι αρχιερείς της κάθε θρησκείας να είναι αξιωματούχοι της τουρκικής κυβέρνησης.

Οπότε, κάθε πιστός θεωρούσε ότι ο σουλτάνος προάσπιζε την πίστη του, ενώ ταυτόχρονα λάμβανε οδηγίες από τον «πνευματικό του πατέρα», τον «πατριάρχη» του, να υπακούει και να υποτάσσεται…

http://www.easypedia.gr/el/images/shared/6/6a/Sultan_Murad_III.jpegΟι σουλτάνοι, αργότερα, χρησιμοποίησαν και πιο ακραίες μεθόδους κοινωνικής μηχανικής.

Αρχικά, προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια «πολυεθνική» εξουσία, βάζοντας σε θέσεις-κλειδιά ανθρώπους που προέρχονταν από τις υποταγμένες εθνότητες (π.χ. εμπιστεύονταν τους Αιγυπτίους σε στρατιωτικές θέσεις και τους Έλληνες ως υπουργούς και διευθυντές οικονομικών).

Στα ίδια πλαίσια είχαν από παλιότερα δημιουργήσει τους «κοτζαμπάσηδες», μέλη των υποταγμένων λαών που δρούσαν ως τοποτηρητές και μεσάζοντες των Τούρκων.

Αυτοί φαίνονταν ότι υποστήριζαν τους συμπατριώτες τους, αλλά είχαν κάθε συμφέρον να τάσσονται κρυφά υπέρ των Τούρκων, αφού μονάχα εκείνοι διαφύλατταν την εξουσία τους. (Οι κοτζαμπάσηδες προκάλεσαν πολλά και τραγικά προβλήματα στην επανάσταση του 1821…)

Όταν όμως αποκαλύφθηκαν (μάλλον από προδοσία των Δυτικών) διάφορες μηχανορραφίες Ελλήνων υπουργών ενάντια στους σουλτάνους, αυτοί αποφάσισαν ότι δεν μπορούσαν να εμπιστεύονται ξένους σε θέσεις εξουσίας. Γνώριζαν όμως ότι η απομάκρυνση των υποταγμένων από την «πίτα της εξουσίας», θα δημιουργούσε εντάσεις που δεν μπορούσαν να πολεμήσουν.

Έτσι, σκαρφίστηκαν το πλέον φρικαλέο μέτρο κοινωνικής μηχανικής: το «παιδομάζωμα». Με αυτό ήλπιζαν ότι θα αποδυνάμωναν τους υποταγμένους και θα δημιουργούσαν μια ενιαία εθνική «τουρκική» συνείδηση, αφού θα διαμόρφωναν πλέον οι ίδιοι το χαρακτήρα των παιδιών που γεννιόνταν, όπως και έγινε. Οι «Γενίτσαροι», τα παιδιά των υποταγμένων που μεγάλωναν με την τουρκική παιδεία, γίνονταν οι πλέον φανατικοί, ακόμη και εναντίων των εθνοτήτων από τις οποίες προέρχονταν.

Την ίδια περίπου εποχή, όλα τα κράτη της Ευρώπης, μάλλον εμπνευσμένα από το «επιμορφωτικό» σχέδιο των Τούρκων, δημιούργησαν τη λεγόμενη… «εθνική παιδεία», με την οποία έσβησαν τις παλαιότερες ταυτότητες των χιλιάδων φυλετικών ομάδων της Ευρώπης και δημιούργησαν τα μεγάλα «έθνη» που ξέρουμε σήμερα.

Έτσι κανείς δεν είναι πλέον Βλάχος, Βάνδαλος, Οστρογότθος, Βουργουνδός, Βάσκος, κτλ.

Ο Ρουμάνος Βλάχος άρχισε να σφάζεται με τον Βούλγαρο Βλάχο και εκείνος με τον Έλληνα Βλάχο.

Πόσοι από εμάς σήμερα θυμούνται τι σημαίνει «Βλάχος»;

[tab:7:Υπερδυνάμεις]

ΟΙ Ε.Σ.Σ.Δ. ΚΑΙ Η.Π.Α. ΩΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

http://sliderulemuseum.com/Flags/usa-ussr.gifΣτον Καπιταλισμό, ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο.
Στον Κομμουνισμό συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
(Παροιμία)

 

Παρατηρώντας την πιο πρόσφατη Ιστορία, πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι οι δύο υπερδυνάμεις του 20ού αιώνα, οι Η.Π.Α. και οι Ε.Σ.Σ.Δ, ήταν απλώς οι δυο διαφορετικές πλευρές του ίδιου νομίσματος και στην πραγματικότητα συνιστούσαν ένα τεράστιο πείραμα κοινωνικής μηχανικής, που είχε σκοπό να μελετηθούν κάποιες καταστάσεις σε «αποστειρωμένο περιβάλλον».

Από τα ονόματά τους και μόνο, που ήταν σχεδόν παρόμοια (U.S.A. και U.S.S.R.), αλλά κάποιος μπορεί να πει ότι κάτι τέτοιο είναι φανερό και από τα σύμβολά τους, τα οποία ήταν και στους δύο πεντάκτινα αστέρια και μασονικά σύμβολα (το σφυρί και το δρεπάνι στη θέση του διαβήτη και του γνώμονα και το μάτι στην πυραμίδα συν τη μασονική χειραψία στα δολάρια…)

Αν και αυτές οι παρατηρήσεις ανήκουν στη «συνωμοσιολογική» και για πολλούς «παρανοϊκή» θεώρηση της Ιστορίας, δεν νομίζω ότι πρέπει να τις προσπεράσουμε έτσι εύκολα …

Οι Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν ένα κοινωνικό περιβάλλον που ήθελε να αποστειρώσει οποιαδήποτε ατομική επιδίωξη. Όλα γίνονταν για το καλό του «συνόλου», για το καλό της «επανάστασης», και το σύστημα προσπαθούσε να μειώσει κάθε δυνατότητα προσωπικού κέρδους.

Καθώς δεν υπήρχε η δυνατότητα χερσαίου αποκλεισμού των Ε.Σ.Σ.Δ. από την Ευρώπη για να δημιουργηθούν οι κατάλληλες «συνθήκες δοκιμαστικού σωλήνα», στήθηκε για το γιγαντιαίο αυτό πείραμα κοινωνικής μηχανικής το περίφημο «σιδηρούν παραπέτασμα». (Στην Αμερική δεν συνέβη κάτι ανάλογο, αλλά ήταν ούτως ή άλλως αποκλεισμένη ανάμεσα σε δύο ωκεανούς).

Καθώς λοιπόν το κέρδος αποκλειόταν σαν επιδίωξη, προωθήθηκε η ιδέα μιας «επιστημονικής ηθικής» που είχε σαν απώτατους στόχους το διεθνισμό (μια άλλη λέξη για την παγκοσμιοποίηση) και την κοινωνική ισότητα (στην οποία, φυσικά, κάποιοι ήταν πιο «ίσοι» από τους υπόλοιπους).

Στις Ε.Σ.Σ.Δ., καθώς το «επιστημονικό» προσωπείο του συστήματος μπορούσε να αποδεχτεί πιο εύκολα τέτοιες ιδέες, τα πειράματα κοινωνικής μηχανικής ήταν πιο φανερά από οπουδήποτε αλλού.

  • Ολόκληροι πληθυσμοί μετακινούνταν και αναμιγνύονταν για να παρατηρηθούν τα αποτελέσματα στον τρόπο σκέψης τους και οι αλληλεπιδράσεις των πληθυσμών.
  • Οι θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις «μαγειρεύονταν» από ειδικά υπουργεία που, αν τις ενέκριναν, τις τοποθετούσαν σφραγίδα «εγκυρότητας».
  • Τα ίδια υπουργεία, αν ήθελαν να αποδυναμώσουν κάποιες άλλες ιδέες, κινούσαν έναν ολόκληρο κρατικό μηχανισμό διανοούμενων με σκοπό να δείξουν πόσο λάθος και πόσο «αντιδραστικές στην εξέλιξη της ανθρωπότητας» ήταν.

Μέχρι και η ανθρώπινη σεξουαλικότητα έγινε αντικείμενο πειραματισμού:

Τα πρώτα χρόνια των Ε.Σ.Σ.Δ. απελευθερώθηκαν τα ήθη (πιθανότατα για να γίνει το σεξ μια φτηνή, ελεύθερη και εμψυχωτική διασκέδαση για τους εργάτες των σοβιετικών βιομηχανιών).

Εξαιτίας όμως της άμβλωσης και της διάλυσης των οικογενειών, η τεκνοποιία έπεσε το 1934 στο 15,8% (ενώ επί Τσάρου, το 1914, ήταν 31%).

http://www.vspa.com/images-posters/Vietnam/ussr-anti-us.jpgΌταν οι κομισάριοι κατάλαβαν ότι με το ελεύθερο σεξ δεν δημιουργούνταν πολλά νέα εργατικά χέρια για τις βιομηχανίες τους, αποφάσισαν ότι η σεξουαλική ηθική είναι τελικά καλή (αφού οι σεμνότυφες οικογένειες παράγουν πιο πολλά παιδιά από ό,τι οι ελεύθεροι εραστές) και ο Στάλιν δημοσίευσε το 1936 έναν «οικογενειακό κώδικα» που, όπως γράφει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Καμπουράκης στο βιβλίο του Μια Σταγόνα Ιστορία, «θα έκανε τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο να τον χειροκροτήσει με ενθουσιασμό», αφού πρότεινε μια σεξουαλική αυστηρότητα πιο ακραία και από τη χριστιανική!

Το αποτέλεσμα του πειράματος κοινωνικής μηχανικής στις Ε.Σ.Σ.Δ. είναι γνωστό:

Ένα τέτοιο κοινωνικό σύστημα, στη σημερινή φάση της εξέλιξης του ανθρώπου, μάλλον δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις χαοτικές εξελίξεις και τις απαιτήσεις του παγκόσμιου σκηνικού.

Είναι συνεχώς κάτω από κίνδυνο κατάρρευσης.

Η αστάθεια και η κατάρρευση ενός κοινωνικού συστήματος είναι ο φόβος και ο τρόμος εκείνων που κατέχουν το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνικής «πίτας», γιατί, όπως φάνηκε και στη Γαλλική Επανάσταση, κάθε κατάρρευση απαιτεί μια αναδιοργάνωση, δηλαδή μια καινούργια μοιρασιά της πίτας, κάτι που δεν συμφέρει τους εξουσιαστές, αφού σίγουρα θα πρέπει να παραχωρήσουν κάποια πράγματα.

Μόλις λοιπόν η ανισορροπία των Ε.Σ.Σ.Δ. έγινε κατανοητή, το κομουνιστικό πείραμα εγκαταλείφτηκε από τη μια μέρα στην άλλη, χωρίς μάλιστα να σκηνοθετηθεί κάποιο είδος «κατάρρευσής» του.

Παραδόξως, οι πάμπολλες  αναταραχές που μεσολάβησαν κρατήθηκαν συστηματικά κρυφές από το Δυτικό Κόσμο.

Όσο για τους κομισάριους, τους πρώην «υπερασπιστές της κοινωνικής ισότητας», κτλ., αυτοί έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο: οι περισσότεροι μεταβλήθηκαν αυτόματα σε αρχηγούς μαφιόζικων οργανώσεων, σε πάμπλουτους επιχειρηματίες και σε πολιτικά πρόσωπα τεράστιας δύναμης…

Αν και ο Κομμουνισμός από ηθικής τουλάχιστον πλευράς μοιάζει να είναι ένα πιο προοδευτικό σύστημα από τα υπόλοιπα, η «μπάζα» που έκαναν τελικά οι υποτιθέμενοι «υποστηρικτές» του, ήταν πολύ πιο μεγάλη από αυτές που κάνουν οι καπιταλιστές ομόλογοί τους…

 

http://www.allthingsbeautiful.com/all_things_beautiful/images/manipulated_intelligence_by_any_other_na.jpgΑπό την άλλη πλευρά, οι Η.Π.Α. ήταν –και είναι ακόμη– ένα περιβάλλον αποστειρωμένο από τη φιλοσοφική διάθεση των Ευρωπαίων (οι οποίοι μπορούμε να πούμε ότι έφτασαν στο σημείο να αναγνωρίσουν, όπως και οι αρχαίοι Έλληνες, τη «ματαιότητα» των πάντων και έχασαν έτσι κάθε διάθεσή τους να κατακτήσουν τον κόσμο).

Στις Η.Π.Α. προωθήθηκε ένα «αμοραλιστικό» μοντέλο κοινωνίας, στο οποίο μοναδική επιδίωξη είναι το κέρδος.

Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι στις Η.Π.Α., ακόμη και τα θρησκευτικά ή φιλανθρωπικά ιδρύματα αντιμετωπίζονται από το αμερικάνικο σύστημα σαν «επιχειρήσεις».

Οπότε, για να επιβιώσει οποιοδήποτε τέτοιο ίδρυμα ή οργανισμός, πρέπει να αναπτύξει οικονομική δράση, οπότε στα μάτια των ανθρώπων είναι αυτόματα «ύποπτο» και χάνει σημαντικό μέρος της πιθανής απήχησής του στο κοινό.

Με την πλήρη «χρηματοποίηση» των πάντων, ο Αμερικανός πολίτης αναπτύσσει έναν τρόπο σκέψης που κινείται συνεχώς γύρω από την έννοια του «κέρδους» και εκ των πραγμάτων χάνει τη διάθεση για οποιαδήποτε «ενατένιση» άλλου είδους.

Ακόμη και σήμερα, που οι Αμερικανοί έχουν αρχίσει να ανησυχούν για την έλλειψη κουλτούρας και φιλοσοφικής στάσης που τους χαρακτηρίζει, ο φιλοσοφικός προβληματισμός δεν προωθείται από κανένα μέσο στη χώρα τους, σε αντίθεση με την Ευρώπη όπου θεωρείται απαραίτητο προσόν και «σήμα κατατεθέν» οποιουδήποτε μορφωμένου ατόμου.

Παρ’ όλα αυτά, το αποτέλεσμα του πειράματος κοινωνικής μηχανικής στις Η.Π.Α. είναι γνωστό:

Επιβίωσε, άνθισε, άρα συνεχίζεται, και μάλιστα επιβάλλεται με έμμεσους ή άμεσους τρόπους σε ολόκληρο τον πλανήτη, άρα και σε εμάς…

[tab:8:H.G. Wells]

http://www.condenaststore.com/VanityFair/ProdImages/VanityFair/CN00049990_LARGE.JPGH.G. WELLS: Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ Η «ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ» ΤΟΥ

Θα έρθει κάποτε ο καιρός που οι άνθρωποι θα διαβάζουν την Ιστορία ή κάποια παλιά εφημερίδα και θα ρωτούν γεμάτοι δυσπιστία: «Υπήρξε κάποτε ένας τέτοιος κόσμος;»
H. G. Wells

Ο μεγάλος συγγραφέας Χ.Τ. Γουέλς (H.G. Wells), ο πατέρας της επιστημονικής φαντασίας, βλέποντας τη δημιουργία των ατομικών και πυρηνικών όπλων, ήταν σίγουρος ότι αν η ανθρωπότητα δεν ωριμάσει και δεν υιοθετήσει ένα παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης, ο ατομικός πόλεμος και η πλήρης καταστροφή του πλανήτη μας είναι αναπόφευκτη.

Ο Γουέλς ανησυχούσε τόσο πολύ, που κάποια στιγμή άρχισε να δημοσιεύει πύρινα κείμενα με προειδοποιήσεις ότι αν η ανθρωπότητα δεν «εκπαιδευτεί» κατάλληλα από μια συνωμοτική ελίτ διανοούμενων, θα αυτοκαταστραφεί.

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γουέλς δήλωσε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να δημιουργηθεί μια «νέα παγκόσμια τάξη» (έτσι ακριβώς την ονόμαζε), μια παγκόσμια κυβέρνηση, για να ξεχαστούν τα παλιά μίση και για να γίνει η επιστημονική γνώση κτήμα όλων των ανθρώπων.

Κάλεσε, λοιπόν, τους μεγάλους πολιτικούς της εποχής του (ανάμεσά τους τον Στάλιν, τον Τσόρτσιλ και τον Σέσιλ Ρόουντς) να δράσουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Συγκεκριμένα, έφτασε στο σημείο να ζητήσει από τους Ρώσους κομουνιστές να εγκαταλείψουν την ιδέα του κομουνισμού, με σκοπό να συνενωθούν με τις Η.Π.Α. και τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο και να κατασκευάσουν έτσι μια παγκόσμια κυβέρνηση, η οποία θα ελέγχεται όχι από δημοκρατία, αλλά από μια εμπνευσμένη, διαφωτισμένη (illuminated) ελίτ.

O Γουέλς ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, συνάντησε όλους σχεδόν τους μεγάλους πολιτικούς αρχηγούς και προσπάθησε να τους εξηγήσει τις σκέψεις του. Έφτασε στο σημείο να γίνει σύμβουλος του Στάλιν και του Τσόρτσιλ (!), υποδεικνύοντάς τους τι έπρεπε να κάνουν για να κατασκευάσουν την καινούργια κοινωνία που οραματιζόταν.

Αλλά, τελικά, δεν εισακούστηκε από τους πολιτικούς (τουλάχιστον δεν φάνηκε να εισακούγεται) και αυτοί συνέχισαν τα μικροπολιτικά τους σχέδια.

Έτσι, ο Γουέλς εγκατέλειψε τις αισιόδοξες σκέψεις του. Δήλωσε ότι ήταν πια σίγουρος πως ο παγκόσμιος ατομικός πόλεμος που θα καταστρέψει την ανθρωπότητα είναι αναπόφευκτος – και πέθανε απογοητευμένος το 1946.

 

Μετά θάνατον, ο Γουέλς αποδείχτηκε ότι ήταν ένας κοινωνικός μηχανικός πρώτου επιπέδου. Η μια μετά την άλλη, οι ιδέες του άρχισαν να υιοθετούνται από την κυρίαρχη εξουσιαστική ελίτ. Οι πολιτικοί αποφάσισαν να συνενώσουν τον πλανήτη κάτω από μια παγκόσμια κυβέρνηση, όπως εκείνος έλεγε, ενώ ακόμη και η Σοβιετική Ένωση εγκατέλειψε τον κομουνισμό και «τα βρήκε» με τις Η.Π.Α., σαν να άκουσε τις προτροπές του…

Ο Γουέλς, στο βιβλίο του Η Ανοιχτή Συνωμοσία, έγραφε:

«Ικανοποιεί τη ματαιοδοξία του κομουνιστικού κόμματος να φαντάζεται τον εαυτό του να ενορχηστρώνει μια προπαγάνδα για την παγκόσμια επανάσταση. Η μοίρα του μάλλον θα είναι να εξελιχτεί με τέτοιον τρόπο που τα πιο νοήμονα μέλη του θα γίνουν εύκολα αφομοιώσιμα στην Ανοιχτή Συνωμοσία για μια παγκόσμια επανάσταση».

Αυτό ακριβώς έγινε αρκετές δεκαετίες αργότερα, με πρωτεργάτη τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.

Tα σχέδια της ανοιχτής συνωμοσίας φαίνεται να ακολουθούνται, με μια μικρή όμως διαφορά. Η συνωμοσία των πολιτικών που ολοφάνερα έχουν αποφασίσει να δημιουργήσουν με τη βοήθεια της κοινωνικής μηχανικής μια παγκόσμια κυβέρνηση, κάθε άλλο παρά «ανοιχτή» είναι…

[tab:9:Ναζί]

ΝΑΖΙ ΚΑΙ CYBERSPACE: BLITZKRIEG ONLINE

http://static.howstuffworks.com/gif/allies-bomb-northern-nazi-germany-32.jpgΗ τρομοκρατία είναι το καλύτερο πολιτικό όπλο, γιατί τίποτε δεν δραστηριοποιεί τους ανθρώπους περισσότερο από το φόβο του ξαφνικού θανάτου…
Adolf Hitler

Χωρίς να επεκταθούμε στα δεκάδες ολοφάνερα πειράματα κοινωνικής μηχανικής του ναζιστικού καθεστώτος όταν ανέβηκε στη γερμανική εξουσία (μιλάμε για τη δημιουργία νέου μοντέλου οικογένειας, νέων προτύπων και ηρώων, μεγάλωμα των παιδιών μέσα στις «νεολαίες», σχεδίαση μιας «εθνικοσοσιαλιστικής» τέχνης, και άλλα πολλά), είναι ολοφάνερο ότι ο Ναζισμός χρησιμοποίησε τη γνώση της κοινωνικής μηχανικής και πειραματίστηκε πολύ πάνω στις τεχνικές της (και τα συμπεράσματα τα απορρόφησαν και τα χειρίστηκαν οι δυο υπερδυνάμεις).

Από τους Ναζί αποκαλύπτονται για πρώτη φορά και οι «επιστημονικές» προεκτάσεις της κοινωνικής μηχανικής, ειδικά στο θέμα του χειρισμού της «προπαγάνδας» και της «κοινής γνώμης».

O υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ, Γιόζεφ Πάουλ Γκέμπελς, δόκτορας της Φιλοσοφίας και ιδρυτικό μέλος του Ναζιστικού κόμματος, είχε δηλώσει πολλές φορές ανοιχτά πως ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία της «αναμόρφωσης της κοινωνίας» (δηλαδή κοινωνικής μηχανικής) ήταν ο «δικαιωματικός έλεγχος» των πληροφοριών που τα μέσα ενημέρωσης διέδιδαν στο ευρύ κοινό.

Ο πλήρης τίτλος του υπουργείου που έλεγχε ο Γκέμπελς, ήταν «National Ministry for Public Enlightenment and Propaganda» (Εθνικό Υπουργείο Δημόσιου Διαφωτισμού και Προπαγάνδας – δώστε ιδιαίτερο βάρος στην έννοια του «Διαφωτισμού»).

http://www.bbc.co.uk/schools/gcsebitesize/history/images/hist_nazi_ideology.gifΜέσα από αυτό το υπουργείο, ο Γκέμπελς εξέλιξε την τέχνη της προπαγάνδας, και οι κυβερνήσεις όλων των χωρών μετά το τέλος του πολέμου χρησιμοποίησαν πολλές φορές τα συμπεράσματα και τις τεχνικές του.

Παρ’ όλα αυτά, ένα από τα συμπεράσματα που βγήκαν από τους μελετητές της κοινωνικής μηχανικής, ειδικά στις Σοβιετικές Δημοκρατίες, ήταν πως δεν μπορείς μέσα από ένα –απλό– υπουργείο να ελέγχεις την πληροφορία.

Είμαι σχεδόν βέβαιος πως η απελευθέρωση της τεράστιας θάλασσας πληροφοριών, του Internet, όπου με ελάχιστα μέσα μπορεί ο καθένας να αποκτήσει δυνατότητα παγκόσμιας πληροφόρησης, είναι ένα ανάλογο πείραμα κοινωνικής μηχανικής, επόμενου επιπέδου, το οποίο ακολουθεί τα συμπεράσματα του Γκέμπελς.

Όπως ίσως ξέρετε, ένας μυστικός πόλεμος εξελίσσεται πλέον μέσα στον κυβερνοχώρο.

  • Όχι με λογοκρισία, αλλά «δικαιωματικό έλεγχο» πληροφοριών και αντιλήψεων (αυτό κάνουν οι «μηχανές αναζήτησης») και πλάγιες μεθόδους.
  • Όχι με δυσφημήσεις του αντιπάλου και πολεμική προπαγάνδα, αλλά με τον έλεγχο του τρόπου έρευνας και το επηρεασμό της διάδοσης της πληροφορίας.
  • Και ίσως με ακόμη πιο παράξενους τρόπους, όπως τη λεγόμενη «μορφογενετική», τη στατιστική και τον έλεγχο του «χάους».

«Το Μέσον Είναι το Μήνυμα» κατέληξε ο μετα-φιλόσοφος Μάρσαλ Μακλούαν έπειτα από τη πολύχρονη μελέτη των κοινωνικοπολιτικών επιπτώσεων των νέων μέσων – πολύ πριν διαμορφωθεί η σημερινή κατάσταση. Ο Μακλούαν έβλεπε την επιρροή των ηλεκτρονικών τηλεπικοινωνιών σαν το σημαντικότερο μέσον που οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στη δημιουργία ενός «παγκόσμιου χωριού».

Με λίγα λόγια, ο Μακλούαν ξεκαθάριζε το ρόλο των νέων μέσων σαν εργαλεία κοινωνικής μηχανικής. Και αργότερα, ο Τελάρ ντε Σαρντέν, μιλούσε για τη δημιουργία ενός «πλανητικού νου»… Ποιος επίδοξος εξουσιαστής δεν θα ήθελε να ελέγχει (ή έστω να έχει πρόσβαση) τις σκέψεις αυτού του παγκόσμιου νου;

Σήμερα, οι αναλυτές προτιμούν να μη συζητούν για το ποιος –και γιατί– προώθησε τα νέα μέσα επικοινωνίας και τι και ποιους εξυπηρετούν αυτά σε παγκόσμιο επίπεδο…

[tab:10:Τεχνικές]

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

…Η ελίτ δεν θα δίσταζε να πραγματοποιήσει τους πολιτικούς της σκοπούς, χρησιμοποιώντας τις τελευταίες σύγχρονες τεχνικές για να επηρεάσει τη συμπεριφορά του κοινού και να κρατήσει την κοινωνία κάτω από στενή παρακολούθηση…
Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι

http://fineartamerica.com/images-medium/mind-control--julian-b.jpgΑς αναφέρουμε σ’ αυτό το σημείο, δειγματοληπτικά, μερικές απλοϊκές τεχνικές «κοινωνικής μηχανικής».

Τις παραθέτω, ελπίζοντας ότι από εδώ και πέρα θα τις αναγνωρίζετε και δεν θα πέφτετε θύματά τους.

Αν και είναι τα πλέον απλοϊκά τεχνάσματα της κοινωνικής μηχανικής, χρησιμοποιούνται σε όλη τη διάρκεια της Ιστορίας από τους «παράγοντες» της εξουσίας.

Φυσικά, η συνειδητοποίησή τους σημαίνει ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν και από εσάς για να εκμεταλλευτείτε ή να παραπλανήσετε τους συνανθρώπους σας.

Αλλά, καθώς αρκετοί τα χρησιμοποιούν ήδη, πιστεύω ότι η άγνοια για αυτά δεν προστατεύει κανέναν, πέρα από τους χρήστες τους…

Αποσιώπηση: Θέλοντας να πείσουν κάποιον για κάτι, οι επίδοξοι κοινωνικοί μηχανικοί δεν λένε ψέματα, αλλά πολλές φορές αποσιωπούν κάποια κομμάτια των πραγματικών γεγονότων. Έτσι καταφέρνουν ουσιαστικά να παρουσιάσουν τα γεγονότα όπως τους συμφέρουν, χωρίς όμως να μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει ως ψεύτες.
Π.χ. ένας πολιτικός είναι εύκολο να παρουσιάσει ως συμφέρουσα την αγορά ενός οπλικού συστήματος, αν αποσιωπήσει ότι έχει δεχτεί καλύτερες προσφορές για ένα καλύτερο οπλικό σύστημα.
Σήμερα, με τον έλεγχο των Μ.Μ.Ε. από συγκεκριμένα συμφέροντα, οι πληροφορίες και οι ειδήσεις «φιλτράρονται» και πολλές αλήθειες, που θα μπορούσαν να ξεκαθαρίσουν το τοπίο, δεν βγαίνουν ποτέ στο φως.
Επίσης, ακολουθώντας την ίδια λογική, ένας κοινωνικός μηχανικός δεν απαντά ποτέ απευθείας σε μια ερώτηση που δεν τον συμφέρει. Απαντά κάτι άσχετο ή αδιαφορεί τελείως. Αν απαντήσει, από τη μια δίνει αξία στην ερώτηση, από την άλλη υπάρχει ο κίνδυνος να αποκαλύψει κάτι που δεν γνωρίζουν οι ακροατές του.
Το ανάλογο αξίωμα της κοινωνικής μηχανικής είναι: «Αν κάτι δεν έχει αναφερθεί, δεν συνέβη ποτέ».

Εξευτελισμός της πληροφορίας: Αν κάποια πληροφορία ξεφύγει από τον έλεγχο των Μ.Μ.Ε. και φτάσει στα αυτιά των πολιτών, οι κοινωνικοί μηχανικοί δημιουργούν έντονες και παρατραβηγμένες, πολλές φορές τελείως παράλογες φήμες, οι οποίες όμως βασίζονται στις πραγματικές πληροφορίες. Αυτές τις σκορπούν στο κοινό με πλάγιες μεθόδους. Μετά, απορρίπτουν όλο το θέμα ως «παράλογο», «γραφικό», «παρανοϊκό» ή «συνωμοσιολογικό».
Π.χ. αν ένα ολόκληρο χωριό δει έναν ιπτάμενο δίσκο να περνά από πάνω του, ο κοινωνικός μηχανικός που θέλει να αποσιωπήσει το γεγονός θα πάρει συνέντευξη από τον τρελό του χωριού και θα τον οδηγήσει με κατευθυνόμενες ερωτήσεις σε τρελές απαντήσεις, με τις οποίες μετά θα τροφοδοτήσει τα Μ.Μ.Ε.
Αν κυκλοφορήσει στο Internet μια πληροφορία σχετικά με μια πραγματική συνωμοσία πολιτικών, τότε διάφορα κέντρα «εμπλουτίζουν» αυτήν την πληροφορία με λανθασμένες πληροφορίες, που είναι εύκολο να διαπιστώσει κάποιος ως ψεύτικες.
Αν μια πραγματική μελέτη καταλήξει σε ένα σημαντικό συμπέρασμα, τότε «κατασκευάζεται» μια δεύτερη μελέτη, σχεδόν όμοια με την αρχική, η οποία όμως βγάζει προφανώς λανθασμένα ή προσβλητικά για το «κοινό αίσθημα» συμπεράσματα.
Το διαπιστωμένο αξίωμα εδώ είναι: «Το πλήθος δεν μπορεί να ξεχωρίσει λεπτές διαφορές, αλλά προτιμά να απορρίπτει ολόκληρα τα ζητήματα, αν αυτά «μειωθούν» έντεχνα».

Αυθεντία: Οι ανά τους αιώνες κοινωνικοί μηχανικοί, για να επιβάλλουν την εξουσία τους και σε γνωστικό επίπεδο, κατασκεύασαν τις «αυθεντίες».
Πρόκειται για ανθρώπους οι οποίοι διαφημίζονται ως «ειδικοί» πάνω σε ένα θέμα από όλο το σώμα των Μ.Μ.Ε., μέχρι που το πλήθος τους ταυτίζει με αυτό.
Συνήθως αυτοί δημιουργούν μια επίπλαστη πραγματικότητα, την οποία ονομάζουν «πεδίο γνώσης» τους ή «επιστήμη» τους, την οποία ορίζουν με κάποιον στεγανό ή λογικοφανή τρόπο. Συνδυάζουν τα  πλέον αποδεκτά πιστεύω των ανθρώπων που ασχολούνται με τα συγκεκριμένα θέματα και αποκρύπτουν επιμελώς όλες τις αδυναμίες και τα σκοτεινά σημεία, υποστηρίζοντας ότι η «γνώση» τους απαντά σε όλα τα ερωτήματα.
Αν κάποιος ανακαλύψει κάτι που δεν αρέσει στους κοινωνικούς μηχανικούς, αυτοί καλούν την αυθεντία που σχετίζεται με το θέμα, η οποία απορρίπτει, εξευτελίζει και ακυρώνει τον πραγματικό ερευνητή.
Αξίωμα: «Το πλήθος δεν μπορεί να δει τα πράγματα απρόσωπα. Κάθε ιδέα συγχέεται με αυτούς που τη διακινούν…»

Επιτηδευμένη αντιπροσώπευση: Βασισμένοι στο προηγούμενο αξίωμα, αν μια κοινωνική κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχο των κοινωνικών μηχανικών, τότε αυτοί προωθούν ένα δικό τους άνθρωπο, ο οποίος αναλαμβάνει την όλη κατάσταση ως «αντιπρόσωπός» της.  Αυτός υποδύεται τον προφήτη και το φανατικό της κατάστασης, οπότε το πλήθος αρχίζει να θεωρεί τον ψεύτικο αυτόν αντιπρόσωπο ως πραγματικό. Αφού εργαστεί για κάποιο μεγάλο χρονικό διάστημα ως υπέρμαχος της κατάστασης αυτής, είτε γίνεται σημαντικός παράγοντάς της και τη διαβάλλει εκ των έσω, είτε καταφέρνει να ταυτιστεί μαζί της.
Στη δεύτερη περίπτωση, ο ψεύτικος και επιτηδευμένος αντιπρόσωπος, αρχίζει σιγά-σιγά να αποκαλύπτεται ως απατεώνας, ως ύποπτος, ως ψεύτης, ως «αχυράνθρωπος».
Το αποτέλεσμα; Όλο το θέμα ακυρώνεται μαζί του. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται η «προβοκάτσια», τα οποία καταλήγουν στον ξεσηκωμό του πλήθους ενάντια σε όσους υποστηρίζουν ένα θέμα και πολλές φορές σε θανάσιμες καταστάσεις.

Παρεξήγηση και Βίαιη Συμπεριφορά: Αν κάποιος παρουσιάσει στον κοινωνικό μηχανικό κάτι που δεν τον συμφέρει, εκείνος θυμώνει επίτηδες, αγανακτεί για κάποιο άσχετο αλλά παρεμφερές θέμα και επιτίθεται στο συνομιλητή του. Αν ο κοινωνικός μηχανικός καταφέρει να βρει κάποιο αληθοφανή λόγο για να παρεξηγηθεί με το συνομιλητή του, το κάνει με όσο το δυνατόν πιο έντονο τρόπο, που ίσως υπονοεί και βία.Είναι βέβαιο ότι στην προσπάθεια να ηρεμήσουν τα πνεύματα, το θέμα που δεν συνέφερε στον κοινωνικό μηχανικό θα ξεχαστεί και θα θαφτεί. Αν το θέμα επανέλθει στο προσκήνιο, η κατάσταση επαναλαμβάνεται.
Η ίδια τεχνική χρησιμοποιείται και για κοινωνικές εκδηλώσεις, π.χ. για μια διαδήλωση διαμαρτυρίας. Όταν δεν μπορεί να διαβάλει εκ των έσω την εκδήλωση (αυτός είναι ο πιο απλός τρόπος) ο κοινωνικός μηχανικός διοργανώνει μια ανάλογη διαδήλωση, ως διαμαρτυρία για κάποια λεπτομέρεια της διαμαρτυρίας των πρώτων (!) και την κατευθύνει έτσι ώστε να συναντηθεί με την πρώτη. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά και τα έχετε δει επανειλημμένα.
Το αξίωμα της κοινωνικής μηχανικής σ’ αυτήν την περίπτωση είναι: «Κανείς δεν έχει δίκαιο, όταν ανάψουν τα αίματα».

Εξαφάνιση των Επικίνδυνων Στοιχείων: Όταν κάτι αποδεικνύει την ενοχή των κοινωνικών μηχανικών, αυτοί το εξαφανίζουν, όπως και κάθε σχετικό στοιχείο. Π.χ. αν ένας άνθρωπος έχει γίνει μάρτυρας σε ένα σημαντικό έγκλημα και οι εγκληματίες εξαφανίσουν τον ίδιο και την οικογένειά του, σχεδόν κανείς δεν θα ασχοληθεί αργότερα με το τι γνώριζε ο εξαφανισμένος, αν δεν έχει κάποια σημαντική ένδειξη για αυτό και ίσως ολόκληρο το έγκλημα ξεχαστεί. Οι φίλοι του μπορούν εύκολα να πειστούν ότι έχει ταξιδέψει κάπου ή ότι έπεσε θύμα κάποιου ατυχήματος. Στην περίπτωση που πρόκειται για κάποιο αντικείμενο, αν το αντικείμενο εξαφανιστεί, δεν μπορεί να αποτελέσει αποδεικτικό στοιχείο.
Αξίωμα: «Αν κάτι έχει φύγει από τη μέση, δεν μπορεί να δράσει εναντίον σου…»

Διάσπαση της Προσοχής: Αν κάποιο γεγονός τραβήξει την προσοχή του κοινού και βγει τελικά στο φως, οι κοινωνικοί μηχανικοί το αποδέχονται, αλλά αρχίζουν να το διανθίζουν με εκατομμύρια λεπτομέρειες και να επιμένουν στην «πλήρη και διεξοδική», αλλά ουσιαστικά αποπροσανατολιστική παρουσίασή του. Ταυτόχρονα, σκηνοθετούν ένα άλλο γεγονός, το οποίο αποκαλύπτουν όταν το κοινό έχει ήδη κουραστεί από το πρώτο γεγονός.
Όταν το δεύτερο γεγονός «εκτοξευτεί» στα media, το κοινό έχει μια τάση να αποφεύγει να γυρίσει στο πρώτο θέμα, από το οποίο έχει ήδη κουραστεί, αλλά και έχει απογοητευτεί.
Μετά, μακριά από την προσοχή του κοινού, μπορούν να γίνουν οι αναγκαίοι χειρισμοί για να καλυφθεί το θέμα…

http://loveforlife.com.au/files/tentacles_dees.jpg

[tab:11:Φαντασία]

ΦΑΝΤΑΣΙΑ: Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

Οφείλουν να υπάρχουν όρια στην Ελευθερία
G.W. Bush

Αν κατάφερα να σας μεταδώσω ένα μικρό κομμάτι «παράνοιας» και έχετε αρχίσει να βλέπετε παντού γύρω σας εφαρμογές κοινωνικής μηχανικής, τότε έχω καταφέρει κάτι σημαντικό. Μην ανησυχείτε, πιθανότατα είστε πιο κοντά στην αλήθεια από όλους εκείνους που επιμένουν ότι τα περισσότερα γεγονότα είναι συμπτώσεις και χάος. Όπως υποψιάζεται σήμερα και η επιστήμη των μαθηματικών, πίσω ακόμη και από την πιο χαοτική κατάσταση κρύβεται μια αόρατη «τάξη».

Παρόλα αυτά, η κοινωνική μηχανική έχει μια σημαντική αδυναμία. Επειδή βασίζεται στις προβλέψιμες αντιδράσεις των ανθρώπων, κάθε αστάθμητος παράγοντας που επηρεάζει το πλήθος, δρα τελικά εναντίον της.

Κάθε φορά που προκαλούνται απρόβλεπτες κοινωνικές αλλαγές, η κοινωνική μηχανική πρέπει να αναλύσει πώς επηρεάζεται το πλήθος από αυτές τις αλλαγές, ποιες καινούργιες δυνατότητες εμφανίζονται, πώς αλλάζουν το ψυχο-διανοητικό προφίλ της μάζας, πώς θα αντιμετωπιστούν οι νέοι «αφυπνισμένοι» που θα δημιουργηθούν από την «αλλαγή παραδείγματος» (paradigm shift), πώς θα διαβληθούν οι απελευθερωτικές κοινωνικές δυνάμεις που θα ξεσηκωθούν βασισμένες στα νέα δεδομένα, κτλ.

Τέτοιες απρόβλεπτες κοινωνικές αλλαγές ήταν π.χ. η εμφάνιση του εθνικισμού στο Δυτικό κόσμο (που προκάλεσε την πτώση της παντοδυναμίας του Βατικανού), η ανάπτυξη της βιομηχανίας (που προκάλεσε τη δημιουργία της αστικής τάξης, η οποία αντικατάστησε τους αριστοκράτες), η χρήση της μικρο-ηλεκτρονικής για την απελευθέρωση της επικοινωνίας (που προκάλεσε την εμφάνιση του Internet και την πλήρη απελευθέρωση της πληροφορίας), κτλ.

Όλες αυτές οι αλλαγές δεν ήταν εύκολο να αντιμετωπιστούν από κανέναν κοινωνικό μηχανικό. Όσο πονηρός ή σοφός κι αν είναι αυτός, οι αλλαγές απαιτούν πολλές και εις βάθος αναλύσεις που κοστίζουν σε χρόνο και σε χρήμα. Αυτό το γνωρίζουν οι εξουσιαστές, για αυτό έχουν φροντίσει να τοποθετήσουν ελεγκτές-κοινωνικούς μηχανικούς σε διάφορα σημεία-κλειδιά των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, με σκοπό να ελέγχουν και να φρενάρουν τις εξελίξεις.

Στους σκοπούς των «ελεγκτών», μεγαλύτερο εμπόδιο είναι η φαντασία, η πολλές φορές αναφερόμενη και ως «μεταφυσική σκέψη».

Αυτή δεν επηρεάζεται από αυθεντίες και στατιστικές, ούτε από real politik και κοινωνικές αντιπαραθέσεις, αλλά καθοδηγείται από οράματα, από ενδιαφέρουσες σκέψεις, από το κυνήγι του άπιαστου, του ιδανικού, του ανώτερου. Αυτού του είδους η «μεταφυσική» ήταν πάντα ο μεγαλύτερος εχθρός των ολοκληρωτικών συστημάτων* (όπως αυτό στο οποίο οδηγούμαστε ταχύτατα σήμερα), αν και κάποια από αυτά τη χρησιμοποίησαν ως όπλο, το οποίο όμως αργά ή γρήγορα στράφηκε εναντίον τους.

Η φαντασία, όταν συνδυαστεί με την  ενημέρωση την αμφιβολία, με τον ορθό λόγο αλλά και τον ενθουσιασμό και το πάθος, είναι ένα πανίσχυρο όπλο που δρα μονάχα υπέρ της ανθρωπότητας.

Γιατί παράγει ελεύθερα ανθρώπινα πνεύματα, που έχουν τη δύναμη και την ιδιοφυΐα για να ξεφύγουν από την κάθε «μηχανή» και τον κάθε «μηχανικό» που θα προσπαθήσει να τα φυλακίσει…

Mind_Control_small_Version_by_ho-1.jpg Mind Control 666 image by DharmaSattva


(* Φυσικά, θα πρέπει πλέον να έχουμε υπόψη μας ότι οι διάφορες new-age ιδέες που προωθούν την απάθεια, τον μηδενισμό, την τυφλή πίστη σε «ανώτερες δυνάμεις» κλπ, μπορούν να είναι κάλλιστα προσπάθειες να ελεχθεί και να αποπροσανατολιστεί η φαντασία και η ψυχή…)

ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΒΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

SOCIAL ENGINEERING
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ
H ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ

Κάθε λεπτό γεννιέται κι ένα κορόιδο…
P.T. Barnum

Εδώ και μερικά χρόνια, στους κόλπους της εναλλακτικής έρευνας ακούγεται συχνά ο όρος «κοινωνική μηχανική» ή «social engineering». Είναι ένας ήπιος όρος για ένα θέμα αρκετά σκοτεινό, το οποίο σχετίζεται με όλους μας. Όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω, είμαστε όλοι θύματά της «κοινωνικής μηχανικής». Πρόκειται για ένα είδος μυστικής επιστήμης του χειρισμού του πλήθους, που χρησιμοποιείται από τους «λίγους» που γνωρίζουν τα μυστικά της εκμετάλλευσης και της εξουσίας και έχουν τα μέσα για να την επιβάλλουν σε όλους μας.
Η κοινωνική μηχανική έχει ονομαστεί κατά καιρούς «επιστήμη της εκμετάλλευσης του έμψυχου υλικού», «τέχνη της απάτης», «μυστικά της εξουσίας», «χειρισμός των κατωτέρων», «wetware management», «real politiκ», κ.ά… Οι πλέον πονηροί σίγουρα έχουν παρατηρήσει αρκετά από τα διδάγματά της. Δεν είναι μια πραγματική επιστήμη, και δεν τη διδάσκουν (τουλάχιστον ανοιχτά) στα πανεπιστήμια ή στις σχολές. Είναι βασικά μια σταχυολόγηση διάφορων τεχνικών, που έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιήσει διάφοροι εξουσιαστές (πολιτικοί, άρχοντες, παράγοντες, αρχηγοί, κτλ) για να ελέγχουν το πλήθος [ή «μάζα» ή «λαό» ή «κοπάδι» ή «res» («πράγματα»), ή όπως αλλιώς ονομάζουν την κατευθυνόμενη μάζα της ανθρωπότητας]. Όπως κάποιοι συνέλεξαν τα τρικ που ανακάλυψαν δια τους αιώνες οι έμποροι για τον υπολογισμό και την αύξηση του κέρδους τους και έφτιαξαν τις επιστήμες των μαθηματικών και της στατιστικής, έτσι, εδώ και αρκετά χρόνια, κάποιοι μελετούν την απάτη με καθαρά επιστημονικό τρόπο και την έχουν μετατρέψει σε μια πραγματική επιστήμη. Μια επιστήμη δυνατότερη και σημαντικότερη από όλες τις άλλες, γιατί δίνει σ’ αυτόν που την κατέχει άμεσα δύναμη και εξουσία.
Είμαι μάλιστα πεπεισμένος ότι οι λεγόμενες «ανώτερες τάξεις» δικαιολογούν την υποθετική ανωτερότητά τους απλώς και μόνο με τη γνώση της κοινωνικής μηχανικής. Θεωρούν τον εαυτό τους κατάλληλο να εξουσιάζει, γιατί αυτοί γνωρίζουν το χειρισμό της κοινωνικής μηχανικής. Ενώ οι «κατώτεροι», οι «κουρελήδες» και οι «άξεστοι», δεν τη γνωρίζουν, οπότε δεν έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν για τον εαυτό τους…
Με άλλα λόγια, πιστεύω ότι η κοινωνική μηχανική είναι η βασικότερη γνώση αυτών που μας κυβερνούν, είτε είναι πολιτικοί, είτε αφεντικά, είτε οποιουδήποτε άλλου είδους «αριστοκρατία»: Είναι η γνώση του πώς να κάνεις τα κορόιδα να δουλεύουν για σένα και να νομίζουν, μάλιστα, ότι δεν γίνεται αλλιώς…
Πρόσφατα, ο όρος «κοινωνική μηχανική» άρχισε να χρησιμοποιείται ευρύτατα και από διάφορους βιομηχανικούς κατασκόπους, χάκερς, ακόμη και διαφημιστές ή ανθρώπους των M.M.E. Όταν όλοι αυτοί μιλούν για «κοινωνική μηχανική», δεν εννοούν την τέχνη της εξουσίας, αλλά τις διάφορες τεχνικές με τις οποίες μπορούν να εκμαιεύσουν σημαντικές πληροφορίες, χρήματα ή εξουσία, εκμεταλλευόμενοι την αφέλεια ή τη χαλαρότητα διαφόρων ανθρώπων. Αν και αυτή η «κοινωνική μηχανική» δεν συμπίπτει ακριβώς με την εξουσιαστική κοινωνική μηχανική, τα συμπεράσματα των «μηχανικών» και των δύο «επιστημών», δεν απέχουν πολύ. Και στις δύο περιπτώσεις το ζητούμενο είναι η κοροϊδία ανυποψίαστων ανθρώπων. Ο διάσημος χάκερ και βιομηχανικός κατάσκοπος Κέβιν Μίτνικ, γράφει στο βιβλίο του, Η Τέχνη της Απάτης (εκδόσεις Ωκεανίδα): «Οι κοινωνικοί μηχανικοί χρησιμοποιούν την επιρροή και την πειθώ τους για να εξαπατήσουν τα θύματά τους, είτε πείθοντάς τα ότι η ταυτότητά τους είναι άλλη από την πραγματική, είτε οδηγώντας τα σε ανεπίτρεπτες πράξεις…»

Παρακολουθώντας αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα φτάσετε στο συμπέρασμα ότι υπάρχει μια διεθνής ομάδα «κοινωνικών μηχανικών» που κυβερνά από τα παρασκήνια και επηρεάζει την ανθρωπότητα, χρησιμοποιώντας γνώσεις κοινωνικής μηχανικής. Ένα είδος «πεφωτισμένων» (Ιλλουμινάτων) με τα διδάγματά αυτής της σκοτεινής επιστήμης.
Δεν θα δώσω άδικο σε όσους φτάσουν σ’ αυτό το συμπέρασμα, γιατί στην εποχή μας συμβαίνουν πολλά ανεξήγητα γεγονότα, που ίσως δεν δικαιολογούνται με κανέναν άλλο τρόπο παρά με την αποδοχή μας παγκόσμιας συνωμοσίας χειριστών της κοινωνικής εξέλιξης. Γεγονότα, όπως τα τυφλά και άδικα τρομοκρατικά χτυπήματα με αθώους νεκρούς (π.χ. το πρόσφατο γεγονός στην Ισπανία με τους τουλάχιστον 200 νεκρούς), μοιάζουν να μην είναι τίποτε παραπάνω από «προβοκάτσια», δηλαδή «οργανωμένες υποκινήσεις ενεργειών για την πρόκληση αντιποίνων», «βούτυρο στο ψωμί» της επιβολής μιας παγκόσμιας αστυνομοκρατούμενης τάξης.
Η «προβοκάτσια» είναι ένα συνηθισμένο εργαλείο κοινωνικής μηχανικής. Μέχρι πρόσφατα νόμιζα ότι όλοι οι άνθρωποι γνωρίζουν πως λειτουργεί η προβοκάτσια, αλλά παρατηρώντας τις εξελίξεις συνειδητοποίησα ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων δεν γνωρίζουν καν τον όρο, ούτε υποψιάζονται ότι υπάρχουν τέτοια πολιτικά κόλπα. Αυτό έκανε τη δημοσίευση του παρόντος άρθρου μια επιτακτική ανάγκη…
Πρέπει, παρ’ όλα αυτά, για να ικανοποιήσω αυτούς που σκέφτονται παραδοσιακά, να υπενθυμίσω ότι η πίστη σε μια παγκόσμια ομάδα «κοινωνικών μηχανικών» που δρα από το παρασκήνιο, δεν είναι παρά μια ακόμη θεωρία συνωμοσίας. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, είναι μια πολύ σοβαρή θεωρία συνωμοσίας, η οποία προσφέρει μια διαφωτιστική ερμηνεία για τα παράξενα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας. Δεν είναι μια από εκείνες τις θεωρίες συνωμοσίας που ρίχνουν το φταίξιμο σε κάποια μειονότητα (στους Μασόνους ή στους Εβραίους, στη CIA ή στους Ναζί) αλλά ρίχνει το φταίξιμο όχι μόνο σε όλους τους «έξυπνους» που κυβερνούν αυτόν τον πλανήτη εκμεταλλευόμενοι στυγνά τους απλούς ανθρώπους, αλλά και σε όλους εμάς τους «χαζούς», που κάποιοι μας εκμεταλλεύονται αλλά δεν κάνουμε τίποτε για αυτό. Μια θεωρία συνωμοσίας που απαιτεί από εμάς να σκεφτόμαστε περισσότερο και να μην αποδεχόμαστε τυφλά ό,τι μας λένε, νομίζω ότι πρέπει να την πάρουμε πολύ στα σοβαρά…

ΠΛΑΤΩΝΑΣ: Ο ΠΡΩΤΟΣ SOCIAL ENGINEER ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ;
Πρώτος «κοινωνικός μηχανικός» της ιστορίας θα μπορούσε να θεωρηθεί ο Πλάτωνας, εξαιτίας της περίφημης Πολιτείας του, την οποία συνέγραψε περίπου πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Ο φιλόσοφος, ο οποίος αγωνιούσε χαρακτηριστικά για την κοινωνική αδικία που έβλεπε να εξελίσσεται γύρω του, μάλλον απηύδησε να βλέπει να κυβερνούν οι δυνατοί και οι άδικοι – και αποφάσισε να συνωμοτήσει εναντίον τους. Έτσι άρχισε να μελετά αυτό που συνέβαινε γύρω του με τη διεισδυτική «σωκρατική» σκέψη, και κατέληξε σε μια από τις πρώτες πολιτικές θεωρίες όλων των εποχών, αυτήν την οποία περιγράφει στην περίφημη Πολιτεία του. Προσπαθώντας να σχεδιάσει ένα κοινωνικό σύστημα στο οποίο διαφορετικοί άνθρωποι θα συνυπήρχαν και θα συμβίωναν αρμονικά, πρότεινε το διαχωρισμό των ανθρώπων σε διαφορετικές «ποιότητες», σε τρεις βασικές τάξεις: στους δημιουργούς (αυτούς που έκαναν τη βαριά και χειρωνακτική εργασία), στους φύλακες-επίκουρους (τους στρατιωτικούς, διοικητές και αξιωματούχους του κράτους) και τους βασιλείς ή φύλακες-παντελείς (την «αριστοκρατία του πνεύματος» που θα αναλάμβανε το σχεδιασμό και τη ρύθμιση του κράτους). Ο Πλάτωνας πρότεινε επίσης την «ελεγχόμενη παιδεία» (δηλαδή τη διαμόρφωση συγκεκριμένων αντιλήψεων στα παιδιά του κράτους, με σκοπό να γίνουν αποδοτικοί  πολίτες), την «ελεγχόμενη τέχνη» (συζητούσε μάλιστα την απαγόρευση των γραπτών του Ομήρου και του Ησίοδου, γιατί παρουσίαζαν τους Θεούς ως πολύ ταπεινούς) και την κατάργηση της μονογαμίας για τους «φύλακες» (βασικά, έδινε στα μέλη της ανώτερης τάξης το δικαίωμα να μην υπακούουν στις ηθικές αρχές…)
Αν με όλα αυτά έρχονται στο μυαλό σας Ναζί ή φανατικοί «κομουνιστές» δικτάτορες σαν τον Μάο Τσετούνγκ, δεν έχετε άδικο, γιατί η Πολιτεία ήταν ένα από τα αγαπημένα συγγράμματά τους. Μάλλον η μελέτη της ξεκαθαρίζει αρκετά πράγματα για κοινωνικά πειράματα σαν το ναζισμό και τον «υπαρκτό» κομουνισμό του 20ού αιώνα, αν και οι οπαδοί των συστημάτων αυτών, μάλλον θα αρνιόνταν κατηγορηματικά ότι οι ιδέες τους έχουν κάποια κοινά με τις ιδέες του Πλάτωνα. Παρόλα αυτά, είναι φανερό ότι πιστεύουν ότι μια ομάδα «φωτισμένων» (το «κόμμα», «η δικτατορία του προλεταριάτου», κτλ) πρέπει να αναλάβει με οποιοδήποτε τρόπο τη διακυβέρνηση και να οδηγήσει το πλήθος σε μια «ανώτερη κοινωνική κατάσταση», ιδέες που πρώτος ο Πλάτωνας κατέγραψε στο χαρτί.
Αλλά δεν είναι τα προηγούμενα ο κύριος λόγος που ονομάζω τον Πλάτωνα «κοινωνικό μηχανικό». Ο πραγματικός λόγος είναι ότι ο φιλόσοφος ήταν τελικά αρκετά σοφός για να παραδεχτεί ότι οι ιδέες του έπρεπε, για να λειτουργήσουν, να βασιστούν σε ένα ψέμα, σε μια απάτη, στο περίφημο «γενναίον ψεύδος»: Για να πειστεί ο λαός να ακολουθήσει τις ιδέες της Πολιτείας και για να υποταχτεί στη διαστρωμάτωση των τριών τάξεων, έπρεπε οι «εκλεκτοί» να συνεννοηθούν μεταξύ τους για να διαδώσουν μια «θρησκευτική πίστη» (την οποία οι απλοί άνθρωποι θα πίστευαν, όπως οτιδήποτε άλλο τους ταΐζουν οι διάφορες θρησκείες). Η πίστη αυτή, κατά τον Πλάτωνα, θα ήταν ότι οι άνθρωποι γεννιούνται από τη Γη, με πρόσμιξη μετάλλων στο σώμα τους (!) και πρέπει να τοποθετούνται στα κοινωνικά αξιώματα ανάλογα με το μέταλλο που έχουν μέσα τους: αυτοί που γεννιούνται «αναμεμιγμένοι με χρυσάφι» θα γίνονται βασιλείς, οι «με ασήμι» επίκουροι και οι «ευτελείς» που γεννήθηκαν με χαλκό και σίδερο να γίνουν οι υπηρέτες και εργάτες στην υπηρεσία των υπολοίπων. Φυσικά, οι «φωτισμένοι άρχοντες» θα έκριναν με τι μέταλλο είναι αναμεμιγμένος ο καθένας, όταν γεννιέται, προφανώς ανάλογα με τους γονείς του…
Ο Πλάτωνας στην Πολιτεία προτείνει, επίσης, πρώτος από όλους τους κοινωνικούς μηχανικούς, την «ελεγχόμενη οικονομική ανέχεια» των κατώτερων τάξεων, ακριβώς πάνω από το όριο της φτώχειας, με τη δικαιολογία ότι αν οι κατώτερες τάξεις είναι πολύ πλούσιες, δεν θα δουλεύουν πολύ! Δεν νομίζετε ότι η ιδέα αυτή μοιάζει να εφαρμόζεται από αυτούς που μας κυβερνούν; Ειδικά σήμερα, που με την υπερεξελιγμένη βιομηχανία η παραγωγή αγαθών μπορεί να υπερβεί τις ανάγκες όλων των ανθρώπων του πλανήτη; Νομίζω ότι είναι φανερό ότι αν γινόταν ένας ορθολογιστικός προγραμματισμός της παραγωγής, τα πάντα θα ήταν τόσο φτηνά, που θα ζούσαμε όλοι σαν βασιλιάδες. Γιατί όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο;

Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσω δύο πράγματα: Πρώτον, ο Πλάτωνας δεν είναι ο πραγματικός εμπνευστής αυτών των ιδεών, αλλά τα ανέλαβε είτε από την Αίγυπτο και τις αρχαιότερες αυτοκρατορίες, είτε, πιθανώς, από μαθητές της σχολής του Πυθαγόρα. Δεύτερον, ο Πλάτωνας δεν νομίζω ότι ήταν ένας επίδοξος εξουσιαστής, κάθε άλλο μάλιστα. Με τις ιδέες του δεν είχε σκοπό να υποτάξει κανέναν, ούτε να γίνει εκμεταλλευτής των συνανθρώπων του. Προσπαθούσε απλώς να σχεδιάσει ένα πολιτικό σύστημα που θα έδινε ισχύ στους ανθρώπους του πνεύματος και θα μετρίαζε τα έκτροπα που έβλεπε γύρω του. Δυστυχώς, ο Πλάτων, όπως και ο Χριστός, όπως και κάθε άλλος φιλόσοφος, έπεσε στην ίδια παγίδα: οι ιδέες του, αν και μάλλον είχαν αγαθές προθέσεις, έφτασαν τελικά σε τρίτους, που αδιαφόρησαν για το φιλοσοφικό περιεχόμενό τους, και τις χρησιμοποίησαν ως εργαλεία επιβολής εξουσίας…

ΙΝΔΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ: Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΧΙΛΙΟΥΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ
Υπάρχει ένας τόπος, όπου εφαρμόστηκε ένα σύστημα που θύμιζε τις ιδέες του Πλάτωνα. Το σύστημα των τάξεων λειτούργησε στην Ινδία, χωρίς ευγενή μέταλλα, αλλά με άλλο ευγενές ψεύδος. Σύμφωνα με τον Έλληνα ιστορικό Μεγασθένη και το βιβλίο του Τα Ινδικά, κάθε Ινδός ανήκε αναγκαστικά σε μία από εφτά «κάστες»: Είτε θα ήταν φιλόσοφος, είτε αγρότης, είτε στρατιώτης, είτε βοσκός, είτε τεχνίτης, είτε άρχοντας, είτε σύμβουλος. Αυτές οι κατηγορίες ανθρώπων καθορίζονταν με κληρονομικό τρόπο, δηλαδή –πολύ απλά– το κάθε άτομο ήταν καταδικασμένο να είναι ό,τι και οι γονείς του, αντίθετα με ό,τι θέλουν να μας πείσουν οι σημερινοί προασπιστές ενός «ανώτερου ινδικού πολιτισμού που λειτουργούσε με πνευματικά κριτήρια». Δυστυχώς, καμιά ελπίδα δεν υπήρχε για το λαμπρό πνεύμα που γεννιόταν αγρότης ή τον ικανό τεχνίτη που γεννιόταν βοσκός.
Το ευγενές ψεύδος των πονηρών ανώτερων καστών της Ινδίας (δηλαδή των αρχόντων και των συμβούλων) που χρησιμοποιούσαν για να εξισορροπούν την ολοφάνερη κοινωνική αδικία (που διατηρούσε κάποιες οικογένειες στις θέσεις εξουσίας και καταπίεζε τις υπόλοιπες), ήταν ο μύθος πως κάποιο άτομο ανώτερης κάστας θα μπορούσε να γεννηθεί σε κάποια οικογένεια κατώτερης κάστας – και πως υπήρχε κάποιο περίπλοκο «πνευματικό» σύστημα εντοπισμού των χαρισματικών ανθρώπων, το οποίο εντόπιζε «ως δια μαγείας» εκείνους που γεννιόνταν σε λάθος κάστα και τους τοποθετούσε στη σωστή τους θέση! Έτσι, εκμεταλλεύονταν την ελπίδα του κάθε ανθρώπου που περίμενε κάτι καλύτερο για τα παιδιά του, προς όφελός τους. Του υπόσχονταν ότι το μέλλον του είναι λαμπρό, αλλά όχι για τον ίδιο, μονάχα για τα παιδιά του.
Φυσικά, σχεδόν ποτέ ένας «φιλόσοφος» δεν γεννιόταν σε μια οικογένεια «αγροτών». Γιατί άραγε; Γιατί, πολύ απλά, για να θεωρηθεί κάποιος πραγματικός φιλόσοφος, έπρεπε, όπως και σήμερα, να έχει ευγλωττία και κριτική σκέψη, ιστορική και επιστημονική γνώση, εξευγενισμένο τρόπο συμπεριφοράς. Κανείς αμόρφωτος γεωργός που μεγάλωσε στα χωράφια και στη δεισιδαιμονία δεν θα μπορούσε ποτέ να κατέχει τέτοιες ικανότητες.
Θα περίμενε κανείς πως ο λαός κάποια στιγμή θα αντιλαμβανόταν την απάτη και θα ξεσηκωνόταν ενάντια στους εκμεταλλευτές της ευπιστίας του, όπως έχει γίνει πολλές φορές στην Ιστορία. Όμως οι πονηρές ανώτερες κάστες της Ινδίας γνώριζαν ότι έπρεπε να περιμένουν κάτι τέτοιο, έτσι εφηύραν μια μέθοδο για να αποδυναμώνουν τις εντάσεις. Πώς; Επιβεβαιώνοντας απλώς το μύθο που είχαν ήδη στήσει. Αρκετές φορές διάλεγαν τυχαία έναν παιδί από τις χαμηλότερες τάξεις και το τοποθετούσαν σε κάποια θέση εξουσίας – αφού όμως το περνούσαν πρώτα από μια σειρά πνευματικών βασανιστηρίων («εκπαίδευσης»), που το διαμόρφωναν έτσι ώστε αυτό να υπακούει πάντα στα συμφέροντά και τις προσταγές των «δασκάλων» του, οι οποίοι βέβαια ανήκαν πάντα σε συγκεκριμένες και αμετακίνητες από την εξουσία οικογένειες. Έτσι, έφτιαχναν έναν «ισότιμό» τους που ουσιαστικά ήταν πιόνι τους, πολλές φορές μάλιστα τον έστρεφαν ενάντια στους ανθρώπους της τάξης από την οποία προερχόταν οι γονείς του…
Ο φτωχός και βασανισμένος «υπάνθρωπος» των κατώτερων τάξεων, δεν μπορούσε (και δεν μπορεί, ακόμη και σήμερα) να τα καταλάβει όλα αυτά. Αυτός ονειρευόταν ότι κάποια μέρα το παιδί του θα αναγνωριζόταν κι αυτό ως μέλος μιας ανώτερης κάστας, άσχετα αν αυτό θα συνέβαινε στο παιδί ενός μονάχα «τυχερού» ανάμεσα σε χιλιάδες άτυχους. Όλοι μας, εξάλλου, δεν πιστεύουμε βαθιά μέσα μας ότι εμείς είμαστε οι «εκλεκτοί», απλώς για διάφορους λόγους καθυστερεί η εκλογή μας;
Να λοιπόν μια γνώση «κοινωνικής μηχανικής»: κανένας δούλος δεν επαναστατεί ενάντια στο θεσμό των «αφεντικών», αν του υποσχεθείς πως κάποια μέρα αυτός ή τα παιδιά του θα γίνουν κι αυτοί αφεντικά, και στήσεις μια σκηνοθεσία όπου θα φαίνεται ότι τηρείς τις υποσχέσεις σου…
Με αυτόν τον τρόπο, οι διάφορες επαναστατικές τάσεις στην ινδική κοινωνία αποφορτίζονταν και «ξεφούσκωναν». Η διαστρωμάτωση των καστών διατηρήθηκε τελικά πάνω από μια χιλιετία, μέχρι που οι Άγγλοι έφτασαν εκεί και αποφάσισαν να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους.

Αν νομίζετε πως αυτά τα πράγματα συνέβαιναν μόνο στην αρχαία Ινδία, θα σας ζητήσω να αναλογιστείτε κατά πόσο μια παρόμοια «κοινωνική μηχανική» κρύβεται π.χ. πίσω από την παραδοσιακή εκλογή του Δαλάι Λάμα ανάμεσα από τον απλό λαό. Αλλά, θέλω να αναλογιστείτε επίσης τους σημερινούς –και φαινομενικά αθώους– «θεσμούς» των λαχείων, του Lotto, του Προπό, του Proto, κτλ, που υπόσχονται να σας κάνουν, από τη μια μέρα στην άλλη, μέλος της σημερινής «ανώτερης κάστας»…
Εδώ αξίζει να αναφέρουμε και κάτι ακόμη που σχετίζεται με την έννοια της «μηχανικής». Μια κεντρική έννοιά της είναι η «βελτιστοποίηση» (optimization). Ο κύριος στόχος της βελτιστοποίησης μιας μηχανής είναι να καταναλώνει όσο το δυνατόν λιγότερες πρώτες ύλες και να «αποδίδει» όσο το δυνατόν περισσότερο. Έχοντας στο μυαλό σας αυτή την έννοια, παρατηρήστε ξανά το θεσμό των λαχείων, σε αντιπαράθεση με το θεσμό των ινδικών καστών: με τα λαχεία όχι μόνο διατηρείται στις μάζες ο μύθος ότι μπορούν κάποια μέρα να γίνουν μέλη της ανώτερης «κάστας» των πλουσίων, αλλά ταυτόχρονα οι μάζες πρέπει να πληρώνουν αυτή την ελπίδα, να αγοράζουν το δικαίωμα σε αυτήν, αγοράζοντας λαχεία. Έτσι, οι ανώτερες τάξεις όχι μόνο διασφαλίζουν τη δεδομένη κοινωνική κατάσταση, αλλά κερδίζουν και άφθονα χρήματα.
Ο ινδός αγρότης είχε τουλάχιστον δωρεάν δικαίωμα στο όνειρο. Η σημερινή «κοινωνική μηχανή» είναι, όμως, πιο εξελιγμένη και «αποδοτική» από την ινδική…

Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ Η SOCIAL ENGINEER
Δείγματα κοινωνικής μηχανικής μπορείτε να βρείτε ακόμη και στις ελληνικές ταινίες του 1960-70. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, εκείνη την ταινία με την «εθνική σταρ» Αλίκη Βουγιουκλάκη, που ονομαζόταν Η Κόρη μου η Σοσιαλίστρια. Σε εκείνο το ανεπανάληπτο κατασκεύασμα, ο πτωχός πλην τίμιος νέος εργάτης ερωτεύεται την πλούσια κόρη του αφεντικού του εργοστασίου στο οποίο δουλεύει. Ενώ μέχρι τότε απεργεί και είναι γενικά «παράγοντας αποσταθεροποίησης», στο τέλος παντρεύεται την πλούσια νύφη και γίνεται κι αυτός αφεντικό. Το αποτέλεσμα; Όλοι οι εργάτες χορεύουν χαρούμενοι (!), αφού κάποιος δικός τους ανήκει πλέον κι αυτός στην «ανώτερη τάξη». Ποιος ξέρει, ίσως να έρθει και η σειρά τους μια μέρα. Φυσικά, το νέο αφεντικό κάνει ό,τι και το παλιό, αλλά τώρα, αφού πλέον κανείς δεν απεργεί, όλοι οι υπόλοιποι δουλεύουν αδιαμαρτύρητα…
Στην ίδια ταινία γίνεται φανερό ένα άλλο μυστικό κοινωνικής μηχανικής: η κόρη του αφεντικού παρουσιάζεται η ίδια ως «σοσιαλίστρια-επαναστάτρια που εργάζεται για το καλό της εργατιάς». Φυσικά, γίνεται αρχηγός των εργατών (είναι πολύ εύκολο για αυτήν, αφού έχει και τα μέσα, το χρήμα, τον ελεύθερο χρόνο, αλλά και την έμμεση προώθηση εξαιτίας του ονόματός της – ξέρετε πώς επιλέγονται και προωθούνται οι αρχηγοί των μεγαλύτερων εργατικών σωματείων;) Φυσικά, στο τέλος, η επανάστασή της ολοκληρώνεται, όλοι χαίρονται που το παλιό αφεντικό νικήθηκε, αλλά… δεν αλλάζει τίποτε, γιατί στη θέση του μπαίνει η κόρη του, η μέχρι χτες φίλη των εργατών! Αλλά όλοι είναι χαρούμενοι, γιατί η επανάστασή τους πέτυχε! Οπότε μπορούν την άλλη μέρα να πάνε στη δουλειά τους, για να δουλέψουν σκληρότερα, ίσως με λιγότερη αμοιβή… (μήπως όλα αυτά σας θυμίζουν το εκλογικό σκηνικό στην Ελλάδα;)
Αν μελετήσετε την Ιστορία αναζητώντας όμοια παραδείγματα, θα εντυπωσιαστείτε από τον τεράστιο αριθμό τους. Μοιάζει σαν όλες οι επαναστάσεις να έχουν πάντα το ίδιο αποτέλεσμα: η παλιά αριστοκρατία πέφτει απλώς και μόνο για να τη διαδεχτεί η νέα, ενώ κάποιοι στο παρασκήνιο διατηρούν ανέπαφη τη δύναμή τους. Πάρτε, για παράδειγμα, την πτώση του κομουνισμού στη Ρωσία. Οι πρώην διευθυντές της KGB και τα μέλη του κόμματος έγιναν στην καλύτερη περίπτωση αρχηγοί οικονομικών ιδρυμάτων και τραπεζών και στη χειρότερη αρχηγοί παντοδύναμων συμμοριών. Αναρωτιέμαι: Αλλάζει ποτέ τίποτε;

ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ: ΔΙΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕ
Πολλά χρόνια πριν από την εγκαθίδρυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, περίπου στα τέλη του 5ου π.Χ. αιώνα (πριν από 2.500 χρόνια!), οι αξιωματούχοι της κινεζικής αυτοκρατορίας είχαν στα χέρια τους το βιβλίο που ονομάζεται Η Τέχνη του Πολέμου. Το είχε γράψει ο φιλόσοφος-στρατηγός Σαν Τζου (Sun-tzu, δηλαδή «Δάσκαλος Σαν»), μαθητής του φιλειρηνιστή φιλόσοφου (αλλά και πονηρού και ενεργού πολιτικού) Κομφούκιου (K’ung-fu-tzu, δηλαδή το σωστό όνομά του είναι «Δάσκαλος Κουνγκ Φου»…) Ο Σαν Τζου περιγράφει μέσα στο βιβλίο αυτό –περίπου 200 χρόνια πριν από την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ανατολή– κάποιες απίστευτες τεχνικές εξουσίας, στρατηγικής και χειρισμού του «έμψυχου υλικού». Σε κάποιο σημείο γράφει: «Ο έλεγχος ενός μεγάλου αριθμού ατόμων ακολουθεί την ίδια αρχή που ισχύει και για λίγους ανθρώπους: είναι απλώς θέμα του πώς θα τους διαιρέσεις…» (300 τουλάχιστον χρόνια πριν από το παρόμοιο ρωμαϊκό γνωμικό κοινωνικής μηχανικής «διαίρει και βασίλευε»…)
Ο Κομφούκιος μπορεί να πέρασε στην Ιστορία σαν ένας ανθρωπιστής εραστής της ειρήνης και εμπνευστής μιας σχεδόν χριστιανικής ηθικής, αλλά δεν ήταν καθόλου άσχετος με τα θέματα του πολέμου και της εξουσίας. Για παράδειγμα, ο μαθητής του, στρατηγός Γιαν Γιου, ρωτήθηκε κάποτε από κάποιον: «Άρχοντα, αποκτήσατε τη στρατιωτική σας γνώση από μελέτη ή σας είναι έμφυτη;» Ο Γιαν Γιου απάντησε με σαφήνεια: «Την απέκτησα από μελέτη.» «Μα, πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό», ρώτησε ο ίδιος απορημένος άνδρας, «αφού είσαστε κι εσείς ένας από τους μαθητές του ειρηνικού Κομφούκιου;» «Αυτό είναι αλήθεια», απάντησε ο Γιαν Γιου, «με δίδαξε όντως ο Κομφούκιος, αλλά ο μεγάλος Σοφός γνώριζε σε βάθος τις τέχνες της πολιτικής και της στρατιωτικής εξουσίας…»
Οι μαθητές του Σαν Τζου επιδείκνυαν όλοι τους μια αξεπέραστη άνεση στο χειρισμό των «κατωτέρων» τους. Ένας άλλος μαθητής του Σαν Τζου, ο στρατηγός Χαν Χσιν, ρωτήθηκε κάποτε από τον πρώτο Αυτοκράτορα Χαν: «Πόσο μεγάλο στρατό νομίζεις ότι θα μπορούσα να διοικήσω;» Ο στρατηγός απάντησε: «Όχι πάνω από 100 χιλιάδες άνδρες, Μεγαλειότατε». Και ο Αυτοκράτορας ρώτησε: «Και εσύ πόσους θα μπορούσες να ελέγξεις;» Ο Χαν Χσιν απάντησε: «Ω, άρχοντά μου, όσο περισσότεροι είναι τόσο πιο εύκολο για μένα…»

ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ: MASTER SOCIAL ENGINEER Ή ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ;
Δυο χιλιάδες χρόνια μετά τον Σαν Τζου, ο βασανισμένος και παρεξηγημένος πατριώτης της Φλωρεντίας, συγγραφέας Νικολό Μακιαβέλι, παρατήρησε (μέσα από τις προσωπικές του περιπέτειες ως γραμματέας στην αυλή του Καίσαρα Βοργία) τις απίστευτες μηχανορραφίες και τις πολύπλοκες τεχνικές προδοσίας και χειρισμού των ανθρώπων που χρησιμοποιούσε η αριστοκρατία και οι επίδοξοι μονάρχες. Προσπαθώντας να καταγράψει όλα αυτά στο χαρτί, διατηρώντας ταυτόχρονα και την ατμόσφαιρα μέσα από την οποία τα κατάλαβε, έγραψε μια σειρά από κυνικά κείμενα «κοινωνικής μηχανικής» όπου παρουσίαζε για πρώτη φορά ανοιχτά στον Ευρωπαϊκό κόσμο τον τρόπο με τον οποίο οι «άρχουσες τάξεις» χειρίζονταν τους ανθρώπους γύρω τους.
Ο Μακιαβέλι κατέληγε με όλα αυτά σε ένα πολύ πραγματικό συμπέρασμα, το οποίο είναι ίσως το σημαντικότερο αξίωμα της κοινωνικής μηχανικής: «Ο κόσμος αυτός κατοικείται από ανθρώπινα πλάσματα που έχουν πάντα τα ίδια πάθη…»
Δυστυχώς, ο Μακιαβέλι έκανε το λάθος να αποκαλύψει την πραγματικότητα που παρατήρησε, σε μια εποχή που δεν ήταν καθόλου έτοιμη να δεχτεί και να καταλάβει την αλήθεια. Θεωρήθηκε ο ίδιος υπεύθυνος και εμπνευστής όλων αυτών που έγραψε (ενώ τα περισσότερα κείμενά του δείχνουν απλώς τι θα έπρεπε να περιμένουν εκείνοι που θα ασχολούνταν με το πολιτικό παιχνίδι). Οι λόγιοι της εποχής του Μακιαβέλι, οι περισσότεροι ενεργοί παίκτες του ίδιου βρώμικου παιχνιδιού που εκείνος απλώς καταδείκνυε, δημιούργησαν τον όρο «Μακιαβελισμός» και τον κατηγόρησαν πως δημιουργούσε και πρότεινε απάνθρωπες μεθόδους εξουσίας. Ο ίδιος, πριν πεθάνει απογοητευμένος και φτωχός, είπε: «Απόδειξη της τιμιότητάς μου είναι η φτώχεια μου»…

ΡΩΜΑΙΟ-ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ: ΑΡΤΟΣ, ΘΕΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ
Ένα παράδειγμα κοινωνικής μηχανικής στο παρελθόν ήταν η επιλογή από τον Μέγα Κωνσταντίνο του Χριστιανισμού σαν επίσημη θρησκεία του Ρωμαϊκού Κράτους και η ταυτόχρονη απόρριψη του Μιθραϊδισμού. Όλα αυτά έγιναν, όπως επιμένουν πολλοί ιστορικοί, γιατί ο Χριστιανισμός είχε «λαϊκή προσέγγιση», ήταν πιο κατανοητός και προήγε τις ειρηνικές εκδηλώσεις, σε αντίθεση με τον Μιθραϊδισμό, που ήταν μια περίπλοκη και μυητική θρησκεία για λίγους. Καθώς ο Χριστιανισμός απευθυνόταν σε όλες τις εθνότητες (και άρα ήταν και μια θρησκεία βολική για το εμπόριο) ήταν ένα τέλειο εργαλείο σταθεροποίησης της ρωμαϊκής «παγκοσμιοποίησης», της pax romana.
Το σημαντικότερο όμως χαρακτηριστικό του Χριστιανισμού ήταν πως δεν απαιτούσε κανένα είδος μόρφωσης και εκπαίδευσης από τους πιστούς του, σε αντίθεση με τις μυητικές θρησκείες που βρίσκονταν σε έξαρση εκείνη την εποχή – και με αυτόν τον τρόπο μπορούσε να δώσει και φιλοσοφικό στήριγμα στην ύπαρξη ολοένα και περισσότερων «πληβείων» και σκλάβων στη Ρώμη, οι οποίοι θα ζούσαν σαν τα «πετεινά του ουρανού» (όπως διδάσκει ο Χριστός)… σε ένα καλοσχεδιασμένο κοτέτσι.
Έτσι, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αγκάλιασε το Χριστιανισμό, αφού πρώτα «σιδέρωσε» και εξαφάνισε όλες τις επαναστατικές απόψεις των πρωτοχριστιανών, που αναγκάστηκαν να κρυφτούν στα γνωστικά δόγματα και επανεμφανίστηκαν αργότερα στον Αρειανισμό. Με την ίδια ακριβώς τακτική, οι Τούρκοι σουλτάνοι σχεδίασαν μια περίπλοκη αντιμετώπιση των θρησκειών των κατακτημένων λαών της αυτοκρατορίας τους, αφήνοντας κάθε λαό να πιστεύει μεν σε όποιον θεό θέλει, φτάνει οι αρχιερείς της κάθε θρησκείας να είναι αξιωματούχοι της τουρκικής κυβέρνησης. Οπότε, κάθε πιστός θεωρούσε ότι ο σουλτάνος προάσπιζε την πίστη του, ενώ ταυτόχρονα λάμβανε οδηγίες από τον «πνευματικό του πατέρα», τον «πατριάρχη» του, να υπακούει και να υποτάσσεται…
Οι σουλτάνοι, αργότερα, χρησιμοποίησαν και πιο ακραίες μεθόδους κοινωνικής μηχανικής. Αρχικά, προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια «πολυεθνική» εξουσία, βάζοντας σε θέσεις-κλειδιά ανθρώπους που προέρχονταν από τις υποταγμένες εθνότητες (π.χ. εμπιστεύονταν τους Αιγυπτίους σε στρατιωτικές θέσεις και τους Έλληνες ως υπουργούς και διευθυντές οικονομικών). Στα ίδια πλαίσια είχαν από παλιότερα δημιουργήσει τους «κοτζαμπάσηδες», μέλη των υποταγμένων λαών που δρούσαν ως τοποτηρητές και μεσάζοντες των Τούρκων. Αυτοί φαίνονταν ότι υποστήριζαν τους συμπατριώτες τους, αλλά είχαν κάθε συμφέρον να τάσσονται κρυφά υπέρ των Τούρκων, αφού μονάχα εκείνοι διαφύλατταν την εξουσία τους. (Οι κοτζαμπάσηδες προκάλεσαν πολλά και τραγικά προβλήματα στην επανάσταση του 1821…)
Όταν όμως αποκαλύφθηκαν (μάλλον από προδοσία των Δυτικών) διάφορες μηχανορραφίες Ελλήνων υπουργών ενάντια στους σουλτάνους, αυτοί αποφάσισαν ότι δεν μπορούσαν να εμπιστεύονται ξένους σε θέσεις εξουσίας. Γνώριζαν όμως ότι η απομάκρυνση των υποταγμένων από την «πίτα της εξουσίας», θα δημιουργούσε εντάσεις που δεν μπορούσαν να πολεμήσουν. Έτσι, σκαρφίστηκαν το πλέον φρικαλέο μέτρο κοινωνικής μηχανικής: το «παιδομάζωμα». Με αυτό ήλπιζαν ότι θα αποδυνάμωναν τους υποταγμένους και θα δημιουργούσαν μια ενιαία εθνική «τουρκική» συνείδηση, αφού θα διαμόρφωναν πλέον οι ίδιοι το χαρακτήρα των παιδιών που γεννιόνταν, όπως και έγινε. Οι «Γενίτσαροι», τα παιδιά των υποταγμένων που μεγάλωναν με την τουρκική παιδεία, γίνονταν οι πλέον φανατικοί, ακόμη και εναντίων των εθνοτήτων από τις οποίες προέρχονταν.
Την ίδια περίπου εποχή, όλα τα κράτη της Ευρώπης, μάλλον εμπνευσμένα από το «επιμορφωτικό» σχέδιο των Τούρκων, δημιούργησαν τη λεγόμενη «εθνική παιδεία», με την οποία έσβησαν τις παλαιότερες ταυτότητες των χιλιάδων φυλετικών ομάδων της Ευρώπης και δημιούργησαν τα μεγάλα «έθνη» που ξέρουμε σήμερα. Έτσι κανείς δεν είναι πλέον Βλάχος, Βάνδαλος, Οστρογότθος, Βουργουνδός, Βάσκος, κτλ. Ο Ρουμάνος Βλάχος άρχισε να σφάζεται με τον Βούλγαρο Βλάχο και εκείνος με τον Έλληνα Βλάχο. Πόσοι από εμάς σήμερα θυμούνται τι σημαίνει «Βλάχος»;

ΟΙ Ε.Σ.Σ.Δ. ΚΑΙ Η.Π.Α. ΩΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ
Παρατηρώντας την πιο πρόσφατη Ιστορία, πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι οι δύο υπερδυνάμεις του 20ού αιώνα, οι Η.Π.Α. και οι Ε.Σ.Σ.Δ, ήταν απλώς οι δυο διαφορετικές πλευρές του ίδιου νομίσματος και στην πραγματικότητα συνιστούσαν ένα τεράστιο πείραμα κοινωνικής μηχανικής, που είχε σκοπό να μελετηθούν κάποιες καταστάσεις σε «αποστειρωμένο περιβάλλον». Από τα ονόματά τους και μόνο, που ήταν σχεδόν παρόμοια (U.S.A. και U.S.S.R.), αλλά κάποιος μπορεί να πει ότι κάτι τέτοιο είναι φανερό και από τα σύμβολά τους, τα οποία ήταν και στους δύο πεντάκτινα αστέρια και μασονικά σύμβολα (το σφυρί και το δρεπάνι στη θέση του διαβήτη και του γνώμονα και το μάτι στην πυραμίδα συν τη μασονική χειραψία στα δολάρια…) Αν και αυτές οι παρατηρήσεις ανήκουν στη «συνωμοσιολογική» και για πολλούς «παρανοϊκή» θεώρηση της Ιστορίας, δεν νομίζω ότι πρέπει να τις αψηφήσουμε …
Οι Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν ένα κοινωνικό περιβάλλον που ήθελε να αποστειρώσει οποιαδήποτε ατομική επιδίωξη. Όλα γίνονταν για το καλό του «συνόλου», για το καλό της «επανάστασης», και το σύστημα προσπαθούσε να μειώσει κάθε δυνατότητα προσωπικού κέρδους. Καθώς δεν υπήρχε η δυνατότητα χερσαίου αποκλεισμού των Ε.Σ.Σ.Δ. από την Ευρώπη για να δημιουργηθούν οι κατάλληλες «συνθήκες δοκιμαστικού σωλήνα», στήθηκε για το γιγαντιαίο αυτό πείραμα κοινωνικής μηχανικής το περίφημο «σιδηρούν παραπέτασμα» (στην Αμερική δεν συνέβη κάτι ανάλογο, αλλά ήταν ούτως ή άλλως αποκλεισμένη ανάμεσα σε δύο ωκεανούς).
Καθώς λοιπόν το κέρδος αποκλειόταν σαν επιδίωξη, προωθήθηκε η ιδέα μιας «επιστημονικής ηθικής» που είχε σαν απώτατους στόχους το διεθνισμό (μια άλλη λέξη για την παγκοσμιοποίηση) και την κοινωνική ισότητα (στην οποία, φυσικά, κάποιοι ήταν πιο «ίσοι» από τους υπόλοιπους).
Στις Ε.Σ.Σ.Δ., καθώς το «επιστημονικό» προσωπείο του συστήματος μπορούσε να αποδεχτεί πιο εύκολα τέτοιες ιδέες, τα πειράματα κοινωνικής μηχανικής ήταν πιο φανερά από οπουδήποτε αλλού. Ολόκληροι πληθυσμοί μετακινούνταν και αναμιγνύονταν για να παρατηρηθούν τα αποτελέσματα στον τρόπο σκέψης τους και οι αλληλεπιδράσεις των πληθυσμών. Οι θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις «μαγειρεύονταν» από ειδικά υπουργεία που, αν τις ενέκριναν, τις τοποθετούσαν σφραγίδα «εγκυρότητας». Τα ίδια υπουργεία, αν ήθελαν να αποδυναμώσουν κάποιες άλλες ιδέες, κινούσαν έναν ολόκληρο κρατικό μηχανισμό διανοούμενων με σκοπό να δείξουν πόσο λάθος και πόσο «αντιδραστικές στην εξέλιξη της ανθρωπότητας» ήταν. Μέχρι και η ανθρώπινη σεξουαλικότητα έγινε αντικείμενο πειραματισμού: Τα πρώτα χρόνια των Ε.Σ.Σ.Δ. απελευθερώθηκαν τα ήθη (πιθανότατα για να γίνει το σεξ μια φτηνή, ελεύθερη και εμψυχωτική διασκέδαση για τους εργάτες των σοβιετικών βιομηχανιών). Εξαιτίας όμως της άμβλωσης και της διάλυσης των οικογενειών, η τεκνοποιία έπεσε το 1934 στο 15,8% (ενώ επί Τσάρου, το 1914, ήταν 31%). Όταν οι κομισάριοι κατάλαβαν ότι με το ελεύθερο σεξ δεν δημιουργούνταν πολλά νέα εργατικά χέρια για τις βιομηχανίες τους, αποφάσισαν ότι η σεξουαλική ηθική είναι τελικά καλή (αφού οι σεμνότυφες οικογένειες παράγουν πιο πολλά παιδιά από ό,τι οι ελεύθεροι εραστές) και ο Στάλιν δημοσίευσε το 1936 έναν «οικογενειακό κώδικα» που, όπως γράφει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Καμπουράκης στο βιβλίο του Μια Σταγόνα Ιστορία, «θα έκανε τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο να τον χειροκροτήσει με ενθουσιασμό», αφού πρότεινε μια σεξουαλική αυστηρότητα μεγαλύτερη και από τη χριστιανική.
Το αποτέλεσμα του πειράματος κοινωνικής μηχανικής στις Ε.Σ.Σ.Δ. είναι γνωστό: Ένα τέτοιο κοινωνικό σύστημα, στη σημερινή φάση της εξέλιξης του ανθρώπου, μάλλον δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις χαοτικές εξελίξεις και τις απαιτήσεις του παγκόσμιου σκηνικού. Είναι συνεχώς κάτω από κίνδυνο κατάρρευσης – αλλά η κατάρρευση ενός κοινωνικού συστήματος είναι ο φόβος και ο τρόμος εκείνων που κατέχουν το μεγαλύτερο κομμάτι της «πίτας», γιατί, όπως φάνηκε και στη Γαλλική Επανάσταση, κάθε κατάρρευση απαιτεί μια αναδιοργάνωση, δηλαδή μια καινούργια μοιρασιά της πίτας, κάτι που δεν συμφέρει τους εξουσιαστές. Μόλις η ανισορροπία των Ε.Σ.Σ.Δ. έγινε κατανοητή, το κομουνιστικό πείραμα εγκαταλείφτηκε από τη μια μέρα στην άλλη, χωρίς μάλιστα να σκηνοθετηθεί κάποιο είδος «κατάρρευσής» του. Παραδόξως, οι πάμπολλες  αναταραχές που μεσολάβησαν κρατήθηκαν συστηματικά κρυφές από το Δυτικό Κόσμο. Όσο για τους κομισάριους, τους πρώην «υπερασπιστές της κοινωνικής ισότητας», κτλ., αυτοί έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο: οι περισσότεροι μεταβλήθηκαν αυτόματα σε αρχηγούς μαφιόζικων οργανώσεων…

Από την άλλη πλευρά, οι Η.Π.Α. ήταν –και είναι ακόμη– ένα περιβάλλον αποστειρωμένο από τη φιλοσοφική διάθεση των Ευρωπαίων (οι οποίοι μπορούμε να πούμε ότι έφτασαν στο σημείο να αναγνωρίσουν, όπως και οι αρχαίοι Έλληνες, τη «ματαιότητα» των πάντων και έχασαν έτσι κάθε διάθεσή τους να κατακτήσουν τον κόσμο). Στις Η.Π.Α. προωθήθηκε ένα «αμοραλιστικό» μοντέλο κοινωνίας, στο οποίο μοναδική επιδίωξη είναι το κέρδος. Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι στις Η.Π.Α., ακόμη και τα θρησκευτικά ή φιλανθρωπικά ιδρύματα αντιμετωπίζονται από το αμερικάνικο σύστημα σαν «επιχειρήσεις». Οπότε, για να επιβιώσει οποιοδήποτε τέτοιο ίδρυμα ή οργανισμός, πρέπει να αναπτύξει οικονομική δράση, οπότε στα μάτια των ανθρώπων είναι αυτόματα «ύποπτο» και χάνει σημαντικό μέρος της πιθανής απήχησής του στο κοινό.
Με την πλήρη «χρηματοποίηση» των πάντων, ο Αμερικανός πολίτης αναπτύσσει έναν τρόπο σκέψης που κινείται συνεχώς γύρω από την έννοια του «κέρδους» και εκ των πραγμάτων χάνει τη διάθεση για οποιαδήποτε «ενατένιση» άλλου είδους. Ακόμη και σήμερα, που οι Αμερικανοί έχουν αρχίσει να ανησυχούν για την έλλειψη κουλτούρας και φιλοσοφικής στάσης που τους χαρακτηρίζει, ο φιλοσοφικός προβληματισμός δεν προωθείται από κανένα μέσο στη χώρα τους, σε αντίθεση με την Ευρώπη όπου θεωρείται απαραίτητο προσόν και «σήμα κατατεθέν» οποιουδήποτε μορφωμένου ατόμου.
Παρ’ όλα αυτά, το αποτέλεσμα του πειράματος κοινωνικής μηχανικής στις Η.Π.Α. είναι γνωστό: Επιβίωσε, άνθισε, άρα συνεχίζεται, και μάλιστα επιβάλλεται με έμμεσους ή άμεσους τρόπους σε ολόκληρο τον πλανήτη, άρα και σε εμάς…

H.G. WELLS: Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ Η «ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ» ΤΟΥ

Θα έρθει κάποτε ο καιρός που οι άνθρωποι θα διαβάζουν την Ιστορία ή κάποια παλιά εφημερίδα και θα ρωτούν γεμάτοι δυσπιστία: «Υπήρξε κάποτε ένας τέτοιος κόσμος;»
H. G. Wells

Ο μεγάλος συγγραφέας Χ.Τ. Γουέλς (H.G. Wells), ο πατέρας της επιστημονικής φαντασίας, βλέποντας τη δημιουργία των ατομικών και πυρηνικών όπλων, ήταν σίγουρος ότι αν η ανθρωπότητα δεν ωριμάσει και δεν υιοθετήσει ένα παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης, ο ατομικός πόλεμος και η πλήρης καταστροφή του πλανήτη μας είναι αναπόφευκτη. Ο Γουέλς ανησυχούσε τόσο πολύ, που κάποια στιγμή άρχισε να δημοσιεύει πύρινα κείμενα με προειδοποιήσεις ότι αν η ανθρωπότητα δεν «εκπαιδευτεί» κατάλληλα από μια συνωμοτική ελίτ διανοούμενων, θα αυτοκαταστραφεί.
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γουέλς δήλωσε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να δημιουργηθεί μια «νέα παγκόσμια τάξη» (έτσι ακριβώς την ονόμαζε), μια παγκόσμια κυβέρνηση, για να ξεχαστούν τα παλιά μίση και για να γίνει η επιστημονική γνώση κτήμα όλων των ανθρώπων. Κάλεσε, λοιπόν, τους μεγάλους πολιτικούς της εποχής του (ανάμεσά τους τον Στάλιν, τον Τσόρτσιλ και τον Σέσιλ Ρόουντς) να δράσουν προς αυτή την κατεύθυνση. Συγκεκριμένα, έφτασε στο σημείο να ζητήσει από τους Ρώσους κομουνιστές να εγκαταλείψουν την ιδέα του κομουνισμού, με σκοπό να συνενωθούν με τις Η.Π.Α. και τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο και να κατασκευάσουν έτσι μια παγκόσμια κυβέρνηση, η οποία θα ελέγχεται όχι από δημοκρατία, αλλά από μια εμπνευσμένη, διαφωτισμένη (illuminated) ελίτ.
Ο Γουέλς ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, συνάντησε όλους σχεδόν τους μεγάλους πολιτικούς αρχηγούς και προσπάθησε να τους εξηγήσει τις σκέψεις του. Έφτασε στο σημείο να γίνει σύμβουλος του Στάλιν και του Τσόρτσιλ (!), υποδεικνύοντάς τους τι έπρεπε να κάνουν για να κατασκευάσουν την καινούργια κοινωνία που οραματιζόταν. Αλλά, τελικά, δεν εισακούστηκε από τους πολιτικούς (τουλάχιστον δεν φάνηκε να εισακούγεται) και αυτοί συνέχισαν τα μικροπολιτικά τους σχέδια. Έτσι, ο Γουέλς εγκατέλειψε τις αισιόδοξες σκέψεις του. Δήλωσε ότι ήταν πια σίγουρος πως ο παγκόσμιος ατομικός πόλεμος που θα καταστρέψει την ανθρωπότητα είναι αναπόφευκτος – και πέθανε απογοητευμένος το 1946.
Μετά θάνατον, ο Γουέλς αποδείχτηκε ότι ήταν ένας κοινωνικός μηχανικός πρώτου επιπέδου. Η μια μετά την άλλη, οι ιδέες του άρχισαν να υιοθετούνται από την κυρίαρχη εξουσιαστική ελίτ. Οι πολιτικοί αποφάσισαν να συνενώσουν τον πλανήτη κάτω από μια παγκόσμια κυβέρνηση, όπως εκείνος έλεγε, ενώ ακόμη και η Σοβιετική Ένωση εγκατέλειψε τον κομουνισμό και «τα βρήκε» με τις Η.Π.Α., σαν να άκουσε τις προτροπές του…
Ο Γουέλς, στο βιβλίο του Η Ανοιχτή Συνωμοσία, έγραφε: «Ικανοποιεί τη ματαιοδοξία του κομουνιστικού κόμματος να φαντάζεται τον εαυτό του να ενορχηστρώνει μια προπαγάνδα για την παγκόσμια επανάσταση. Η μοίρα του μάλλον θα είναι να εξελιχτεί με τέτοιον τρόπο που τα πιο νοήμονα μέλη του θα γίνουν εύκολα αφομοιώσιμα στην Ανοιχτή Συνωμοσία για μια παγκόσμια επανάσταση». Παραδόξως, αυτό ακριβώς έγινε αρκετές δεκαετίες αργότερα, με πρωτεργάτη τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.
Τα σχέδια της ανοιχτής συνωμοσίας φαίνεται να ακολουθούνται, με μια μικρή όμως διαφορά. Η συνωμοσία των πολιτικών που ολοφάνερα έχουν αποφασίσει να δημιουργήσουν με τη βοήθεια της κοινωνικής μηχανικής μια παγκόσμια κυβέρνηση, κάθε άλλο παρά «ανοιχτή» είναι…

ΝΑΖΙ ΚΑΙ CYBERSPACE: BLITZKRIEG ONLINE

Η τρομοκρατία είναι το καλύτερο πολιτικό όπλο, γιατί τίποτε δεν δραστηριοποιεί τους ανθρώπους περισσότερο από το φόβο του ξαφνικού θανάτου…
Adolf Hitler

Χωρίς να επεκταθούμε στα δεκάδες ολοφάνερα πειράματα κοινωνικής μηχανικής του ναζιστικού καθεστώτος όταν αυτό ανέβηκε στη γερμανική εξουσία (μιλάμε για τη δημιουργία νέου μοντέλου οικογένειας, νέων προτύπων και ηρώων, μεγάλωμα των παιδιών μέσα στις «νεολαίες», σχεδίαση μιας «εθνικοσοσιαλιστικής» τέχνης, και άλλα πολλά), είναι ολοφάνερο ότι ο Ναζισμός χρησιμοποίησε τη γνώση της κοινωνικής μηχανικής και πειραματίστηκε πολύ πάνω στις τεχνικές της (και τα συμπεράσματα τα απορρόφησαν και τα χειρίστηκαν οι δυο υπερδυνάμεις). Από τους Ναζί αποκαλύπτονται για πρώτη φορά και οι «επιστημονικές» προεκτάσεις της κοινωνικής μηχανικής, ειδικά στο θέμα του χειρισμού της «προπαγάνδας» και της «κοινής γνώμης».
O υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ, Γιόζεφ Πάουλ Γκέμπελς, δόκτορας της Φιλοσοφίας και ιδρυτικό μέλος του Ναζιστικού κόμματος, είχε δηλώσει πολλές φορές ανοιχτά πως ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία της «αναμόρφωσης της κοινωνίας» (δηλαδή κοινωνικής μηχανικής) ήταν ο «δικαιωματικός έλεγχος» των πληροφοριών που τα μέσα ενημέρωσης διέδιδαν στο ευρύ κοινό. Ο πλήρης τίτλος του υπουργείου που έλεγχε ο Γκέμπελς, ήταν «National Ministry for Public Enlightenment and Propaganda» (Εθνικό Υπουργείο Δημόσιου Διαφωτισμού και Προπαγάνδας – δώστε ιδιαίτερο βάρος στην έννοια του Διαφωτισμού). Μέσα από αυτό το υπουργείο, ο Γκέμπελς εξέλιξε την τέχνη της προπαγάνδας, και οι κυβερνήσεις όλων των χωρών μετά το τέλος του πολέμου χρησιμοποίησαν πολλές φορές τα συμπεράσματα και τις τεχνικές του. Παρ’ όλα αυτά, ένα από τα συμπεράσματα που βγήκαν από τους μελετητές της κοινωνικής μηχανικής, ειδικά στις Σοβιετικές Δημοκρατίες, ήταν πως δεν μπορείς μέσα από ένα –απλό– υπουργείο να ελέγχεις την πληροφορία.
Είμαι σχεδόν βέβαιος πως η απελευθέρωση της τεράστιας θάλασσας πληροφοριών, του Internet, όπου με ελάχιστα μέσα μπορεί ο καθένας να αποκτήσει δυνατότητα παγκόσμιας πληροφόρησης, είναι ένα ανάλογο πείραμα κοινωνικής μηχανικής, επόμενου επιπέδου, το οποίο ακολουθεί τα συμπεράσματα του Γκέμπελς.
Όπως ίσως ξέρετε, ένας μυστικός πόλεμος εξελίσσεται πλέον μέσα στον κυβερνοχώρο. Όχι με λογοκρισία, αλλά «δικαιωματικό έλεγχο» πληροφοριών και αντιλήψεων (αυτό κάνουν οι «μηχανές αναζήτησης») και ακόμη πιο πλάγιες μεθόδους. Όχι με δυσφημήσεις και πολεμική προπαγάνδα, αλλά με τον έλεγχο του τρόπου έρευνας και το επηρεασμό της διάδοσης της πληροφορίας. Και ίσως με ακόμη πιο παράξενους τρόπους, όπως τη λεγόμενη «μορφογενετική», τη στατιστική και τον έλεγχο του «χάους».
«Το Μέσον Είναι το Μήνυμα» κατέληξε ο μετα-φιλόσοφος Μάρσαλ Μακλούαν έπειτα από τη πολύχρονη μελέτη των κοινωνικοπολιτικών επιπτώσεων των νέων μέσων – πολύ πριν διαμορφωθεί η σημερινή κατάσταση. Ο Μακλούαν έβλεπε την επιρροή των ηλεκτρονικών τηλεπικοινωνιών σαν το σημαντικότερο μέσον που οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στη δημιουργία ενός «παγκόσμιου χωριού». Με λίγα λόγια, ο Μακλούαν ξεκαθάριζε το ρόλο των νέων μέσων σαν εργαλεία κοινωνικής μηχανικής. Και αργότερα, ο Τελάρ ντε Σαρντέν, μιλούσε για τη δημιουργία ενός «πλανητικού νου»… Ποιος επίδοξος εξουσιαστής δεν θα ήθελε να ελέγχει (ή έστω να έχει πρόσβαση) τις σκέψεις αυτού του παγκόσμιου νου;
Σήμερα, οι αναλυτές προτιμούν να μη συζητούν για το ποιος –και γιατί– προώθησε τα νέα μέσα επικοινωνίας και τι και ποιους εξυπηρετούν αυτά σε παγκόσμιο επίπεδο…

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

…Η ελίτ δεν θα δίσταζε να πραγματοποιήσει τους πολιτικούς της σκοπούς, χρησιμοποιώντας τις τελευταίες σύγχρονες τεχνικές για να επηρεάσει τη συμπεριφορά του κοινού και να κρατήσει την κοινωνία κάτω από στενή παρακολούθηση
Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι

Ας αναφέρουμε σ’ αυτό το σημείο, δειγματοληπτικά, μερικές απλοϊκές τεχνικές «κοινωνικής μηχανικής». Τις παραθέτω, ελπίζοντας ότι από εδώ και πέρα θα τις αναγνωρίζετε και δεν θα πέφτετε θύματά τους. Αν και είναι τα πλέον απλοϊκά τεχνάσματα της κοινωνικής μηχανικής, χρησιμοποιούνται σε όλη τη διάρκεια της Ιστορίας από τους «παράγοντες» της εξουσίας. Φυσικά, η συνειδητοποίησή τους σημαίνει ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν και από εσάς για να εκμεταλλευτείτε ή να παραπλανήσετε τους συνανθρώπους σας. Αλλά, καθώς αρκετοί τα χρησιμοποιούν ήδη, πιστεύω ότι η άγνοια για αυτά δεν προστατεύει κανέναν, πέρα από τους χρήστες τους…
Αποσιώπηση: Θέλοντας να πείσουν κάποιον για κάτι, οι επίδοξοι κοινωνικοί μηχανικοί δεν λένε ψέματα, αλλά πολλές φορές αποσιωπούν κάποια κομμάτια των πραγματικών γεγονότων. Έτσι καταφέρνουν ουσιαστικά να παρουσιάσουν τα γεγονότα όπως τους συμφέρουν, χωρίς όμως να μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει ως ψεύτες. Π.χ. ένας πολιτικός είναι εύκολο να παρουσιάσει ως συμφέρουσα την αγορά ενός οπλικού συστήματος, αν αποσιωπήσει ότι έχει δεχτεί καλύτερες προσφορές για ένα καλύτερο οπλικό σύστημα. Σήμερα, με τον έλεγχο των Μ.Μ.Ε. από συγκεκριμένα συμφέροντα, οι πληροφορίες και οι ειδήσεις «φιλτράρονται» και πολλές αλήθειες, που θα μπορούσαν να ξεκαθαρίσουν το τοπίο, δεν βγαίνουν ποτέ στο φως. Επίσης, ακολουθώντας την ίδια λογική, ένας κοινωνικός μηχανικός δεν απαντά ποτέ απευθείας σε μια ερώτηση που δεν τον συμφέρει. Απαντά κάτι άσχετο ή αδιαφορεί τελείως. Αν απαντήσει, από τη μια δίνει αξία στην ερώτηση, από την άλλη υπάρχει ο κίνδυνος να αποκαλύψει κάτι που δεν γνωρίζουν οι ακροατές του. Το ανάλογο αξίωμα της κοινωνικής μηχανικής είναι: «Αν κάτι δεν έχει αναφερθεί, δεν συνέβη ποτέ».
Εξευτελισμός της πληροφορίας: Αν κάποια πληροφορία ξεφύγει από τον έλεγχο των Μ.Μ.Ε. και φτάσει στα αυτιά των πολιτών, οι κοινωνικοί μηχανικοί δημιουργούν έντονες και παρατραβηγμένες, πολλές φορές τελείως παράλογες φήμες, οι οποίες όμως βασίζονται στις πραγματικές πληροφορίες. Αυτές τις σκορπούν στο κοινό με πλάγιες μεθόδους. Μετά, απορρίπτουν όλο το θέμα ως «παράλογο», «γραφικό», «παρανοϊκό» ή «συνωμοσιολογικό». Π.χ. αν ένα ολόκληρο χωριό δει έναν ιπτάμενο δίσκο να περνά από πάνω του, ο κοινωνικός μηχανικός που θέλει να αποσιωπήσει το γεγονός θα πάρει συνέντευξη από τον τρελό του χωριού και θα τον οδηγήσει με κατευθυνόμενες ερωτήσεις σε τρελές απαντήσεις, με τις οποίες μετά θα τροφοδοτήσει τα Μ.Μ.Ε. Αν κυκλοφορήσει στο Internet μια πληροφορία σχετικά με μια πραγματική συνωμοσία πολιτικών, τότε διάφορα κέντρα «εμπλουτίζουν» αυτήν την πληροφορία με λανθασμένες πληροφορίες, που είναι εύκολο να διαπιστώσει κάποιος ως ψεύτικες. Αν μια πραγματική μελέτη καταλήξει σε ένα σημαντικό συμπέρασμα, τότε «κατασκευάζεται» μια δεύτερη μελέτη, σχεδόν όμοια με την αρχική, η οποία όμως βγάζει προφανώς λανθασμένα ή προσβλητικά για το «κοινό αίσθημα» συμπεράσματα. Το διαπιστωμένο αξίωμα εδώ είναι: «Το πλήθος δεν μπορεί να ξεχωρίσει λεπτές διαφορές, αλλά προτιμά να απορρίπτει ολόκληρα τα ζητήματα».
Αυθεντία: Οι ανά τους αιώνες κοινωνικοί μηχανικοί, για να επιβάλλουν την εξουσία τους και σε γνωστικό επίπεδο, κατασκεύασαν τις «αυθεντίες». Πρόκειται για ανθρώπους οι οποίοι διαφημίζονται ως «ειδικοί» πάνω σε ένα θέμα από όλο το σώμα των Μ.Μ.Ε., μέχρι που το πλήθος τους ταυτίζει με αυτό. Συνήθως αυτοί δημιουργούν μια επίπλαστη πραγματικότητα, την οποία ονομάζουν «πεδίο γνώσης» τους ή «επιστήμη» τους, την οποία ορίζουν με κάποιον στεγανό ή λογικοφανή τρόπο. Συνδυάζουν τα  πλέον αποδεκτά πιστεύω των ανθρώπων που ασχολούνται με τα συγκεκριμένα θέματα και αποκρύπτουν επιμελώς όλες τις αδυναμίες και τα σκοτεινά σημεία, υποστηρίζοντας ότι η «γνώση» τους απαντά σε όλα τα ερωτήματα. Αν κάποιος ανακαλύψει κάτι που δεν αρέσει στους κοινωνικούς μηχανικούς, αυτοί καλούν την αυθεντία που σχετίζεται με το θέμα, η οποία απορρίπτει, εξευτελίζει και ακυρώνει τον πραγματικό ερευνητή. Αξίωμα: «Το πλήθος δεν μπορεί να δει τα πράγματα απρόσωπα. Κάθε ιδέα συγχέεται με αυτούς που τη διακινούν…»
Επιτηδευμένη αντιπροσώπευση: Βασισμένοι στο προηγούμενο αξίωμα, αν μια κοινωνική κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχο των κοινωνικών μηχανικών, τότε αυτοί προωθούν ένα δικό τους άνθρωπο, ο οποίος αναλαμβάνει την όλη κατάσταση ως «αντιπρόσωπός» της. Αυτός υποδύεται τον προφήτη και το φανατικό της κατάστασης, οπότε το πλήθος αρχίζει να θεωρεί τον ψεύτικο αυτόν αντιπρόσωπο ως πραγματικό. Αυτός, αφού εργαστεί για κάποιο μεγάλο χρονικό διάστημα ως υπέρμαχος της κατάστασης αυτής, είτε γίνεται σημαντικός παράγοντάς της και τη διαβάλλει εκ των έσω, είτε καταφέρνει να ταυτιστεί μαζί της. Στη δεύτερη περίπτωση, ο ψεύτικος και επιτηδευμένος αντιπρόσωπος, αρχίζει σιγά-σιγά να αποκαλύπτεται ως απατεώνας, ως ύποπτος, ως ψεύτης, ως «αχυράνθρωπος». Το αποτέλεσμα; Όλο το θέμα ακυρώνεται μαζί του. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται η «προβοκάτσια», τα οποία καταλήγουν στον ξεσηκωμό του πλήθους ενάντια σε όσους υποστηρίζουν ένα θέμα και πολλές φορές σε θανάσιμες καταστάσεις.
Παρεξήγηση και Βίαιη Συμπεριφορά: Αν κάποιος παρουσιάσει στον κοινωνικό μηχανικό κάτι που δεν τον συμφέρει, εκείνος θυμώνει επίτηδες, αγανακτεί για κάποιο άσχετο αλλά παρεμφερές θέμα και επιτίθεται στο συνομιλητή του. Αν ο κοινωνικός μηχανικός καταφέρει να βρει κάποιο αληθοφανή λόγο για να παρεξηγηθεί με το συνομιλητή του, το κάνει με όσο το δυνατόν πιο έντονο τρόπο, που ίσως υπονοεί και βία. Είναι βέβαιο ότι στην προσπάθεια να ηρεμήσουν τα πνεύματα, το θέμα που δεν συνέφερε στον κοινωνικό μηχανικό θα ξεχαστεί και θα θαφτεί. Αν το θέμα επανέλθει στο προσκήνιο, η κατάσταση επαναλαμβάνεται. Η ίδια τεχνική χρησιμοποιείται και για κοινωνικές εκδηλώσεις, π.χ. για μια διαδήλωση διαμαρτυρίας. Όταν δεν μπορεί να διαβάλει εκ των έσω την εκδήλωση (αυτός είναι ο πιο απλός τρόπος) ο κοινωνικός μηχανικός διοργανώνει μια ανάλογη διαδήλωση, ως διαμαρτυρία για κάποια λεπτομέρεια της διαμαρτυρίας των πρώτων (!) και την κατευθύνει έτσι ώστε να συναντηθεί με την πρώτη. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά και τα έχετε δει επανειλημμένα. Το αξίωμα της κοινωνικής μηχανικής σ’ αυτήν την περίπτωση είναι: «Κανείς δεν έχει δίκαιο, όταν ανάψουν τα αίματα».
Εξαφάνιση των Επικίνδυνων Στοιχείων: Όταν κάτι αποδεικνύει την ενοχή των κοινωνικών μηχανικών, αυτοί το εξαφανίζουν, όπως και κάθε σχετικό στοιχείο. Π.χ. αν ένας άνθρωπος έχει γίνει μάρτυρας σε ένα σημαντικό έγκλημα και οι εγκληματίες εξαφανίσουν τον ίδιο και την οικογένειά του, σχεδόν κανείς δεν θα ασχοληθεί αργότερα με το τι γνώριζε ο εξαφανισμένος, αν δεν έχει κάποια σημαντική ένδειξη για αυτό και ίσως ολόκληρο το έγκλημα ξεχαστεί. Οι φίλοι του μπορούν εύκολα να πειστούν ότι έχει ταξιδέψει κάπου ή ότι έπεσε θύμα κάποιου ατυχήματος. Στην περίπτωση που πρόκειται για κάποιο αντικείμενο, αν το αντικείμενο εξαφανιστεί, δεν μπορεί να αποτελέσει αποδεικτικό στοιχείο. Αξίωμα: «Αν κάτι δεν υπάρχει, δεν μπορεί να δράσει εναντίον σου…»
Διάσπαση της Προσοχής: Αν κάποιο γεγονός τραβήξει την προσοχή του κοινού και βγει τελικά στο φως, οι κοινωνικοί μηχανικοί το αποδέχονται, αλλά αρχίζουν να το διανθίζουν με εκατομμύρια λεπτομέρειες και να επιμένουν στην «πλήρη και διεξοδική», αλλά ουσιαστικά αποπροσανατολιστική παρουσίασή του. Ταυτόχρονα, σκηνοθετούν ένα άλλο γεγονός, το οποίο αποκαλύπτουν όταν το κοινό έχει ήδη κουραστεί από το πρώτο γεγονός. Όταν το δεύτερο γεγονός «εκτοξευτεί» στα media, το κοινό έχει μια τάση να αποφεύγει να γυρίσει στο πρώτο θέμα, από το οποίο έχει ήδη κουραστεί, αλλά και έχει απογοητευτεί. Μετά, μακριά από την προσοχή του κοινού, μπορούν να γίνουν οι αναγκαίοι χειρισμοί για να καλυφθεί το θέμα…

ΦΑΝΤΑΣΙΑ: Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

Οφείλουν να υπάρχουν όρια στην Ελευθερία
G.W. Bush

Αν κατάφερα να σας μεταδώσω ένα μικρό κομμάτι «παράνοιας» και έχετε αρχίσει να βλέπετε παντού γύρω σας εφαρμογές κοινωνικής μηχανικής, τότε έχω καταφέρει κάτι σημαντικό. Μην ανησυχείτε, πιθανότατα είστε πιο κοντά στην αλήθεια από όλους εκείνους που επιμένουν ότι τα περισσότερα γεγονότα είναι συμπτώσεις και χάος. Όπως υποψιάζεται σήμερα και η επιστήμη των μαθηματικών, πίσω ακόμη και από την πιο χαοτική κατάσταση κρύβεται μια αόρατη «τάξη».
Παρόλα αυτά, η κοινωνική μηχανική έχει μια σημαντική αδυναμία. Επειδή βασίζεται στις προβλέψιμες αντιδράσεις των ανθρώπων, κάθε αστάθμητος παράγοντας που επηρεάζει το πλήθος, δρα τελικά εναντίον της. Κάθε φορά που προκαλούνται απρόβλεπτες κοινωνικές αλλαγές, η κοινωνική μηχανική πρέπει να αναλύσει πώς επηρεάζεται το πλήθος από αυτές τις αλλαγές, ποιες καινούργιες δυνατότητες εμφανίζονται, πώς αλλάζουν το ψυχο-διανοητικό προφίλ της μάζας, πώς θα αντιμετωπιστούν οι νέοι «αφυπνισμένοι» που θα δημιουργηθούν από την «αλλαγή παραδείγματος» (paradigm shift), πώς θα διαβληθούν οι απελευθερωτικές κοινωνικές δυνάμεις που θα ξεσηκωθούν βασισμένες στα νέα δεδομένα, κτλ. Τέτοιες απρόβλεπτες κοινωνικές αλλαγές ήταν π.χ. η εμφάνιση του εθνικισμού στο Δυτικό κόσμο (που προκάλεσε την πτώση της παντοδυναμίας του Βατικανού), η ανάπτυξη της βιομηχανίας (που προκάλεσε τη δημιουργία της αστικής τάξης, η οποία αντικατάστησε τους αριστοκράτες), η χρήση της μικρο-ηλεκτρονικής για την απελευθέρωση της επικοινωνίας (που προκάλεσε την εμφάνιση του Internet και την πλήρη απελευθέρωση της πληροφορίας), κτλ.
Όλες αυτές οι αλλαγές δεν ήταν εύκολο να αντιμετωπιστούν από κανέναν κοινωνικό μηχανικό. Όσο πονηρός ή σοφός κι αν είναι αυτός, οι αλλαγές απαιτούν πολλές και εις βάθος αναλύσεις που κοστίζουν σε χρόνο και σε χρήμα. Αυτό το γνωρίζουν οι εξουσιαστές, για αυτό έχουν φροντίσει να τοποθετήσουν ελεγκτές-κοινωνικούς μηχανικούς σε διάφορα σημεία-κλειδιά των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, με σκοπό να ελέγχουν και να φρενάρουν τις εξελίξεις.
Στους σκοπούς των «ελεγκτών», μεγαλύτερο εμπόδιο είναι η φαντασία, η πολλές φορές αναφερόμενη και ως «μεταφυσική σκέψη». Αυτή δεν επηρεάζεται από αυθεντίες και στατιστικές, ούτε από real politik και κοινωνικές αντιπαραθέσεις, αλλά καθοδηγείται από οράματα, από ενδιαφέρουσες σκέψεις, από το κυνήγι του άπιαστου, του ιδανικού, του ανώτερου. Αυτού του είδους η «μεταφυσική» ήταν πάντα ο μεγαλύτερος εχθρός των ολοκληρωτικών συστημάτων (όπως αυτό στο οποίο οδηγούμαστε ταχύτατα σήμερα), αν και κάποια από αυτά τη χρησιμοποίησαν ως όπλο, το οποίο όμως αργά ή γρήγορα στράφηκε εναντίον τους. Η φαντασία, όταν συνδυαστεί με την  ενημέρωση την αμφιβολία, με τον ορθό λόγο αλλά και τον ενθουσιασμό και το πάθος, είναι ένα πανίσχυρο όπλο που δρα μονάχα υπέρ της ανθρωπότητας. Γιατί παράγει ελεύθερα ανθρώπινα πνεύματα, που έχουν τη δύναμη και την ιδιοφυΐα για να ξεφύγουν από την κάθε «μηχανή» και τον κάθε «μηχανικό» που θα προσπαθήσει να τα φυλακίσει…