Latest Posts Under: Θρησκεία

Βar-Codes και 666

Περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 1970 εμφανίστηκε ο Παγκόσμιος Κώδικας Προϊόντων (Universal Product Code – UPC). Η δημιουργία αυτού του κώδικα οφείλεται σε ένα παλιό όνειρο των προγραμματιστών ηλεκτρονικών υπολογιστών, να οριστεί ένα standard με το οποίο θα μπορούσαν να κατασκευάσουν μια τεράστια βάση δεδομένων (database) η οποία θα περιέχει τα πάντα, αντιστοιχισμένα σε αριθμούς. Ο σκοπός ήταν η απλούστευση της εργασίας σε σχέση με τον προγραμματισμό εμπορικών κυρίως εφαρμογών και αυτοματισμού. Έτσι το 666 έκανε την εμφάνισή του. Χιλιάδες φανατικοί της θρησκείας είδαν στο bar code αυτό που «πρόβλεψε ακριβώς πριν δύο χιλιάδες χρόνια η Αποκάλυψη»!

Στο βίντεο που παρατίθεται σ’ αυτό το μήνυμα, σχολιάζεται το κατά πόσο μπορεί η «αθεϊα» να χαρακτηριστεί επιθετική ή ακραία.

Το 1957 μια ομάδα επιστημόνων σκαρφίστηκε ένα τρελό σχέδιο: Να στείλει στον Άρη ένα διαστημόπλοιο που θα προωθούνταν από πυρηνικές βόμβες. Αυτό το σχέδιο ονομάστηκε «Πρόγραμμα Ωρίωνας» (Orion Project)… Ο Ωρίωνας θα ζύγιζε 4.000 τόνους, θα κουβαλούσε 2.600 πυρηνικές βόμβες και θα μετέφερε 50 επιβάτες… Πρόκειται για μια ιστορία ανήκουστης επιστήμης, Ψυχρών Πολεμιστών και μιας εποχής παθιασμένης με το Διάστημα. Ακόμη και σήμερα δημιουργεί προκλητικά ερωτήματα: Τι θα γινόταν αν είχε ολοκληρωθεί; Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου του George Dyson, Orion Project   [tab: 1]ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΑ Μετά το ρίξιμο των πυρηνικών βομβών στην Ιαπωνία, η αμερικανική επιστημονική κοινότητα είχε μουδιάσει. Μόλις έσβησε και ο ενθουσιασμός για το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι επιστήμονες των Η.Π.Α. άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι δεν είχαν φτιάξει ένα τεχνολογικό θαύμα που θα βοηθούσε στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, αλλά ένα όπλο χωρίς προηγούμενο μεν σε φονική δύναμη, αλλά εξίσου βάρβαρο με την πρώτη πέτρα […]

Από τα ΝΕΑ (πηγή): Ο διεθνούς φήμης Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, ο σκηνοθέτης που γύρισε το θρυλικό «Ζ», αντέδρασε στην απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού να «κόψει» σκηνές από φιλμάκι του που προβάλλεται στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης. «Λυπηρό και απαράδεκτο» χαρακτήρισε το γεγονός ο σκηνοθέτης. Σύμφωνα με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία, ο Κώστας Γαβράς δήλωσε ότι βρίσκει πολύ λυπηρό και απαράδεκτο για την Ελλάδα, αυτό που συνέβη: «το να υποκύψει δηλαδή η Πολιτεία στις πιέσεις εκπροσώπων της Εκκλησίας και να προβεί σε αυτήν την πράξη παρέμβασης σε ένα φιλμ που αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα» Ο σκηνοθέτης σημειώνει πως ό,τι δείχνει το βίντεο είναι ιστορικά αποδεδειγμένο και ότι σκοπός του φιλμ ήταν να δείξει τις καταστροφές που έχει υποστεί το μνημείο ανά τους αιώνες από ανθρώπινο χέρι. Δήλωσε ότι δεν τον ξαφνιάζουν οι αντιδράσεις των εκπροσώπων της Εκκλησίας. «Η Εκκλησία αρνείται πάντοτε την πραγματικότητα, για να σώσει το δόγμα της. Νόμιζα ότι […]

Διαβάζουμε σε άρθρο της Ναυτεμπορικής (Δημοσιευμένο το Σαββατο, 25 Ιουλιου 2009) Εντονη αντίδραση του ΠΑΣΟΚ προκάλεσε η απόφαση του υπουργού Πολιτισμού, Αντώνη Σαμαρά, να αφαιρέσει από το φιλμάκι του Κώστα Γαβρά που προβάλλεται στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης, σκηνές που ενόχλησαν την Εκκλησία της Ελλάδος.

Οφθαλμόν αντί Οφθαλμού, όλος ο κόσμος θα τυφλωθεί. Μαχάτμα Γκάντι Tο κράτος του Ισραήλ προσπαθεί εδώ και μέρες να εξολοθρεύσει την παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς. Για να πετύχει αυτόν τον σκοπό, έχει σφαγιάσει μέχρι στιγμή πάνω από 500 ανθρώπους και έχει γεμίσει τα νοσοκομεία με χιλιάδες τραυματίες. Μια σφαγή άνευ προηγουμένου, που θυμίζει Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μόνο που τότε οι άνθρωποι του Ισραήλ ήταν τα θύματα. Σήμερα είναι οι θύτες. Οφθαλμός αντί Οφθαλμού. Αγίν Ταχάτ Αγίν. Το ξημέρωμα της Δευτέρας, ένας νεαρός αστυνομικός των ΜΑΤ δέχτηκε στο στήθος μια ριπή από Καλάσνικοφ. Πριν μερικές βδομάδες, ένας άλλος νεαρός δέχτηκε στο στήθος τη σφαίρα ενός αστυνομικού. Ποιος είναι ο θύτης, ποιος είναι το θύμα; Οφθαλμός αντί Οφθαλμού. Αγίν Ταχάτ Αγίν. Θύτης είναι το Μίσος, θύματα είναι οι άνθρωποι. Βλέπω σε διάφορα ΜΜΕ, διάφορους να καταδικάζουν -σωστά- την φονική επίθεση των Ισραηλινών στη Γάζα, αλλά να γεμίζουν με μίσος -κακώς- κατά των Εβραίων. […]

Το σημαντικότερο κόλπο όλων εκείνων που προσπαθούν να ελέγξουν την ανθρωπότητα από το παρασκήνιο είναι το παλιό κόλπο του «πες-πες». Ο δρ. Γιόζεφ Γκέμπελς, ο άνθρωπος που τα ψέματά του πίστεψε ένας ολόκληρος λαός εκατομμυρίων, ο μέγας αυτός δάσκαλος του ψέματος και άρχοντας της φημολογίας, ο πραγματικός μάγος που έπαιζε στα δάχτυλα τη μαγική τέχνη της δημιουργίας και του χειρισμού των «νοητικών οντοτήτων», των memes, το έλεγε ξεκάθαρα: Η πιο ευφυής τεχνική προπαγάνδας δεν θα έχει επιτυχία εκτός κι αν υπακούει συνέχεια σε μια βασική αρχή: Πρέπει να περιορίζεται σε λίγες, στοιχειώδεις ιδέες και να τις επαναλαμβάνει ξανά και ξανά». Πόσα πράγματα πιστέψαμε ότι είναι αναντίρρητες αλήθειες, επειδή μας τα είπαν ξανά και ξανά… σκεφτείτε τα. Όλες μας σχεδόν οι πεποιθήσεις είναι προϊόντα επανάληψης και όχι έρευνας ή προβληματισμού… Πιστεύετε π.χ. στην παντοδυναμία των Μασόνων; Το ψάξατε; Μάλλον όχι, απλώς το ακούσατε από «πολλές πηγές» και κάποια στιγμή αρχίσατε να […]

Τον τελευταίο καιρό κάποιοι γκρινιάζουν για τα Μ.Μ.Ε. και την κατάντια τους, για τη «δικτατορία της ηλιθιότητας» που επιβάλλεται μέσα από αυτά, για τον επηρεασμό –και πολλές φορές τον ολοκληρωτικό έλεγχο– της Κοινής Γνώμης, για την κοινωνία των «πολιτών ελεγχόμενων από τις διαφημίσεις» και φρίττουν για τον «ξεπεσμό των κάποτε ευγενικών αυτών Μέσων». Όμως, όπως θα προσπαθήσω να δείξω σ’ αυτό το κείμενο, όλα αυτά τα φαινόμενα είναι μάλλον θετικά σημάδια, ενδείξεις ότι το «πτώμα της διανόησης και της ελεύθερης σκέψης» για το οποίο κάποιοι κλαίνε και οδύρονται, όχι μόνο δεν είναι νεκρό, αλλά μόλις τώρα έχει αρχίσει να μας δίνει τα πρώτα σημεία αληθινής ζωής, αφού ούτως ή άλλως ποτέ μέχρι σήμερα δεν έζησε πραγματικά… Πριν όμως προχωρήσω σ’ αυτές τις σκέψεις, είμαι υποχρεωμένος να σας καλέσω σε μια ιστορική αναδρομή του «κοινωνικού έργου» που επιτελούσαν πάντοτε τα Μ.Μ.Ε., και στους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκαν. Επιτρέψτε με λοιπόν […]

Για πάρα πολλούς αιώνες, ο δογματισμός ήταν ο αδιαφιλονίκητος άρχοντας του πλανήτη. Κανένας δεν είχε το δικαίωμα να αμφισβητήσει τα δόγματα και τον τρόπο ζωής που επιβαλλόταν από τις θρησκευτικές και πολιτικές «αρχές». Υπήρχε, βλέπετε, η δικαιολογία ότι τα δόγματα και η θρησκεία αποτελούν τη «συνεκτική ουσία», την «κόλλα» που συντηρεί την κοινωνική οργάνωση. Με αυτή τη δικαιολογία, τα ιερατεία είχαν αποκτήσει τεράστια δύναμη.   Η ιστορία του «επίσημου δογματισμού» ξεκινά μάλλον από τη Ρώμη, κοντά στο τέλος της Ελληνιστικής Εποχής και έναν αιώνα πριν από την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τότε, ο Μεγάλος Κωνσταντίνος πίστεψε ότι η θρησκεία θα μπορούσε να συνενώσει την Αυτοκρατορία, η οποία φαινόταν ότι όδευε προς τη διάλυση. Τα «επίσημα δόγματα» έγιναν τα ισχυρότερα όπλα του Αυτοκράτορα («Εν Τούτω Νίκα») και αργότερα ο Θεοδόσιος δεν δίστασε να τα επιβάλλει ακόμη και με την απειλή του θανάτου.   Ίσως δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Ήταν παράξενες […]

Κοινωνική Μηχανική

  SOCIAL ENGINEERING: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ – H ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ Κάθε λεπτό γεννιέται κι ένα κορόιδο…P.T. Barnum Εδώ και μερικά χρόνια, στους κόλπους της εναλλακτικής έρευνας ακούγεται συχνά ο όρος «κοινωνική μηχανική» ή «social engineering». Είναι ένας ήπιος όρος για ένα θέμα αρκετά σκοτεινό, το οποίο σχετίζεται με όλους μας. Όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω, είμαστε όλοι θύματά της «κοινωνικής μηχανικής». Πρόκειται για ένα είδος μυστικής επιστήμης του χειρισμού του πλήθους, που χρησιμοποιείται από τους «λίγους» που γνωρίζουν τα μυστικά της εκμετάλλευσης και της εξουσίας και έχουν τα μέσα για να την επιβάλλουν σε όλους μας.   [tab:Εισαγωγή] Η κοινωνική μηχανική έχει ονομαστεί κατά καιρούς «επιστήμη της εκμετάλλευσης του έμψυχου υλικού», «τέχνη της απάτης», «μυστικά της εξουσίας», «χειρισμός των κατωτέρων», «wetware management», «real politiκ», κ.ά… Οι πλέον πονηροί σίγουρα έχουν παρατηρήσει αρκετά από τα διδάγματά της. Δεν είναι μια πραγματική επιστήμη, και δεν τη διδάσκουν (τουλάχιστον ανοιχτά) στα […]

Scroll To Top