Η ΝΕΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ και οι Μυστικοί της Αυτοκράτορες

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε περίπου ενάμιση χρόνο πριν, το 2011, για να δημοσιευτεί σε γνωστό περιοδικό. Για διάφορους λόγους δεν δημοσιεύτηκε. Στο άρθρο τολμώ να κάνω μια πρόβλεψη τελείως αντίθετη με εκείνες των περισσότερων οικονομικών και πολιτικών αναλυτών που πιστεύουν ότι η Ευρώπη πλησιάζει σήμερα στο σημείο να διαλυθεί. Τελείως αντίθετα, εξηγώ ότι η Ευρώπη όχι μόνο δεν θα διασπαστεί, αλλά μέσω της Κρίσης, θα βγει ενωμένη ως ένα είδος «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης», που όμως  στην πραγματικότητα θα έχουν τη δομή μιας Αυτοκρατορίας.
Στο άρθρο αναφέρομαι στους «μυστικούς αυτοκράτορες» της Ευρώπης, και ήθελα να αναλύσω σε επόμενο άρθρο που θα δημοσίευα ποιοι είναι αυτοί, σε ποιες θέσεις βρίσκονται και πώς διατηρούν τη δύναμή τους. Ευελπιστώ ότι θα το κάνω σύντομα.

Γράφει ο Λουκάς Καβακόπουλος

Στις 29 Οκτώβρη του 2010 η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, σε προεκλογική εκδήλωση του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, δήλωσε τα παρακάτω:

«Αν δεν ενωθούμε ως Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν θα έχουμε καμία πιθανότητα απέναντι σε 1,3 δισεκατομμύρια Κινέζους, 1,2 δισεκατομμύρια Ινδούς και πολλούς άλλους. […] Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα μέσο που ξεκίνησε για την πρόληψη του πολέμου […] Σήμερα έχουμε ειρήνη και δεν χρειάζεται να ανησυχούμε πια για πόλεμο, τουλάχιστον όχι στην Ευρώπη(!) […] όμως οι αναδυόμενες οικονομίες, όπως της Ινδίας, του Μεξικού, της Βραζιλίας και της Κίνας, είναι «μηχανές ανάπτυξης». Έχουν απίστευτο δυναμισμό και σε αυτές εστιάζουν οι χρηματοπιστωτικές αγορές ως εναλλακτικές προτάσεις για την ανάπτυξη, αντί για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη».

Στην παραπάνω δήλωση μας αποκαλύπτεται το μοντέλο μιας ενωμένης Ευρώπης αρκετά διαφορετικής από αυτήν που γνωρίζαμε μέχρι πρόσφατα. Πρώτα από όλα μαθαίνουμε ότι δεν είναι μονάχα οικονομική συμμαχία, αλλά έχει επίσης σκοπό να αποτρέπει πολεμικές απειλές, άρα είναι επίσης μια συμμαχία στρατηγικής –και άρα στρατιωτικής– φύσης! Επίσης μαθαίνουμε ότι αν δεν αποδεχτούμε την Ένωση πρέπει να ανησυχούμε για πόλεμο μέσα στην Ευρώπη, αφού η Ένωση είναι η «πρόληψη του πολέμου». Επίσης, μαθαίνουμε ότι θα πρέπει να ανησυχούμε για τις «αναδυόμενες οικονομίες» που καραδοκούν και που έχουν τεράστια ανάπτυξη και που προφανώς θα θελήσουν να μας κατακτήσουν.

Οι παραπάνω έμμεσες απειλές τής Μέρκελ, η αλλαγή τής κάποτε κοινωνικά ευαίσθητης Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μια σκληρή νεοφιλελεύθερη αυτοκρατορία «Κοινωνικού Δαρβινισμού» (διαβάστε το άρθρο μου στο Hellenic Nexus τεύχος 43), η οικονομική και πολιτική πλέον ηγεμονία που η Γερμανία ασκεί στη χώρα μας και η εξάπλωση αυτής της ηγεμονίας στην Ιταλία και στις υπόλοιπες νότιες χώρες της Ευρώπης, οδηγούν σε ένα αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα: Οι Ισχυροί του Δυτικού Κόσμου δημιουργούν μια νέα Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία κάτω από την Ηγεμονία της Γερμανίας, η οποία θα έχει σκοπό να διαφυλάξει τα συμφέροντά τους και ίσως θα εκπληρώσει επιτέλους το όραμα των Αψβούργων, του Βοναπάρτη και του Χίτλερ.

Σύμφωνα με τους περισσότερους συμβατικούς αναλυτές, η πολιτική ένωση της Ευρώπης είναι μάλλον αδύνατη και η πιθανότητα μιας Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας απομακρυσμένη. Ως επιχειρήματα για την άποψη αυτή προβάλλουν ότι η γερμανική κοινή γνώμη και οι εθνότητες της Ευρώπης, δεν θέλουν σε καμιά περίπτωση την πολιτική ένωση της Ευρώπης. Πράγματι, οι Γερμανοί δεν θέλουν να φορτωθούν τις ευθύνες και τα βάρη ολόκληρης της Ευρώπης, ούτε να λύσουν το περίπλοκο αίνιγμα πώς όλα αυτά τα διαφορετικά έθνη θα δεχτούν να υποταχτούν κάτω από μια «κοινή κυβέρνηση». Επίσης, οι Γερμανοί είναι εκείνοι που πιο δύσκολα από όλους τους υπόλοιπους Ευρωπαίους θα δεχτούν να εγκαταλείψουν την αγαπημένη τους «εθνική ταυτότητα» που πάνω από όλα τους κάνει Γερμανούς και μετά οτιδήποτε άλλο.

Λογικά λοιπόν, οι συμβατικοί πολιτικοί αναλυτές δεν μπορούν να φανταστούν πώς όλα αυτά τα έθνη (Έλληνες, Ιταλοί, Γάλλοι, Πολωνοί κλπ) που εδώ και αιώνες πολεμούσαν αναμεταξύ τους, θα μπορούσαν να βρεθούν τώρα κάτω από ένα κοινό κράτος που θα τους εξουσιάζει όλους. Για αυτό το λόγο θεωρούν αδύνατη την πολιτική ένωση της Ευρώπης.

Όμως, ειλικρινά σκεφτείτε το, ποιος υπολογίζει τι θέλουν οι Γερμανοί ή οι λαοί; Σημασία έχει τι επιθυμούν οι Ισχυροί, εκείνοι που πραγματικά εξουσιάζουν τις τύχες της Ανθρωπότητας. Το μόνο μοντέλο μέσα από το οποίο μπορεί να διατηρηθεί το status quo της σημερινής εξουσίας είναι αυτό της Ενωμένης Ευρώπης – άρα να είστε σίγουροι ότι θα κάνουν τα πάντα για να το επιβάλουν…

Ήδη βλέπουμε γύρω μας να επιβάλλεται ένας «κεντρικός ευρωπαϊκός έλεγχος» στην Ελλάδα και την Ιταλία μέσω της κερκόπορτας της Οικονομίας. Ταυτόχρονα δρομολογείται σε όλα τα «απείθαρχα κράτη» η επιβολή ενός μοντέλου ανάλγητου «αναρχοκαπιταλισμού» που θα διαλύσει κάθε κοινωνική πολιτική και θα τα μετατρέψει σε πραγματικές κολάσεις εκτός και αν αποδεχτούν να παραχωρήσουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα και να ενσωματωθούν στην προστατευτική «αγκαλιά» της Ενωμένης Ευρώπης και του ΔΝΤ, του οικονομικού μηχανισμού προστασίας της «Δυτικής Εξουσίας» (θα δούμε παρακάτω από ποιους αποτελείται αυτή). Είναι ενδιαφέρουσα λοιπόν η άρνηση των αναλυτών να δούνε αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους, που είναι η δημιουργία μιας Αυτοκρατορικής Ευρώπης που θα έχει ως σκληρό πυρήνα τα «Γερμανικά Έθνη» και ως «επαρχίες» της τα κράτη της Νότιας Ευρώπης…

Η ΥΠΕΡ-ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Θεωρούμε δύσκολο να δημιουργηθεί μια Αυτοκρατορία σήμερα, γιατί οι περισσότεροι από εμάς καταλαβαίνουμε λάθος την έννοια της «Αυτοκρατορίας». Πρώτα από όλα, είμαστε επηρεασμένοι από τις λανθασμένες εικόνες που έχουμε για τη Ρωμαϊκή, τη Βυζαντινή και την Οθωμανική αυτοκρατορία, και νομίζουμε ότι οι Αυτοκρατορίες είναι πάντοτε «εθνικές».

Πράγματι μια «Αυτοκρατορία των Γερμανών» στην Ευρώπη θα ήταν αδύνατη σήμερα. Όμως, οι Αυτοκρατορίες δεν λειτουργούν έτσι. Οι Αυτοκρατορίες είναι σχεδόν πάντα συνενώσεις πολλών διαφορετικών εθνοτήτων και κρατών υπό μια ισχυρή ηγεμονία. Π.χ. στην Αυτοκρατορία του Αλέξανδρου είχαμε την Ηγεμονία του Αλέξανδρου και των Μακεδόνων, αλλά οι τοπικές εθνικές εξουσίες παρέμεναν ως ένα βαθμό κυρίαρχες στην περιοχή τους.

Η ταυτότητα της Αυτοκρατορίας βασίζεται περισσότερο στην ύπαρξη μιας επίσημης γλώσσας, ενός κεντρικού και κυρίαρχου στρατού, μιας επίσημης θρησκείας, ενός κοινού νομίσματος και φυσικά, ενός Αυτοκράτορα. Επίσης, υπάρχει συνήθως μια Πρωτεύουσα, από τη θέση της οποίας συμπεραίνουμε και την κυρίαρχη «εθνικότητα», χωρίς να είναι όμως ασφαλές πάντα το συμπέρασμά μας, όπως π.χ. στην περίπτωση της Ρωμαϊκής-Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Αν και η «Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία» θα είναι λοιπόν για  ένα διεθνιστικό μόρφωμα, οι αυριανοί ιστορικοί θα ονομάσουν το πολιτικό παράδοξο που θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια ως «Γερμανική Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία», καθώς η Γερμανία θα έχει την κυριαρχία και θα επιβάλλει με οικονομική και στρατιωτική ισχύ τις επιταγές της Δυτικής Εξουσίας.

Οι τοπικές εξουσίες δεν θα έχουν μεν λόγο σε όσα ήδη επιβάλλει η κεντρική «ευρωπαϊκή» εξουσία, αλλά θα έχουν απόλυτη –και πολλές φορές άδικη και αντιδημοκρατική– εξουσία πάνω στους υποτελείς τους, ακριβώς όπως συμβαίνει πάντοτε στις Αυτοκρατορίες. Αυτό ισχύει σήμερα και με τις κυβερνήσεις της Ελλάδας και των άλλων χωρών, που ενώ μιλούν συνέχεια για τα κυριαρχικά δικαιώματά τους, ουσιαστικά φαίνεται ότι δεν κατέχουν κανένα από αυτά, αφού δεν μπορούν ή δεν τολμούν να τα χρησιμοποιήσουν. Καταφέρνουν όμως να καταπιέζουν αδίστακτα εμάς, τους υποτελείς τους.

Για να αποδεχτούμε όμως ότι πραγματικά ζούμε σε μια τέτοια Αυτοκρατορία, θα πρέπει να διαπιστώσουμε ότι έχει ένα κοινό νόμισμα, μια κοινή «επίσημη» γλώσσα, έναν κοινό στρατό και φυσικά, έναν Αυτοκράτορα. Το κοινό νόμισμα είναι φανερό σε όλους μας, και είναι το Ευρώ. Όπως θα δούμε παρακάτω, υπάρχουν ήδη και η επίσημη γλώσσα, ο επίσημος στρατός και, κάπου μέσα από την ομίχλη των Εξελίξεων, ξεπροβάλλει και η αυτοκρατορική «οικογένεια»…

ENGLISH: Η ΚΟΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Είναι ενδιαφέρον ότι οι περισσότερες διαβουλεύσεις στις Βρυξέλλες γίνονται σήμερα κυρίως στα Αγγλικά. Παρομοίως, ακόμη και στους Γάλλους, που είναι ιδιαίτερα φανατικοί της γλώσσας τους, έχουμε φαινόμενα όπως αυτό του Ινστιτούτου Παστέρ, το οποίο κάνει όλες τις δημοσιεύσεις του πλέον μόνο στα Αγγλικά. Από ό,τι φαίνεται λοιπόν, η δρομολογημένη επίσημη γλώσσα της Αυτοκρατορίας είναι τα Αγγλικά.

Υπό αυτό το πρίσμα αποκτάει ιδιαίτερο νόημα η πρόταση που έγινε από το 2001 από τη σημερινή Υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου, που ήταν τότε Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πρότεινε ως δεύτερη επίσημη γλώσσα της Ελλάδας την Αγγλική. Όπως δημοσιεύτηκε στη Ναυτεμπορική (19-11-2001) η κυρία Διαμαντοπούλου είχε δηλώσει ότι «η xώρα πρέπει να είναι προετοιμασμένη, καθώς με τη διεύρυνση και την ένταξη άλλων δέκα xωρών στην E.E. θα τεθεί το ζήτημα της πολυγλωσσίας». Το 2008 η κ. Διαμαντοπούλου επανέλαβε και δικαιολόγησε την πρότασή της: «Η ποιότητα, λοιπόν, είναι βασικό στοιχείο που διαφοροποιεί από το φύλο, τη φυλή, την ηλικία, τον τόπο διαμονής. Η ποιότητα σήμερα, πριν από λίγα χρόνια είχα πει, θα το θυμάστε πολλοί, ότι πιστεύω ότι η δεύτερη επίσημη γλώσσα στο ελληνικό κράτος θα έπρεπε να είναι η αγγλική εξηγώντας, ότι πρέπει να είναι στην εκπαίδευση η γλώσσα αυτή με τρόπο, ώστε να υπάρχει  επάρκεια βγαίνοντας από το σχολείο. Επάρκεια όχι να μπορείς να πεις δυο κουβέντες, επάρκεια να μπορείς να δουλέψεις, να γράψεις, να συμμετέχεις. Τότε πήρα 2.500 υβριστικές περίπου επιγραφές και άρθρα. Ποια είναι η πραγματικότητα σήμερα την οποία αρνούμαστε να δούμε; Ότι βεβαίως υπάρχουν παιδιά που τελειώνοντας το σχολείο ξέρουν άριστα την αγγλική γλώσσα, η οποία είναι σήμερα η βάση του εμπορίου, η βάση της έρευνας, η βάση της πολιτικής, η βάση της ψυχαγωγίας. Ποιοι είναι αυτοί σήμερα; Τα παιδιά που τελειώνουν τα κολέγια, τα παιδιά που τελειώνουν τα ιδιωτικά σχολεία, που κάνουν τα μισά μαθήματά τους στα Αγγλικά. Αυτά τα παιδιά δεν έχουν πρόβλημα με τα Ελληνικά τους, μια χαρά είναι τα Ελληνικά τους, αλλά έχουν διαφορετικά προσόντα στα 18 τους χρόνια»

Οι εθνικιστικές κορώνες κατά της πρότασης της κ. Διαμαντοπούλου είναι τελείως λανθασμένες αν πραγματικά δρομολογείται μια «Ευρωπαϊκή Αυτοκρατορία» που θα έχει επίσημη γλώσσα τα Αγγλικά. Ο λόγος είναι ότι ο Έλληνας θα βρεθεί προ τετελεσμένων γεγονότων και αν θα θέλει να λάβει κορυφαίες θέσεις στη διοίκησή της Αυτοκρατορίας θα είναι υποχρεωμένος να μιλάει την επίσημη γλώσσα της, ενώ θα παραμένει ένας αμόρφωτος επαρχιώτης όσο δεν θα γνωρίζει την επίσημη γλώσσα. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο οι Έλληνες Πατριάρχες –που λογοδοτούσαν μόνο στον Σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας– ήταν υποχρεωμένοι να γνωρίζουν τα Τουρκικά, αν ήθελαν να επιβληθούν.

Προσέξτε τι συμβαίνει ήδη γύρω μας όσοι τυχόν διαφωνείτε με τα παραπάνω: Μεγάλος αριθμός πτυχιούχων και υψηλά εξειδικευμένων Ελλήνων καλούνται σήμερα να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και να μεταναστεύσουν επαγγελματικά σε άλλες χώρες αν θέλουν να επιβιώσουν (ένα μοντέρνο ευρωπαϊκό αυτοκρατορικό «παιδομάζωμα» των καλύτερων και των πιο ικανών). Τι ελπίδες έχουν όμως οι νέοι αν δεν γνωρίζουν την επίσημη τουλάχιστον γλώσσα της Ευρώπης, που είναι τα Αγγλικά;

Υπάρχει ένα ακόμη στοιχείο που μας υποδεικνύει ότι το δεύτερο ζητούμενο μιας αυτοκρατορίας, η κοινή δηλαδή γλώσσα, έχει επιβληθεί ήδη: Σε επαγγελματικούς χώρους της Γερμανίας ή σε άλλες χώρες ο μετανάστης εργαζόμενος δεν γίνεται ποτέ ισότιμος αν δεν μιλάει τη γλώσσα της χώρας. Όμως, είναι πλέον κατοχυρωμένο το δικαίωμα του εργαζόμενου να συνεννοείται στα Αγγλικά, αν τυχόν δεν γνωρίζει την τοπική γλώσσα. Αυτό ισχύει στο CERN (το οποίο βρίσκεται στα γαλλο-ελβετικά σύνορα) αλλά και σε πολλές ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.

BUNDESWEHR
Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ «ΜΙΚΡΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ» ΤΟΥ

Ο «Ομοσπονδιακός Αμυντικός Στρατός» (Bundeswehr) είναι ο επίσημος «αμυντικός» στρατός της Γερμανίας. Παλιότερα ήταν υποχρεωμένος από το σύνταγμα της Γερμανίας να έχει μόνο «αμυντικό ρόλο», αλλά μετά το 1994 ο ρόλος του «επεκτάθηκε» στο να προσφέρει και δράση κατά «κρίσεων» με σκοπούς «πρόβλεψης συγκρούσεων» όχι μόνο μέσα στη Γερμανία, αλλά και οπουδήποτε στον κόσμο! Σύμφωνα με δήλωση του πρώην υπουργού Άμυνας Peter Struck, «μπορεί να χρειαστεί να υπερασπίσουμε τα συμφέροντα της Γερμανίας μέχρι και στον Ινδοκούς», μια δήλωση που ξεκαθαρίζει ότι ο Γερμανικός Στρατός δεν χρειάζεται να τηρεί ούτε καν τα προσχήματα.

Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Internationale Politik (Ιούνιος 2011) ο σημερινός υπουργός Αμύνης της Γερμανίας Thomas de Maizière, ο οποίος διετέλεσε διοικητής τού Bundeswehr, δήλωσε ότι ο Γερμανικός Στρατός είναι έτοιμος να κάνει πολλαπλές επεμβάσεις σε ξένες χώρες, ειδικά σε περιπτώσεις «μικρών πολέμων». Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα το Βερολίνο βλέπει τη διεξαγωγή πολέμου ως ένα τυπικό εργαλείο πολιτικής, «το απόλυτο εργαλείο και όχι απλώς το τελευταίο». Σύμφωνα με τον Γερμανό υπουργό, «μέχρι και 10.000 Γερμανοί στρατιώτες θα μπορούν να αναπτυχθούν σε δύο τόπους επιχειρήσεων ταυτόχρονα, ενώ μια ναυτική μονάδα θα μπορεί να παίρνει μέρος σε διάφορες συγκρούσεις. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη 3.000 στρατιώτες θα είναι διαθέσιμοι για αποστολές. Ο Bundeswehr θα διαθέτει ένα μεγάλο αριθμό ικανοτήτων και τη δυνατότητα να λαμβάνει μέρος σε «αποστολές σταθεροποίησης» (σε στυλ Αφγανιστάν) και «αποστολές μάχης υψηλής έντασης».

Μιλώντας για αυτούς τους «μικρούς πολέμους», ο ταγματάρχης Christian Freuding τής ομάδας Σχεδιασμού του Γερμανικού Υπουργείου Αμύνης είχε δηλώσει παλιότερα ότι «πολλές συγκρούσεις στο μέλλον θα ονομάζονται “μικροί πόλεμοι” και σ’ αυτούς θα περιλαμβάνονται συγκρούσεις εθνικών στρατών με “μη-κρατικές δυνάμεις”, όπως για παράδειγμα με …διαδηλωτές. Σ’ αυτούς τους “μικρούς πολέμους” όλοι οι συνηθισμένοι κανόνες των συγκρούσεων παύουν να ισχύουν και κάθε τακτική μπορεί να αναπτυχθεί». Οι παρακάτω διευκρινίσεις του είναι μάλλον εφιαλτικές: «Με χαρακτηριστική βιαιότητα, πολλές φορές άνθρωποι που δεν λαμβάνουν μέρος στις συγκρούσεις, γυναίκες και παιδιά, μπορεί να θεωρηθούν μέρος του εχθρού και να χτυπηθούν. Αυτό εξηγεί τον υψηλό αριθμό απωλειών πολιτών σε τέτοιους “μικρούς πολέμους”».

Φυσικά ο ταγματάρχης δεν απειλεί κανέναν και προφανώς προσπαθεί να εξηγήσει τα φαινόμενα που παρουσιάζονται σε μάχες σε αστικό περιβάλλον. Με όλα αυτά όμως γίνεται προφανές ότι έχουν γίνει συζητήσεις για τη συμμετοχή του Γερμανικού Στρατού σε «αποστολές σταθεροποίησης» μέσα και έξω από την Ευρώπη, ειδικά όταν θίγονται τα γερμανικά συμφέροντα, όπως στην περίπτωση μεγάλων διαδηλώσεων π.χ. στην Ελλάδα ή σε άλλες χώρες. Ο ταγματάρχης σε άλλο σημείο της συνέντευξής του εξηγεί: «Οι στρατιωτικές δυνάμεις της Δύσης θα βρεθούν πολλές φορές στη θέση να συντρίψουν τις εχθρικές δυνάμεις, να επιβάλουν υποχρεωτικά μέτρα, να διαχωρίσουν εμπόλεμες παρατάξεις ή να τις περιορίσουν, να επιβάλουν έλεγχο ουδέτερων ζωνών ή εμπάργκο, και να βοηθήσουν τις τοπικές δυνάμεις ασφάλειας ή να τις οργανώσουν. Πολλές φορές θα αναπτυχθούν σε περιοχές όπου ζουν άνθρωποι, όπου υπάρχουν διοικητικές και κοινωνικές υποδομές, όπου η πρόσβαση στους πόρους θα πρέπει να (από)κατασταθεί και όπου θα πρέπει να συνεργαστούν με τον πληθυσμό για να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους».

Ο ταγματάρχης προσθέτει παρακάτω, αναφερόμενος προφανώς στη γερμανική κοινή γνώμη,  ότι «οι πρόσφατες μελέτες αποδεικνύουν ότι οι “δυτικές κοινωνίες” είναι προετοιμασμένες για να κάνουν θυσίες στέλνοντας τους στρατιώτες τους σε αποστολές σε άλλες χώρες, αν είναι πεπεισμένες για τη “νομιμότητά” τους και τις πιθανότητες επιτυχίας».

Τα παραπάνω ξεκαθαρίζουν ότι υπάρχει έτοιμος ο …αυτοκρατορικός στρατός, απλά δεν έχει τύχει ακόμη να χρειαστεί να πάρει μέρος σε κάποια σύγκρουση. Θα λειτουργεί παράλληλα με τους τοπικούς εθνικούς στρατούς που θα λαμβάνουν διαταγές από τις (υπο)χρεωμένες κυβερνήσεις και θα συνεργάζεται επίσης με το NATO, το οποίο υπηρετεί τα ίδια εξουσιαστικά συμφέροντα, τα οποία θα εντοπίσουμε στο επόμενο κεφάλαιο…

ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ

Φτάνουμε λοιπόν στο σημαντικότερο σημείο αυτού του κειμένου, όπου θα εντοπίσουμε την ταυτότητα των νέων «Αυτοκρατόρων», η οποία παραμένει κρυφή και μάλλον θα παραμείνει έτσι. Για να τους εντοπίσουμε, θα πρέπει πρώτα να δούμε τα πράγματα από ψηλά.

Κάνοντας «zoom-out» παρατηρούμε λοιπόν ότι ο δυτικός κόσμος ελέγχεται σήμερα από ένα μικρό αριθμό πολύ ισχυρών ατόμων που ελέγχουν τις μεγάλες βιομηχανίες και τα κράτη. Τα μέλη αυτής της «Δυτικής εξουσίας» έχουν δύο κύρια κοινά χαρακτηριστικά: Πρώτον, ανήκουν σε πανίσχυρες «αριστοκρατικές» οικογένειες που υπάρχουν αρκετές γενιές και μεταβιβάζουν τη δύναμή τους στους απογόνους τους, και δεύτερον, είναι όλοι τους λίγο ή πολύ «Δυτικοί»: Άγγλοι, Αμερικανοί, Ρώσοι, Γερμανοί, Γάλλοι, Ιταλοί, Έλληνες της Ομογένειας, εξευρωπαϊσμένοι Άραβες και Εβραίοι της Διασποράς. Πρόκειται για τα τέκνα της αστικής ή γαλαζοαίματης αριστοκρατίας που ελέγχουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό τις τρεις βασικότερες βιομηχανίες: Όπλα, Καύσιμα, Χρηματοπιστωτικά Ιδρύματα. Είναι εκείνοι στους οποίους ανήκει αυτό που ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ είχε ονομάσει «Στρατιωτικό Βιομηχανικό Σύμπλεγμα» (Military Industrial Complex) και που κατασκευάζουν τα μεγάλα έργα, οπλικά συστήματα, γέφυρες, μετρό, οχήματα, αεροσκάφη. Αυτοί είναι επίσης οι πραγματικοί ιδιοκτήτες των μεγαλύτερων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων του κόσμου, αφού μόνο αυτοί έχουν τη δυνατότητα να παράγουν τεράστια κεφάλαια και να τα διοχετεύουν όποτε θέλουν στην αγορά.

 Η «αριστοκρατία» αυτή αποτελείται από ελάχιστους ανθρώπους, το πολύ μερικές εκατοντάδες άτομα, τα περισσότερα από τα οποία είναι τελείως άγνωστα στο ευρύ και ανενημέρωτο κοινό. Κατέχουν τεράστια κεφάλαια που τους επιτρέπουν να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, να εξαγοράζουν ή να παγιδεύουν συνειδήσεις, να ελέγχουν τα γεγονότα από το παρασκήνιο. Ελέγχουν τους τομείς της επιρροής τους μέσω ενός περίπλοκου δικτύου αντιπροσώπων, τους οποίους έχουν επίσης παγιδευμένους με διάφορους τρόπους ώστε να εκτελούν πιστά τις διαταγές τους. Επισκέπτονται τις επιχειρήσεις τους με ελικόπτερα και ελάχιστοι από τους χιλιάδες υπαλλήλους τους τούς έχουν δει έστω και μια φορά στη ζωή τους. Δεν κατεβαίνουν ποτέ στο επίπεδο των «κοινών ανθρώπων», δεν «περπατούν ανάμεσά μας», και ελάχιστα πράγματα μπορούμε να υποθέσουμε για τον τρόπο ζωής τους, πέρα από ότι έχουν πρώτοι πρόσβαση στις πιο προχωρημένες επιστημονικές και τεχνολογικές ανακαλύψεις και διαθέτουν την πιο κορυφαία ιατρική κάλυψη.

Ακόμη και διάσημοι πολυεκατομμυριούχοι σαν τον Steve Jobs ή τον Bill Gates ή πανίσχυροι πολιτικοί σαν τον Barak Obama ΔΕΝ είναι μέλη αυτής της πραγματικής Δυτικής Εξουσίας, ούτε γίνονται αποδεκτοί σ’ αυτήν, απλώς τούς επιτρέπεται να δημιουργήσουν τεράστια περιουσία και να αποκτήσουν μεγάλα αξιώματα για διάφορους λόγους τακτικής. Όπως είπαμε, η δύναμη των ανθρώπων της Δυτικής Εξουσίας δεν είναι προσωρινή, αλλά κρατάει για πολλές γενιές. Ίσως στο μέλλον, τα παιδιά τού Bill Gates να γίνουν αποδεκτά ανάμεσά τους, αν προσπαθήσουν αρκετά και η περιουσία τους δεν περάσει στα χέρια της Δυτικής Εξουσίας με κάποιον από τους πολλούς τρόπους που αυτή διαθέτει. Για να γίνω πιο ξεκάθαρος, η Δυτική Εξουσία είναι τα ίδια άτομα που συνθέτουν τους κορυφαίους επιτελείς της «Τριμερούς Επιτροπής», της «Λέσχης Μπίλντερμπεργκ» και άλλων τέτοιων μυστικών ή λιγότερο μυστικών οργανώσεων – και όχι οι «καλεσμένοι» τους.

Όλοι αυτοί οι «αριστοκράτες» δεν είναι αναγκαστικά «κακοί» ή «σατανικοί» ή «απάνθρωποι» όπως τους φαντάζεται ο παραδοσιακός συνωμοσιολόγος. Σίγουρα όμως ελάχιστη σχέση έχουν με τους απλούς ανθρώπους σαν και εμάς. Προφανώς μας βλέπουν μόνο ως στατιστικά στοιχεία, ως κομμάτια των διάφορων μηχανισμών που χειρίζονται και ως πιόνια στη σκακιέρα τους. Δεν θέλουν αναγκαστικά το κακό μας, αλλά καθώς δεν μας γνωρίζουν, δεν τους ενοχλεί και αν κάποιες χιλιάδες ή εκατομμύρια από εμάς υποφέρουμε, βασανιζόμαστε ή πεθαίνουμε. Εξάλλου, αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως κάτι ανώτερο από τους απλούς ανθρώπους, αφού έτυχε να γεννηθούν με περιουσίες, δυνατότητες και ευκαιρίες που οι κοινοί άνθρωποι δεν μπορούμε καν να φανταστούμε…

Η δυτική αριστοκρατία είναι λοιπόν η πραγματική «αυτοκρατορική οικογένεια». Εδώ και δύο περίπου αιώνες κυβερνάει αόρατη από το παρασκήνιο, και σίγουρα θα συνεχίσει να λειτουργεί έτσι. Οι όποιοι «αυτοκράτορες» της Νέας Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας δεν θα είναι παρά αχυράνθρωποί της, που θα ελέγχονται και αυτοί όπως ελέγχονται σήμερα όλοι οι άνθρωποι σε θέσεις επιρροής. Προφανώς, για προσχηματικούς λόγους «μοντερνισμού» οι επικεφαλής της Ευρώπης θα συνεχίσουν να ονομάζονται επίτροποι, καγκελάριοι κλπ και όχι «Αυτοκράτορες» και θα τοποθετούνται εκεί με εκλογές και όχι με κληρονομικά δικαιώματα.

Σαν τον μάγο-αυτοκράτορα των παραμυθιών και της χώρας του Οζ, ο εκάστοτε επίσημος άρχοντας της Ενωμένης Ευρώπης θα είναι μια οφθαλμαπάτη, ενώ οι πραγματικοί ελεγκτές θα λειτουργούν από το παρασκήνιο…

ΟΙ «ΕΧΘΡΟΙ» ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Η επιρροή όμως της δυτικής αριστοκρατίας δεν είναι παγκόσμια. Είχε, και έχει, όρια. Με επίκεντρο τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, η επιρροή της εξαπλωνόταν μέχρι πριν λίγες δεκαετίες στις ΗΠΑ, στη Δυτική Ευρώπη, στην Αφρική, στην Αυστραλία, στην Ιαπωνία και στη Νότια Ασία. Η πανίσχυρη Σοβιετική Ένωση αποτελούσε τον μεγάλο αντίπαλό της, ενώ η Μέση Ανατολή ήταν το πεδίο της μάχης στο οποίο γίνονταν οι συγκρούσεις μεταξύ τους. (Η Κίνα τότε έπαιζε ένα ιδιαίτερα επιτυχές παιχνίδι ουδετερότητας. Ερωτοτροπούσε και με τις δύο πλευρές, κρατώντας ταυτόχρονα αποστάσεις).

Η αστάθεια της Μέσης Ανατολής και η ύπαρξη «απείθαρχων κρατών» («rogue nations» όπως το Αφγανιστάν, το Ιράκ και το Ιράν) βασιζόταν σε μεγάλο μέρος στο ότι τα κράτη αυτά ισορροπούσαν σε ένα περίπλοκο δίχτυ συμφωνιών και μυστικών συμβάσεων και με τη δυτική αριστοκρατία αλλά και με τη Σοβιετική Ένωση. Αυτό το «δίχτυ» επέτρεπε άτομα σαν τον Σαντάμ, τον Αγιατολάχ Χομεϊνί και τους Ταλιμπάν να διατηρούν τεράστια δύναμη.  Μόλις όμως η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, οι ισορροπίες διαλύθηκαν και τα άτομα αυτά αργά ή γρήγορα «βγήκαν από τη μέση» αφού μόνο προβλήματα δημιουργούσαν στη Δυτική Εξουσία που δεν τους χρειαζόταν πια.

Η εξουσιαστική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης ήταν στον 20ό αιώνα ο σημαντικότερος εχθρός της δυτικής αριστοκρατίας. Δημιουργήθηκε από μια ιστορική συγκυρία και βασιζόταν στην ύπαρξη ενός πανίσχυρου στρατοκρατικού και απολυταρχικού κράτους το οποίο όμως παρείχε στους πολίτες του ένα ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης. Αφού λοιπόν ο «εχθρός» της Δυτικής Εξουσίας παρείχε στους υποτελείς του αυτό το στάνταρ, η δυτική αριστοκρατία αναγκάστηκε να παράσχει ένα αντίστοιχο επίπεδο διαβίωσης στους δικούς της υποτελείς. Για αυτό και η περίοδος 1950-1990 μπορεί να θεωρηθεί μια «χρυσή εποχή» όπου το βιοτικό επίπεδο μεγάλωνε μέρα με τη μέρα.

Όταν η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, η δυτική αριστοκρατία βρήκε τον εαυτό της να παίζει σε ένα «άδειο γήπεδο», ενώ οι υποτελείς της είχαμε αποκτήσει πολλά αγαθά, ακίνητες περιουσίες και κράτη που παρείχαν μεγάλες διευκολύνσεις. Δεν χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να στηθεί ένα πονηρό σύστημα που θα αφαιρούσε έντεχνα όλα αυτά που μας είχαν δοθεί ως δολώματα έναντι της Σοβιετικής Ένωσης. Η υφαρπαγή εξελισσόταν μέχρι πρόσφατα με έντεχνο και ήπιο τρόπο, έτσι ώστε να μη δημιουργούνται κοινωνικές αναταράξεις, κάτω από το μανδύα ενός υποτίθεται «επιστημονικού» νεοφιλελευθερισμού που υποτίθεται θα αύξανε την ανάπτυξη και τον συνολικό πλούτο όλων μας. Όμως, όποιος έζησε τα τελευταία χρόνια ως επαγγελματίας και είχε μια επαφή με την αγορά, γνωρίζει ότι από το 1997-98 και έπειτα τα διαθέσιμα χρήματα ολοένα και λιγόστευαν και οι δουλειές γίνονται ολοένα και πιο δύσκολες.

Η ξαφνική πλημμύρα της αγοράς μετά το 2004 με αμέτρητα δάνεια που δίνονταν χωρίς καμιά ουσιαστική εγγύηση, φάνηκε προσωρινά να ανεβάζει το συνολικό πλούτο, αλλά όπως αποδείχτηκε αργότερα, ήταν απλά το τελειωτικό χτύπημα της δυτικής αριστοκρατίας κατά της περιουσίας των κοινών ανθρώπων, αφού με αυτό τον τρόπο αμέτρητοι συνάνθρωποί μας εκμηδενίστηκαν οικονομικά και οι περιουσίες τους μεταφέρθηκαν σε εκείνους που ελέγχουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Αυτό έγινε για να ανακοπεί η επέλαση της Κίνας, όπως θα δούμε παρακάτω.

Η δύναμη της δυτικής αριστοκρατίας πηγάζει ακριβώς από το ότι διαχειρίζεται το σύνολο του πλούτου που κινείται στην επικράτειά της, και για αυτό το λόγο δεν έχει κανένα λόγο να τον αφήσει να κινείται στα χέρια μας, ειδικά τώρα που εμφανίστηκε ο «κίνδυνος από την Ανατολή»…

Η ΑΝΤΙΠΑΛΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ

Καθώς όμως η Δυτική Εξουσία έπαιρνε πίσω έντεχνα όλα όσα παρείχε στους υποτελείς της, ένας παλιότερος παίκτης αποφάσιζε να αφήσει την ουδετερότητα και να πάρει μέρος στο παγκόσμιο παιχνίδι. Ήταν η Κίνα, που αν και υποτίθεται «κομμουνιστική» όπως η Σοβιετική Ένωση, είναι στην ουσία τελείως διαφορετική στη δομή της. Βασίζεται σε ένα λαό που ταυτόχρονα είναι από τους πιο πολυπληθείς του κόσμου και που λόγω φιλοσοφίας και θρησκείας (Ταοϊσμός – Κομφουκιανισμός) είναι εξαιρετικά ολιγαρκής.

Η Κινεζική Εξουσία κατάφερε με έντεχνο πολιτικό και εμπορικό τρόπο να πείσει το μεγαλύτερο μέρος των επιχειρηματιών της Δύσης να μεταφέρουν σ’ αυτήν τις επιχειρήσεις τους ώστε να απολαύσουν τα «φτηνά εργατικά χέρια» που τους παρείχε, ενώ με τον ίδιο τρόπο κατάφερε να υπεξαιρέσει την τεράστια τεχνογνωσία και τεχνολογία της Δύσης. Την ίδια στιγμή που διαφήμιζε σε όλο τον κόσμο την «εσωστρέφειά» της ώστε να φαίνεται ακίνδυνη, κατόρθωνε να προετοιμάσει το έδαφος για να γίνει η πιο ταχέως αναπτυσσόμενη χώρα του Κόσμου. Γρήγορα όμως φάνηκε ότι τα σχέδιά της είναι και αυτής καθαρά ιμπεριαλιστικά και στην ουσία είναι μια αναδυόμενη «Αυτοκρατορία» που σκοπό έχει να κατακτήσει τον κόσμο, όπως κάθε άλλη Αυτοκρατορία πριν από αυτήν.

Το δυνατότερο χτύπημα όμως που πανικόβαλε τη δυτική αριστοκρατία ήταν η αποκάλυψη ότι το κομμουνιστικό κόμμα της Κίνας, το οποίο αποτελείται πλέον φανερά από μια ομάδα απίστευτα φιλόδοξων και πονηρών επιχειρηματιών, είχε αγοράσει μεγάλο μέρος του …χρέους των ΗΠΑ! Οι ΗΠΑ αυτή τη στιγμή βρίσκονται δηλαδή σε μια πολύ δύσκολη θέση, καθώς μπορεί ουσιαστικά να ελέγχονται από την ομάδα της δυτικής αριστοκρατίας, τυπικά και νομικά όμως η Κινεζική Εξουσία έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη πάνω τους. Ήδη μάλιστα έχουν αρχίσει να γίνονται κινήσεις της Κίνας που μοιάζουν παρόμοιες με τις κινήσεις της Γερμανίας σε βάρος της Ελλάδας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Κινεζική Εξουσία διαθέτει μια ασύγκριτη παραγωγική μηχανή όπου ο εργάτης δουλεύει με μισθό υποπολλαπλάσιο από τον αντίστοιχο του δυτικού εργάτη.

Όλα αυτά έκαναν φανερό ότι η Κινεζική Εξουσία είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και δεν μπορούν να προβλεφτούν οι επόμενες κινήσεις της. Η δυτική αριστοκρατία βρέθηκε να αντικρίζει ξαφνικά έναν εχθρό που φαίνεται να είναι πολύ πιο ύπουλος, πιο ευέλικτος και πονηρός από τη Σοβιετική Ένωση, και ο οποίος μπορεί να παίξει αλλά και να νικήσει στο ίδιο παιχνίδι που η δυτική αριστοκρατία έχει στήσει.

Οι καρέκλες των ατόμων της δυτικής αριστοκρατίας άρχισαν έτσι να τρίζουν επικίνδυνα από κάτω τους. Οι Κινέζοι αντίστοιχοί τους φαίνονται εφευρετικοί και αδίστακτοι, ενώ χρησιμοποιούν λογικές και τακτικές ακατανόητες για το δυτικό τρόπο σκέψης.

Παρόμοιο σκοτεινό παιχνίδι έχουν αρχίσει να παίζουν και η Ινδία και το Πακιστάν, που χωρίς να το καταλάβει κανείς έχουν μετατραπεί σε υπερδυνάμεις χωρίς ξεκάθαρη τοποθέτηση, πιθανοί σύμμαχοι αύριο της Κίνας και όχι του Δυτικού Κόσμου (αδιευκρίνιστη επίσης είναι και η στάση της Ρωσίας). Ας μην ξεχνάμε ότι οι Ινδοί, Πακιστανοί και Κινέζοι, έχουν πολλαπλάσιο πληθυσμό από εκείνον του Δυτικού Κόσμου, αλλά διαθέτουν επίσης τεράστιους στρατούς και πυρηνικά όπλα.

Ο παραδοσιακός προασπιστής της δυτικής αριστοκρατίας, οι ΗΠΑ, φάνηκαν ότι δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίσουν τις εξελίξεις. Η πρόσφατη αποτυχία τους να ελέγξουν αποτελεσματικά το παιχνίδι στη Μέση Ανατολή, η έκρυθμη κατάσταση στο εσωτερικό τους και το μεγάλο φιάσκο με το χρέος, έχουν αρχίσει να δείχνουν ότι δεν είναι πια η μεγάλη δύναμη που πριν μερικά χρόνια μπορούσε να επιβληθεί σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη. Είναι εκ των πραγμάτων μακριά από την Ευρώπη και την Ασία, έχουν μικρό πληθυσμό  σε σχέση με τους πληθυσμούς των αναδυόμενων δυνάμεων της Ανατολής (307 εκατομμύρια έναντι 2,5 δισεκατομμυρίων της Ινδίας και Κίνας) και τα τελευταία χρόνια φαίνονται ανίκανες να ελέγξουν επιτυχώς τις εξελίξεις. Αντίθετα τα 733 εκατομμύρια της Ευρώπης και η γεωστρατηγική της θέση ανάμεσα στις 3 μεγάλες ηπείρους του πλανήτη, επαναφέρουν την Ευρώπη στο επίκεντρο των εξελίξεων, ενώ οι ΗΠΑ γίνονται ξανά δορυφόρος της Ευρώπης και όχι το αντίθετο όπως ίσχυε μέχρι τώρα.

Είναι φανερό λοιπόν ότι η δυτική αριστοκρατία έχει πανικοβληθεί, καθώς βλέπει ότι κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο των εξελίξεων. Στο επίπεδο που παρατηρούμε μέσα από τα ΜΜΕ, το παγκόσμιο σκηνικό μοιάζει να εξελίσσεται με αβρότητες και χαμόγελα, όμως στο παρασκήνιο είναι φανερό ότι εξελίσσεται ένας μεγάλος και φονικός πόλεμος, όπου διάφορα άτομα που μέχρι χθες κατείχαν μεγάλο μέρος της Δύσης παραμερίζονται από τους Ανατολίτες και Ρώσους ανταγωνιστές τους. Οι ισορροπίες ανατρέπονται και κανένα μέλος της δυτικής αριστοκρατίας δεν είναι σίγουρο ότι θα εξακολουθεί αύριο να διατηρεί τη δύναμή του …και τη ζωή του. Δεν είναι τυχαίο ότι ξαφνικά, σε παραδοσιακούς τομείς που ξέρουμε ότι ελέγχονται από δυτικούς, βλέπουμε να εμφανίζονται από το πουθενά ως κυρίαρχοι επιχειρηματίες Κινέζοι και Ρώσοι επιχειρηματίες που κανείς δεν ήξερε μέχρι χθες…

Η δυτική αριστοκρατία γνωρίζει ότι η μόνη εξέλιξη που θα διατηρήσει το status quo που ισχύει μέχρι σήμερα είναι η επιβολή μιας «τεχνοκρατικής» Αυτοκρατορίας που θα ελέγχει τον Δυτικό Κόσμο και θα μειώσει τις «δημοκρατικές ελευθερίες» στα απολύτως τυπικά. Για να επιβιώσει πρέπει να επιβάλει στον δυτικό κόσμο μια εξουσιαστική δομή παρόμοια με εκείνη της Κίνας ή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Πρέπει να μειώσει τις απαιτήσεις των πολιτών της, να μειώσει τους μισθούς τους σε επίπεδο Κίνας και Ινδίας, να κόψει τις κοινωνικές παροχές και να αυξήσει την απολυταρχική δύναμη που ασκούν οι επικεφαλής της. Ως δικαιολογία και απειλή θα χρησιμοποιηθεί η πολυτραγουδισμένη «επιβίωση του Ευρώ και των ταμείων» και ο στόχος θα είναι η συνεχής μείωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων του κάθε λαού, ώσπου το σύνολο των εξουσιών να μεταφερθεί στην κεντρική ευρωπαϊκή εξουσία, που ελέγχεται από την ίδια. Όπως ήδη βλέπουμε, μέσω «υπηρεσιακών» κυβερνήσεων επιβάλλονται οι επιταγές της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Διοίκησης στους πολίτες – και αν οι πολίτες διαφωνούν, υπάρχει η απειλή της ωμής και αιματηρής βίας, μέσω του «ευρωπαϊκού στρατού» που σύντομα θα έχει το δικαίωμα να επιχειρεί μέσα στις πόλεις και μέσα στα σπίτια μας.

ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Είναι κρίμα, αλλά για ακόμη μια φορά την ευθύνη για όλα αυτά που θα συμβούν θα τη φορτωθεί ο λαός της Γερμανίας. Οι Γερμανοί θα φαίνονται μεν ο «κυρίαρχος λαός» της Αυτοκρατορίας, αλλά δεν θα είναι καθόλου έτσι. Στην πραγματικότητα θα αποτελέσουν μόνο το «εκτελεστικό χέρι» που θα φορτωθεί τις ευθύνες και τα εγκλήματα που θα γίνουν στο όνομά της Αυτοκρατορίας, ενώ την πραγματική ωφέλεια θα την έχουν άλλοι.

Ο γερμανικός λαός αποτελεί δυστυχώς σύνηθες θύμα των εξουσιαστικών πειραμάτων, καθώς βάζει πάνω από όλα, ακόμη και πάνω από τη λογική, την αγάπη του για την Πατρίδα και την εθνική Ταυτότητά του. Ακριβώς επειδή είναι πολύ πειθαρχημένος και πολύ περήφανος, γίνεται ιδιαίτερα προβλέψιμος και διαχειρίσιμος. Είναι κρίμα που για ακόμη μια φορά μοιάζει να μην μπορεί να αντισταθεί στην καθημερινή προπαγάνδα που προβάλλεται από τα ΜΜΕ του και που προσπαθεί να τον πείσει ότι είναι ο μοναδικός λαός που προασπίζεται τα συμφέροντα της «Ενωμένης Ευρώπης» ενώ οι υπόλοιποι λαοί είναι αδαείς και τεμπέληδες χωριάτες, με χειρότερους από όλους, τους Έλληνες. Για ακόμη μια φορά ο γερμανικός λαός προσπαθεί να εντοπίσει τα προβλήματα στους «άλλους», όπως έκανε κάποτε με τους Εβραίους. Πριν 70 χρόνια η πηγή όλων των κακών μέσα στο μυαλό του μέσου Γερμανού ήταν οι Εβραίοι, σήμερα είναι οι Έλληνες. Οι Γερμανοί δυστυχώς δεν φαίνονται να μπορούν να ξεφύγουν από αυτόν τον τρόπο σκέψης.

Ο παραδοσιακά απείθαρχος ελληνικός λαός από την άλλη θα αποτελέσει τον πρώτο αποδιοπομπαίο τράγο, που θα τιμωρηθεί παραδειγματικά για εκφοβισμό των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών που αποτελούν το «σκληρό πυρήνα» της Ευρώπης και για τους οποίους παίζεται ουσιαστικά το παιχνίδι. Δυστυχώς οι προβλέψεις για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα εναντίον μας είναι ιδιαίτερα αρνητικές.

Ο παραδοσιακός εχθρός της Γερμανίας, η Γαλλία, είναι ενδιαφέρον ότι δεν φαίνεται να έχει κάποιες αντιρρήσεις για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας με «κυρίαρχο λαό» τη Γερμανία.

Η Ρωσία από την άλλη μοιάζει να έχει επιστρέψει στην παραδοσιακή της στάση του «αποκομμένου βασιλείου» που απλά παρακολουθεί από μακριά τις εξελίξεις, όπως έκανε σχεδόν πάντοτε πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Όμως για πολλούς λόγους η Ρωσία, όπως διαπίστωναν ο Ναπολέοντας και ο Χίτλερ, είναι σημαντικό «κλειδί» για την επιβίωση και την ισχυροποίηση της Ευρώπης, καθώς διαθέτει τεράστια αποθέματα πρώτων υλών. Η Ρωσία παραμένει λοιπόν ένας αστάθμητος παράγοντας και λογικά θα παίξει έναν πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των μελλοντικών εξελίξεων.

Το μόνο κράτος που φαίνεται να ασκεί ξεκάθαρη και σθεναρή αντίδραση στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας είναι η Μεγάλη Βρετανία. Είναι η μοναδική «εθνική» δύναμη που τολμά να σηκώσει το κεφάλι της ενάντια στην επέλαση του μοντέλου της Ενωμένης Ευρώπης, και αυτό προφανώς σχετίζεται με το ότι πολλά από τη μέλη της Δυτικής Εξουσίας (αριστοκρατία) είναι αγγλικής καταγωγής και δεν τους συμφέρει προφανώς η αλλαγή οποιουδήποτε συσχετισμού δυνάμεων. Το Λονδίνο μέχρι πρόσφατα ήταν το επίκεντρο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και ίσως βλέπει την παρούσα κατάσταση ως μια ευκαιρία να ανακτήσει κάποια κομμάτια της παλιάς του δύναμης. Αν και φαίνεται εξαιρετικά απίθανο κάτι τέτοιο, η αλήθεια είναι ότι έχει καταφέρει πολλές φορές να στρέψει την Ιστορία κατά τα δικά του συμφέροντα, για αυτό κρατάμε επιφυλάξεις: Ήδη τέσσερις φορές απέκοψε σημαντικές προσπάθειες να ενωθεί η Ευρώπη κάτω από τον «αυτοκρατορικό έλεγχο» μιας ηπειρωτικής δύναμης: 1) με την καταστροφή της Ισπανικής Αρμάδας το 1588  2) με τη νίκη της ενάντια στον Ναπολέοντα στο Βατερλώ 3) με τη νίκη της ενάντια στον Χίτλερ και 4) με τον περιορισμό της εξάπλωσης των δυνάμεων του Στάλιν στην Ευρώπη. Κάποιες από αυτές οι νίκες φάνταζαν απίθανες πριν συμβούν, αλλά η Μεγάλη Βρετανία κατάφερε τελικά να επιβληθεί.

Η ανθρώπινη Ιστορία μπορεί να ιδωθεί ως μια αδιάκοπη πορεία προς ολοένα μεγαλύτερους θεσμούς εξουσίας. Σίγουρα είμαστε πολύ μακριά από τη δημιουργία μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης, η πιθανότητα της οποίας απομακρύνεται μάλλον γρήγορα καθώς η Παγκοσμιοποίηση φαίνεται να καταρρέει. Δυστυχώς τη θέση της παγκοσμιοποιημένης παγκόσμιας εξουσίας δεν θα πάρει ένα καλύτερο πολιτικό σύστημα, αλλά το πολύ πιο συμβατικό και σκληρό πρόσωπο μιας Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας, το οποίο θα συνοδευτεί από την ταυτόχρονη υφαρπαγή των δικαιωμάτων μας.

Ας ελπίσουμε ότι πριν ολοκληρωθούν τα σχέδια όλων εκείνων που θέλουν να επιβάλουν αυτή τη νέα Αυτοκρατορία, θα μεσολαβήσουν εξελίξεις που θα αυξήσουν τη συνεννόηση ανάμεσα στους λαούς, θα αυξήσουν τη συνειδητότητα των πολιτών και θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε ένα καλύτερο μονοπάτι από αυτό που φαίνεται να βαδίζει τώρα…

Ο Λουκάς Καβακόπουλος είναι συγγραφέας και διαχειριστής πολλών ιστοσελίδων, όπως του Antidogma.gr, Psema.gr, Critics.gr, Rekonit.com κ.ά. Εργάζεται στον τομέα της Πληροφορικής. Επικοινωνήστε μαζί του στο luxus@nett.gr.

 ΠΗΓΕΣ:

ΠΩΣ ΟΙ ΝΑΖΙ ΚΕΡΔΙΣΑΝ ΤΟΝ 3o ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

H Αμερική θα είναι ανάμεσα σε όλα τα έθνη το ευκολότερο για να κατακτηθεί. Διαιρεμένες από μόνες τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα φέρουν ελάχιστη αντίδραση στην ιδεολογία μας όταν θα έρθει η ώρα. (Δρ. Γιόζεφ Γκέμπελς, Υπουργός Προπαγάνδας του 3ου Ράιχ)

Σύμφωνα με τη συμβατική Ιστορία, οι Nαζί έχασαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και οι κυριότεροι από τους αρχηγούς τους καταδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου και εκτελέστηκαν ή φυλακίστηκαν ισοβίως. Με αυτό τον τρόπο η κληρονομιά των σκοτεινών «ιδανικών» του Nαζισμού χάθηκε και μπήκε για πάντα στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Συνέβη όμως πράγματι έτσι;

Γεγονότα και έγραφα που ήρθαν στο φως, δείχνουν ότι αρκετοί υψηλόβαθμοι Nαζί όχι μόνο διέφυγαν από τη σύλληψη και την καταδίκη, αλλά ότι η διαφυγή τους υποστηρίχθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α.! Αυτές όχι μόνο τους βοήθησαν να διαφύγουν τη σύλληψη, αλλά τους έθεσαν υπό την προστασία τους –ουσιαστικά τους «προσέλαβαν»– για να λάβουν ως αντάλλαγμα τα μυστικά που οι Nαζί κατείχαν για τη Σοβιετική Ένωση, τα οποία θα βοηθούσαν της Η.Π.Α. να κερδίσουν στον επερχόμενο «Ψυχρό Πόλεμο»!

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία οι Ναζί βοήθησαν, μέσα από τις Μυστικές Υπηρεσίες των Η.Π.Α., να καταπολεμηθεί η  Σοβιετική Ένωση, αλλά δεν ξέχασαν τις βρώμικες τεχνικές της συνωμοσίας και του χειρισμού των αδυναμιών της κοινής γνώμης, τις οποίες είχαν χρησιμοποιήσει για να ανέλθουν στην εξουσία της Γερμανίας, για να επιβληθούν τις ίδιες τις Η.Π.Α.  Μεταμφιεσμένοι σε Αμερικανούς πολίτες, με την ανοχή διαφόρων φιλοναζιστικών κέντρων των Η.Π.Α., κατέλαβαν σημαντικές θέσεις δύναμης μέσα σε όλες σχεδόν τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες –ειδικά στη CIA– απέκτησαν πολιτική και οικονομική δύναμη, και απέκτησαν σημαντικές θέσεις μέχρι και μέσα στον Λευκό Οίκο! Σήμερα, οι απόγονοι των πρώην Ναζί ελέγχουν τις μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α. και κρατούν δέσμιό τους σχεδόν ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο της Δύσης! Μπορεί οι Ναζί να έχασαν επίσημα των 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά στην πραγματικότητα κατάφεραν να κατακτήσουν και να θέσουν υπό την εξουσία τους, υπόγεια, τη μεγαλύτερη υπερδύναμη του κόσμου!

Κέρδισαν τελικά οι Ναζί τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο; Μήπως αυτή τη στιγμή ζούμε κάτω από τον κεκαλυμμένο μεν αλλά πανίσχυρο έλεγχό τους – και μας επιφυλάσσουν πολλές και δυσάρεστες εκπλήξεις για το μέλλον;

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΩΝ Η.Π.Α.

Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η επίσημη θέση της κυβέρνησης των Η.Π.Α. ήταν ότι ο «μεγάλος εχθρός» ήταν ο Άξονας, που αποτελούνταν κυρίως από την αυτοκρατορική Ιαπωνία και τη ναζιστική Γερμανία. Οι Αμερικανοί πολίτες βομβαρδίζονταν από προπαγάνδα, στην οποία οι Ιάπωνες και οι Γερμανοί Ναζί παρουσιάζονταν ως ανθρωπόμορφα τέρατα, ως δαίμονες επί της Γης, οι οποίοι έπρεπε πάση θυσία να καταπολεμηθούν και να εξοντωθούν χωρίς καμία δεύτερη σκέψη. Όμως, αυτή η εχθρική στάση απέναντι στους Ναζί δεν ήταν παρά ένα αναγκαστικό προσωπείο που φορούσε η κυβέρνηση των Η.Π.Α., με σκοπό να αυξήσει τον αριθμό των στρατιωτών που θα κατατάσσονταν στον αμερικανικό στρατό.

Η αμερικανική κυβέρνηση, που ελεγχόταν από τους κεφαλαιοκράτες και τους πλούσιους βιομηχάνους και εξυπηρετούσε μονάχα τα συμφέροντά τους, δεν έβλεπε ως σημαντικότερο εχθρό στην Ευρώπη τη Γερμανία, αλλά τη Σοβιετική Ένωση. Η δεύτερη ήταν που απειλούσε τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών, αφού προωθούσε τον κομμουνισμό, δηλαδή την κατάργηση της προσωπικής ιδιοκτησίας και την εξουδετέρωση της αστικής τάξης.

Πολλοί ήταν οι ισχυροί Αμερικανοί που δήλωναν ανοιχτά την εχθρότητά τους προς την Ε.Σ.Σ.Δ., και τη συμπάθειά τους προς τον Χίτλερ και τους Ναζί, αφού και οι Ναζί υποστήριζαν τον καπιταλισμό και δήλωναν απόλυτη εχθρότητα προς τον κομμουνισμό. Ανάμεσα στους ισχυρούς Αμερικανούς που ήταν φανατικοί εχθροί του κομμουνισμού και φανεροί υποστηρικτές του Χίτλερ, βρίσκονταν και διάσημα πρόσωπα, όπως ο φανατικός αντισημίτης βιομήχανος Χένρι Φορντ και ο βαρόνος των media και του «κίτρινου τύπου» Γουίλιαμ Ράντολφ Χιρστ.

Ο πρώτος χρηματοδοτούσε το ναζιστικό κόμμα και ο δεύτερος ήταν τόσο φανατικός υποστηρικτής του Χίτλερ, που όταν ο Χιρστ ταξίδεψε στη Γερμανία, ο Χίτλερ τον φιλοξένησε στο σπίτι του! Υποστηρικτές του Χίτλερ και προσωπικοί του φίλοι και συνέταιροι, όπως θα δούμε παρακάτω, ήταν και οι οικογένειες Ντάλες και Μπους, από τις οποίες προήλθαν ο δημιουργός και πρώτος πολιτικός διευθυντής της πανίσχυρης υπηρεσίας πληροφοριών των Η.Π.Α., της C.I.A., Άλεν Ντάλες, και o πρώην πρόεδρος της Αμερικής, Τζωρτζ Μπους!

Το πρόβλημα που είχε η αμερικανική κυβέρνηση ήταν ότι η Σοβιετική Ένωση τότε δεν είχε την αρνητική εικόνα που έχουμε σήμερα στο μυαλό μας, και η οποία είναι σε ένα βαθμό δημιούργημα της ανελέητης προπαγάνδας που δημιουργήθηκε εναντίον της την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Ο φτωχός εργάτης του δυτικού κόσμου, όσο περισσότερο άκουγε να γαβγίζουν εναντίον της Ε.Σ.Σ.Δ. οι βιομήχανοι που τον έστυβαν καθημερινά, τόσο περισσότερο υποψιαζόταν ότι ήταν αληθινές οι φήμες και η προπαγάνδα των αριστερών Αμερικανών συναδέλφων του, που την ήθελαν ως ένα δίκαιο κράτος που υπάκουε σε ανώτερα ιδανικά. Σε καμία περίπτωση η Σοβιετική Ένωση που διαφήμιζε ιδέες όπως η «παγκόσμια αδελφότητα των λαών» και η απόρριψη των ρατσιστικών ιδεών, δεν φαινόταν ως μια Αυτοκρατορία του Κακού στα μάτια του πλήθους.

Η κυβέρνηση των Η.Π.Α., για να πείσει τον λαό της να καταταχθεί για να πολεμήσει ενάντια στην Ιαπωνική επέκταση αλλά και για να στηρίξει τα ευρωπαϊκά συμφέροντά της (τα οποία απαιτούσαν να υποστηρίξει τους ιστορικούς συμμάχους της, την Αγγλία και τη Γαλλία, δύο κράτη που απειλούνταν από τους Γερμανούς), δεν είχε άλλη επιλογή από το να σιγάσει το μένος της ενάντια στους κομμουνιστές και να στρέψει την προπαγάνδα της ενάντια στο φανερό «κακό» των Ναζί. Μόνο στη διάρκεια του πολέμου οι Ρώσοι έγιναν «σύμμαχοι», μια συμμαχία που αμέσως μετά τον πόλεμο ξεχάστηκε τόσο απότομα όσο απότομα δημιουργήθηκε.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε τη στάση της αμερικανικής εξουσίας πριν και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου απέναντι στους Ναζί. Δεν ήταν σε καμιά περίπτωση αυτή που βλέπουμε στις αμερικανικές ταινίες προπαγάνδας που απευθύνονταν μονάχα προς τον απλό λαό. Πολλοί ισχυροί Αμερικανοί συμπαθούσαν τους Ναζί και τους ήθελαν συμμάχους τους ενάντια στην επέλαση του διεθνούς κομμουνισμού. Και έτσι μετά τον πόλεμο συνωμότησαν ώστε να τους πάρουν με το μέρος τους, στρώνοντας χωρίς να το καταλαβαίνουν τον δρόμο για την κατάκτηση της «Χώρας των Γενναίων και των Ελεύθερων» («Home of the Brave, Land of the Free») από εκείνους που την ελευθερία την θεωρούν ένα σύμπτωμα παρακμής του πολιτισμού…

ΡΑΪΝΧΑΡΝΤ ΓΚΕΛΕΝ:
Ο ΝΑΖΙ «ΥΠΕΡΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ»

Ο πιο πονηρός ίσως από τους Ναζί, αποδείχτηκε ο συνταγματάρχης της Βέρμαχτ Ράινχαρντ Γκέλεν (Reinhard Ghelen), ο οποίος σήμερα αναφέρεται συνήθως ως «ο υπερκατάσκοπος του Χίτλερ». Ήταν επικεφαλής μιας υπηρεσίας του γερμανικού στρατού, της Fremde Heere Ost (Ξένες Στρατιές Ανατολικά) που είχε την αποστολή να συλλέγει πληροφορίες σχετικά με τον Κόκκινο Στρατό και το ανατολικό μέτωπο. Όταν ο Γκέλεν άρχισε να καταλαβαίνει ότι ο Κόκκινος Στρατός της Σοβιετικής Ένωσης ήταν πολύ ισχυρότερος από ό,τι ήθελαν να παραδεχτούν ο Χίτλερ και το επιτελείο των κολάκων του, άρχισε να αποφεύγει να παραδίνει όλες τις αναφορές και τα στοιχεία που περνούσαν από τα χέρια του στους ανωτέρους του στο Βερολίνο. Ούτως ή άλλως, οι αναφορές της υπηρεσίας του προς το Βερολίνο για τη δύναμη του Κόκκινου Στρατού, είχαν συχνά ως μόνο αποτέλεσμα τη δυσαρέσκεια των ανωτέρων του, οι οποίοι προτιμούσαν να κλείνουν τα αυτιά τους στην αλήθεια…

Στα χέρια του ο Γκέλεν είχε λοιπόν τις πληροφορίες εκατοντάδων χιλιάδων Ρώσων κρατουμένων, τις οποίες είχε αντλήσει με τις γνωστές ναζιστικές μεθόδους της βίαιης ανάκρισης και των βασανιστηρίων. Η συμπεριφορά του Γκέλεν δεν ήταν ακριβώς σύμφωνη με τα …ιπποτικά ιδεώδη, αν και ήταν μέλος του μυστικού τάγματος των Ιπποτών της Μάλτας. Εκτελούσε τους κρατούμενους ή τους άφηνε να πεθάνουν από την πείνα, ακόμη κι αν εκείνοι τελικά του έδιναν τις πληροφορίες που ζητούσε. Δεν δίσταζε να χρησιμοποιεί τις πολεμικές πληροφορίες για δικό του, προσωπικό όφελος, ούτε δίσταζε να τις παραλλάσσει όπως ήθελε, ώστε να δείχνουν στους ανωτέρους του Γκέλεν αυτό που συνέφερε στον ίδιο.

Βλέποντας το τέλος του Τρίτου Ράιχ να πλησιάζει, ο Γκέλεν αποφάσισε ότι οι πληροφορίες που είχε στα χέρια του για τη Σοβιετική Ένωση ήταν ένα δυνατό διαπραγματευτικό χαρτί που δεν υπήρχε κανένας λόγος να το «κάψει» στους Γερμανούς ανωτέρους του, αφού μπορούσε να το χρησιμοποιήσει για να κερδίσει μια συμφωνία με τους Αμερικανούς.

Διέταξε τους υφισταμένους του να φωτογραφήσουν μυστικά ολόκληρη την τεράστια βιβλιοθήκη των πληροφοριών που είχε συλλέξει από τους Ρώσους και να μεταφερθούν όλες οι φωτογραφίες σε μικροφίλμ. Τα χιλιάδες μικροφίλμ τα έκλεισαν στη συνέχεια σε ειδικά αδιάβροχα ατσάλινα βαρέλια, τα οποία μεταφέρθηκαν κάτω από απόλυτη μυστικότητα στις Αυστριακές Άλπεις, σε τοποθεσίες που γνώριζε μονάχα ο Γκέλεν και επιλεγμένοι έμπιστοί του αξιωματικοί. Φυσικά, καθώς ο Γκέλεν ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος της γερμανικής κατασκοπίας, είναι πιθανό ότι σχεδόν κανένας, ακόμη και από τους υφισταμένους του, δεν τόλμησε να ρωτήσει ή έστω να υποψιαστεί τι περιείχαν τα βαρέλια. Ο Γκέλεν πολύ πιθανώς να έλεγε ότι περιείχαν επικίνδυνα χημικά ή εκρηκτικές ύλες. Ίσως μάλιστα να φρόντισε όλοι εκείνοι που γνώριζαν που θάφτηκαν τα βαρέλια, να έχασαν γρήγορα την ικανότητά τους να μιλούν…

Όταν το 1945, τις τελευταίες μέρες του πολέμου, ο Κόκκινος Στρατός πλησίασε επικίνδυνα στο Βερολίνο από τα ανατολικά, ο Γκέλεν φρόντισε να βρεθεί όσο το δυνατόν πιο δυτικά, στις τοποθεσίες όπου κινούνταν ο αμερικανικός στρατός. Εκεί «συνελήφθη» (στην πραγματικότητα παραδόθηκε μόνος του) από τον αμερικανικό στρατό, κάνοντας όσο το δυνατό πιο φανερό με τη στάση του και τη στολή του ότι ήταν ένας σημαντικός αξιωματικός του γερμανικού στρατού που γνώριζε πολλές πληροφορίες.

Όταν τον οδήγησαν στην ανάκριση, χειρίστηκε την κατάσταση επιδέξια και γρήγορα οι ανακριτές του τον μετέφεραν στις Η.Π.Α., στο Fort Hunt, και τον έφεραν σε επαφή με ανώτερους αξιωματικούς του αμερικανικού στρατού. Ισχυριζόταν ότι δεν ήταν ποτέ ένας πραγματικός Nαζί, αλλά ήταν μονάχα φανατικός εχθρός του κομμουνισμού, και άφηνε να εννοηθεί ότι ήταν «υπερκατάσκοπος» με τεράστια πείρα και ικανότητα, που είχε ανελιχθεί στα ναζιστικά κλιμάκια εξαιτίας της φοβερής κατασκοπικής ικανότητάς του.

Ο τελευταίος βέβαια ισχυρισμός ήταν ψέμα, γιατί είναι διαπιστωμένο ιστορικά ότι οι Nαζί κατάσκοποι, ειδικά της υπηρεσίας του Γκέλεν, είχαν «μαύρα μεσάνυχτα» για διάφορες καταστάσεις στο ανατολικό μέτωπο, συλλαμβάνονταν πάρα πολύ εύκολα, και γενικά ήταν ανίσχυροι, σε αντίθεση με τους Άγγλους που είχαν πάντοτε άψογη κατασκοπεία. Παρόλα αυτά, ο Γκέλεν, αν και στον πόλεμο δεν είχε διαπρέψει ως πράκτορας, μετά από τον πόλεμο χειρίστηκε τόσο έξυπνα τις καταστάσεις που θα τον ζήλευε και ο φανταστικός Τζέιμς Μποντ…

Έχοντας στα χέρια του το χαρτί των θαμμένων βαρελιών με τα μικροφίλμ, άρχισε να διαπραγματεύεται με τους Αμερικανούς. Τους εξήγησε ότι μέσα στα βαρέλια υπήρχαν χάρτες που έδειχναν τις θέσεις του ρωσικού στρατού και τις οχυρωματικές θέσεις της Ανατολικής Ευρώπης και της Ρωσίας, κα περιείχαν επίσης εσωτερικά μυστικά της σοβιετικής κυβέρνησης, ακόμη και γερμανικά μυστικά που είχε συλλέξει ο ίδιος. Οι σημαντικές πληροφορίες του Γκέλεν θα έδιναν στους Αμερικανούς το στρατηγικό προβάδισμα στην Ευρώπη για πολλές από τις δεκαετίες που θα ακολουθούσαν και θα ήταν πολύτιμες σε περίπτωση που οι Η.Π.Α. θα έρχονταν κάποτε σε σύγκρουση με τη Σοβιετική Ένωση, κάτι που ο Γκέλεν είχε αρκετή εξυπνάδα για να προβλέψει ότι ήταν μοιραίο να γίνει. Όλα αυτά θα τα είχαν στα χέρια τους, τους υποσχέθηκε, με «μοναδικό όρο» να τον θεωρήσουν σύμμαχο και συνεργάτη τους!

Φυσικά, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έτριψαν τα χέρια τους μόλις άκουσαν όλες αυτές τις υποσχέσεις. Κανονικά έπρεπε να παραδώσουν τον Γκέλεν στον Ρωσικό Στρατό, όπως όριζε η συνθήκη της Γιάλτας. Αυτή η συνθήκη, που είχαν υπογράψει εκείνες μάλιστα τις μέρες, όριζε ότι όλοι οι Γερμανοί αξιωματικοί που είχαν πολεμήσει στο ανατολικό μέτωπο έπρεπε να παραδοθούν στα χέρια των Σοβιετικών, άσχετα με το ποιος στρατός τους είχε συλλάβει.

Για να αποφύγουν όμως να χάσουν από τα χέρια τους το «κελεπούρι», οι Αμερικανοί φρόντισαν το όνομα του Γκέλεν να σβηστεί από όλες τις λίστες των κρατουμένων του αμερικανικού στρατού. Έτσι, ουσιαστικά ελεύθερος πλέον, ο Γκέλεν οδηγήθηκε τον Αύγουστο του 1945 στην Ουάσινγκτον φορώντας στολή Αμερικανού στρατηγού(!), με το προσωπικό αεροσκάφος του στρατηγού Γουόλτερ Μπέντελ, και ήρθε σε επαφή με τους αρχηγούς του κεντρικού γραφείου των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών (OSS), Άλεν Ντάλες και Μπιλ Ντόνοβαν…

ΝΑΖΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ CIA

Ο Γκέλεν υποσχέθηκε στους Αμερικανούς ότι θα έθετε υπό τον έλεγχο των Η.Π.Α. ολόκληρο το γερμανικό κατασκοπικό δίκτυο(!) για να «καταπολεμηθεί η απειλή του κομμουνισμού». Ως αντάλλαγμα ζήτησε τα ακόλουθα:

1) Να του δοθεί η άδεια να χρησιμοποιήσει παλιούς Nαζί συνεργάτες του, οι οποίοι θα έμπαιναν κι αυτή κάτω από την ίδια προστασία των Αμερικανών που απολάμβανε και ο ίδιος,

2) Να έχει τον απόλυτο έλεγχο του δικτύου κατασκοπίας που θα δημιουργούταν,

3) Να επιλέγει ο ίδιος(!) τους Αμερικανούς πράκτορες που θα συνεργάζονταν μαζί του και

4) το κατασκοπικό δίκτυο να μη χρησιμοποιηθεί ποτέ ενάντια σε γερμανικά συμφέροντα και να γίνει η βάση πάνω στην οποία θα δημιουργούταν οι μελλοντικές υπηρεσίες πληροφοριών και αντικατασκοπίας του κράτους της Δυτικής Γερμανίας! Ως αντάλλαγμα σε όλες αυτές τις απαιτήσεις, ο Γκέλεν υποσχέθηκε ότι το δίκτυό του δεν θα κινούνταν ποτέ ενάντια σε άλλη χώρα, παρά μόνο ενάντια στις κομμουνιστικές.

Οι απίστευτες αυτές απαιτήσεις, αν και μοιάζουν με παραλογισμό ενός ανθρώπου που δεν καταλαβαίνει τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται, ήταν στην ουσία το σημαντικότερο κομμάτι της τέλεια στημένης παράστασης που έπαιξε ο Γκέλεν. Με αυτές τις απαιτήσεις έπεισε τους αντικομμουνιστές Αμερικανούς ότι δεν υπήρχε καμιά ιδεολογική διαφορά ανάμεσα σε εκείνους και σ’ αυτόν και ότι δεν ήταν ένας επικίνδυνος οπορτουνιστής δοσίλογος και προδότης της πατρίδας του, αλλά ένας αγνός πατριώτης, πραγματικός εχθρός του κομμουνισμού, που θα τους βοηθούσε να καταπολεμήσουν τον «κόκκινο κίνδυνο»!

Οι Αμερικανοί δάγκωσαν το δόλωμα – όχι βέβαια γιατί τους κορόιδεψε ο Γκέλεν, αλλά γιατί συνειδητοποίησαν ότι με τη βοήθεια του, θα μπορούσαν να κερδίσουν πολλά. Ο πανέξυπνος Άλεν Ντάλες διαισθάνθηκε ότι με τον Γερμανό κατάσκοπο/προδότη θα μπορούσε να κερδίσει μέχρι και τον απόλυτο έλεγχο των αμερικανικών υπηρεσιών, και έτσι παρουσίασε τον Γκέλεν σε διάφορες σημαντικές κυβερνητικές επιτροπές, όπου εγγυήθηκε για αυτόν και τη στάση του. Με την εγγύηση του Ντάλες, γρήγορα δόθηκαν τα «ΟΚ» και οι επιθυμίες του Γκέλεν εκπληρώθηκαν. Σύντομα, άρχισε να δημιουργεί την «Οργάνωσή» του (Ghelen Org) διασώζοντας δεκάδες ναζί, τους οποίους μετέφερε στις Η.Π.Α. και τους έδινε αμερικανικές ταυτότητες, για να πολεμήσουν κι αυτοί, υποτίθεται, ενάντια στη σοβιετική απειλή.

Οι Αμερικανοί αποδέχονταν χωρίς καμιά αμφιβολία τις αναφορές του Γκέλεν για την τεράστια δύναμη του Κόκκινου Στρατού, για τις επιθετικές τάσεις της Ε.Σ.Σ.Δ. απέναντι στην Ευρώπη και για τις στρατιωτικές τεχνολογίες που ανέπτυσσαν.

Οι αναφορές του Γκέλεν, όμως, που πήγαιναν κατευθείαν στα αμερικανικά επιτελεία χωρίς να γίνει η παραμικρή προσπάθεια επιβεβαίωσής τους, ήταν γραμμένες –παραχαραγμένες– με ακριβώς τον ίδιο τρόπο με εκείνες που πήγαιναν παλιότερα στο γερμανικό επιτελείο: Η μόνη τους διαφορά ήταν ότι ενώ τότε προσπαθούσαν να δείξουν τον ρωσικό στρατό μικρότερο για να μην προσβάλλουν την εγωιστική παράνοια του Χίτλερ, οι καινούργιες παρουσίαζαν τον ρωσικό στρατό σαν να ήταν παντοδύναμος, με τεράστιο αριθμό ανδρών και οχημάτων – και ικανοποιούσαν έτσι το αμερικανικό στρατιωτικό επιτελείο που ήθελε να παρουσιάζει τέτοιες αναφορές στην αμερικανική κυβέρνηση για να αντλεί τεράστια κεφάλαια για πολεμικές προετοιμασίες και εξοπλισμούς!

Υπάρχουν περιπτώσεις που ο Γκέλεν ανάφερε ότι σε μια περιοχή κοντά στα σύνορα της Ανατολικής Γερμανίας, είχαν μαζευτεί δεκάδες χιλιάδες άνδρες με εκατοντάδες τανκ τελευταίας τεχνολογίας, ενώ στην πραγματικότητα στη συγκεκριμένη περιοχή οι Σοβιετικοί είχαν μόνο μερικές δεκάδες εξαθλιωμένους στρατιώτες και μερικά κάρα τα οποία τραβούσαν άλογα!

Οι κατασκοπικές απάτες του Γκέλεν συνδυάστηκαν –όχι τυχαία– με το «Σχέδιο Paperclip», με το οποίο χιλιάδες Γερμανοί επιστήμονες και στρατιωτικοί μεταφέρθηκαν στις Η.Π.Α. με τη βοήθεια των «rat-lines» που έστησαν η Οργάνωση του Γκέλεν και το Βατικανό (που κι αυτό είχε τάσεις συμπάθειας προς τους Ναζί)! Έτσι ο Γκέλεν βρέθηκε γρήγορα να έχει κοντά του χιλιάδες Γερμανούς συνεργάτες, με τους οποίους μπορούσε άνετα να συνεννοηθεί και να συνωμοτήσει. Έτσι ξεκίνησε η κατάληψη των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών από τους πρώην Ναζί εγκληματίες πολέμου…

Ο Γκέλεν, μέλος πλέον των αμερικανικών υπηρεσιών και ιδρυτικός σύμβουλος της νεοσύστατης CIA που φτιάχτηκε το 1947, άρχισε να ταξιδεύει υπό κάλυψη στη Δυτική Γερμανία, όπου δημιούργησε ένα πανίσχυρο δίκτυο πρακτόρων, το οποίο βασιζόταν σε πρώην μέλη της Γκεστάπο και των Ες Ες! Επίσημα φυσικά κανείς δεν παραδεχόταν ότι οι συνεργάτες του Γκέλεν ήταν πρώην Ναζί, όμως στη CIA ήταν κοινό μυστικό που κανείς δεν αρνιόταν…

Ανάμεσα στους συνεργάτες του Γκέλεν ήταν οι δρ. Φραντζ Σιξ και Έμιλ Άουγκσπουργκ, «διάσημα» μέλη και οι δύο των SS, όπως και οι αρχηγοί της Γκεστάπο που έδρασαν στη Γερμανία, στη Γαλλία, και στην νοτιοανατολική Ευρώπη, όπως ο υποδιοικητής της Γκεστάπο Βίλι Κριχμπάουμ. Αυτοί και άλλοι πολλοί, όχι απλώς διέφυγαν τη σύλληψη και τη δίκη ως εγκληματίες πολέμου, αλλά έγιναν υπάλληλοι και προστατευόμενοι της CIA!

Γρήγορα οι ρόλοι ανατράπηκαν μέσα στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Οι Γερμανοί δεν ήταν πλέον κρατούμενοι των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, αλλά «έκοβαν και έραβαν» μέσα τους. Η απειλή της αποκάλυψης της εμπλοκής τους στο αμερικανικό κοινό, που εξαιτίας της έντονης προπαγάνδας του μεσοπολέμου θεωρούσε τους Ναζί ως δαίμονες, ήταν αρκετή για να κάνει τους περισσότερους Αμερικανούς πράκτορες της CIA να κρατούν το στόμα τους κλειστό. Γνώριζαν ότι αν μαθευόταν ότι η CIA είχε ως υπαλλήλους περίπου 20.000 ανθρώπους του Γκέλεν, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν πρώην Ναζί, η υπηρεσία θα κατέρρεε την επόμενη μέρα, αφού σίγουρα οι Αμερικανοί πολίτες δεν θα το δέχονταν και θα απαιτούσαν από την κυβέρνησή τους το κλείσιμο της!

Δεν είναι ίσως πολύ μακριά από την αλήθεια αν υποψιαστούμε ότι ο Γκέλεν και η οργάνωσή του ήταν μια από τις αιτίες που οδήγησαν στον Ψυχρό Πόλεμο. Αν δεν υπήρχε αυτός, ίσως η Αμερική να μη τολμούσε ποτέ μια τόσο έντονη αντιπαράθεση με τη Σοβιετική Ένωση, όπως αυτή που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1950 και οδήγησε στην κατάρρευση της τελευταίας το 1991. Αν ο Ψυχρός Πόλεμος και η κούρσα των εξοπλισμών δεν είχαν εξελιχθεί με τόσο ένταση, ίσως η Σοβιετική Ένωση δεν θα είχε αντιμετωπίσει ποτέ τα οικονομικά προβλήματα που την έκαναν να καταρρεύσει. Με άλλα λόγια, αν πραγματικά ο στόχος ήταν η κατάρρευση του κομμουνισμού, τότε οι ισχυροί των Η.Π.Α. έπραξαν πολύ καλά με την «πρόσληψη» του Γκέλεν. Και έτσι σήμερα ζούμε υπό το ζυγό ενός άκρατου καπιταλισμού χωρίς κανένα «αντίπαλο δέος»…

Όμως, αν ο Γκέλεν δεν είχε ποτέ μπει κάτω από τη σκέπη της CIA, δεν θα είχε ποτέ δημιουργηθεί επίσης η μάστιγα της παγκόσμιας τρομοκρατίας, αφού αυτή, όπως ξέρουμε, είναι σε μεγάλο ποσοστό δημιούργημα της εμπλοκής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στα εσωτερικά διαφόρων χωρών…

Το 1956, η CIA βοήθησε τον Γκέλεν να δημιουργήσει την BND (Bundesnachrichtendienst), την επίσημη Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών της Δυτικής Γερμανίας. Η BND έγινε το κυριότερο εργαλείο συλλογής πληροφοριών των Η.Π.Α. από την Ανατολική Ευρώπη. Όμως η κατάσταση από εκείνη την εποχή και έπειτα, έγινε πολύ περίπλοκη στην Ευρώπη. Ενδεικτικά, σκεφτείτε ότι είναι διαπιστωμένο ότι το 90% των πρακτόρων της BND στην Ανατολική Ευρώπη ήταν διπλοί πράκτορες της Stasi, της θρυλικής –και τρομακτικής για πολλούς– υπηρεσίας πληροφοριών της Ανατολικής Γερμανίας…

Ο Έλι Ρόζενμπαουμ, γνωστός εβραίος «κυνηγός ναζί» και διευθυντής του Γραφείου Ερευνών του Υπουργείου Δικαιοσύνης των Η.Π.Α., δήλωσε σχετικά με όλα αυτά: «Οι πραγματικοί κερδισμένοι του Ψυχρού Πολέμου ήταν οι ναζί εγκληματίες πολέμου, πολλοί από τους οποίους διέφυγαν τη δικαιοσύνη, γιατί η Δύση και η Ανατολή επικεντρώθηκαν μονάχα στον πόλεμο ανάμεσά τους…»

ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ CIA

Ο πρώτος πολιτικός διευθυντής της CIA, ο Άλεν Ντάλες, έχει μείνει στην ιστορία για την ακόλουθη δήλωσή του: «Θα έσκυβα μπροστά στον ίδιο τον Διάβολο, αν αυτό θα με βοηθούσε να δω καθαρότερα το τι συμβαίνει στην Κόλαση». Αυτή η φράση θεωρείται από πολλούς ως το απόλυτο ρητό του κατασκόπου, που αδιαφορεί για όλους τους πιθανούς κινδύνους φτάνει να συλλέξει τις πληροφορίες που θέλει. Όμως ο Ντάλες δεν χρησιμοποίησε αυτή τη φράση για να διαφημίσει τη ατολμία του, αλλά για να δικαιολογήσει το ότι αυτός και οι συνάδελφοί του εμπιστεύτηκαν έναν Ναζί για να δημιουργήσουν με τη βοήθεια του την ισχυρότερη υπηρεσία πληροφοριών της Ιστορίας: τη CIA.

Ας μη βιαστούμε όμως να ρίξουμε όλη την ευθύνη στον Γκέλεν και στην ναζιστική παρέα του για τις ναζί αποχρώσεις της CIA. Ας κοιτάξουμε και το προφίλ των ανθρώπων που πρωτοστάτησαν στη δημιουργία της.

Η CIA δημιουργήθηκε το 1947 από τον στρατηγό «Άγριο» Μπιλ Ντόνοβαν και από τον Άλεν Ντάλες, με τη συμβουλευτική συνδρομή του Ράινχαρντ Γκέλεν. Θεωρητικά ήταν ο επαναπροσδιορισμός του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών (Office of Strategic Services – OSS) του αμερικανικού στρατού, το οποίο δρούσε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Πρώτος της διευθυντής ήταν ο στρατηγός Ρόσκο Χίλενκοτερ, όμως η CIA ουσιαστικά κατευθυνόταν κυρίως από τον Ντάλες και τον Γκέλεν.

Ο Χάρυ Τρούμαν, ο αμερικανός πρόεδρος, αρχικά δεν ήθελε να εγκρίνει τη δημιουργία της CIA, αλλά τον έπεισαν οι δημιουργοί της, λέγοντάς του ότι τα δεδομένα που είχαν στα χέρια τους μέσω του Γκέλεν (που, βέβαια, όπως είδαμε ήταν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους «σκηνοθετημένα») επέβαλαν την ύπαρξη μιας μυστικής οργάνωσης στρατιωτικού τύπου που θα δρούσε σε καιρό ειρήνης για να αντιμετωπίσει την «κόκκινη απειλή».

Ο Τρούμαν έδωσε τελικά την άδεια του για τη ίδρυση της CIA, με «απαράβατους» όμως όρους αυτή να μην δράσει ποτέ μέσα στις Η.Π.Α. και, δεύτερον, να μη προσλάβει ούτε έναν πρώην Ναζί! Ο Τρούμαν το όριζε ξεκάθαρα: Δεν ήθελε η CIA να χρησιμοποιήσει μέσα στις Η.Π.Α. τεχνικές προπαγάνδας και ψυχολογικού πολέμου, ούτε να κατασκοπεύσει ποτέ οποιονδήποτε αμερικανό πολίτη, αλλά να εργάζεται μόνο στο εξωτερικό, για συλλογή πληροφοριών και τίποτε άλλο.

Όπως ξέρουμε, αυτοί οι όροι καταπατήθηκαν σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Η CIA έδρασε αμέτρητες φορές μέσα στις Η.Π.Α., χρησιμοποίησε όλες τις θεμιτές ή αθέμιτες τεχνικές προπαγάνδας και κατασκόπευσε εκατομμύρια αμερικανούς πολίτες. Ο Τρούμαν μάλλον δεν πρόλαβε να το καταλάβει, ενώ οι επόμενοι πρόεδροι δεν είχαν τη δύναμη να αντιδράσουν. Η CIA είχε ήδη μαζέψει αρκετή δύναμη για να μπορεί αυτή να ελέγχει τους προέδρους, και όχι εκείνοι την CIA!

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η όλη κατάσταση δεν ήταν απλώς πολιτική ή στρατιωτική, αλλά υπήρχε και ένα μεγάλο ποσοστό οικονομικής απάτης στο όλο θέμα. Η CIA, αν και διαφήμιζε πάντοτε τον εαυτό της ως αυτοσυντηρούμενη (δηλαδή ότι έχει προγράμματα μέσα από τα οποία κερδίζει χρήματα, και έτσι δεν επιβαρύνει τον αμερικανό φορολογούμενο), αντλούσε πάντοτε τεράστια ποσά από την αμερικανική κυβέρνηση. Έχει υπολογιστεί ότι μονάχα η οργάνωση του Γκέλεν (Org) για να στηθεί, στοίχισε στους Αμερικανούς φορολογούμενους πάνω από 200 εκατομμύρια δολάρια (τα οποία είχαν την εποχή εκείνη αξία 100πλάσια από τη σημερινή) – και συνολικά άντλησε από τα ταμεία των Η.Π.Α. σε όλη τη διάρκεια της ζωής της (μέχρι το 1957), περίπου 8 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Αυτά τα χρήματα φυσικά δεν ξοδεύτηκαν στα εισιτήρια των τρένων και στα μυστικά όπλα των πρακτόρων, αλλά έγιναν «μίζες», δωροδοκίες, κλεισίματα στομάτων, είτε μπήκαν απλώς σε τσέπες διάφορων αετονύχηδων. Ένα ολόκληρο δίκτυο πρακτόρων με το πρόσχημα του Ψυχρού Πολέμου άρχισε να ρουφάει τεράστια ποσά από τα ταμεία των Η.Π.Α. και πολλοί εγκληματίες πολέμου και πρώην Ναζί, όχι μόνο διέφυγαν την τιμωρία, άλλα έγιναν και πάμπλουτοι, όπως π.χ. ο διάσημος «κομάντο του Χίτλερ» Ότο Σκορτσένι, ο οποίος πέθανε πολυεκατομμυριούχος το 1975, αφού είχε αναλάβει δεκάδες αποστολές (ως «εξωτερικός συνεργάτης») για λογαριασμό της CIA.

Το ίδιο πολυεκατομμυριούχος έγινε και Τζορτζ Μπους (πατέρας) ο οποίος είχε οικογενειακές σχέσεις με τους Ναζί, έγινε διευθυντής της CIA για δύο χρόνια, αργότερα έγινε πρόεδρος των Η.Π.Α. και τοποθέτησε το 2001 τον γιο του στην Προεδρία…

CIA: CONSPIRACIES IN AMERICA;

Ο Όττο Σκορτσένυ

Το 1949, στις Η.Π.Α. πέρασε ένας απίστευτος νόμος, σύμφωνα με τον οποίο η CIA εξαιρούταν από την υποχρέωση να λογοδοτεί στην αμερικανική κυβέρνηση σχετικά με «την οργάνωση, τις λειτουργίες της, τους αξιωματούχους της, την ιδιοκτησία της, τους μισθούς της, ή τον αριθμό των πρακτόρων της»! Αν και κάποιοι ιστορικοί λένε ότι η CIA απέκτησε τόση ανεξαρτησία και δύναμη εξαιτίας του φόβου των Αμερικανών απέναντι στη σοβιετική KGB (που δημιουργήθηκε όμως το 1953, τέσσερα χρόνια μετά), νομίζω ότι μόνο με έναν τρόπο περνάει ένας τέτοιος νόμος: Η CIA είχε στα χέρια της σημαντικά μυστικά με τα οποία εκβίαζε τους πάντες, κυβέρνηση και στρατό! Ίσως να μην είχε ιπτάμενους δίσκους και σώματα εξωγήινων (αν και αυτό είναι πιθανό), σίγουρα πάντως κατείχε βρώμικα μυστικά πολιτικών προσώπων, αλλιώς δεν θα είχε καταφέρει να κερδίσει τόσο μεγάλη ανεξαρτησία…

Η CIA με τη βοήθεια των ναζί πρακτόρων που απέκτησε μέσω του Γκέλεν και με τους Γερμανούς επιστήμονες που απέκτησε μέσα από το «Σχέδιο Paperclip», άρχισε να εμπλέκεται σε καταστάσεις που μοιάζουν να είναι απλώς οι συνέχειες διάφορων ναζιστικών πειραμάτων, που σταμάτησαν με την πτώση της Γερμανίας. Το 1950 η CIA ξεκίνησε π.χ. το πρόγραμμα Bluebird, το οποίο ήταν το πρώτο πρόγραμμα «ελέγχου της συμπεριφοράς», δηλαδή το πρώτο πρόγραμμα Mind Control, το οποίο δεν θα μπορούσε να έχει άλλη χρήση, πέρα από το να στραφεί κατά των Αμερικανών πολιτών. Αυτό το πρόγραμμα εξελίχθηκε αργότερα στο γνωστό MK-ULTRA.

Η CIA δεν σταμάτησε εκεί. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της εμπλεκόταν πάντοτε σε καταστάσεις που ήταν προφανώς αντίθετες με τα αμερικανικά ιδεώδη της αυτοδιάθεσης των πολιτών, της δημοκρατίας και του φιλειρηνισμού. Πέρα από το MK-ULTRA, η CIA (κάτω από την «εμπνευσμένη καθοδήγηση» του διευθυντή της Άλεν Ντάλες) ενεπλάκη ή φαίνεται να σχετίζεται με:

1) Την προσπάθεια να δημιουργηθεί τεχνητή κρίση με την Κούβα (που οδήγησε στο φιάσκο του Πολέμου του Κόλπου των Χοίρων),

2) Με τη δολοφονία του προέδρου Κένεντι (ο οποίος μερικές βδομάδες πριν δολοφονηθεί είχε δηλώσει «Θα διαλύσω την CIA σε χίλια κομμάτια και θα τη σκορπίσω στον άνεμο» και απομάκρυνε τον Ντάλες από τη διεύθυνσή της),

3) με την συγκάλυψη της αλήθειας για τη δολοφονία του Κένεντι (ο Ντάλες πήρε μέρος –παραδόξως– στην επιτροπή Γουόρεν, η οποία «διερεύνησε» τη δολοφονία και κατέληξε ότι «δεν κρύβεται καμία συνωμοσία πίσω της»)

4) Με τη δημιουργία δικτατοριών και ανατροπής δημοκρατικών καθεστώτων σε δεκάδες χώρες του πλανήτη, ανάμεσα σ’ αυτές και στην Ελλάδα.

Η CIA παρακολουθούσε επίσης χιλιάδες μέλη των φιλειρηνικών κινημάτων μέσα στις Η.Π.Α. («Επιχείρηση Χάος»), ενεπλάκη στη δολοφονία πολιτικών αρχηγών στο εξωτερικό και σε βρώμικες υποθέσεις και σκάνδαλα, όπως στο σκάνδαλο Ιράν-Κόντρα, στο σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ κ.ά., πάντοτε με σκοπούς επηρεασμού της κοινής γνώμης στις Η.Π.Α., ώστε να προωθηθούν κάποιοι πολιτικοί και να βγούνε από τη μέση άλλοι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο πρόεδρος Μπους (πατέρας) διετέλεσε διευθυντής της CIA, και σήμερα, ο γιος του βρίσκεται στην προεδρική θέση των Η.Π.Α..

Σύμφωνα με κάποιους συνωμοσιολόγους, η δύναμη της οικογένειας Μπους προέρχεται από τη συνεργασία της με τους ναζί, τα συμφέροντα των οποίων ουσιαστικά συνεχίζει να προστατεύει σήμερα.
Πράγματι, ο προπάππος του πρώην προέδρου Μπους, Τζορτζ Χ. Γουόκερ (George Herbert Walker) ήταν βασικό στέλεχος της εταιρείας Union Banking, η οποία συγκέντρωνε χρήματα για τους ναζί (και η οποία δημεύτηκε το 1942 από το αμερικανικό κράτος γιατί «συνεργαζόταν με τον εχθρό»). Δεν ήταν μόνο όμως αυτή η περίπτωση.

Ο Μπους εμπλέκεται σε αρκετές καταστάσεις με τους Ναζί. Ένας πρώην Ναζί που ενεπλάκη σε ύποπτες συνεργασίες της CIA με τους Μπους, ήταν ο πιλότος της Λουφτβάφε Χάινριχ Ρουπ (Heinrich Rupp), ο οποίος «ειδικευόταν» στις τραπεζικές απάτες και αναμίχθηκε σε πολλά οικονομικά σκάνδαλα στις Η.Π.Α. Σύμφωνα με την έρευνα ενός ομοσπονδιακού δικαστή των Η.Π.Α., ο Ρουπ συνεργάστηκε το 1980 με τον πρώην διευθυντή της CIA Γουίλιαμ Κέισι (ο οποίος ήταν τότε επικεφαλής της καμπάνιας για την προώθηση του ψυχροπολεμικού Ρόναλντ Ρέιγκαν στην προεδρική θέση) και τον Αμερικανό πρέσβη στη Νότια Κορέα Ντόναλντ Γκρεγκ, με σκοπό να σαμποτάρουν την επανεκλογή του δημοκρατικού προέδρου Τζίμι Κάρτερ και να προωθήσουν στη θέση του τον Ρέιγκαν και ως αντιπρόεδρο τον Τζορτζ Μπους (πατέρα).

Το σαμποτάζ ξεκίνησε με την εκμετάλλευση μιας κατάστασης που είχε δημιουργηθεί στο Ιράν στα τέλη του 1979. Κάποιοι Ιρανοί φοιτητές συνέλαβαν και κράτησαν όμηρους 66 εργαζόμενους της αμερικανικής πρεσβείας του Ιράν και για την απελευθέρωσή τους ζήτησαν κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Ο Δημοκρατικός πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ διέταξε να εκπληρωθούν αυτές οι απαιτήσεις και οι Ιρανοί αποφάσισαν να ελευθερώσουν τους Αμερικανούς χωρίς να δημιουργηθεί κανένα άλλο πρόβλημα.

Το όλο περιστατικό θα ήταν μια μεγάλη επιτυχία του Κάρτερ, που θα τον βοηθούσε να επανεκλεγεί πανηγυρικά ως πρόεδρος στις εκλογές του 1980. Όμως ο Ρουπ, ο Κέισι και ο Γκρεγκ, όλοι εργαζόμενοι στη CIA, έκαναν την εξής απίστευτη βρωμοδουλειά: Ήρθαν σε μυστική συμφωνία με τους Ιρανούς απαγωγείς δίνοντάς τους χρήματα και όπλα, για να μην ελευθερώσουν τους ομήρους μέχρι τις εκλογές, και να μη καταλογιστεί έτσι η λύση του προβλήματος στον Τζίμι Κάρτερ! Έτσι ο Κάρτερ έχασε τις εκλογές και ανέβηκε στην εξουσία ο ηθοποιός Ρέιγκαν και ως αντιπρόεδρος ο πατέρας Μπους. (Αυτή η κατάσταση ήταν και η αρχή του σκανδάλου Ιράν-Κόντρα, που όταν αποκαλύφθηκε τη δεκαετία του 1980, συντάραξε την Αμερική…)

Ας επιστρέψουμε στην περίπτωση του Άλεν Ντάλες, δημιουργού της CIA, και στην ιστορία του πριν από την αρχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο αδελφός του Άλεν Ντάλες, ο δικηγόρος Τζον Φόστερ Ντάλες, που στη διάρκεια της κυβέρνησης του προέδρου Αϊζενχάουερ έγινε Υπουργός Εσωτερικών, εργαζόταν ως αμερικανός νομικός εκπρόσωπος της μεγάλης γερμανικής εταιρίας χημικών I.G. Farben, η οποία κατασκεύαζε το αέριο Zyklon-B που χρησιμοποιήθηκε αργότερα στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς. Η εταιρεία αυτή είχε μάλιστα εργοστάσιο στο Άουσβιτς, στο οποίο στη διάρκεια του πολέμου εργάζονταν οι κρατούμενοι του στρατοπέδου. Ο Τζον Φόστερ Ντάλες ήταν ένθερμος υποστηρικτής του ναζιστικού κόμματος, και λέγεται ότι τα μηνύματα που έστελνε στην Farben ξεκινούσαν πάντα με το χαιρετισμό «Χάιλ Χίτλερ». Ο Άλεν Ντάλες, ο οποίος εργαζόταν τότε μαζί με τον αδελφό του στο μεγάλο νομικό γραφείο Sullivan & Cromwell, δεν αρκέστηκε μονάχα στους ναζιστικούς χαιρετισμούς, αλλά ταξίδεψε στη Γερμανία πριν τον πόλεμο και συναντήθηκε προσωπικά με τον Χίτλερ. Τα δύο αδέλφια είχαν εργαστεί με κορυφαίους ναζί βιομηχάνους με σκοπό να δημιουργήσουν ισχυρές σχέσεις μαζί τους. Το πιο ενδιαφέρον όμως, ήταν ότι οι Ντάλες συνεργάζονταν και με την οικογένεια Μπους, στις ίδιες επιχειρήσεις μέσα από τις οποίες χρηματοδοτούνταν οι ναζί με αμερικανικά κεφάλαια.

Με άλλα λόγια, βλέπουμε ότι οι διευθυντές της CIA ήταν γενικά γνωστοί αναμεταξύ τους πριν τη δημιουργία της CIA, και είχαν όλοι σχεδόν σχέσεις και με τους ναζί. Αυτό μας κάνει να αναρωτιόμαστε για τη σύμπτωση που έστειλε τον Ράινχαρντ Γκέλεν στα χέρια του Άλεν Ντάλες. Μήπως η όλη κατάσταση ήταν τελικά προσχεδιασμένη;

Ο πρόεδρος Ρούσβελτ, υπέθετε ότι ο Ντάλες ήταν προδότης, και είχε διατάξει να παρακολουθείται το γραφείο του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Σχεδίαζε από ό,τι ξέρουμε να τον κατηγορήσει για προδοσία, αλλά, πολύ βολικά, πέθανε το 1945 πριν προλάβει να κάνει κάτι τέτοιο. Έτσι ο δρόμος έμεινε ανοιχτός για τη συνωμοτική κατάκτηση των Η.Π.Α., από τους ναζί και τους αμερικανούς φίλους τους…

Παρόμοιοι «βολικοί» θάνατοι συνέβησαν σε χιλιάδες –κυριολεκτικά– ανθρώπους που έτυχε να μάθουν πολλές λεπτομέρειες για όλα αυτά. Εκατοντάδες φόνοι δημοσιογράφων και ερευνητών, δικαστικών και πολιτικών, απέτρεψαν στο να βγούνε στη φόρα τα βρώμικα μυστικά των υπηρεσιών πληροφοριών και των σκοτεινών εγκεφάλων που κρύβονται πίσω τους…

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ:
ΕΝΑ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ «ΔΩΡΟ»
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

Ένας διάσημος ναζί που διέφυγε τη σύλληψη και τη δίκη, αν και όλοι σχεδόν γνώριζαν τον όνομά του –και την ιδιομορφία του προσώπου του, αφού ήταν σημαδεμένος με μια τεράστια ουλή– στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ήταν ο ταγματάρχης των SS, Ότο Σκορτσένι (Otto Skorzeny).

Ο Σκορτσένι συνελήφθη από τους Αμερικανούς αλλά αφέθηκε σχεδόν αμέσως ελεύθερος, προφανώς γιατί οι Αμερικανοί δεν ήθελαν να διακινδυνεύσουν τη δημόσια εικόνα τους καταδικάζοντας και διασύροντας έναν πραγματικό ήρωα των Γερμανών, που στη διάρκεια του πολέμου το όνομά του είχε συνδεθεί με μια σειρά εντυπωσιακών κατορθωμάτων (ανάμεσα στις οποίες ήταν η απελευθέρωση του Μουσολίνι από τη φυλακή όπου κρατούνταν χωρίς να πέσει ούτε ένας πυροβολισμός, η θρυλική απόπειρα σύλληψης του γιουγκοσλάβου αρχηγού των παρτιζάνων Τίτο στην οποία ο Σκορτσένι με μερικούς άνδρες του αντιμετώπισαν εκατοντάδες παρτιζάνους –δεν κατάφεραν όμως να φτάσουν στον Τίτο– και μια θρυλική κατάσταση μάχης στην οποία ο Σκορτσένι πολέμησε ασταμάτητα επί 36 ώρες χωρίς να ξεκουραστεί ούτε δευτερόλεπτο!).

Ο Σκορτσένι, όμως, δεν ήταν ο αγαθός τεύτονας ιππότης του παραμυθιού που όλοι ήθελαν να δούνε πίσω από τις ουλές του προσώπου του, αλλά ένας φανατικός ακροδεξιός που χρησιμοποιούσε κάθε μέσο για να βοηθήσει τους πρώην ναζί συνεργάτες του και να αυξήσει την προσωπική του δύναμη. Παρόλα αυτά η CIA δεν τον άφησε να πάει χαμένος και συνεργάστηκε πολλές φορές μαζί του, για να έρθει σε επαφή μέσα από αυτόν με μια μεγάλη σειρά νέο-φασιστικών οργανώσεων σε όλο τον κόσμο, ανάμεσα στις οποίες ήταν τα τρομακτικά «τάγματα θανάτου» που έδρασαν στη Λατινική Αμερική, αλλά και διάφορες ομάδες στον υπόλοιπο κόσμο που είχαν σκοπό την ανατροπή αριστερών καθεστώτων και τη δολοφονία των αρχηγών τους.

Ο «υπερ-κομάντο του Χίτλερ» ενεπλάκη με το διεθνές εμπόριο όπλων και με την …διοργάνωση δολοφονικών συνωμοσιών, ανάμεσα στις οποίες ήταν οι προσπάθειες της δολοφονίας του Φιντέλ Κάστρο και του Τσαρλς Ντε Γκολ. Ο Σκορτσένι βρέθηκε το 1956 και στη Μέση Ανατολή, όπου ενεπλάκη στον πόλεμο ανάμεσα στην Αίγυπτο και το Ισραήλ για τον έλεγχο της διώρυγας του Σουέζ, εργαζόμενος για λογαριασμό του… Ισραήλ. Όμως, το αντιεβραϊκό του παρελθόν, του επέτρεψε να παίξει διπλό παιχνίδι, και ο Σκορτσένι φαίνεται να εκπαίδευσε και να όπλισε κρυφά τις πρώτες ομάδες παλαιστίνιων τρομοκρατών, με σκοπό να αποδιοργανωθεί η κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Αυτή είναι μια από τις πρώτες αναφορές που έχουμε για την εμπλοκή υπαλλήλων της CIA με τις τρομοκρατικές οργανώσεις, τις ίδιες που υποτίθεται ότι πολεμά η CIA.

Ο Σκορτσένι, όπως αναφέραμε προηγουμένως, πέθανε το 1975 έχοντας δημιουργήσει τεράστια προσωπική περιουσία…

ΤΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Μέσα από τα προηγούμενα φαίνεται ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο της CIA και του παρασκηνίου των μυστικών υπηρεσιών από εκείνο που έχουμε συνηθίσει να παραδεχόμαστε. Αν ισχύουν έστω και τα μισά από όσα αναφέρθηκαν σ’ αυτό το κείμενο –και μάλλον ισχύουν, γιατί υποστηρίζονται από άφθονα ιστορικά στοιχεία– η CIA είναι μια οργάνωση «σάπια» ως το κόκαλο, διαβρωμένη από τους πιο χαρακτηριστικούς εχθρούς της δημοκρατίας και της ελευθερίας, δηλαδή από τους Ναζί, και τα πλοκάμια της μέσα στον πολιτικό κόσμο και στην αμερικανική κυβέρνηση μεταφέρουν αυτή τη σήψη σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.

Ίσως για αυτό ο κόσμος μας να είναι αυτός που είναι. Ίσως για αυτό κυβερνούν οι ισχυροί, χρησιμοποιώντας τις πιο βρώμικες μεθόδους, την τρομοκρατία, τη βία, την πλύση εγκεφάλου του πληθυσμού, και προωθούνται στην Εξουσία μόνο οι πιο αδίστακτοι. Ίσως όλα αυτά συμβαίνουν γιατί κρυφά, χωρίς να το καταλάβουν παρά ελάχιστοι, τον έλεγχο της πραγματικότητάς μας τον ανέλαβε η σκοτεινή Αυτοκρατορία των εραστών του πολέμου, του χάους και της Δύναμης, η Αυτοκρατορία των σκληροπυρηνικών «υπερανθρώπων» του ναζισμού και του φασισμού, που πιστεύουν μονάχα στην επιβίωση του ισχυρότερου.

Ίσως τελικά στον ψυχρό και αόρατο Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο να έχασαν οι «καλοί». Και δεν εννοούμε τη Σοβιετική Ένωση, αλλά τις δυνάμεις εκείνες στον κόσμο που πιστεύουν στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην ειρήνη, στη συναδέλφωση των λαών, στη δυνατότητα του ανθρώπου να ξεπεράσει τις αδυναμίες του.

Ελπίζουμε οι δυνάμεις του Καλού να έχουν κάνει κι αυτές κάποια συνωμοσία, ώστε να καταφέρουν να επιβιώσουν και να καταλάβουν κάποια μέρα ξανά τον αιματοβαμμένο και αδικημένο κόσμο μας…

Πηγές:

Operation Paperclip, Clare Lasby, Athenaeum
U.S. Cover-up of Nazi Scientists, Linda Hunt, Bulletin of Atomic Scientists
Blowback, America’s Recruitment of Nazis and its Effects on the Cold War, Christopher Simpson
The Great Heroin Coup, Drug’s, Intelligence & International Fascism, Henrik Kruger
The Nazi Legacy, Magnus Linklater, Isabel Hilton, Neal Ascherson
The CIA and Nazi War Criminals, National Security Archive Posts
Forging and Intelligence Partnership: CIA and the Origins of the BND, 1945-49, Kevin C. Ruffner
The CIA’s Worst-Kept Secret, San Francisco Bay Guardian, 7-5-2001
Nazis in the Attic, http://emperors-clothes.com/articles/randy/swas1.htm
The Cat is Out of the Bag, Jared Israel, http://emperors-clothes.com/news/ciaaided.htm

Το Τέλος της Διαστημικής Εποποιίας;

Η περίφημη «νέα» αποστολή της NASA προς τη Σελήνη, ακυρώθηκε!

Το πρόγραμμα που υποτίθεται ότι ετοιμαζόταν να στείλει ξανά αστροναύτες στο φεγγάρι με το σχέδιο να δημιουργήσουν έναν σεληνιακό σταθμό, έχει ακυρωθεί τελείως και δεν περιλαμβάνεται καθόλου στον προϋπολογισμό που καταθέτει σήμερα στο αμερικανικό Κογκρέσο ο Μπαράκ Ομπάμα.

Αυτή η εξέλιξη φρενάρει τελείως την  ανάπτυξη του γιγάντιου πυραύλου Ares 1, ο οποίος αποτελούσε την ελπίδα της NASA και με τον οποίο η  διαστημική υπηρεσία σχεδίαζε να εξοπλίζει τις μελλοντικές διαστημικές αποστολές της.

Τα άσχημα νέα για την εξερεύνηση του διαστήματος δεν σταματούν εδώ! Δύο αμερικανικές εφημερίδες γράφουν ότι στον Λευκό Οίκο συζητιέται η NASA να αλλάξει τελείως πρόσωπο και να εστιαστεί σε μικρές πλέον, εμπορικές υπηρεσίες,  όπως την τοποθέτηση δορυφόρων και μεταφορά αστροναυτών στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ISS.

Τέλος λοιπόν για τον κατάκτηση του Διαστήματος; Απέτυχαν οι προσπάθειες των Αμερικανών;

Τα σχέδια για το ταξίδι στον Άρη ακούγονται τώρα πολύ πιο μακρινά..

…Ποιος ακούει τώρα τους συνωμοσιολόγους, που επιμένουν ότι αφού η NASA είναι ανίσχυρη σήμερα να στείλει ανθρώπους στη Σελήνη, αποκλείεται να ήταν πιο ικανή το 1969…

 

Ποια είναι η ιστορική πραγματικότητα για το «Κρυφό Σχολειό» ;

Θα ήθελα να συζητήσουμε την ερώτηση του τίτλου.

Αρκετοί είναι αυτοί που σήμερα αμφιβάλλουν αν ο δημοφιλής θρύλος αντιστοιχεί σε πραγματικότητα.

Θα ήθελα λοιπόν, πρώτα από όλα, να συζητήσουμε ποια είναι τα στοιχεία που μας φανερώνουν ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία απαγόρευε τα σχολεία.

Επίσης, πρέπει να αναρωτηθούμε είναι αν η οργάνωση και η λειτουργία των σχολείων ήταν δικαίωμα και υποχρέωση του κάθε τοπικού-εθνικού αρχηγού (πατριάρχη).

Αναγνώριζαν οι Οθωμανοί την εξουσία τοπικών/εθνικών αρχηγών ή όχι; ( Αυτή είναι μια σημαντική ερώτηση, γιατί ξέρουμε ότι η «αυτοκρατορική» δομή της Οθ. Αυτ. δεν αμφισβητούσε τα θρησκευτικά και εθνικά δικαιώματα, ούτε τους τοπικούς άρχοντες, με σκοπό να διατηρείται έτσι η συνοχή της και να είναι πιο ήσυχοι οι υποτελείς της).

Τι πρέπει να συμπεράνουμε λοιπόν αν αναγνώριζαν ένα είδος εθνικής αυτοδιάθεσης, και ταυτόχρονα δεν απαγόρευαν τα σχολεία;

Δεν θέλω να καταλήξω στο εύκολο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε το «κρυφό σχολειό». Θέλω όμως να δούμε τα ιστορικά στοιχεία και να συζητήσουμε τι ακριβώς συνέβαινε τα 400 χρόνια της σκλαβιάς…

Ο Γκέμπελς ζει και βασιλεύει (σχετικά με την κ. Δραγώνα και τις «ανθελληνικές της απόψεις»)

Αυξάνονται τα κρούσματα του ψέματος και της παραπληροφόρησης, όπως είχαμε γράψει σε προηγούμενο κείμενο.

Κάποιοι λένε ψέματα και τα αναπαράγουν, με σκοπό να τα κάνουν πραγματικότητα.

Άκουσα και εγώ τα περίφημα «ανθελληνικά» πράγματα που υποτίθεται ότι γράφει η κ. Δραγώνα στο βιβλίο της «Τι είν΄η Πατρίδα μας;»

Δεν είδα βέβαια τίποτα πραγματικά μεμπτό σ’ αυτά που διάβασα, αλλά όσο να ‘ναι σκέφτηκα ότι στις εποχές μας, είναι αναμενόμενο ότι θα δημιουργηθούν προβλήματα αν μέλος ενός υπουργείου τολμάει να λέει ανοιχτά τις κοινωνιολογικές αλήθειες, που σε κανέναν δεν αρέσουν, σχετικά με το πώς δημιουργήθηκαν τα σημερινά εθνικά κράτη (πράγματα που έχουμε κι εμείς γράψει και συζητήσει 100άδες φορές στο φόρουμ του antidogma.gr)...

Όμως ήμουν τελείως λάθος. Πίστεψα ότι η κ. Δραγώνα πράγματι γράφει αυτά τα πράγματα, αν και 100άδες φορές έχω γράψει στο antidogma.gr ότι δεν πρέπει να πιστεύουμε τίποτα πριν το ελέγξουμε.

Οπότε, καταλαβαίνετε ότι ένιωσα ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΑ για τον εαυτό μου, όταν διαπίστωσα ότι είχα πιαστεί για ακόμη μια φορά κορόιδο:

Η κ. Δραγώνα, ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΕ ΠΟΤΕ τα αποσπάσματα που της αποδίδουν!

Πρόκειται για ακόμη μια επίθεση σε στυλ Γιόζεφ Γκέμπελς, με μικροπολιτικούς σκοπούς, ενάντια σε έναν άνθρωπο του Πνεύματος και της Επιστήμης!

Ένα κραυγαλέο ψέμα, που έχει σκοπό να προκαλέσει συναισθήματα μίσους, εθνικού διχασμού και ακραίου εθνικισμού, και να οδηγήσει την Ελλάδα μας και τον λαό της χρόνια πίσω!

Ένα ακόμη κραυγαλέο και μίζερο ψέμα που αναπαράγεται από χιλιάδες θύματα της παραπληροφόρησης που προκαλεί (ανάμεσά τους ακόμη και ο Μίκης Θεοδωράκης!). Ένα ακόμη παραμύθι που θα εξαπλωθεί και δεν θα μπορεί κανείς να δείξει ότι είναι κούφιο, όπως η περίφημη ανοησία ότι «τα κομπιούτερ μιλούν αρχαία ελληνικά»…

Δυστυχώς, ξεχνάνε ότι το ψέμα γυρίζει σχεδόν πάντα ως μπούμερανγκ και ότι «εθνικό είναι ότι είναι αληθινό», όπως είπε ο Σολωμός…

Διαβάστε παρακάτω ποια είναι η αλήθεια σχετικά με τα επίμαχα κείμενα της κ. Δραγώνα. (Το ακόλουθο μήνυμα δημοσιεύτηκε σε διάφορα blogs, όπως αυτό, από το οποίο πήρα το ακόλουθο κείμενο):

Αναζητήσαμε τις «αποδείξεις» του ανθελληνισμού της κ. Δραγώνα  σε πάμπολλες ιστοσελίδες (εθνικιστικές και μη) και εκπλαγήκαμε όταν διαπιστώσαμε ότι ΟΛΕΣ, αντιγράφοντας η μία την άλλη, αναπαράγουν το ίδιο ακριβώς κείμενο. Αντιγράφουμε εδώ ένα μέρος του, στο οποίο άλλωστε βρίσκεται και όλη η «επιχειρηματολογία» του:

«Μας έκαναν Έλληνες ενώ δεν ήμασταν!

Ας δούμε τώρα μερικά απ΄ όσα γράφει στο κακογραμμένο βιβλίο της «Τι είν΄ η Πατρίδα μας;» η νέα βουλευτίνα Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ κ. Θάλεια Δραγώνα:

1) Η Ελληνική Εθνική Ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού (σελ. 16). Κοντολογίς, κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχτήκαμε για να τα κονομήσουμε, πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων.

2) Όποιος αξιολογεί τους Πολιτισμούς σε κατωτέρους και ανωτέρους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει! (σελ. 16). Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με όποιον θεωρεί ανεπιθύμητους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες (σελ. 20).

3) Εξίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά την σημασία, την τεράστια δύναμη, την έκταση και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον Νεοελληνικό μας Πολιτισμό (σελ. 81), κι όποιος ισχυρίζεται ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!… (σελ. 82).

4) Ένδειξη ρατσισμού και στείρου εθνοκεντρισμού είναι και ο ισχυρισμός ότι οι Έλληνες ήσαν πάντα οι αδικημένοι της Ιστορίας (σελ. 84) κι ότι για τις ήττες και τις καταστροφές που υποστήκαμε, φταίνε πάντα οι Μεγάλες Δυνάμεις.

5) Κλασική ένδειξη ρατσισμού είναι και η γνωστή ρήση «Όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, αυτοί τρώγανε βελανίδια!» (σελ. 85). Ψιλορατσιμός είναι επίσης το να ισχυρίζεσαι πως είμαστε οι συνεχιστές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού.

6) Κατά την κ. Θάλεια Δραγώνα, εθνικιστικές τάσεις κρύβει και η επιθυμία να διδάσκεται στην μέση εκπαίδευση η αρχαία Ελληνική Γλώσσα (σελ. 86), ενώ το να μιλάμε για απόλυτη ομοιογένεια του πληθυσμού της Ελλάδος και να αποσιωπούμε την ύπαρξη χιλιάδων Εβραίων στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις επί 450 χρόνια είναι καθαρός ρατσισμός! (σελ. 95).

7) Ρατσιστικό είναι και το να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στην χώρα μας, ή το να λέμε ότι «σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα», ή ότι «πρέπει να κρατήσουμε την εθνική μας ομοιογένεια και να μην διαβρωθούμε εθνολογικά»! (σελ. 96).

Εξίσου ρατσιστικό είναι το να λέμε ότι το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται ή ότι «οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές»! (σελ. 9. Το ίδιο συμβαίνει κατά την κ. Δραγώνα, αν τολμήσουμε να πούμε πως με την είσοδο των Ξένων Μεταναστών στην Ελλάδα αυξάνεται η εγκληματικότητα και η ανεργία των Ελλήνων! (σελ. 100). Στην σελίδα 105, η αυριανή βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ μας προειδοποιεί ότι ο εθνικισμός εύκολα μπορεί να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, στον ρατσισμό και στην μισαλλοδοξία.

Το ελληνικό αίμα γίνεται και νερό»

«Περιττεύει να συνεχίσουμε να καταγράφουμε τα αντιρατσιστικά «πιστεύω» της κ. Θάλειας Δραγώνα, όπως τα έχει εκφράσει πριν 10 χρόνια στο βιβλίο της «Τι είν΄ η Πατρίδα μας;». Η γυναίκα αυτή θέλει να μας πείσει ότι είναι ρατσιστικό και μόνο το να δηλώνουμε Έλληνες. Κι όμως: Σε λίγες ημέρες θα είναι βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ και ασφαλώς θα διαπρέψει στους αντιρατσιστικούς αγώνες εντός και εκτός Βουλής.»

Το άρθρο αυτό έχει γίνει το λάβαρο των απανταχού ακροδεξιών, «υπερπατριωτών» αριστερών, και γενικότερα αφελών, το οποίο μάλιστα δίνει και παραπομπές (μεγάλη πρόοδος ειδικά για κάποιον «εθνικόφρονα»!). Προσπαθήσαμε να βρούμε σε ποιον ανήκει, ακολουθώντας την παλιότερη ημερομηνία. Βρήκαμε λοιπόν ότι αυτό το άρθρο-λάσπη υπάρχει ήδη από το 2007. Το αναδημοσιεύει η ιστοσελίδα «filopatria» , η οποία παραπέμπει στο φόρουμ του Ρεσάλτο, το οποίο όμως έχει διαγράψει το σχετικό κείμενο. Έτσι, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με σιγουριά ποιος το εμπνεύστηκε.

Αυτό που μπορούμε όμως, και οφείλουμε να κάνουμε, είναι να ελέγξουμε την αξιοπιστία του. Πήραμε λοιπόν το βιβλίο «Τι είναι η Πατρίδα μας» και πήγαμε στα επίμαχα άρθρα της Δραγώνα. Διαπιστώσαμε αυτό που υποψιαζόμασταν: Ο συγκεκριμένος γραφιάς που επιτίθεται στη Δραγώνα είναι ένας απατεώνας λασπολόγος.

Πάμε να συγκρίνουμε ένα προς ένα αυτά που αποδίδει ο γραφιάς στη Δραγώνα, με την πραγματική διατύπωση του βιβλίου, στη σελίδα που παραπέμπει.

1) Η Ελληνική Εθνική Ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού (σελ. 16). Κοντολογίς, κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχτήκαμε για να τα κονομήσουμε, πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων.

Λέει όντως αυτά στη σελίδα 16; Μάλλον όχι. Αντιγράφω τη σχετική παράγραφο:

«Σε ένα άλλο επίπεδο, οι αναπαραστάσεις για το έθνος δεν είναι στατικές και αλλάζουν μέσα στο χρόνο. Στην ελληνική περίπτωση πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι η «αναζήτηση» της «νεοελληνικής» ταυτότητας υπήρξε μια μακρά διαδικασία συγκρότησης επιχειρημάτων, που οδήγησε σε έναν ορισμό του «ελληνισμού» με κριτήρια ταυτόχρονα ανθρωπολογικά-φυλετικά και ιστορικά-πολιτισμικά (Βελουδής 1982, 84). Έτσι στη συγκυρία του 19ου αιώνα, που διεξαγόταν η πάλη για την οριστικοποίηση των εθνικών συνόρων σε μια εποχή επεκτατισμών, αποικιοκρατίας και των αντίστοιχων ιδεολογιών που νομιμοποιούσαν αυτές τις πολιτικές, η ελληνική εθνική ταυτότητα θεωρήθηκε ανεπαρκής και κατώτερη σε σχέση με το ένδοξο παρελθόν των αρχαίων προγόνων (Σκοπετέα 1988)».

Ακολουθεί η σελίδα 16 για να ελέγξετε και μόνοι σας:

Σελ. 16 (κλικ για μεγέθυνση)

2) Όποιος αξιολογεί τους Πολιτισμούς σε κατωτέρους και ανωτέρους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει! (σελ. 16).

Ο γραφιάς εδώ λέει βέβαια ψέματα, τέτοια πρόταση δεν υπάρχει. Η σχετική παράγραφος στη συγκεκριμένη σελίδα λέει:

«Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι στη σημερινή συγκυρία της ευρωπαϊκής ενοποίησης αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ο κυρίαρχος σε μεγάλες και ευρωπαϊκές χώρες ιδεολογικός λόγος, ο οποίος παρά τον εκμοντερνισμό και την εκλέπτυνσή του εξακολουθεί έμμεσα, δίπλα στον μαχητικό αντίλογο, να αξιολογεί τους λαούς και τους πολιτισμούς σε «ανώτερους» και «κατώτερους» και υποτιμά τις λεγόμενες νότιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή τις λεγόμενες νότιες περιοχές των βόρειων χωρών της κατατάσσοντας τους αντίστοιχους λαούς και πολιτισμούς στην «ανατολή», τόσο με τη γεωγραφική όσο και με την πολιτική σημασία του όρου».

Ακολουθούν οι σχετικές σελίδες 16-17:

Σελ. 16-17 (κλικ για μεγέθυνση)

Εδώ η Δραγώνα ασκεί κριτική στη στάση των βορειοευρωπαίων απέναντι στους νότιους (οι οποίοι ας θυμηθούμε ότι αποκαλούν τις μεσογειακές ευρωπαϊκές χώρες «PIGS»: Portugal, Italy, Greece, Spain). Ενώ, δηλαδή, έχουμε μια παράγραφο που κριτικάρει την προκατάληψη των βόρειων απέναντί μας (με την οποία θα συμφωνούσε κι ο τελευταίος χρυσαυγίτης!), ο γραφιάς την παρουσίασε με μία ασαφή μορφή, που να υπονοεί απλά ότι η Δραγώνα είπε κάτι κακό!

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει [δηλ. είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει] με όποιον θεωρεί ανεπιθύμητους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες (σελ. 20).

Κι εδώ ψέματα. Πουθενά δεν λέει η Δραγώνα κάτι τέτοιο. Στην σχετική παράγραφο της σελ. 20, γίνεται απλά παρουσίαση της δουλειάς μιας συγγραφέας στο συλλογικό τόμο:

«Στη συνέχεια η Νέλλη Ασκούνη αναλύει το λόγο των εκπαιδευτικών, σε δύο ανοιχτές ερωτήσεις του ερωτηματολογίου, όπου από το μεγαλύτερο ποσοστό των απαντήσεων προβάλλουν «δύο αντιθετικές μορφές του εθνικού άλλου», οι ισχυροί και επίφοβοι Ευρωπαίοι και οι ανεπιθύμητοι μετανάστες και πρόσφυγες».

Ακολουθεί η σελίδα 20:

Σελ. 20 (κλικ για μεγέθυνση)

3) Εξίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά την σημασία, την τεράστια δύναμη, την έκταση και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον Νεοελληνικό μας Πολιτισμό (σελ. 81)

Το κείμενο συγκεκριμένα, και χωρίς χαρακτηρισμούς, λέει:

«Αυτή η στρατηγική [της άρνησης] είναι ιδιαίτερα προφανής στις αποσιωπήσεις και παραλήψεις ιστορικών γεγονότων, που εντοπίζονται στα σχολικά εγχειρίδια. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αποσιώπηση της σημασίας, της τεράστιας δύναμης, της έκτασης και του κύρους της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αντίστοιχη είναι και η πλήρης απουσία οποιασδήποτε μνείας στον πολιτισμό, τα γράμματα και τις τέχνες της οθωμανικής αυτοκρατορίας-και του τουρκικού κράτους από το 1908 και ύστερα». […] [Α]ντίστοιχη άρνηση επικρατεί στον ισχυρισμό των μελών του δείγματος ότι «ούτε η τουρκική ούτε η μεσανατολική ούτε η βαλκανική κουλτούρα έχουν επιδράσει στη διαμόρφωση των σύγχρονων Ελλήνων και του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού».

Εγώ, πάντως, αυτούς δε θα τους χαρακτήριζα ρατσιστές, απλά ανιστόρητους.

Ακολουθεί η σελίδα 81:

Σελ. 81 (κλικ για μεγέθυνση)

[Ρατσιστής είναι] κι όποιος ισχυρίζεται ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!… (σελ. 82).

Ψέματα κι εδώ. Η Δραγώνα παρουσιάζει απλά ένα από τα αποτελέσματα της έρευνας, βάσει ερωτηματολογίου σε εκπαιδευτικούς:

«Παραμένει ωστόσο το ερώτημα κατά πόσο η άρνηση στην οποία καταφεύγουν οι εκπαιδευτικοί είναι πράγματι αποτελεσματική, διότι όταν τους τέθηκε άλλη ερώτηση, «με ποιο τρόπο κατά τη γνώμη [τους] έχει επιδράσει ο τουρκικός πολιτισμός επί του ελληνικού», η απάντησή τους στη συντριπτική πλειοψηφία ήταν ότι «έχει επιδράσει αρνητικά»».

Ακολουθεί η σελίδα 82:

Σελ. 82 (κλικ για μεγέθυνση)

4) Ένδειξη ρατσισμού και στείρου εθνοκεντρισμού είναι και ο ισχυρισμός ότι οι Έλληνες ήσαν πάντα οι αδικημένοι της Ιστορίας (σελ. 84) κι ότι για τις ήττες και τις καταστροφές που υποστήκαμε, φταίνε πάντα οι Μεγάλες Δυνάμεις.

Το κείμενο γράφει:

«Στα σχολικά εγχειρίδια είναι συχνή η έμμεση ή άμεση αναφορά της καλύτερης τύχης για την οποία ήταν προορισμένος ο ελληνικός λαός. Οι Έλληνες, σύμφωνα με τα βιβλία ιστορίας και γλώσσας, συστηματικά εμφανίζονται αδικημένοι σε σημαντικές γι’ αυτούς ιστορικές στιγμές. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις φέρονται να έχουν πάντα λειτουργήσει με βάση ίδια πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά συμφέροντα»

Ακολουθεί η σελίδα 84:

Σελ. 84 (κλικ για μεγέθυνση)

Εδώ, δηλαδή, δε λέει τίποτα που να μη γνωρίζουν όσοι πήγαν σε ελληνικό σχολείο και διδάχτηκαν τα συγκεκριμένα μαθήματα. Και για όσους πιστεύουν ότι οι Έλληνες δεν υπήρξαν ποτέ θύτες, κι ήταν πάντα οι καλοί κι αδικημένοι της υπόθεσης, ας παραθέσουμε ένα μεζεδάκι από τα ανδραγαθήματα του ελληνικού στρατού και των καλών χριστιανών, τις πρώτες μέρες της απόβασής του στη Σμύρνη το 1919:

«Ήδη από την πρώτη μέρα, η παρουσία του ελληνικού στρατού στην Ιωνία σημαδεύτηκε από βιαιοπραγίες σε βάρος του άμαχου πληθυσμού. Με αφορμή κάποιους πυροβολισμούς που ρίχτηκαν εναντίον των αγημάτων που παρήλαυναν στην προκυμαία της Σμύρνης, έλληνες στρατιώτες κι ένοπλοι ντόπιοι χριστιανοί επιδίδονται σ’ ένα διήμερο όργιο βίας, φόνων, βιασμών κι εκτεταμένων λεηλασιών στις μουσουλμανικές συνοικίες της πόλης, με περισσότερους από 200 νεκρούς μεταξύ των κατοίκων. Περίπου 2.500 μουσουλμάνοι συνελήφθησαν και κακοποιήθηκαν (ανάμεσά τους μικρά παιδιά κι ολόκληρες τάξεις μαθητών με τους δασκάλους τους), ενώ στόχος επιθέσεων έγινε επίσης η εβραϊκή κοινότητα της πόλης, με λεηλασία των καταστημάτων της και μερικούς νεκρούς» (Τ. Κωστόπουλος, Πόλεμος και Εθνοκάθαρση, εκδ. Βιβλιόραμα, σελ. 98-9. Για τις πληροφορίες αυτές ο συγγραφέας δίνει μισή σελίδα πηγών και παραπομπών).

5) Κλασική ένδειξη ρατσισμού είναι και η γνωστή ρήση «Όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες, αυτοί τρώγανε βελανίδια!» (σελ. 85). Ψιλορατσιμός είναι επίσης το να ισχυρίζεσαι πως είμαστε οι συνεχιστές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού.

Το πραγματικό κείμενο όμως αναφέρει πάλι πορίσματα της έρευνας:

«Χαρακτηριστικές είναι και οι απαντήσεις εκπαιδευτικών στην ανοιχτή ερώτηση που ακολουθεί το κείμενο το σχετικό με τους κινδύνους που απειλούν την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση […] Άλλος εκπαιδευτικός επαναλαμβάνει αυτάρεσκα τη γνωστή ρήση πολιτικού προσώπου, που φαίνεται άγγιξε μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού : “…όσο για τον πολιτισμό μας, όταν αυτοί τρώγανε βελανίδια, εμείς φτιάχναμε παρθενώνες”».

Ακολουθεί η σελίδα 85:

Σελ. 85 (κλικ για μεγέθυνση)

Η φράση «Ψιλορατσιμός είναι επίσης το να ισχυρίζεσαι πως είμαστε οι συνεχιστές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού» είναι κατασκευασμένη από τον απατεώνα γραφιά εκ του μηδενός. Εγώ πάλι θα πρόσθετα ότι δεν είναι «ψιλορατσιμός», αντίθετα έχει πολλή πλάκα, ειδικά όταν το διαβάζουμε στο ίντερνετ (και ειδικότερα στα greeklish) από εθνικοβαρεμένα τρολ, που νομίζουν ότι μελετώντας Πλεύρη, Βελόπουλο (και σε πιο hardcore περιπτώσεις Λιακόπουλο), έμαθαν κάτι για την ιστορία και τον εαυτό τους.

6) Κατά την κ. Θάλεια Δραγώνα, εθνικιστικές τάσεις κρύβει και η επιθυμία να διδάσκεται στην μέση εκπαίδευση η αρχαία Ελληνική Γλώσσα (σελ. 86)

Ο τρόπος που σερβίρει ο γραφιάς την «παραπομπή» του, διαστρεβλώνει το ίδιο κείμενο, το οποίο λέει:

«Τα μέλη του δείγματος ταυτίζονται με το εξιδανικευμένο παρελθόν, το οποίο στη συνείδησή τους μεγαλοποιείται και εξυψώνεται. Έτσι ένα ιδιαίτερο ποσοστό δηλώνει, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, ότι “εν όψει της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, θα πρέπει να καλλιεργείται, ήδη από το δημοτικό, η γνώση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας”, κι ακόμη ότι με “με στόχο τη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού στην Ευρώπη, θα έπρεπε πρωτίστως να διδάσκεται η αρχαία ελληνική γραμματεία στο πρωτότυπο ”, ενώ χαμηλότερα απ’ όλα ιεραρχείται η διδασκαλία “της ιστορίας του νεοελληνικού κράτους και του νεοελληνικού λαϊκού πολιτισμού”».

Ακολουθεί η σελίδα 86:

Σελ. 86 (κλικ για μεγέθυνση)

Ενώ το να μιλάμε για απόλυτη ομοιογένεια του πληθυσμού της Ελλάδος και να αποσιωπούμε την ύπαρξη χιλιάδων Εβραίων στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις επί 450 χρόνια είναι καθαρός ρατσισμός! (σελ. 95).

Το κείμενο πάλι λέει:

«Αυτή η φαντασίωση της ομοιογενούς κοινότητας προβάλλεται τόσο στα σχολικά βιβλία όσο και στο λόγο των εκπαιδευτικών. […] Πολύ χαρακτηριστική της έμμεσης κατασκευής της απόλυτης ομοιογένειας του πληθυσμού είναι και η πλήρης αποσιώπηση για ολόκληρη την ιστορία από το Μεσαίωνα μέχρι σήμερα της ύπαρξης Ελλήνων Εβραίων όπως και κάθε άλλης αλλόθρησκης ομάδας, με εξαίρεση την αναφορά στους Βενετούς, όπου μνημονεύεται πολύ θετικά η αφομοίωσή τους από τους Έλληνες…».

Ακολουθεί η σελίδα 95:

Σελ. 95 (κλικ για μεγέθυνση)

7) Ρατσιστικό είναι και το να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στην χώρα μας, ή το να λέμε ότι «σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα», ή ότι «πρέπει να κρατήσουμε την εθνική μας ομοιογένεια και να μην διαβρωθούμε εθνολογικά»! (σελ. 96).

Η φράση «ρατσιστικό είναι και το να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στην χώρα μας» δεν υπάρχει πουθενά στο βιβλίο, παρά βγήκε κι αυτή από την κεφάλα του απατεώνα γραφιά. Τα υπόλοιπα στην πραγματικότητα είναι απλή καταγραφή των πορισμάτων της έρευνας:

«Ο φόβος των εκπαιδευτικών είναι πολύ χαρακτηριστικός ως προς την αλλοίωση της ομοιογένειας που θεωρούν, ότι θα επιφέρει η μετανάστευση: “Συνεχίζοντας με τον ίδιο ρυθμό, σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα”, “η εγκατάσταση των ξένων στην Ελλάδα αλλοιώνει την ομοιογένεια του πληθυσμού της”, “πρέπει ως χώρα να κρατήσουμε την ομοιογένειά μας και να μη διαβρωθούμε εθνολογικά”».

Ακολουθούν οι σελίδες 96-97 (ο γραφιάς έκανε λάθος -διαστρέβλωσε παράγραφο της σελ. 97 και έγραψε «σελ. 96»):


Σελ. 96-97 (κλικ για μεγέθυνση)

Εξίσου ρατσιστικό είναι το να λέμε ότι το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται ή ότι «οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές»! (σελ. 9[8]).

Το κείμενο λέει:

Η αύξηση των κρουσμάτων βίας, εγκληματικότητας και παραπτωματικότητας αποτελεί σύνηθες μοτίβο και στις απαντήσεις στην ανοιχτή ερώτηση: “Πράξεις βίας και κλοπής και το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις επιδημίας. Είναι καιρός να ληφθούν δραστικά μέτρα. Το κέντρο της Αθήνας αλβανοκρατείται”.

Ακολουθεί η σελίδα 98:

Σελ. 98 (κλικ για μεγέθυνση)

Εδώ αξίζει να προσέξετε κι ένα αστείο: Ο γραφιάς αντί να γράψει «σελ. 98», κατά λάθος έγραψε «σελ. 9», μία άσχετη δηλ. σελίδα, που παρουσιάζει τους συντελεστές. Και φυσικά όλοι αντέγραψαν το ίδιο λάθος, ζητώντας ταυτόχρονα να πιστέψουμε, ότι έχουν διαβάσει το βιβλίο της Δραγώνα και το γνωρίζουν!

Το ίδιο συμβαίνει κατά την κ. Δραγώνα, αν τολμήσουμε να πούμε πως με την είσοδο των Ξένων Μεταναστών στην Ελλάδα αυξάνεται η εγκληματικότητα και η ανεργία των Ελλήνων! (σελ. 100).

Ο γραφιάς εδώ σκόπιμα βάζει τη φράση «αν τολμήσουμε», υπονοώντας ενδεχόμενο εκφοβισμό και λογοκρισία στην αντίθετη άποψη. Για να πάρετε μία ακόμα γεύση από γκαιμπελισμό, συγκρίνετε την παραπάνω πρόταση με την πραγματική διατύπωση της Δραγώνα, η οποία γράφει:

«Η γραμμική σχέση μεταξύ της εισόδου των νόμιμων ή παράνομων μεταναστών στη χώρα και της αύξησης της εγκληματικότητας ή της μείωσης των θέσεων εργασίας, που σε άλλη περίπτωση θα έμεναν σε ντόπια χέρια, δεν έχει εμπειρικά αποδειχθεί ή αντίστοιχα απορριφθεί, ούτε στην ελληνική ούτε σε οποιαδήποτε άλλη κοινωνία. Πρόκειται για πεποιθήσεις οι οποίες δεν στηρίζονται σε στοιχεία. Πρόσφατη ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας αποκαλύπτει ότι η επίδραση των μεταναστών στις αμοιβές και τα εισοδήματα των ντόπιων εργατών καθώς και στο βαθμό της συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό ή το βαθμό της ανεργίας είναι ιδιαίτερα μικρή και σε μερικές περιπτώσεις αντίστροφης κατεύθυνσης (Borjas 1994, Friedberg και Hunt 1995). Άρα δηλώσεις όπως “με την είσοδο στην Ελλάδα ξένων από φτωχότερες χώρες αυξάνεται η εγκληματικότητα ή χάνονται θέσεις εργασίας για τους Έλληνες ” δεν φέρουν καμία αποδεικτική αξία. Ωστόσο τέτοιες δηλώσεις διαθέτουν ψυχολογική και κοινωνική εγκυρότητα, διότι αντικατοπτρίζουν τη φύση των διομαδικών σχέσεων στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή».

Ακολουθούν οι σελίδες 99-100:

Σελ. 99-100 (κλικ για μεγέθυνση)

Στην σελίδα 105, η αυριανή βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ μας προειδοποιεί ότι ο εθνικισμός εύκολα μπορεί να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, στον ρατσισμό και στην μισαλλοδοξία.»

Εδώ ο γραφιάς δεν παραποιεί και πολύ το κείμενο, το οποίο λέει:

«Και έτσι μέσα από αρχαϊκούς ψυχολογικούς μηχανισμούς, ο εθνικισμός φθάνει στο σημείο να αλλοιωθεί ως προς την πολιτική του διάσταση και να μετατραπεί σε ανάγκη αναγνώρισης μιας υποτιθέμενης εθνικής ομοιογένειας, ώσπου τελικά να γλιστρήσει στην ξενοφοβία, το ρατσισμό ή άλλοτε και στην εθνική μισαλλοδοξία».

Ακολουθεί η σελίδα 105:

Σελ. 105 (κλικ για μεγέθυνση)

Αναρωτιέται όμως κανείς τι το «ανθελληνικό» υπάρχει σ’ αυτή την πρόταση. Προφανώς ο γραφιάς θα παίρνει σα δεδομένο ότι ένας εθνικιστής δεν μπορεί ποτέ να γίνει ρατσιστής ή μισαλλόδοξος, κι όποιος διαφωνεί μ’ αυτό είναι ανθέλληνας!

Όσο για το τι θεωρεί «ρατσιστικό», η ίδια η Δραγώνα είναι πολύ προσεχτική στη διατύπωση:

«Ο ρατσισμός με την κλασική του έννοια περιλαμβάνει μια βαθιά εδραιωμένη άποψη ως προς την εγγενή, βιολογική κατωτερότητα φυλών άλλων από τη δική μας. Ωστόσο η σύγχρονη χρήση του όρου είναι πολύ πιο διευρυμένη, πάει πέρα από το γενετικό καθορισμό και περιλαμβάνει την οποιαδήποτε έκφραση απέναντι σε μια ομάδα ή μέλη της ομάδας σαν να ήταν δεδομένη η φυλετική διαφορά. Πρόκειται για τη συμβολική και πολιτισμική διάκριση μιας κοινωνίας που είναι συστηματικά οργανωμένη γύρω από την καταπίεση μιας ομάδας και την κυριαρχία μιας άλλης. Για παράδειγμα, ο πολιτισμικός ρατσισμός παραπέμπει στην άποψη ότι η πολιτισμική κληρονομιά μιας κοινωνικής ομάδας είναι ανώτερη από μιας άλλης. Με αυτή την έννοια υπάρχει μεγάλη συνάρτηση μεταξύ ρατσιστικού και εθνικιστικού λόγου. Όπως η εθνική κατηγοριοποίηση έτσι και η φυλετική προσδιορίζουν ταυτόχρονα την ένταξη και τον αποκλεισμό. Αναγνωρίζουν και οι δυο όρια τα οποία, ενώ είναι κοινωνικά κατασκευασμένα, διαχωρίζουν την ανθρωπότητα σε διακριτές ομάδες σαν όρια φυσικά που τις εμφανίζουν φύσει διάφορες μεταξύ τους. Κι στις δύο περιπτώσεις τα κριτήρια διαχωρισμού μπορεί να εφευρεθούν ή να επινοηθούν, και στις δύο περιπτώσεις κυριαρχεί η φαντασίωση της διατήρησης μιας ενιαίας, ομοιογενούς και «αμόλυντης» από άλλους κοινότητας» (σελ. 94-5).

Ο συγκεκριμένος απατεώνας γραφιάς, ακολουθώντας την (πολύ γνωστή και οικεία σε μας) μέθοδο του γερο-ναζιστή Πλεύρη, έκοψε, έραψε, και πρόσθεσε και τα δικά του, για να μεταμορφώσει τη μισητή εχθρό στον μπαμπούλα που ήθελε.

Διαβάστε οπωσδήποτε και τον, ευφυή και με καυστικό χιούμορ, σχολιασμό ολόκληρου του γκαιμπελο-κειμένου από κάποιο μέλος φόρουμ του Ολυμπιακού (!). Τα δικά του ξεβρακωτικά σχόλια είναι αυτά με τα κόκκινα γράμματα: http://www.thrylos-fans.net/forum/showpost.php?p=656733&postcount=510

Διαβάστε επίσης τον πολύ καλό και νηφάλιο σχολιασμό του Γ. Πίττα, ο οποίος όμως κάνει το λάθος να θεωρεί ειλικρινή τον απατεώνα-γραφιά, και να πιστεύει ότι όντως αυτά τα είπε η Δραγώνα. Ακροδεξιός και ειλικρινής; Αυτό είναι ανέκδοτο!
Ποιοι πήραν αυτό το γκαιμπελογράφημα στα σοβαρά; Η απάντηση είναι: υπερβολικά πολλοί, μεταξύ των οποίων και η Ακαδημία Αθηνών! Αρκεί να γκουγκλάρετε κάποιες από τις φράσεις κλειδιά, και θα δείτε πλήθος γνωστών και άγνωστων ιστοσελίδων να αναπαράγουν το ίδιο κείμενο.

Πάρτε μια γεύση: http://www.google.de/#hl=el&source=hp&q=%22%CE%97+%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%95%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%A4%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1+%CE%B4%CE%B5%CE%BD+%CF%85%CF%80%CE%AE%CF%81%CF%87%CE%B5+%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BD+%CE%B1%CF%80%CF%8C+%CF%84%CE%BF%CE%BD+19%CE%BF+%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B1.+%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5%22&btnG=%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7+Google&aq=f&oq=%22%CE%97+%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%95%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE+%CE%A4%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1+%CE%B4%CE%B5%CE%BD+%CF%85%CF%80%CE%AE%CF%81%CF%87%CE%B5+%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BD+%CE%B1%CF%80%CF%8C+%CF%84%CE%BF%CE%BD+19%CE%BF+%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B1.+%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5%22&fp=2a97936af79aed25

Εμείς, βέβαια, θα εστιάσουμε στους γνώριμους και πολλάκις αποδεδειγμένα ψεύτες και απατεώνες του ΛάΟΣ, η οποίοι κάναν και εκδήλωση διαμαρτυρίας. Διαβάστε πρώτα την ανακοίνωση της Νεολαίας τους δημοσιευμένη από τον πρόεδρό τους, Γιάννη Παναγιωτακόπουλο: http://www.neos-forum.com/viewtopic.php?f=2&t=15202

Την ανεβάζουμε και σε screenshot, γιατί μας έχουν συνηθίσει να σβήνουν τις δημοσιεύσεις τους όταν αναφερόμαστε σ’ αυτούς:

(κλικ για μεγέθυνση)

Όπως θα διαπιστώσατε, το αιτιολογικό τους βασίζεται αποκλειστικά στο κείμενο-μπούρδα που αναλύσαμε. Αυτοί, οι απευθείας απόγονοι του Αριστοτέλη, λοιπόν, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να ανοίξουν και το ίδιο το βιβλίο της Δραγώνα, για να δουν τι γράφει, αντέγραψαν μια χαρά τις συκοφαντίες του απατεώνα-γραφιά, και μας τις σέρβιραν ως την αιτία (!!!) που χαρακτηρίζουν τη Δραγώνα «ανθελληνίδα» και απαιτούν, με πορεία, το ξήλωμα από τη θέση της στο Υπουργείο Παιδείας. Η κριτική τους ικανότητα και η «ελληνοπρέπειά» τους κερδίζει για μία ακόμη φορά το σεβασμό όλων μας.

Απολαύστε τώρα στο παρακάτω βίντεο την πορεία-πανηγύρι:

video
Επειδή οι θεομπαίχτες βάλαν στο τέρμα μουσική Ξυλούρη (θα τρίζουν τα κόκκαλά του) και δεν ακούγονται καλά οι βουλευτάδες τους, παραθέτω και σε γραπτή μορφή τις δηλώσεις, με τα αναγκαία σχόλιά μου:

Άδωνης Γεωργιάδης:

«Χωρίς τη δική μας παρουσία το θέμα της κυρίας Θ. Δραγώνα δεν θα είχε ακουστεί καν στο εθνικό κοινοβούλιο. Ότι δηλαδή, το ελληνικό κράτος διάλεξε σε μία από τις πιο υπεύθυνες θέσεις της παιδείας μας μία κυρία η οποία πιστεύει και διδάσκει ότι δεν είμαστε Έλληνες, ότι κακώς λεγόμαστε Έλληνες, κι ότι πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας ότι δεν είναι Έλληνες».

Τι έκπληξη! Ο Άδωνης μία ακόμη φορά κάνει επίδειξη του πόσο χοντρά ψέματα μπορεί να λέει, και του πόσο ηλίθιους και χάφτες θεωρεί αυτούς που τον ακούνε.

Φυσικά η Δραγώνα δεν έκανε ποτέ τέτοια δήλωση. Εστιάζει την κριτική της στο τι εννοούμε όταν λέμε «Έλληνες» κι ότι, όταν βάζεις στον ορισμό του Έλληνα έννοιες όπως « βιολογικός απόγονος του Περικλή», «χριστιανός ορθόδοξος» (όπως κι ο Περικλής άλλωστε), πάντα γενναίος, φιλότιμος, αλλά αδικημένος κλπ, μοιραία αποκαλύπτεις την άγνοιά σου για την ελληνική ιστορία.

Η ίδια, στον πρόλογο του βιβλίου, γράφει ξεκάθαρα το στόχο της:

«Τέλος, [αυτό το βιβλίο προτείνει] την ανάγκη να καλλιεργεί το σχολείο την εθνική αυτογνωσία, δηλαδή μιαν εθνική ταυτότητα αρκετά ισχυρή ώστε να μην την υπερασπίζονται οι φορείς της αμυντικά σαν να κινδυνεύει από την ανάμειξη των πολιτισμών και τις επιρροές, κι ακόμα αρκετά ανεκτική ώστε να μην την υπερασπίζονται επιθετικά χωρίς να γίνεται σεβαστό το δικαίωμα στη διαφορά» (σελ. 19).

Καμία απολύτως σχέση, δηλαδή, με τα ψέματα των λαοτιανών, ότι τάχα δεν πρέπει να λεγόμαστε Έλληνες και λοιπά γκαιμπελίστικα. Απλά στον ορισμό του Έλληνα θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται και έννοιες όπως αυτογνωσία, ανεκτικότητα, πολιτισμικές επιρροές κλπ (δηλαδή ό,τι ακριβώς σιχαίνεται η ακροδεξιά).

Θάνος Πλεύρης:

«Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, έβγαζε από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας το «Εθνικής», προφανώς έκανε πολύ καλά, γιατί με τη Θάλεια τη Δραγώνα εθνική παιδεία δεν μπορεί να υπάρξει. Τη γνωρίσαμε ως βουλευτή το 2007 και 2009. Η Ρεπούση μπροστά στη Δραγώνα είναι εθνικίστρια».

Ο Θανούλης εδώ αναπαράγει τη σύγκριση της Δραγώνα με τη Ρεπούση, κι οι λόγοι είναι προφανέστατοι. Ελπίζουν σε μια παρόμοια αναμπουμπούλα με αυτή του βιβλίου ιστορίας, και στην τόνωση του αγωνιστικού «εθνικού φρονήματος» των εν δυνάμει ψηφοφόρων τους.
Πολατίδης:

«Αν ο κύριος Σόρος θέλει να κάνει προπαγάνδα, ας πληρώσει κι αυτήν. Δεν θα βάζει τα τσιράκια του σαν την κυρία Δραγώνα, να αναλαμβάνουνε με έξοδα του ελληνικού λαού να κάνουνε πλύση εγκεφάλου…»

Τρεις διαπιστώσεις: Πρώτον, καλό θα ήταν αυτή την εμμονή που έχει ο κος Πολατίδης με τον Σόρος να την κοιτάξει, εν ανάγκη να απευθυνθεί και σε κάποιον ειδικό. Εκτός φυσικά κι αν έχει, πέρα από μπλα-μπλα, και κάποια αξιόπιστα στοιχεία. Δεύτερον, μαθαίνουμε από αυτόν το σοβαρό βουλευτή ότι η Δραγώνα (εκτός από ανθελληνίδα) είναι και τσιράκι του Σόρος. Αληθινοί χαρακτηρισμοί από αξιόπιστους ανθρώπους. Και τρίτον, μαθαίνουμε ότι ο ελληνικός λαός πληρώνει για να του κάνουν πλύση εγκεφάλου. Αν θέλετε βέβαια να μάθετε ποια είναι η αληθινότατη αλήθεια που ευαγγελίζονται οι βουλευτάδες του ΛάΟΣ και την οποία αξίζει να πληρώνει ο ελληνικός λαός, ρίχτε μια ματιά στο «Καρατζαφέρειο Πατριωτικό Πανεπιστήμιο».

Χρυσανθακόπουλος:

«Θέλει να γίνουν τα αγγλικά επίσημη γλώσσα του κράτους, άρα να πάψει να μεταφράζεται η ελληνική στους διεθνείς οργανισμούς, κι όλα τα επίσημα έγγραφα, να τυπώνονται και στα αγγλικά».

Εδώ ο νέος λαοτιανός βουλευτής αποδίδει στη Δραγώνα κατηγορία που σχετίζεται με παλιότερη δήλωση της Διαμαντοπούλου, και η οποία δεν έχει έρθει ποτέ ξανά στην επιφάνεια. Αλλά, σου λέει ο «νέος», καλύτεροι από μένα είναι οι άλλοι στο ψέμα; «Τσιράκι του Σόρος» θα πεις εσύ; «Υπεύθυνη αλλαγής γλώσσας» θα πω εγώ. Κέρδισα!

Όσο όμως και να συναγωνίζονται μεταξύ τους στο ψέμα αυτά τα άξια της πατρίδας τέκνα, γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουν τον μετρ του είδους πρόεδρό τους, τον Γιώργο τον Καρατζαφέρη, τον πιο γνήσιο αιματολογικά Έλληνα όπως μαρτυρά και το επίθετό του.

Απολαύστε φίλοι και φίλες, απολαύστε τον ορισμό του ψεύτη και συκοφάντη να δίνει ρεσιτάλ στο ελληνικό κοινοβούλιο (ο Γκαίμπελς αν τον άκουγε θα ένιωθε πολύ λίγος κι ασήμαντος), φέρνοντας ως «πηγή» του ένα κουρελόχαρτο των απόστρατων αξιωματικών, οι οποίοι αναπαράγουν και χοντραίνουν τις μπούρδες που διαβάζουμε όλες αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο:

video
Εδώ, ο ελληνόαιμος Καρά-Τζαφέρ διαβάζει ως αναντίρρητες αλήθειες τα όσα γράφουν οι απόστρατοι, και όχι απλά δεν μπαίνει στον κόπο να εκφράσει επιφυλάξεις για την εγκυρότητά τους, αλλά είναι και βέβαιος επειδή «το υπογράφει ο πρόεδρος και ο γενικός γραμματέας». Διότι ως γνωστόν, ό,τι υπογράφουν και ισχυρίζονται οι απόστρατοι αξιωματικοί (ειδικά), πρέπει να είναι αληθές. ….. Σωστά; …… Ακούτε κι εσείς κάποιο μεταλλικό θόρυβο στο δρόμο;

Ας απομαγνητοφωνήσουμε τώρα αυτά που αποδίδει ο Καρατζαφύρερ (διαβάζοντας την ανακοίνωση αποστράτων) στη Δραγώνα:

«Δεν είμαστε Έλληνες. Μας έκαναν Έλληνες».

Εδώ αναπαράγει τα παραμύθια του άγνωστου απατεώνα-γραφιά και τα οποία, όπως είπαμε, ουδέποτε διατυπώθηκαν από τη Δραγώνα.

«Η επανάσταση του 1821 ήταν επεκτατική εθνική πολιτική».

Η φράση αυτή είναι λάσπη διαφορετικής πηγής. Τη συναντάμε σε ένα άρθρο του Μανόλη Γαλάνη, στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» (15/11/2009).
,

(κλικ για μεγέθυνση)
Ο κος Γαλάνης παραπέμπει εδώ σε ένα άλλο βιβλίο που επιμελείται η Δραγώνα, με τίτλο «Ελλάδα και Τουρκία – Πολίτης και Έθνος-Κράτος». Φυσικά δεν δίνει παραπομπή στη φράση «Η επανάσταση του 1821 ήταν επεκτατική εθνική πολιτική», κι έχει κάθε λόγο να μην το κάνει. Διότι αν έδινε, που είναι η σελίδα 332, θα διαπίστωνε ο αναγνώστης ότι η Δραγώνα δεν λέει ακριβώς αυτό. Αντιγράφω το σχετικό απόσπασμα:

[σελ. 331] Τα εγχειρίδια χρησιμοποιούν ένα διπλό σύστημα αξιών για την αναφορά στα εθνικά χαρακτηριστικά και [σελ. 332] τις εθνικές διεκδικήσεις, αντιθετικά διακριτικό του ελληνικού και των άλλων εθνών. Η διεκδίκηση εδαφών, για παράδειγμα, αναφέρεται συστηματικά ως μέρος των «εθνικών δικαίων» των Ελλήνων και σαν αθέμιτη επιθετικότητα για όλους τους «άλλους». Η επεκτατική εθνική πολιτική κατά το 19ο και τον 20ό αιώνα περιγράφεται για τους Έλληνες και το ελληνικό κράτος με τον όρο «εθνικά δίκαια» ενώ για τους Βαλκάνιους γείτονες εθνικιστική, ονομάζεται «προπαγάνδα» και επεκτατισμός. Οι στρατιωτικές νίκες αποδίδονται στον ηρωισμό των Ελλήνων και οι αντίστοιχες ήττες είτε δεν ερμηνεύονται είτε αποδίδονται στο πλήθος ή στην αγριότητα των κάθε εθνικότητας αντιπάλων».

Δεν χρειάζεται να έχει τελειώσει κάποιος το τμήμα ιστορίας για να καταλάβει ότι όταν η Δραγώνα μιλάει για «επεκτατική εθνική πολιτική» του 19ου αιώνα, είναι αδύνατον να αναφέρεται στην Ελληνική Επανάσταση (διότι για να επεκταθεί κάτι θα πρέπει να υπάρχει, και στην Ελ. Επανάσταση δεν επεκτεινόταν το κράτος, γιατί δεν υπήρχε, αλλά γεννιόταν), αλλά αναφέρεται προφανώς στις πολιτικές που εκφράστηκαν π.χ. με την εισβολή του ελληνικού στρατού στη Θεσσαλία το 1878, ή με τον πόλεμο του 1897.

Ο κος Γαλάνης πήρε λοιπόν την πρωτοβουλία να διαστρεβλώσει το κείμενο, και θα θέλαμε πολύ να μάθουμε αν το έκανε από σκοπιμότητα ή απλά από άγνοια κάποιων ιστορικών και εννοιολογικών παραμέτρων.

Μάλλον λοιπόν οι απόστρατοι διαβάζουν «Πρώτο Θέμα», ο Καρατζαφέρης διαβάζει απόστρατους, και κανείς δεν διαβάζει Δραγώνα, αλλά τι πειράζει άμα μπορούμε να συκοφαντούμε χωρίς να μας ελέγχουν;

Πάμε να δούμε και το τρίτο που αποδίδουν στη Δραγώνα:

«Οι Έλληνες είναι ρατσιστές, κι ο νεοελληνικός πολιτισμός βασίζεται στον τούρκικο πολιτισμό».

Η κατηγορία αυτή έχει μεγάλη πλάκα, διότι εδώ οι απόστρατοι παραποιούν τον γραφιά που παραποιεί τη Δραγώνα. Διότι ο καημένος ο γραφιάς δεν τόλμησε καν να διαστρεβλώσει τη Δραγώνα τόσο, ώστε να της αποδώσει αυτή τη φράση. Έγραψε μόνο, ότι η Δραγώνα τάχα είπε «είναι ρατσιστής όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον Νεοελληνικό μας Πολιτισμό». Αλλά οι απόστρατοι (μαθημένοι στην ανδρεία φαίνεται) δε μάσησαν, και το κάναν «Οι Έλληνες είναι ρατσιστές, κι ο νεοελληνικός πολιτισμός βασίζεται στον τούρκικο πολιτισμό».

Και το τέταρτο και καλύτερο:

«Η εθνική και ρατσιστική ταυτότητα των Ελλήνων, ενισχύεται από την αποσιώπηση της ιστορίας και του μεγαλείου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».

Από πού βγάλαν αυτή τη δήλωση οι απόστρατοι; Μα φυσικά από την υπερπατριωτική κεφάλα τους, με γονιδιακές επιρροές από τον προπάππου Θουκυδίδη. Φυσικά ούτε για πλάκα δεν υπάρχει τέτοια δήλωση, σε κανένα από τα δύο βιβλία.

Ελπίζω να απολαύσατε όσο κι εγώ (με ποπ-κορν, γαριδάκια κλπ) τα σχόλια του «αγανακτισμένου πολίτη» Καρατζαφέρη. Απορώ, όμως, που δε βρέθηκε ένας εκεί μέσα να του φωνάξει «Τι είναι αυτά που λες ρε, ξεδιάντροπε ψεύτη και απατεώνα, ντροπή του ελληνικού κοινοβουλίου;».

Και το ξέφρενο πάρτι συνεχίζεται:

Από την εκπομπή του ο Άδωνης παραποιεί το Γαλάνη που παραποιεί τη Δραγώνα.

Θαυμάστε:
video

Η πλάκα είναι ότι ο Άδωνης μπερδεύει μάλλον και τα βιβλία, διότι παραπέμπει στο «βιβλίο το περίφημο για την ελληνική ταυτότητα», δηλαδή προφανώς το βιβλίο «Τι είναι η πατρίδα μας», το οποίο επίσης δεν περιέχει (φυσικά) αυτά που του αποδίδει.

Και σαν καλός μαθητής του Πλεύρη, τώρα το «η επανάσταση του 1821 ήταν επεκτατική εθνική πολιτική» το κάνει «η ελληνική επανάσταση του 1821 ήταν ένα εθνικιστικό παραλήρημα, το οποίο χάλασε την αρμονική συμβίωση των λαών της οθωμανικής αυτοκρατορίας».

Αν συνεχιστεί κι άλλο αυτό το χαλασμένο εθνικιστικό τηλέφωνο, σε λίγο καιρό προβλέπω να αποδίδουν στη Δραγώνα και τη φράση «Ο Κολοκοτρώνης ήταν τσιράκι των Σοφών της Σιών και αρχηγέτης των Νεφελίμ. Βλέπε σελ. 89 (δε βαριέσαι, ποιος θα το ελέγξει)».

Κλείνω το πρώτο μέρος με μερικά ενδιαφέροντα άρθρα, για όποιον επιθυμεί επιπλέον μελέτη στο συγκεκριμένο θέμα:

Θάλεια Δραγώνα

Ηλίας Κανέλλης

Γιάννης Παντελάκης

JustAnotherGoneOff

Ρένα Χόπλαρου

Χριστίνα Κουλούρη

Κλέαρχος Τσαουσίδης

Ξένια Κουναλάκη

Τι λέει η ίδια η κ. Δραγώνα για την εκστρατεία λάσπης

«Ας διαβάσουν πρώτα το βιβλίο μου»

Βασιλική Σιούτη

«Πέρα από τις δημόσιες επιθέσεις, όμως, δέχεται και ιδιωτικές. Τηλεφωνούν στο σπίτι της και στο γραφείο απειλώντας την ότι «πλησιάζει το τέλος της» και ότι «θα τη βρουν σε χαντάκι», ενώ δέχεται και υβριστικά ηλεκτρονικά μηνύματα.» [συγχαρητήρια κ.κ. Γεωργιάδη & Καρατζαφέρη]

«Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» VS «1984»

Image1Δύο βιβλία που φανταστήκαν ένα μέλλον που έγινε το παρόν μας.

Ποιο τελικά κατάφερε να προβλέψει με μεγαλύτερη ακρίβεια αυτό που ζούμε σήμερα;

 

 

Συνεχίστε την ανάγνωση «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» VS «1984»

Περί «Θείας Μέθης» και «υπερβατικών γνώσεων»

4Συζητώ συχνά με διάφορους ανθρώπους που προσπαθούν να μειώσουν την αξία της Λογικής μιλώντας για διάφορες θολές, αδιευκρίνιστες, αμφίβολες και σχεδόν πάντα κενές περιεχομένου ιδέες, όπως π.χ. την «υπερβατική υπερ-γνώση του Όλου».


Δεν έχω καταλάβει ακόμη για ποιο λόγο δίνουν τόσο μεγάλη αξία σε αερολογίες σαν κι αυτήν.

Οποιαδήποτε στιγμή μπορώ να πω ότι κατέκτησα μια τέτοια εκστατική κατάσταση. Και τι έγινε; Δεν υπάρχει κανένα κριτήριο για να αποφασίσω τη γνησιότητα της εμπειρίας μου, ούτε καν για να πείσω τον εαυτό μου!
Το μόνο αποτέλεσμα, συνήθως, είναι το κακό hung-over το επόμενο πρωί.

Πολύ πιο έξυπνο μου φαίνεται λοιπόν το ρητό του Μπουκόφσκι «Η πραγματικότητα είναι μια παραίσθηση που οφείλεται στην έλλειψη του αλκοόλ». Τουλάχιστον είναι ειλικρινές και παραδέχεται για ποιο πράγμα μιλάει…

[tab:1]Όλες σχεδόν οι θρησκείες χρησιμοποιούν την ίδια δικαιολογία: Μόλις παρουσιαστούν στους φανατικούς διάφορα λογικά επιχειρήματα που δείχνουν τις θεμελιώδεις αντιφάσεις των δογμάτων τους, οι πιστοί ξαφνικά αναφέρονται στην «έκσταση» της επαφής τους με την «Αλήθεια» ή με τον «Θεό», στη «χαρά» και στην «ευτυχία» που ένιωσαν, στη «Θεία Μέθη» που τους περικύκλωσε…

Δεν εννοώ φυσικά ότι όλοι αυτοί είναι μεθυσμένοι από αλκοόλ ή διάφορες ουσίες.

Η «μέθη» παράγεται, εκτός από το αλκοόλ, και από διάφορες ψυχοσωματικές καταστάσεις.
Π.χ., σκεφτείτε το συναίσθημα των φανατικών οπαδών του ποδοσφαίρου όταν βρίσκονται στο γήπεδο. Είναι διαπιστωμένο ότι οι ενδορφίνες στο σώμα τους, ουσίες που παράγουν συναισθήματα μέθης και έκστασης, φτάνουν σε πολύ υψηλά επίπεδα εκείνη τη στιγμή. Το αποτέλεσμα στην αντίληψη και στην συμπεριφορά είναι σχεδόν παρόμοιο με τη μέθη από αλκοόλ, ενώ οι παρενέργειες είναι πολύ λιγότερες, καθώς οι «ουσίες» που παράγουν οι αδένες μας είναι της καλύτερης δυνατής ποιότητας και πλήρως συμβατές με το σύστημά μας…

Είναι φυσικό η ανάμνηση μιας τέτοιας ψυχικής κατάστασης να είναι ιδιαίτερα «γλυκειά», να προκαλεί χαρά και να μας γεμίζει με θετική ενέργεια. Συγχέουμε λοιπόν την ψυχοσωματική αντίδραση με μια διανοητική κατάσταση, την «χαρά της πίστης».

Ακόμη και εγώ θυμάμαι με ιδιαίτερη, σχεδόν υπερβατική χαρά, μια ανοιξιάτικη μέρα την οποία επισκέφτηκα ένα υπέροχο μοναστήρι κάπου στην Κύπρο, το οποίο ήταν γεμάτο με λουλούδια. Ένιωσα ειλικρινά πιο κοντά στον Θεό και σίγουρα ένιωσα λίγο περισσότερο τη «θεία Μέθη».

1Όμως το γεγονός ότι ένα ποτό είναι γλυκό γιατί έχει μέσα του ζάχαρη ή μέλι, δεν σημαίνει ότι δεν περιέχει και διάφορες άγευστες και άοσμες, εθιστικές και επικίνδυνες ουσίες.
Δεν εννοώ ότι η θρησκεία είναι αναγκαστικά επικίνδυνη, αλλά ότι δεν φτάνει να νιώσω κάποια χαρά εξαιτίας της για να γίνω τυφλός πιστός της.
Οφείλει να με πείσει και στα φιλοσοφικά, λογικά, ηθικά και κοινωνικά της κομμάτια, αυτά που είναι τα πιο δύσκολα δηλαδή, και στα οποία δυστυχώς όλες οι θρησκείες σήμερα αποτυγχάνουν. Η «Θεία Μέθη» και οι «υπερβατικές αισθήσεις» παραείναι επισφαλείς για να με οδηγήσουν στην πίστη. Θα έλεγα αντίθετα ότι μάλλον με απομακρύνουν.

Εκτός και αν ο Θεός λειτουργεί σαν έμπορος ναρκωτικών, ο οποίος προσφέρει δωρεάν μερικές δόσεις στα θύματά του, για να τα εθίσει και να τα παγιδεύσει απόλυτα αργότερα, κάτι που δεν το νομίζω…

Αρκετές «αποκρυφιστικές» οργανώσεις αναζητούσαν τη «θεία Μέθη», όχι για το θεολογικό ή το φιλοσοφικό της περιεχόμενο, αλλά για την ίδια τη «Μέθη», αυτή καθ’ αυτήν.
Αφού το ανώτερο «μαγικό επίτευγμα», ό,τι κι αν ήταν αυτό, είχε ως αποτέλεσμα την ηδονή και τη χαρά, σκέφτηκαν ότι μπορούσαν άνετα να «κόψουν δρόμο» κατευθείαν προς αυτή την ηδονή και τη χαρά.
Π.χ. αν κάποιος ήθελε να γίνει αρχηγός ενός κράτους για να χαρεί και να νιώσει ηδονή, γιατί να μην προκαλούσαν την ίδια ηδονή, χωρίς να χρειαστεί να μπλεχτεί κάποιος με την πολιτική, την εξουσία και τα παιχνίδια της και όλα αυτά;
Οπότε, αυτές οι οργανώσεις υπέθεταν ότι αν πετύχαιναν τη χαρά και την ηδονή, είχαν φτάσει κατευθείαν στον υπέρτατο στόχο, στην επαφή με τον Θεό, αφού η επαφή με τον Θεό ούτως ή άλλως το ίδιο αποτέλεσμα θα είχε, χαρά και ηδονή…

Το αποτέλεσμα ήταν ότι αυτές οι οργανώσεις πειραματίστηκαν ιδιαίτερα με τις τεχνικές δημιουργίας ηδονής. Αυτές οι οργανώσεις, π.χ. η γνωστή βικτοριανή «Χρυσή Αυγή» (Golden Dawn) του ΜακΓκρέγκορ Μάδερς, είναι που έκαναν μόδα την «τάντρα», τη σεξουαλική γιόγκα και τις τεχνικές της στη Δύση. Ταυτόχρονα πειραματίστηκαν ιδιαίτερα με τις τελετουργίες, με τον ερεθισμό των αισθήσεων και με τις ουσίες.
Δεν νομίζω ότι είναι παρακινδυνευμένο να πούμε ότι η καταστροφική ιστορία της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών για εξερεύνηση της αντίληψης και για τη δημιουργία ηδονής στο άτομο, ξεκινάει εκείνη την εποχή.

Η μελέτη των τεχνικών αυτών από τις λεγόμενες «μαγικές» οργανώσεις, αποκάλυψε κάτι που ήταν πάντοτε μπροστά στη μύτη όλων μας. Ότι οι ίδιες τεχνικές που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος για να διαγείρει τα κέντρα της ηδονής, χρησιμοποιούνταν πάντοτε από τις παραδοσιακές θρησκευτικές τελετουργίες.

Οι θρησκευτικές τελετές είναι σχεδόν πάντα ενορχηστρωμένες και χρησιμοποιούν ένα συνδυασμό οπτικών, ηχητικών και διανοητικών ερεθισμάτων. Σκεφτείτε τις γυναίκες που κλαίνε στη διάρκεια των γάμων, αλλά και τις τελετές βουντού στην Αϊτή. Βασίζονται στις ίδιες ψυχοσωματικές αντιδράσεις και πιθανότατα έχουν εξελιχθεί βασισμένες στις ίδιες παρατηρήσεις…

Δεν είναι επίσης σπάνιος ο συνδυασμός ουσιών και ψυχοσωματικών ερεθισμών. Στις τελετές βουντού παίρνουν μέρος σχεδόν πάντα παρόμοια «μαντζούνια», ενώ ακόμη και στην αρχαία Ελλάδα, στα Ελευσίνια, γνωρίζουμε ότι οι «μυημένοι» είχαν πιεί ένα μυστηριώδες ποτό με ψυχεδελικές δράσεις, τον «Κυκεώνα».

Μπορούμε σίγουρα να υποθέσουμε ότι και οι πολυήμερες «νηστείες» που επιβάλλονται στους πιστούς πριν από κάποια τελική και αποκαλυπτική τελετουργία (όπως π.χ. η μετάληψη) στην ουσία αδυνατίζουν τον οργανισμό και τον ωθούν να δεχτεί την ψυχεδελική δράση της τελετουργίας και των ουσιών της στο μέγιστο βαθμό.

[tab:2]

2Οι διάφοροι αρχηγοί καστών και «μυητικών» ομάδων εκμεταλλεύονταν πάντα την αδιευκρίνιστη κατάσταση της «μέθης» που παράγεται από ουσίες ή από συγκεκριμένα τελετουργικά αισθητηριακά ερεθίσματα.

Ένας από τους πιο διάσημους «ενορχηστρωτές» τέτοιων καταστάσεων, ήταν ο περίφημος «Γέρος του Βουνού», ο Χασάν Ι Σάμπα, ο οποίος κατεύθυνε τους «μυημένους» του με έναν συνδυασμό ουσιών, υπερβατικών διδασκαλιών και καλά ενορχηστρωμένων ψεύτικων «αποκαλύψεων».

Ο Χασάν Ι Σάμπα ήταν ο μεγάλος διδάσκαλος και καθοδηγητής των Ασσασσίνων, μιας αραβικής ομάδας που αποτελεί πρότυπο κάθε σημερινής ομάδας τρομοκρατών.

Οι Ασσασσίνοι χρησιμοποιούσαν φιλοσοφικές και θρησκευτικές διδασκαλίες, μυήσεις, τελετουργίες και πονηρά ενορχηστρωμένες καταστάσεις, για να παρασύρουν και να ελέγχουν τους «υφιστάμενούς» τους. Θεωρούσαν ότι μετέδιδαν ένα «μεσσιανικό» μήνυμα και μιλούσαν για τη δαιμονική φύση κάθε νόμου και λογικής.

Ο Μάρκο Πόλο στις διηγήσεις του αναφέρει ότι ο Σάμπα είχε πλάσει ένα είδος επίγειου παραδείσου με τον οποίο δελέαζε τους νεαρούς στρατολογημένους. Τους δίδασκε την «τεράστια δύναμη της τυφλής πίστης» και κατέληγε να τους υποβάλει ότι αν αυτοί του αποδείκνυαν την αφοσίωσή τους, θα κατακτούσαν μια θέση στον Παράδεισο, όπου θα ζούσαν ηδονικά για όλη την αιωνιότητα.

Σύμφωνα με τον Μάρκο Πόλο, ο Σάμπα είχε φτιάξει έναν μυστικό κήπο μέσα στον οποίο είχε κρύψει τις μεγαλύτερες απολαύσεις. Γυναίκες, μουσική, φαγητό, γλυκά, όλα αυτά ενισχυμένα με ψυχεδελικές ουσίες, αποκαλύπτονταν στον μεθυσμένο και ημι-ναρκωμένο «μυημένο», ο οποίος νόμιζε ότι βρισκόταν στον Παράδεισο και ότι ο Σάμπα κατείχε τα κλειδιά του…

Όταν οι «μυημένοι» συνέρχονταν, τους ενημέρωναν ότι είχαν πάει στον Παράδεισο, και για να επιστρέψουν έπρεπε να ακολουθήσουν τυφλά, μόνο με πίστη και χωρίς καμία αμφιβολία, τις επιταγές του Σάμπα.
Φυσικά, για να αποδείξουν την αφοσίωσή τους δεν τους ζητούσαν να κάνουν νηστείες, αλλά έπρεπε να ολοκληρώσουν παράτολμες ή αυτοκτονικές αποστολές, οι οποίες ήταν κυρίως αναθέσεις φόνων.
Η λέξη «ασσασσίνος» κατέληξε έτσι να σημαίνει «δολοφόνος» στην Αγγλική, και πολλοί υποθέτουν ότι η λέξη «χασίς» είναι η ετυμολογική ρίζα της.

«Τίποτα δεν είναι αληθινό, όλα επιτρέπονται», έλεγε λένε ο Χασάν Ι Σάμπα.

Εκτός βέβαια από το να φιλοσοφούμε και να σκεφτόμαστε. Είναι επικίνδυνο για την κάθε εξουσία, ειδικά των πανέξυπνων επιτήδειων που κατευθύνουν τα ανδρείκιλά τους με δόγματα, ψευτοφιλοσοφίες και διανοητικούς ιούς…

Καταλήγω ότι η περίφημη «υπερβατική» γνώση που ακούμε από διάφορους πιστούς και φανατικούς, έχει όλα τα χαρακτηριστικά αυτής της Μέθης, και ίσως θα πρέπει να την αντιμετωπίζουμε ως τέτοια: Ως κάτι που σε μικρό βαθμό ίσως είναι ευχάριστο, αλλά σε μεγάλο βαθμό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο.

Μήπως όμως παραείμαι λογικός καθώς τα σκέφτομαι όλα αυτά; Μήπως πρέπει να βγω σε κάποιο μπαρ και να πιώ μερικά ποτά για να ζαλιστώ;

Που ξέρεις; Ίσως στο μεθύσι μου επάνω να νομίσω ότι ανακάλυψα τον Θεό…

[tab:END]

Αντιδογματισμός και «Σκεπτικισμός». Ποιές οι διαφορές τους;

O «σκεπτικισμός» είναι μια υποτίθεται ερευνητική στάση η οποία απορρίπτει οποιοδήποτε θέμα δεν έχει «επιστημονικές» βάσεις και δεν είναι αποδεκτό από το «ακαδημαϊκό κατεστημένο». Για έναν υποτιθέμενο «σκεπτικιστή», ορισμένα θέματα απορρίπτονται αυτόματα, π.χ. η ύπαρξη των εξηγήινων, τα UFO, οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας, η τηλεπάθεια, κλπ. Με άλλα λόγια, ο «σκεπτικισμός» είναι ένα ακόμη δόγμα, που απορρίπτει οτιδήποτε δεν συμφέρει στην κοσμοθεωρία του.

AltonBrownMotivatorΤο μεγάλο πρόβλημα αυτής της κοσμοθεωρίας, είναι ότι είναι απόλυτα κομφορμιστική στη βάση της. Υποστηρίζει το ακαδημαϊκό και πολιτικό κατεστημένο, τις μεγαλοεταιρίες, τους πλούσιους εμπόρους, και απορρίπτει οτιδήποτε είναι μικρό, οτιδήποτε ριξηκέλευθο, οτιδήποτε πρωτοποριακό…

Για αυτό το λόγο, διάφοροι πραγματικοί σκεπτικιστές, άνθρωποι δηλαδή που τους αρέσει να αμφιβάλλουν και να εξερευνούν τα πράγματα από όλες τις πλευρές, έχουν αναζητήσει διάφορες άλλες λέξεις για να περιγράψουν την ανάγκη τους να διατηρήσουν έναν ανοιχτό νου.

Μια από αυτές τις λέξεις είναι και ο «αντι-δογματισμός» που τόσες φασαρίες έχει προκαλέσει και τον οποίο προσπαθούμε να προωθήσουμε σ’ αυτό τον ιστοχώρο.

Μια άλλη λέξη είναι ο «Ζητητισμός» του πρώην «σκεπτικιστή» Μαρτσέλο Τρούτσι. Ο Τρούτσι, ο οποίος είναι ένας πραγματικά ενδιαφέροντας φιλόσοφος και επιστημολόγος, κατήγγειλε τον δογματισμό του υποτιθέμενου σκεπτικιστικού κινήματος σε αρκετές περιστάσεις.

Μας χρειάζεται όμως ο σκεπτικισμός ή τον απορρίπτουμε απόλυτα;

Όπως είπαμε, ο αντιδογματικός δεν απορρίπτει τίποτα 100% και δεν αποδέχεται τίποτα 100%. Άρα, με ανοιχτά μυαλά, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τον σκεπτικισμό. Έχει κάτι καλό; Μας χρειάζεται;

Ναι, όλα δείχνουν ότι μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Σίγουρα περισσότερο από όσο μας χρειάζονται οι διάφορες μεταφυσικές και οι θρησκείες, γιατί από τα δύο τελευταία υπάρχει σήμερα τεράστια ΥΠΕΡπροσφορά, ενώ από πραγματικό σκεπτικισμό… λίγα πράγματα.
Ζούμε σε μια εποχή μεγάλου ανορθολογισμού, απίστευτης ανοησίας, προπαγάνδας χωρίς όρια, τα ΜΜΕ προσπαθούν να μας κάνουν ακόμη πιο ανεγκέφαλους από όσο είμαστε, ο φασισμός, ο εθνικισμός, η μισαλλοδοξία είναι σε τρομερή άνοδο, οι άνθρωποι αντί να αναζητήσουν απτές λύσεις αναζητούν ανύπαρκτους και μεταφυσικούς σωτήρες, η καταστροφολογία δίνει και παίρνει, ο φονταμενταλισμός έχει αρχίσει να οπλίζεται με τα πιο καταστροφικά όπλα…
Αν δεν κάνουμε κάτι για όλα αυτά, όσο περνάει από το χέρι μας, δεν νομίζω ότι η κατάληξη θα είναι καλή.

Ο σκεπτικισμός, όσο είναι μια τάση που προσπαθεί να δράσει ως αντίβαρο όλων των προηγούμενων, δεν είναι κάτι αρνητικό.
Όταν όμως αρχίσει να επιβάλλει τον δικό του δογματισμό, υποπίπτει στο ίδιο παράπτωμα που υποπίπτουν αυτά που πολεμάει: Γίνεται ένας ακόμη φονταμενταλισμός.

Στέκομαι προσωπικά ενάντια σ’ αυτόν τον ψεύτικο «σκεπτικισμό», γιατί είναι εξίσου επικίνδυνος με μια θρησκεία που προσπαθεί να αποσιωπήσει οτιδήποτε δεν της συμφέρει.
Παράδειγμα: Είναι το ίδιο επικίνδυνος ένας γιατρός που θεωρεί ότι μόνο τα φάρμακα της Bayern σου κάνουν καλό, όσο ακριβώς και ένας φανατικός ιερέας κάποιας θρησκείας που θεωρεί ότι οι αρρώστειες θεραπεύονται μόνο με αγίασμα.
Είναι το ίδιο επικίνδυνος ένας αδίστακτος έμπορος φαρμάκων όσο ένας αδίστακτος έμπορος ξορκιών.

Αυτός λοιπόν ήταν ο σκοπός του antidogma.gr. Δεν είναι να χαϊδέψει κανενός της παρωπίδες, ούτε να προβάλει τα δόγματα κανενός πίσω από το προσωπείο ενός δήθεν «αντιδογματισμού» ή ενός δήθεν «σκεπτικισμού». Είναι να μας ωθήσει να σκεφτόμαστε λίγο παραπάνω, λίγο πιο ελεύθερα.

Είναι ειλικρινά πολύ δυσκολο και πολλές φορές νομίζω ότι έχω χάσει πλέον πολλές ελπίδες ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Όπώς έλεγε και ένας ιερέας του Βατικανού στo ντοκιμαντέρ Religulus, όταν παραδεχόταν ότι η Καθολική θρησκεία είναι στην ουσία ένας χαζός πολυθεϊσμός: «Τι να κάνεις; Ζεις και πεθαίνεις με τις βλακείες που αρέσουν στο πλήθος…»
Αλλά νομίζω ότι πρέπει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι φανατικοί υπάρχουν από όλες τις πλευρές. Υπάρχουν φανατικοί UFOλόγοι όπως υπάρχουν φανατικοί αντι-UFOλόγοι. Υπάρχουν φανατικοί «εναλλακτικοί», όπως υπάρχουν και φανατικοί οπαδοί του κατεστημένου. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι πίσω από όλα κρύβονται μυστικές οργανώσεις, όπως υπάρχουν και εκείνοι που πιστεύουν ότι η πολιτική είναι μονάχα αυτό που φαίνεται.

Και οι δύο πλευρές, αν θέλετε την άποψή μου, είναι ηλίθιες, για να το θέσω ευγενικά.

Αν κάποιος ενοχλείται από τον αντι-δογματισμό ως ανάγκη ή ως στάση, ή ενοχλείται που κάποιοι προσπαθούν να πούνε αυτά που σκέφτονται ανοιχτά και χωρίς να θέλουν να αποκρύψουν καμιά πλευρά του νομίσματος, τους ζητάμε συγνώμη. Αλλά θα πρέπει να αναρωτηθούν κάποτε γιατί τους ενοχλεί ο αντιδογματισμός, και όχι η δοκός μέσα στο μάτι τους, όπως έλεγε και ο Ιησούς Χριστός…

Η Πραγματική Ιστορία των Μ.Μ.Ε.

Τον τελευταίο καιρό κάποιοι γκρινιάζουν για τα Μ.Μ.Ε. και την κατάντια τους, για τη «δικτατορία της ηλιθιότητας» που επιβάλλεται μέσα από αυτά, για τον επηρεασμό –και πολλές φορές τον ολοκληρωτικό έλεγχο– της Κοινής Γνώμης, για την κοινωνία των «πολιτών ελεγχόμενων από τις διαφημίσεις» και φρίττουν για τον «ξεπεσμό των κάποτε ευγενικών αυτών Μέσων».

Όμως, όπως θα προσπαθήσω να δείξω σ’ αυτό το κείμενο, όλα αυτά τα φαινόμενα είναι μάλλον θετικά σημάδια, ενδείξεις ότι το «πτώμα της διανόησης και της ελεύθερης σκέψης» για το οποίο κάποιοι κλαίνε και οδύρονται, όχι μόνο δεν είναι νεκρό, αλλά μόλις τώρα έχει αρχίσει να μας δίνει τα πρώτα σημεία αληθινής ζωής, αφού ούτως ή άλλως ποτέ μέχρι σήμερα δεν έζησε πραγματικά…

Πριν όμως προχωρήσω σ’ αυτές τις σκέψεις, είμαι υποχρεωμένος να σας καλέσω σε μια ιστορική αναδρομή του «κοινωνικού έργου» που επιτελούσαν πάντοτε τα Μ.Μ.Ε., και στους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκαν.

Επιτρέψτε με λοιπόν να σας ταξιδέψω αρκετά πίσω, στην εποχή εκείνη που όλα αυτά τα «εργαλεία της δημοκρατίας» δεν υπήρχαν ακόμη, και να κάνουμε μια μικρή, συνωμοσιολογική παρουσίαση των Μ.Μ.Ε. ως εργαλεία κοινωνικού ελέγχου, που θα μας βοηθήσει στο να καταλάβουμε τι συμβαίνει σήμερα…

[tab:1] Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ
Μια φορά και έναν καιρό, πριν περίπου τέσσερις εκατοντάδες χρόνια, την απόλυτη εξουσία πάνω στους ανθρώπους την είχαν οι βασιλιάδες και οι αριστοκράτες.
Οι συμπαθείς μας «γαλαζοαίματοι», ελέγχοντας βασικά τους στρατούς και έχοντας τις ιδεολογικές πλάτες που τους παρείχε η θρησκεία, κρατούσαν για τον εαυτό τους όλα τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και απολάμβαναν μια πλούσια ζωή, ενώ οι «κολίγοι», ως ιδιοκτησία των φεουδαρχών, ζούσαν σαν τα ζώα μέσα στην ανέχεια.
Υπάκουαν τον αριστοκράτη-φεουδάρχη, έκαναν με σκυμμένο το κεφάλι τις δουλειές που εκείνος τους υποδείκνυε – και αυτή ήταν ολόκληρη η ζωή τους.
Τα Μ.Μ.Ε. εκείνη την εποχή δεν ήταν Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης.
Και ήταν τα εξής… ένα: η Εκκλησία.
Πήγαινες σ΄αυτήν –υποχρεωτικά– μερικές φορές τη βδομάδα, για να σου υπενθυμίσουν κυρίως ότι ο γαλαζοαίματος για τον οποίο δουλεύεις είναι ξάδελφος του Θεού. Άρα, ακόμη κι αν τολμήσεις να σκεφτείς αρνητικά εναντίον του, θα καείς στην κόλαση!
Η βασική λειτουργία της Εκκλησίας, ήταν λοιπόν να σε μετατρέψει σε εξημερωμένο, πράο και πειθήνιο υποζύγιο του εκάστοτε αφεντικού.
Βέβαια, όλα αυτά είχαν και ένα πρόβλημα. Αν η μόνη ανταμοιβή που λαμβάνει ο εργάτης από τον τσιφλικά-αριστοκράτη-αφεντικό είναι να τον δέρνει όποτε εκείνος θελήσει, ο δούλος θα αδιαφορήσει για την «αύξηση της παραγωγής» του, για την «παγκόσμια κατάσταση που για να αντιμετωπιστεί απαιτεί θυσίες από τους πολίτες», για τους «ρυθμούς ανάπτυξης», και για όλα αυτά τα παράξενα με τα οποία μας σπιρουνιάζουν σήμερα.
Όσο κι αν ανέβαινε η παραγωγή του τσιφλικά-αριστοκράτη, εσύ το ίδιο ξύλο θα έτρωγες, οπότε γιατί να στεναχωρηθείς;
Και αν γινόταν πόλεμος και σκοτωνόταν ο τσιφλικάς σου, θα ερχόταν ένας άλλος σαν κι αυτόν, που θα ήταν ίδιος και απαράλλαχτος.

Οπότε, αν και είναι δύσκολο για εμάς τους «μοντέρνους» να το παραδεχτούμε, η ζωή εκείνη την αθώα εποχή δεν είχε τα σημερινά άγχη και τις σημερινές κοινωνικές ευθύνες.
Ο απλός άνθρωπος μπορούσε τουλάχιστον να καυχηθεί ότι …δεν έφταιγε αυτός για όλα αυτά που του συνέβαιναν.
Ήταν, όπως και να το κάνουμε, μια εποχή απόλυτης αθωότητας…

[tab:2] Η «ΕΘΝΙΚΗ ΙΔΕΑ» ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.
Η εποχή της απόλυτης αθωότητας όμως πέρασε.
Η εγκαθίδρυση της αστικής τάξης και η βιομηχανική επανάσταση που έγιναν τον 18ο αιώνα, έφεραν στο προσκήνιο μια νέα ομάδα επίδοξων εξουσιαστών, των λεγόμενων πλουτοκρατών, οι οποίοι αργά ή γρήγορα απορρόφησαν και αντικατέστησαν πλήρως την αριστοκρατία.
Αυτή η νέα τάξη είχε δύο βασικά χαρακτηριστικά:

  1. Γνώριζε να χειρίζεται τις πολυπλοκότητες της βιομηχανικής παραγωγής και του εμπορίου, και
  2. έδινε μεγάλη αξία στην προσωπική μόρφωση και καλλιέργεια, γιατί μέσα από αυτήν αποκτούσαν τα τέκνα της τις δεξιότητες που απαιτούνταν για το (1).

Αυτή η νέα αριστοκρατία, για διάφορους σκοπούς, κυρίως επεκτατικούς και αύξησης επιρροής, αποφάσισε να πάρει στα χέρια της την Εξουσία σε όλα τα επίπεδα.
Αφού είχε απορροφήσει την αριστοκρατία και εξαγοράσει τους βασιλιάδες, μοναδικό εχθρό έβλεπε απέναντί της την Εκκλησία, η οποία ως μονοπώλιο πεποιθήσεων επί πολλούς αιώνες, είχε συγκεντρώσει τεράστια δύναμη.
Οι νεωτεριστές της Εξουσίας αποφάσισαν να απαξιώσουν μεθοδικά τις θεοκρατικές πεποιθήσεις του πλήθους και να προωθήσουν στη θέση τους άλλες, πιο «μοντέρνες» ιδέες, ανάμεσα στις οποίες, αποδοτικότερη για τα συμφέροντά τους φαινόταν η ιδέα του «Έθνους», που είχε αρχίσει να συζητιέται στη Δυτική Ευρώπη από τον 14ο αιώνα και ύστερα.

Υπήρχε ένα σημαντικό όμως πρόβλημα που εμπόδιζε την ιδέα του Έθνους να εξαπλωθεί.
«Έθνος» σήμαινε κοινή γλώσσα, κοινή ιστορία, κοινή θρησκεία, κοινή καταγωγή, κοινή πατρίδα.
Πώς όμως θα μπορούσες να πείσεις έναν χωρικό σε μια επαρχία, ας πούμε κάπου στη Βουργουνδία, ότι ανήκε στο «γαλλικό έθνος» και ότι ήταν «Γάλλος πολίτης»;
Δεν γνώριζε εξάλλου παρά ελάχιστα πράγματα για την Ιστορία του.
Δεν ανήκε σε συγκεκριμένη εθνική ομάδα, αλλά σε κάποια από τις εκατοντάδες φραγκο-γερμανο-νορμανδο-γαλατικές φυλές με τα παράξενα ονόματα που σχεδόν κανείς δεν θυμάται σήμερα (Τενκτέροι, Χουμάβοι, Μπρουκτέροι, Τερβίνγκοι και πάει λέγοντας…)
Αυτές οι φυλές δεν είχαν καμιά επικοινωνία αναμεταξύ τους, κι ας κατοικούσαν σε κοντινές περιοχές.
Ο χωρικός μιλούσε το δικό του ιδίωμα, που ελάχιστα έμοιαζε με εκείνο που μιλούσαν σε ένα χωριό μερικές δεκάδες χιλιόμετρα πιο εκεί.
Δεν είχε ούτε την ίδια θρησκεία με τους ανθρώπους του κοντινού χωριού, που μπορεί να ήταν Εβραίοι ή να ανήκαν σε κάποια χριστιανική αίρεση διαφορετική από τη δική του.
Το μόνο που ήξερε με σιγουριά, ήταν το όνομα του δούκα/φεουδάρχη της περιοχής του στον οποίο ανήκε αυτός και η οικογένειά του (ίσως να γνώριζε και το όνομα του Βασιλιά, αλλά κανείς δεν θα έβαζε τότε στοίχημα για αυτό).

(Τα ίδια περίπου συνέβαιναν και στην Ελλάδα, μόνο που οι τότε κρατούντες εδώ, οι Τούρκοι, έκαναν το λάθος να κρατούν ζωντανή μια «ταυτότητα» των λαών που είχαν σε κατοχή, χρησιμοποιώντας ως μεσάζοντα της εξουσίας τους τον λεγόμενο «πατριάρχη», τον «αρχηγό δηλαδή της φατρίας».
Έτσι δεν είχαν «μαζοποιήσει» τελείως τους υποταγμένους λαούς, κάτι που στράφηκε τελικά εναντίον τους και συνεχίζει να τους προβληματίζει ακόμη και σήμερα στην επικράτειά τους, κι ας οι Νεότουρκοι προσπάθησαν να «διορθώσουν» το πρόβλημα με τη γνωστή μέθοδο της γενοκτονίας.)

Η επιβολή της εθνικής ταυτότητας ήταν λοιπόν δύσκολη, και οι νέοι αριστοκράτες δυσκολεύονταν να πείσουν τους χωρικούς να εγκαταλείψουν την παθητική στάση και τον χαλαρό τρόπο ζωής τους και να εργαστούν σκληρότερα, να πολεμήσουν και να πεθάνουν «για το καλό του Έθνους».
Για να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα και να «επιμορφώσουν» τον λαό για την εθνική ταυτότητά του, αποφάσισαν τελικά να χρησιμοποιήσουν τις ίδιες τεχνικές που χρησιμοποιούσε πάντοτε η θρησκεία, αντικαθιστώντας απλώς την έννοια του «Θεού» με την έννοια του «Έθνους».
Τα κόλπα αυτά ήταν η «Κατήχηση» και η «Θεία Κοινωνία», μόνο που η κατήχηση γινόταν πλέον στα εθνικά ιδεώδη, ενώ η Θεία Κοινωνία αντικαταστάθηκε από τη –εικονική, όπως και στο θρησκευτικό μυστήριο– συμμετοχή των πολιτών στο (εξίσου μεταφυσικό) «κοινωνικό σύνολο», μέσα από το θεσμό των Μ.Μ.Ε.
Η «εθνική κατήχηση» των νέων έγινε τελικά με τον θεσμό των «κρατικών» ή «εθνικών» σχολείων, στα οποία τα παιδιά διδάσκονταν την εθνική ταυτότητα, την εθνική γλώσσα, την Ιστορία του Έθνους και την εθνική θρησκεία.
Την εικονική «συμμετοχή του πολίτη στα κοινά», ανέλαβαν να αναπαραστήσουν τα πρώτα Μ.Μ.Ε., οι εφημερίδες, που άρχισαν να κυκλοφορούν ελεύθερα περίπου στα μέσα του 18ου αιώνα, την ίδια ακριβώς εποχή που η αστική τάξη άρχισε να αποκτά μεγάλη δύναμη.
Φυσικά, τις εφημερίδες, τις έλεγχε η αστική τάξη.
Όσο για τον τρόπο που αυτά τα Μ.Μ.Ε. έλεγχαν -και ελέγχουν ακόμη- τον πληθυσμό, διαβάστε το πλαίσιο στο τέλος του κειμένου, με τίτλο «Πώς τα Μ.Μ.Ε. ελέγχουν τις τάσεις στο κοινωνικό σύνολο;«…

[tab:3] ΤΟ ΠΡΩΤΟ Μ.Μ.Ε.

Αν έπρεπε να αποφασίσω αν θα πρέπει να έχουμε μια κυβέρνηση χωρίς εφημερίδες ή μόνο εφημερίδες χωρίς κυβέρνηση, δεν θα δίσταζα ούτε λεπτό να διαλέξω το δεύτερο. Τόμας Τζέφερσον, Τρίτος Πρόεδρος των Η.Π.Α., 1787

Μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας από τον Γουτεμβέργιο το 1447, άρχισαν να τυπώνονται διάφορα έντυπα στη Γερμανία και στη συνέχεια στην υπόλοιπη Ευρώπη, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι έμοιαζαν με εφημερίδες, αφού περιείχαν νέα και αναφορές από όλο τον τότε κόσμο.
Η πρώτη όμως εφημερίδα που ήταν παρόμοια με τις σημερινές, κυκλοφόρησε στην Αγγλία το 1666. Ήταν η London Gazette και για αρκετό καιρό ήταν η μόνη νόμιμη εφημερίδα της Μεγάλης Βρετανίας, αφού οι μονάρχες πίστευαν ότι η ελεύθερη διακίνηση των πληροφοριών θα ήταν καταστροφική για την εξουσία τους. Ήταν, λοιπόν, απόλυτα ελεγχόμενη από τον βασιλιά και παρουσίαζε τα πράγματα έτσι όπως βόλευαν σ’ αυτόν.
Ανάλογες εφημερίδες εμφανίστηκαν αργότερα και στη Γαλλία και Γερμανία, με ανάλογη ποιότητα αναφορών και ανάλογη λογοκρισία.
Οι αγγλικές εφημερίδες, τηρώντας τον σκοπό τους που ήταν η δημιουργία εθνικού συναισθήματος, έγραφαν κυρίως για τις γκάφες του γαλλικού στρατού, ενώ οι γαλλικές αντίστοιχες έγραφαν, με τον ίδιο σκοπό, για τα σκάνδαλα της αγγλικής βασιλικής οικογένειας.
Άλλες φορές, η καλλιέργεια του εθνικού συναισθήματος γινόταν μέσα από την αντίστροφη διαφήμιση της εθνικής ταυτότητας των άλλων λαών.
Οι βρετανικές εφημερίδες έγραφαν π.χ.: «Οι Γάλλοι και οι Ισπανοί μάς μισούν και θα κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να εισβάλλουν στα όμορφα νησιά μας», επιβάλλοντας έτσι υποσυνείδητα στους κατοίκους της Βρετανίας την εθνική τους ταυτότητα και συνοχή, άσχετα αν αυτοί αποτελούνταν πάντοτε από διάφορους λαούς που μισούν ο ένας τον άλλον θανάσιμα, από Ουαλλούς, Άγγλους, Σκοτσέζους και Ιρλανδούς…

Από εκείνη την εποχή φάνηκε λοιπόν η πρώτη χρήση των Μ.Μ.Ε.: η παραπληροφόρηση.
Η παραπληροφόρηση δεν είναι αναγκαστικά η δημοσίευση ψεύτικων ειδήσεων, αλλά και η παρουσίαση των γεγονότων με τέτοιο τρόπο, ώστε να προκαλούν ελεγχόμενες και συγκεκριμένες αντιδράσεις στους αποδέκτες της πληροφορίας, και να εξυπηρετούνται τα εκάστοτε συμφέροντα των ελεγκτών των Μ.Μ.Ε..
Στην Αμερική, η πρώτη εφημερίδα, η Publick Occurrences, κυκλοφόρησε το 1690, αλλά απέτυχε παταγωδώς να προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού, καθώς ήταν ελεγχόμενη από τον αποικιακό στρατό των Άγγλων.
Χρειάστηκαν περίπου 90 χρόνια και η Αμερικανική Επανάσταση, για να ξεκινήσει η έκρηξη του Τύπου στις Η.Π.Α. και να γίνουν οι εφημερίδες θεμέλιος θεσμός του νέου κράτους που δημιουργήθηκε εκεί.
Τη νομική κατοχύρωση της «ελευθερίας του Τύπου» την έκανε πρώτη η Σουηδία το 1766.
Οι Η.Π.Α. την κατοχύρωσαν το 1791, στην περίφημη πρώτη τροποποίηση του συντάγματός τους.
Όμως, η ελευθερία του Τύπου στις Η.Π.Α. υπαναχώρησε άμεσα, το 1798, όταν ψηφίστηκε από το Κογκρέσο και τον πρόεδρο Τζον Άνταμς ο νόμος «Sedition Act» που όριζε ότι «κάθε ψεύτικη, σκανδαλώδης ή κακοπροαίρετη δημοσίευση ενάντια στην Κυβέρνηση των Η.Π.Α., με σκοπό να προκαλέσει την απαξίωση ή την περιφρόνηση του Κογκρέσου ή του Προέδρου ή κάποιου άλλου αξιωματούχου, τιμωρείται με πρόστιμα και φυλάκιση».
Δηλαδή, στις Η.Π.Α. είχες δικαίωμα να γράφεις ό,τι θέλεις, φτάνει να μη μιλούσες για την κυβέρνηση και να μη τολμούσες να την κριτικάρεις. (Αυτός ο νόμος ξαναψηφίστηκε το 1918 και χρησιμοποιήθηκε για να εξαπολυθεί τότε μια εκστρατεία συλλήψεων και εξάρθρωσης των πολιτικά ενεργών ή αριστερών Αμερικανών πολιτών, και φυσικά ξαναχρησιμοποιήθηκε την εποχή του Μακαρθισμού για τον ίδιο λόγο.)

Με άλλα λόγια, η περίφημη ελευθερία του Τύπου ήταν ανύπαρκτη εκείνη την εποχή, όπως ήταν βέβαια ανύπαρκτη και στις εποχές που ακολούθησαν.
Ακόμη και όταν διαφημιζόταν από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, μη νομίζετε ότι άλλαζε κάτι, γιατί οι εφημερίδες, όπως και όλα τα Μ.Μ.Ε., προωθούσαν πάντοτε τα συμφέροντα και τις πολιτικές επιδιώξεις των εκδοτών τους, και οι δημοσιογράφοι έγραφαν ό,τι τους επιτρεπόταν να γράφουν ή ό,τι αγόραζαν οι εκδότες. (Κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει τόσο πολύ, αντίθετα με ό,τι θέλουμε να πιστεύουμε…)
Με τη δημιουργία λοιπόν των πρώτων εφημερίδων έχουμε και τη γέννηση των Μ.Μ.Ε. που κατεύθυναν την κοινωνική συνείδηση. Και το «νεογέννητο» θα μεγάλωνε απίστευτα στα χρόνια που θα ακολουθούσαν.

Φυσικά, δεν ήταν μονάχα οι δυνάμεις της εξουσίας που χρησιμοποιούσαν με αυτό τον τρόπο τα Μ.Μ.Ε., αλλά και οι διάφοροι «επαναστάτες».
Έτσι, αρκετές εφημερίδες χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλεία πολιτικής και επαναστατικής προπαγάνδας σε αρκετά μέρη του πλανήτη.
Ο Λένιν το 1900 δημοσίευσε την εφημερίδα Ίσκρα (Σπίθα) και το 1925 η εφημερίδα Θαν Νιεν κυκλοφόρησε στο Βιετνάμ και άρχισε να προωθεί τις μαρξιστικές αντιλήψεις…

[tab:4] ΚΙΤΡΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΟΝΟΙ ΤΩΝ Μ.Μ.Ε.
Με την εμφάνιση των εφημερίδων έκανε την εμφάνισή του και ο «κιτρινισμός», δηλαδή η προώθηση ειδήσεων και κειμένων που επικεντρώνονται σε εγκλήματα, στη βία, σε έντονα και απλοϊκά συναισθήματα και στο σεξ, σε βάρος άλλων, σοβαρότερων ειδήσεων και αναλύσεων. Ο κιτρινισμός θέριεψε στις Η.Π.Α. και κανένας νόμος δεν μπόρεσε ποτέ να τον καταπολεμήσει, κι ας υπήρξε γενική κατακραυγή εναντίον του από διάφορους διανοούμενους ή ευσυνείδητους δημοσιογράφους.
Η πρώτη καθαρά «κίτρινη» εφημερίδα θα μπορούσε να θεωρηθεί η New York Herald (Κήρυκας της Νέας Υόρκης) του εκδότη Τζέιμς Γκόρντον Μπένετ, η οποία αν και έγινε επίκεντρο διαμάχης και πολεμήθηκε από όλες σχεδόν τις άλλες εφημερίδες της εποχής της, έγινε το 1840 η εφημερίδα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις.
Ο νεωτερισμός της ήταν η εμμονή του εκδότη της να περιγράφει με πολλές «αιματηρές» λεπτομέρειες τα διάφορα εγκλήματα και τα σεξουαλικά σκάνδαλα.
Αλλά ο Μπένετ και ο Κήρυκάς του δεν μπορούν να συγκριθούν με τον ερχομό στα εκδοτικά πράγματα του Τζόζεφ Πούλιτζερ και του Γουλίαμ Ράντολφ Χιρστ, των μεγαλύτερων στην Ιστορία Βαρόνων των Μ.Μ.Ε..
Ο πρώτος ξεκίνησε τη «νέα ειδησεογραφία» το 1878 με την έκδοση της εφημερίδας St. Louis Post-Dispatch, και ουσιαστικά ήταν αυτός που «δίδαξε» τη χρήση των εντυπωσιακών πρωτοσέλιδων που προκαλούν τον αναγνώστη με τίτλους γεμάτους υπαινιγμούς για αποκαλύψεις σεξουαλικού και βίαιου περιεχομένου.
Πρέπει βέβαια να τονίσω ότι ο Πούλιτζερ, αν και πολλές φορές ήταν πράγματι «κίτρινος», χρησιμοποίησε τις εφημερίδες του για να κάνει έναν μεγάλο αγώνα υπέρ των εργατών, των μεταναστών, των φτωχών και των γυναικών, και ήταν εφευρέτης πολλών εκδοτικών καινοτομιών.
Ίσως αν δεν υπήρχε αυτός, πολλές ιδέες περί Ελευθερίας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να μην είχαν προωθηθεί και πολλά πράγματα στην Ιστορία να είχαν εξελιχθεί τελείως διαφορετικά.
Ανάλογα λοιπόν με το αν αποδεχόμαστε ή όχι ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», αξιολογούμε τον Πούλιτζερ.
Ο Πούλιτζερ και ο τρόπος με τον οποίο χειριζόταν τις εφημερίδες του, έγιναν πρότυπο για τον νεαρό Γουίλιαμ Ράντολφ Χιρστ, ο οποίος ανέλαβε το 1887 την εφημερίδα του πατέρα του, την San Francisco Examiner.
Ο Χιρστ, θαυμαστής των μεθόδων αλλά όχι και των ιδεών του Πούλιτζερ, είχε αποφασίσει να δημιουργήσει ένα μονοπώλιο των Μ.Μ.Ε. και να χτίσει μια τεράστια αυτοκρατορία μέσα από αυτά, χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο. Στη διάθεσή του είχε ήδη μια τεράστια περιουσία που αποτελούνταν κυρίως από μεταλλεία ασημιού, την οποία επένδυσε ολόκληρη στις εκδοτικές επιχειρήσεις και αργότερα στα νέα Μ.Μ.Ε., τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.
Οι «δημοσιογραφικοί» μέθοδοι που χρησιμοποιούσε ο Χιρστ ήταν το απαύγασμα του κιτρινισμού.
Είναι γνωστή η περίφημη φράση του: «Φτιάξε μου τις φωτογραφίες και θα σου φτιάξω τον Πόλεμο», εννοώντας ότι μπορούσε να κατασκευάσει οποιαδήποτε πολιτική κατάσταση ήθελε, χρησιμοποιώντας κατασκευασμένες ειδήσεις και προπαγάνδα.
Έτσι θεωρείται ότι αυτός προκάλεσε το 1898 την έναρξη του πολέμου των Η.Π.Α. ενάντια στην Ισπανία!

Ο Χιρστ απαιτούσε από τους δημοσιογράφους του να «χρωματίζουν» έντονα τα άρθρα τους και να απευθύνονται στα χαμηλότερα ένστικτα των αναγνωστών, ταίριαζε ψεύτικες φωτογραφίες με εντυπωσιακούς τίτλους για να προκαλέσει εντυπώσεις, προωθούσε ως «ονόματα» τους ανθρώπους του και έθαβε τους άλλους ώστε να μην μπορούν να φτάσουν στο ευρύ κοινό.
Ταυτόχρονα, χρηματοδοτούσε πολιτικούς και βιομηχάνους, έκλεινε μέχρι και ολόκληρες βιομηχανίες αν θίγονταν τα συμφέροντά του, λέγεται ότι έφτασε μέχρι και στην κυριολεκτική εξολόθρευση ανθρώπων.
Υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι σκότωσε έναν κινηματογραφικό παραγωγό, τον Τόμας Ίνκε πάνω στο γιοτ του, και πλήρωσε τους γιατρούς και την αστυνομία για να αποσιωπήσουν το γεγονός και να πούνε ότι ο Ίνκε πέθανε από …στομαχικές διαταραχές!
Επίσης, πρωτοστάτησε στον αγώνα για την απαγόρευση της μαριχουάνας, όχι όμως γιατί ήταν εναντίον των ναρκωτικών, αλλά γιατί ήθελε να κλείσει τη βιομηχανία χαρτιού που άκμαζε εκείνη την εποχή και χρησιμοποιούσε ως πρώτη ύλη αυτό το φυτό, γιατί ο Χιρστ είχε επενδύσει στο χαρτί φτιαγμένο από ξύλο και χημικό πολτό …

Πέρα από τις φήμες, ο Χιρστ προσπάθησε πράγματι και μάλλον πέτυχε να δημιουργήσει μια ολόκληρη «πλαστή πραγματικότητα» στις Η.Π.Α., την οποία διαμόρφωνε ο ίδιος όπως ήθελε, με τη βοήθεια των Μ.Μ.Ε. που έλεγχε.
Με αυτές τις μεθόδους, μέσα σε μερικές δεκαετίες αγόρασε ή δημιούργησε πάνω από 50 εφημερίδες ημερήσιες ή εβδομαδιαίες, 12 ραδιοσταθμούς, δύο παγκόσμια πρακτορεία ειδήσεων, δύο κινηματογραφικές εταιρείες, το 1948 αγόρασε έναν από τους πρώτους τηλεοπτικούς σταθμούς των Η.Π.Α., τον BWAL-TV, και την εποχή ανάμεσα στους δύο παγκόσμιους πολέμους έφτασε να πουλάει πάνω από 13 εκατομμύρια φύλλα ημερησίως!

Με την περίπτωσή του Χιρστ ασχολήθηκε ο μεγάλος σκηνοθέτης Όρσον Γουέλς στην κλασική του ταινία Πολίτης Κέιν του 1941 (που θεωρείται από πολλούς η καλύτερη όλων των εποχών), κεντρικό πρόσωπο της οποίας είναι ο Χιρστ (με αλλαγμένο όνομα, ως Κέιν), και στην οποία ο Γουέλς τόλμησε να σχολιάσει και να αποκαλύψει το παρασκήνιο και τις μεθόδους του Βαρόνου των Μ.Μ.Ε.
Οι άνθρωποι του Χιρστ προσπάθησαν να κάψουν το αρνητικό του φιλμ, να το αποσύρουν από την κυκλοφορία, και ξεκίνησαν έναν διαρκή και ασταμάτητο πόλεμο ενάντια στον Γουέλς. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Γουέλς από εκεί και έπειτα δυσκολεύτηκε απίστευτα να γυρίσει τις επόμενες ταινίες του, εξουθενώθηκε, και δεν έλαβε ποτέ την αναγνώριση που του άξιζε…

Η αυτοκρατορία του Χιρστ επηρέασε τελικά ίσως όσο τίποτε άλλο τη σκέψη των Αμερικανών.
Ο Χιρστ ήταν εθνικιστής, ακροδεξιός, φανατικός εχθρός της αριστερής ιδεολογίας, αδιαφορούσε για τους φτωχούς και τους αδύνατους, και συμπαθούσε το ναζιστικό κίνημα στη Γερμανία, το οποίο ήθελε μάλιστα να το βοηθήσει για να πολεμήσει και να καταστρέψει τη Σοβιετική Ένωση.
Έφτασε μάλιστα στο σημείο να ταξιδέψει το 1934 στη Γερμανία και να συναντηθεί με τον Χίτλερ, ο οποίος μάλιστα τον φιλοξένησε!
Όταν επέστρεψε στις Η.Π.Α., προσπάθησε να κάνει προπαγάνδα υπέρ των ναζί και να δημοσιεύσει σειρά άρθρων του αρχι-ναζί Γκέρινγκ, αλλά το αντιναζιστικό συναίσθημα των Αμερικανών τον υποχρέωσε να σταματήσει αυτή την κίνηση.
Όμως αυτός συνέχισε με πλάγιο τρόπο, δημοσιεύοντας εκατοντάδες άρθρα κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
Φυσικά, όταν ξεκίνησε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Χιρστ προσπάθησε να πείσει τους Αμερικανούς να μη στραφούν ενάντια στον Χίτλερ.

Μετά τον πόλεμο, ο όμιλος των εταιρειών του Χιρστ ήταν βασικός υποστηρικτής του Μακαρθισμού και του «κυνηγιού μαγισσών» ενάντια στους αριστερούς Αμερικανούς.
Σήμερα εξακολουθεί να προωθεί ανάλογες ιδέες και είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο, με περισσότερες από 100 θυγατρικές επιχειρήσεις. Περιλαμβάνει τηλεοπτικούς σταθμούς, καλωδιακά κανάλια, περιοδικά, εκδοτικούς οίκους, ραδιοφωνικούς σταθμούς, πρακτορεία ειδήσεων…

Τις τεχνικές «ενημέρωσης» που ανέπτυξε ο Χιρστ ολοφάνερα δανείστηκαν οι ναζί για να στήσουν την τεράστια προπαγάνδα τους, με την οποία παρέσυραν τον γερμανικό λαό στις εγκληματικές πράξεις που έγιναν στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο γνωστός δόκτορας της προπαγάνδας, δρ. Γιόζεφ Γκέμπελς, μετέτρεψε τις τεχνικές του κίτρινου τύπου και της υπόγειας καθοδήγησης του πλήθους σε πραγματική Επιστήμη.
Και στις 27 Φεβρουαρίου του 1933, οι ναζί έβαλαν φωτιά στο γερμανικό Κοινοβούλιο και κατηγόρησαν ως υπαίτιους τους κομμουνιστές, γνωρίζοντας ότι ο πολύς κόσμος δεν θα καταλάβαινε τι συμβαίνει, αλλά θα πίστευε εκείνους που θα ακούγονταν περισσότερο, εκείνους που έλεγχαν το μεγαλύτερο ποσοστό των Μ.Μ.Ε., δηλαδή τους ίδιους τους ναζί.
Έτσι, στις εκλογές που ακολούθησαν, οι ναζί εξασφάλισαν 17,3 εκατομμύρια ψήφους.
Έτσι ξεκίνησε η πορεία της Ευρώπης προς τα εκατομμύρια των νεκρών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου…

Ελπίζω ότι έχει αρχίσει να φαίνεται ποια ήταν η βασική λειτουργία του Τύπου και των Μ.Μ.Ε. κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα:
Ήταν η δημιουργία ενός καθοδηγούμενου «κοινωνικού συνόλου», όχι όμως με την προώθηση γνώσεων και προτάσεων ή επαναστατικών ιδεών, αλλά με τη προώθηση ψευδών, παραφουσκωμένων, παραπλανητικών και χαμηλότατου επιπέδου ειδήσεων.
Έτσι, τέθηκαν καλά οι βάσεις που οδήγησαν αργότερα στην «δικτατορία της ηλιθιότητας»…

Σήμερα, τα μεγάλα Μ.Μ.Ε. διαφημίζουν τον εαυτό τους ως «φύλακες της Δημοκρατίας» και «προασπιστές των δικαιωμάτων του λαού» κλπ.
Ελπίζω να είναι φανερό στον αναγνώστη ότι ελάχιστοι μπορούν να καυχηθούν κάτι τέτοιο.
Το μεγαλύτερο μέρος των Μ.Μ.Ε. ήταν πάντοτε καθοδηγούμενο, εξυπηρετούσε πάντοτε πολιτικά και εξουσιαστικά συμφέροντα, και οι αυτοχαρακτηρισμοί «προστάτες της Δημοκρατίας» είναι μονάχα επικίνδυνοι λαϊκισμοί.
Εξάλλου, πώς θα μπορούσε να είναι δημοκρατικό ένα «Μαζικό Μέσο», που προβάλλει την άποψη ενός ή μερικών ανθρώπων, στο σύνολο σχεδόν του πληθυσμού μιας χώρας;
Αυτό είναι, αντίθετα, ο ορισμός του Ολοκληρωτισμού!

[tab:5] Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ
Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, τα Μ.Μ.Ε. είχαν πολλαπλασιαστεί, και δεν ήταν πλέον μόνο οι εφημερίδες και τα έντυπα, αλλά και το ραδιόφωνο, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση.
Αυτό θα ήταν καλό, μόνο όμως αν αυτά τα μέσα ήταν πραγματικά αποκεντρωμένα και ελεύθερα και δεν ελέγχονταν από τις κυβερνήσεις ή από μερικά τραστ ανάλογα με τον Όμιλο Χιρστ, και αν δεν χρησιμοποιούνταν σε όλα αυτά οι ίδιες τεχνικές προπαγάνδας και επηρεασμού.
Αντί όμως να επιτευχθεί η πολυφωνία των ιδεών και των αντιλήψεων, το αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού των Μ.Μ.Ε. ήταν μονάχα να ενταθεί η «πλύση εγκεφάλου» που κάποιες εξουσιαστικές ομάδες ασκούσαν στον πληθυσμό.
Με την πτώση μάλιστα του εθνικισμού και το άνοιγμα των συνόρων των δυτικών κρατών, τα Μ.Μ.Ε. άρχισαν να αποκτούν παγκόσμιο χαρακτήρα.
Έτσι, ο Έλληνας των αρχών της δεκαετίας του 1980, έβλεπε κάθε βράδυ στην τηλεόρασή του αμερικανικές ταινίες, μάθαινε νέα από το πρακτορείο Ρόιτερς, και λάμβανε πληροφόρηση μέσα από το κρατικό κανάλι ειδήσεων, εκτός κι αν διάβαζε και εφημερίδες, στις οποίες παρουσιάζονταν και κάποιες άλλες απόψεις, αφού οι εποχές απαιτούσαν την απελευθέρωση του Τύπου.
Έτσι τέθηκαν οι βάσεις της Παγκοσμιοποίησης.
Η τηλεόραση παραγκώνισε άμεσα τις εφημερίδες από τον ρόλο του δημοφιλέστερου μέσου, αλλά οι τεχνικές του επηρεασμού της κοινής γνώμης μέσα από αυτήν δεν άλλαζαν σε τίποτε, απλώς ενισχύονταν από τη δύναμη της εικόνας.
Μεγάλο μέρος του πληθυσμού ακόμη και σήμερα πιστεύει στην εικόνα, αν και είναι πλέον γνωστό ότι τα σκηνοθετικά και τα εικονοληπτικά τρικ μπορούν να παρουσιάζουν τα πράγματα όπως θέλει ο κάθε σκηνοθέτης.
Εκείνη την εποχή όμως, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν υπήρχε η «δικτατορία της ηλιθιότητας» που κυβερνά τα τελευταία χρόνια τα Μ.Μ.Ε..
Αν και έκαναν συνεχώς προπαγάνδα, τα Μέσα προσπαθούσαν να φαίνονται σοβαρά, να διατηρούν υψηλό επίπεδο κύρους και να προωθούν κάποιες θετικές πλευρές του πολιτισμού, ενώ ακόμη και η δημοσιογραφία, άσχετο αν ήταν κατευθυνόμενη, διατηρούσε κάποια προσχήματα.
Ήταν μια εποχή Υποχρεωτικής Δεοντολογίας.

Γιατί συνέβαινε αυτό; Η απάντηση βρίσκεται στον Ψυχρό Πόλεμο.
Μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953 και με τη δημιουργία στη Σοβιετική Ένωση ενός πιο ελεύθερου πολιτικού σκηνικού, οι Ρώσοι εξαπέλυσαν μέσω του πρακτορείου TASS μια αποτελεσματική πληροφοριακή αντεπίθεση στη δυτική προπαγάνδα.
Άρχισαν να δημοσιεύουν και να στέλνουν στον υπόλοιπο κόσμο ενδιαφέροντα νέα και απόψεις, τα οποία προωθούσαν το υποτιθέμενο «επιστημονικό-σοσιαλιστικό» μοντέλο σκέψης.
Αυτό το μοντέλο σκέψης ερχόταν σε άμεση σύγκριση με το αμερικανικό-δυτικό, ειδικά όταν το δεύτερο προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει την «κίτρινη» προπαγάνδα των αρχών του 20ού αιώνα, και έτσι το σοβιετικό έπειθε περισσότερο κόσμο.
Οπότε, οι δυτικοί ελεγκτές των Μ.Μ.Ε. ήταν αναγκασμένοι να κρατούν κάποια προσχήματα σοβαρότητας και ορθολογισμού.
Ο γνωστός φονταμενταλιστής ιεροκήρυκας και «πατριώτης» των αμερικανικών Μ.Μ.Ε. Τζέρι Φάλγουελ, είχε φωνάξει δημοσίως το περίφημο: «Τα σχολικά βιβλία είναι σοβιετική προπαγάνδα!» διαμαρτυρόμενος για το γεγονός ότι εκείνη την εποχή τα αμερικανικά σχολεία ήταν υποχρεωμένα να κρατούν ένα σοβαρό επιστημονικό επίπεδο για να αντεπεξέλθουν στη σοβιετική αντεπίθεση και να διατηρήσουν το κύρος τους.

Ήταν φανερό ότι με αυτή την κατάσταση, το επίπεδο του πλήθους ανέβηκε, και το ίδιο συνέβη και στα Μ.Μ.Ε. της Δύσης.
Όμως, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε το 1991. Μαζί της παρέσυρε πολλά κεκτημένα του δυτικού πολίτη, που οι εξουσίες της Δύσης δεν είχαν λόγους να διατηρήσουν, αφού το  «αντίπαλο δέος» δεν υπήρχε πλέον.

Έτσι, όπως αίρονται σήμερα τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη, για τον ίδιο λόγο άρχισαν να αίρονται από το 1991 και ύστερα τα δημοσιογραφικά κεκτημένα.
Όπως είπε ο αντιπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Νιουτ Γκίνγκριτς, σε μια ομιλία του:

«Τώρα που δεν υπάρχει η Σοβιετική Ένωση, μπορούμε να διακινδυνεύσουμε μια ανόητη διακυβέρνηση»

…προβλέποντας τον ερχομό της Εποχής της Ηλιθιότητας…

[tab:6] Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ
Ας ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν την αναδρομή που κάναμε μέχρι εδώ.
Η «Εποχή της Αθωότητας» έχει περάσει προ πολλού, η «Εποχή της Δημιουργίας Εθνικής Συνείδησης» πέτυχε τον στόχο της, η «Εποχή της Καθοδήγησης» είχε αρχίσει να προδίδει τα μυστικά της και η «Εποχή της Υποχρεωτικής Δεοντολογίας» είχε χάσει πλέον τον λόγο της ύπαρξής της.

Έτσι φτάσαμε στην Εποχή της Ηλιθιότητας.
Απελευθερωμένα από την ανάγκη της δεοντολογίας, τα Μ.Μ.Ε. έσπευσαν μετά το 1991 να επαναλάβουν όλα αυτά που είχαν αναγκαστεί να ξεχάσουν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Και έτσι ξεκίνησε η απίστευτη κατάπτωση των Μ.Μ.Ε., που ζούμε τα τελευταία 15 χρόνια.
Ο καταναλωτισμός αντικατέστησε τη λογική, οι δημοσιογράφοι έγιναν ξανά δημαγωγοί, η ποιότητα επειδή κοστίζει κρίθηκε ως περιττή και όλα τα Μ.Μ.Ε. γέμισαν τον χρόνο τους με ό,τι πιο φτηνό θα μπορούσαν να πουλήσουν.
Οι εφημερίδες αντί να πουλούν άποψη άρχισαν να πουλάνε CD, τα τηλεοπτικά κανάλια αντί να πληρώσουν για να φτιάξουν σοβαρές και ενδιαφέρουσες εκπομπές άρχισαν να γεμίζουν τον τηλεοπτικό χρόνο τους με reality που κοστίζουν ελάχιστα, βάζοντας κάποιους τυχαίους στην οθόνη, και όλοι σχεδόν οι εκδότες, οι καναλάρχες και οι παραγωγοί των Μ.Μ.Ε. αποφάσισαν ότι ήρθε ο καιρός τους να γίνουν οι νέοι Χιρστ, στη θέση του Χιρστ!
Οι δημαγωγοί των Μ.Μ.Ε. έφτασαν μάλιστα στο σημείο να παρουσιάζουν γραφικούς, τρελούς και εκκεντρικούς ανθρώπους, με σκοπό να τραβήξουν την ελάχιστη προσοχή που πλέον λάμβαναν από το κοινό, και έτσι ο τηλεοπτικός χρόνος γέμισε με φάλτσους τραγουδιστές, με καλεσμένους της Αννίτα Πάνια και του Μικρούτσικου, με κυράτσες και με κυρίες Λουκά, με τηλεμάρκετινγκ εθνικιστές και με συνωμοσιολόγους της κακιάς ώρας και του χείριστου εθνικιστο-παρανοïκού στυλ.
Οι παραγωγοί άρχισαν να προβάλλουν στο κοινό ό,τι σκουπίδι έβρισκαν μπροστά τους ή να μετατρέπουν σε σκουπίδια οποιοδήποτε ενδιαφέρον θέμα έπεφτε στην αντίληψή τους…
Αν και στην αρχή το όλο σκηνικό είχε ένα punk-trash ενδιαφέρον, γρήγορα το πανηγύρι της ξεφτίλας και της ηλιθιότητας μετατράπηκε σε …Δόγμα των Μ.Μ.Ε.:

«Αντί να ξοδέψεις σε μια σοβαρή εκπομπή, φτιάξε ένα ριάλιτι για ηλίθιους, που είναι και φτηνό».

Έτσι φτάσαμε στη «Δικτατορία της Ηλιθιότητας».
Όλο αυτό το σκηνικό, συνέπεσε:

  1. με την εξάπλωση του Internet (το οποίο βέβαια δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση – διαβάστε το σχετικό άρθρο μου στο Strange 86, τεύχος Μαρτίου 2006),
  2. με την τεράστια πτώση των τιμών των μηχανημάτων εικόνας και ήχου (οπότε ο καθένας έχει πλέον ένα DVD στο σπίτι του και μπορεί να επιλέξει με τι θέαμα θα περάσει τη νύχτα του),
  3. με την εύκολη πλέον δημιουργία ενός τηλεοπτικού σταθμού, οπότε οι τηλεοράσεις μας γέμισαν με μικρά κανάλια, τα οποία δεν έχουν μεν τα κεφάλαια για να φτιάξουν εκπομπές, αλλά καθώς δεν προσφέρουν και τίποτε λιγότερο από τα μεγάλα (που κι εκείνα δεν έχουν εκπομπές), κλέβουν κομμάτι της τηλεοπτικής πίτας. Ταυτόχρονα με όλα αυτά,
  4. έχει δημιουργηθεί ένας τεράστιος αριθμός από ειδικά έντυπα, πολλά από τα οποία έχουν εμπορικούς σκοπούς, μερικά όμως είναι αυθεντικά και προσφέρουν σοβαρή εναλλακτική άποψη και ενημέρωση.

Αυτό το χάος, τελικά, είχε ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιζητούσαν οι επίδοξοι Χιρστ.
Το πρόσωπο των M.M.E. καταρρακώθηκε, άρχισε να χάνει την όποια αξιοπιστία τού είχε μείνει, και ο αριθμός των ανθρώπων που πιστεύει απόλυτα στα Μ.Μ.Ε., άρχισε να μειώνεται.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά άρχισαν να παρουσιάζονται φαινόμενα έντονης κριτικής, που ξεπερνούν πλέον το επίπεδο της σάτιρας και μετατρέπονται σε …κράξιμο.
Το μόνο όπλο που έμεινε στα μεγάλα Μ.Μ.Ε. τα τελευταία χρόνια, ήταν η δημιουργία ψεύτικων εντυπώσεων μέσω κατευθυνόμενων δημοσκοπήσεων και μετρήσεων του στυλ AGB, για να αποδείξουν ότι ο κόσμος ενδιαφέρεται ακόμη για αυτά και για να αντλούν κεφάλαια από τους διαφημιστές.
Όμως, όπως βγήκε στο φως πρόσφατα, ακόμη και αυτές οι δημοσκοπήσεις ήταν κίβδηλες και φτιαχτές και έκρυβαν από πίσω τους διαπλεκόμενα συμφέροντα και ψεύτικα και κατευθυνόμενα συμπεράσματα.

Μια τεράστια αποκάλυψη έχει αρχίσει λοιπόν τον τελευταίο καιρό.
Τα προπαγανδιστικά κόλπα του Γκέμπελς και του Χιρστ εξακολουθούν μεν να έχουν αποτέλεσμα και να επηρεάζουν μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού, αλλά πλέον δεν τα γνωρίζουν μόνο ελάχιστοι άνθρωποι, αλλά μεγάλο κομμάτι των πολιτών και όλοι σχεδόν οι μετέχοντες στο παιχνίδι των Μ.Μ.Ε..
Δυστυχώς για τους επίδοξους Βαρόνους των Media, αυτά τα κόλπα είχαν αξία όσο τα γνώριζαν και μπορούσαν να τα εφαρμόσουν λίγοι.
Σήμερα, όμως, όσο αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που τα χρησιμοποιούν, τόσο αυτά προδίδονται στον πολύ κόσμο, τόσο περισσότερο αντιληπτά γίνονται, τόσο χάνουν τη δύναμή τους, και οι θεατές των Μ.Μ.Ε. αρχίζουν να αναρωτιούνται και να μαθαίνουν πώς λειτουργεί το όλο κύκλωμα.

Έτσι, ενώ το όλο σκηνικό έμοιαζε αρχικά σαν η τελική επέλαση και εγκαθίδρυση του Big Brother στη ζωή μας, αρχίζει να διαφαίνεται ότι εντελώς αντίθετα, οδηγεί στην πτώση της δικτατορίας των Μ.Μ.Ε.!…

[tab:7] Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΞΙΜΑΤΟΣ

Το πιο πρόσφατο φαινόμενο είναι η εμφάνιση διάφορων «εξυπνάκηδων» που έχουν αναλάβει το ρόλο να «κράζουν» τα τεκταινόμενα στα Μ.Μ.Ε. (στο στυλ Λάκης Λαζόπουλος, Ελληνοφρένεια, Θέμος Αναστασιάδης, κ.ά.).
Ανάλογοι «εξυπνάκηδες» έχουν κάνει την εμφάνισή τους και στις εφημερίδες, αλλά και στο Internet.
Δεν σας κρύβω ότι στην αρχή είχα ανησυχήσει, καθώς στην ουσία όλοι αυτοί δεν προσφέρουν τίποτε, απλώς αναπαράγουν την όλη κακή κατάσταση.
Φοβήθηκα ότι θα ήταν μια επιπλέον τροχοπέδη, ένα επιπλέον εμπόδιο για οποιονδήποτε άνθρωπο θελήσει να εκφράσει νέες ιδέες μέσα από τα Μ.Μ.Ε.

Στη συνέχεια όμως συνειδητοποίησα ότι αυτή η κατάσταση είναι τελικά μια υγιής αντίδραση.
Είναι λογικό ότι κάποιοι άνθρωποι θα αντιδρούσαν σ’ όλη αυτή την ηλιθιότητα που μας κυβερνά σήμερα.
Η αντίδραση όμως δεν θα μπορούσε να γίνει με διανοουμενίστικο τρόπο, αφού, όπως ξέρουμε, «ένας χαζός μπορεί να κάνει 100 σοφούς να χάσουν τα λόγια τους».
Ήταν λογικό η αντίδραση στην ηλιθιότητα να γίνει χρησιμοποιώντας τους κώδικες και το λεξιλόγιο της ίδιας της ηλιθιότητας.
Και βλέπουμε ότι αυτή η «χαζή» αντίδραση, δημιούργησε τελικά σοβαρά προβλήματα μέχρι και σε «έγκυρους» εκφραστές του κατεστημένου των Μ.Μ.Ε. και της πολιτικής, στους σημερινούς Βαρόνους των Μ.Μ.Ε..

Πιστεύω λοιπόν ότι όλη αυτή η κατάσταση θα έχει θετικό αποτέλεσμα.
Όταν μιλάω βέβαια για «θετικό αποτέλεσμα», δεν εννοώ ότι θα επιστρέψει το κύρος και η ποιότητα στα Μ.Μ.Ε..
Αυτό μάλλον δεν θα γίνει ποτέ – και κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να γίνει.
Μια επανόρθωση του κύρους των Μ.Μ.Ε. σημαίνει εξάλλου μια επανόρθωση του κύρους ενός εξουσιαστικού εργαλείου.

Πιστεύω, αντίθετα, ότι κάθε μέρα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναρωτιούνται τι συμβαίνει με τα Μ.Μ.Ε. και γιατί αυτά απευθύνονται σε ολοένα και χαμηλότερου επιπέδου ανθρώπους, και όσοι έχουν τη δυνατότητα να σκεφτούν, αναζητούν άλλου τύπου ενημέρωση, και δεν εμπιστεύονται την εκπεμπόμενη σε μαζικό επίπεδο.
Πολλοί άνθρωποι επιστρέφουν στο διάβασμα και στα βιβλία, αντίθετα με τα προγνωστικά.
Ήδη, πολλοί νέοι διαβάζουν καθημερινά μεγάλο όγκο κειμένων, έντυπων και ηλεκτρονικών, όπως αυτό το κείμενο που διαβάζεις τώρα…

Ίσως λοιπόν όλη αυτή η φαινομενική αναρχία και το χάος των Μ.Μ.Ε. σήμερα, να είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στη Δημοκρατία τους τελευταίους αιώνες.
Ίσως βαδίζουμε προς μια απελευθέρωση της ιδιωτικής σκέψης, προς μια ευρεία συνειδητοποίηση ότι ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να σκέφτεται με τον δικό του τρόπο, προς την οριστική πτώση των όποιων Μεγάλων Αδελφών.
Αν δεν ανατραπεί το παγκόσμιο σκηνικό με κάποιον πολύ βίαιο τρόπο, είμαι σίγουρος ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν κάπως έτσι…
[tab:8]Πώς τα Μ.Μ.Ε. ελέγχουν τις τάσεις στο κοινωνικό σύνολο;

Κατά τη γνώμη του υπογράφοντα, προκαλούν τρεις βασικές κατευθυνόμενες ψυχολογικές αντιδράσεις στον άνθρωπο που τα παρακολουθεί:

1. Κατασκευάζουν μια πλαστή και «συγκεκριμενοποιημένη» εικόνα του κοινωνικού συνόλου, και με αυτό τον τρόπο προβάλλουν συγκεκριμένες επίσης τάσεις και καταστάσεις και αποσιωπούν άλλες.
Αν μερικές εφημερίδες περιγράφουν ένα γεγονός ως «κοινωνικής σημασίας» ή «μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος», τότε ο πολίτης θεωρεί αυτοματικά το συγκεκριμένο γεγονός ως σημαντικό, ενώ ο ίδιος σε άλλη περίπτωση ίσως θεωρούσε σημαντικό ένα άλλο γεγονός.
Αυτόν τον σκοπό εξυπηρετούν και οι διάφορες δημοσκοπήσεις, γκάλοπ, μετρήσεις δημοτικότητας και οι κάθε λογής κατασκευασμένες στατιστικές αναλύσεις του πληθυσμού.
Δυστυχώς, όλες αυτές βασίζονται στο ότι ο μέσος πολίτης δεν γνωρίζει τους τρόπους με τους οποίους οι στατιστικές μπορούν να «μαγειρευτούν» ώστε να δώσουν συγκεκριμένα αποτελέσματα και τις αποδέχεται ως «επιλογές του κοινωνικού συνόλου».
Σκεφτείτε όμως τι θα γινόταν αν δεν υπήρχαν τα κλασικά Μ.Μ.Ε. (εφημερίδες και τηλεοράσεις), αλλά ο καθένας μας ενημερωνόταν από κάποιο αποκεντρωμένο μέσο ενημέρωσης, όπως ένα ειδικό έντυπο ή μέσω τηλεφώνου, μονάχα για τα θέματα που ενδιαφέρουν τον ίδιο;
Ίσως ακούγεται επικίνδυνο, αλλά μήπως ο κάθε πολίτης θα ήταν έτσι πιο ελεύθερος να αποφασίσει τη δική πορεία δράσης και άρα θα ήταν πιο απρόβλεπτος;
Νομίζω λοιπόν ότι ένα πραγματικά δημοκρατικό και ελεύθερο κράτος που θέλει να προάγει την αυτοδιάθεση των πολιτών, θα πρέπει να θεσπίσει νόμο που να απαγορεύει τα Μ.Μ.Ε. να μιλούν εκ μέρους του «κοινωνικού συνόλου» ή να διαφημίζουν «κυρίαρχες τάσεις».
Υπάρχει μόνο ένας νόμιμος θεσμός για να οριστεί η θέληση του κοινωνικού συνόλου, και αυτός είναι οι εκλογές.

2. Όλα τα Μ.Μ.Ε. κατασκευάζουν μια ψεύτικη εικόνα της πραγματικότητας, «σκηνοθετώντας» καταστάσεις και γεγονότα, τονίζοντας επιλεκτικά κάποιες πλευρές των γεγονότων και αποσιωπώντας άλλες (και το ίδιο ακριβώς κάνουν οι κάθε λογής στατιστικές, που ανέφερα και στο 1).
Όταν αυτό συμβαίνει με συγκεκριμένη πρόθεση επηρεασμού των πολιτών, τότε ονομάζεται Παραπληροφόρηση.
Δυστυχώς, τα Μ.Μ.Ε. διαφημίζουν την «εγκυρότητα» και «αντικειμενικότητά» τους, που βασίζεται –κατ’ αυτά– στον «μεγάλο αριθμό εκείνων που τα παρακολουθούν» και αποτρέπουν τον θεατή τους από την παραπέρα έρευνα.
Δυστυχώς, ο πολίτης σπάνια έχει τη συναίσθηση ότι είναι αδύνατον να λάβει ουσιαστική ενημέρωση για κάποιο θέμα αν δεν ασχοληθεί και από μόνος του, ενεργά, αντλώντας όσο περισσότερα στοιχεία μπορεί από πολλές εναλλακτικές πηγές και με προσωπική έρευνα των γεγονότων.
Κατά τη γνώμη μου, ένα πραγματικά δημοκρατικό κράτος, πρέπει να θεσπίσει νόμο που να υποχρεώνει τα Μ.Μ.Ε. να υπενθυμίζουν πάντοτε στους θεατές τους πως ό,τι παρουσιάζουν είναι οι δικές τους ερμηνείες για τα γεγονότα.

3. Εδώ κρύβεται η σημαντικότερη ίσως αρνητική ψυχολογική λειτουργία των Μ.Μ.Ε.:
Αν ο πολίτης αποδέχεται χωρίς αμφιβολία το ψεύτικο «κύρος» των Μ.Μ.Ε., αποδέχεται επίσης άκριτα την ψευδαίσθηση ότι «συμμετέχει στα κοινά» και ότι ενημερώνεται πραγματικά, ενώ είναι καθισμένος στο σαλόνι του σπιτιού του.
Όμως εκείνη τη στιγμή βρίσκεται ακριβώς στην αντίθετη θέση: Είναι τελείως αποκομμένος από τα κοινά, και λαμβάνει μια κατευθυνόμενη πληροφόρηση, που πολλές φορές έχει σκοπό να τον αποπροσανατολίσει ή να τον καθησυχάσει.

Μια πραγματική δημοκρατική κοινωνία πρέπει λοιπόν να προασπίζει και να κατοχυρώνει την ελεύθερη έκφραση εκείνων που θα προσπαθήσουν να ξυπνήσουν τον κοιμισμένο θεατή θίγοντας τον εφησυχασμό του, προσβάλλοντας τους θεσμούς του, σατιρίζοντας τις καθωσπρέπει αντιλήψεις του, απαξιώνοντας τα κατεστημένα και απομυθοποιώντας τα σύμβολα και τα ιερά του.
Ένα Μ.Μ.Ε. που προσπαθεί να «πουλήσει» κύρος και εγκυρότητα και αρνείται την κριτική ή την αμφιβολία, είναι ένα ύποπτο Μ.Μ.Ε…

[tab:END]
(Το παραπάνω κείμενο του Λουκά Καβακόπουλου είχε δημοσιευτεί το καλοκαίρι του 2006 στο περιοδικό Ζενίθ).

«Επίσημος Δογματισμός»: Το αμφίβολο υπερόπλο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Για πάρα πολλούς αιώνες, ο δογματισμός ήταν ο αδιαφιλονίκητος άρχοντας του πλανήτη.

Κανένας δεν είχε το δικαίωμα να αμφισβητήσει τα δόγματα και τον τρόπο ζωής που επιβαλλόταν από τις θρησκευτικές και πολιτικές «αρχές».

Υπήρχε, βλέπετε, η δικαιολογία ότι τα δόγματα και η θρησκεία αποτελούν τη «συνεκτική ουσία», την «κόλλα» που συντηρεί την κοινωνική οργάνωση.

Με αυτή τη δικαιολογία, τα ιερατεία είχαν αποκτήσει τεράστια δύναμη.

 

Η ιστορία του «επίσημου δογματισμού» ξεκινά μάλλον από τη Ρώμη, κοντά στο τέλος της Ελληνιστικής Εποχής και έναν αιώνα πριν από την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Τότε, ο Μεγάλος Κωνσταντίνος πίστεψε ότι η θρησκεία θα μπορούσε να συνενώσει την Αυτοκρατορία, η οποία φαινόταν ότι όδευε προς τη διάλυση.

Τα «επίσημα δόγματα» έγιναν τα ισχυρότερα όπλα του Αυτοκράτορα («Εν Τούτω Νίκα») και αργότερα ο Θεοδόσιος δεν δίστασε να τα επιβάλλει ακόμη και με την απειλή του θανάτου.

 

Ίσως δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Ήταν παράξενες και δύσκολες εποχές, στη διάρκεια των οποίων οι άνθρωποι αναγκάστηκαν εκ των πραγμάτων να υιοθετήσουν έναν αυστηρό και άκαμπτο τρόπο ζωής.

Για πολλούς αιώνες μετά την κατάρρευση του παγκόσμιου πολιτισμού της Ελληνιστικής/Ρωμαϊκής Εποχής (που θεωρείται ότι ολοκληρώθηκε το 476 μ.Χ. με την πτώση του Ρωμύλου Αυγούστου), δεν υπήρχαν παγκόσμιο εμπόριο, επικοινωνίες, τέχνες και πληροφόρηση.

Δεν υπήρχαν τα απαραίτητα στοιχεία που χρειάζονται για να συνδέσουν τους ανθρώπους αναμεταξύ τους.

Φυλές «βάρβαρων», δηλαδή ξένων, εμφανίζονταν από παντού, και όλοι ήταν βάρβαροι για όλους τους υπόλοιπους…

Ο δογματισμός (δηλαδή η τυφλή πίστη σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο ζωής και τρόπου σκέψης) επιβαλλόταν με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς καμιά εξήγηση.

Δεν υπήρχε εξάλλου η αναγκαία μόρφωση για να δικαιολογηθεί η ανάγκη ενός κοινού μοντέλου συμπεριφοράς, ούτε ο μέσος χρόνος ζωής του ανθρώπου (που ήταν περίπου 30-35 χρόνια) ήταν αρκετός για να καταλάβει αυτός από μόνος του ότι, για να ξεχωρίσει από τα ζώα, έπρεπε να διατηρεί κάποιους τυπικούς κανόνες συμπεριφοράς και συνεργασίας.

Αυτό το αντιλαμβάνονταν οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, δεν μπορούσαν όμως σχεδόν ποτέ να το εξηγήσουν στα παιδιά τους σωστά, και κάπως έτσι δημιουργήθηκε και το χάσμα των γενεών…

 

Τελικά, όμως, η θρησκεία και ο δογματισμός δεν αποδείχτηκαν τόσο ισχυρά όπλα όσο νόμιζαν οι Αυτοκράτορες και δεν μπόρεσαν να σώσουν τις ήδη ετοιμόρροπες Αυτοκρατορίες του παρελθόντος, οι οποίες είχαν κάνει πολλά και σοβαρά λάθη, όπως να εκμηδενίσουν π.χ. την αξία της ανθρώπινης ζωής (θυμηθείτε τις αρένες και το θεσμό της δουλείας).

Οι Ρωμαίοι έχασαν τη δύναμή τους και η Αυτοκρατορία διαλύθηκε, φέρνοντας το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πολιτισμού.

 

Στους αιώνες που ακολούθησαν, μονάχα οι Βυζαντινοί και οι Άραβες μπορούν να καυχηθούν ότι διατήρησαν κάποια στοιχεία πραγματικού πολιτισμού, αλλά και αυτοί διάλεξαν να κρύψουν τους πολιτισμούς τους πίσω από τον φανατικό δογματισμό.

Και έτσι, πολύ σύντομα έφτασε και το δικό τους τέλος, αφού ο δογματισμός δεν τους άφησε να εξελιχθούν τόσο ώστε να αντιμετωπίσουν το μέλλον…

 

Όμως, τα θρησκευτικά ιερατεία διατήρησαν τη δύναμή τους στα χρόνια που ακολούθησαν, αφού είχαν φροντίσει στα χρόνια της Αυτοκρατορίας να «αντικαταστήσουν» –με τη βοήθεια του αυτοκρατορικού σπαθιού– κάθε άλλο επιστημονικό και γνωσιολογικό θεσμό.

Όταν η Αυτοκρατορία διαλύθηκε, οι ιερείς είχαν στα χέρια τους όλα τα βιβλία, όλες τις γνώσεις, και μόνο αυτοί χειρίζονταν όλες τις τέχνες, ακόμη και την ιατρική ή την οικονομία. Και ενώ μέσα στα μοναστήρια μελετούσαν τις «τέχνες» των αρχαίων πολιτισμών του παρελθόντος, συνέχισαν στους άρχοντες να διαφημίζουν τα δόγματά τους ως το ισχυρότερο εργαλείο κοινωνικής συνοχής…

(Βάζω τη λέξη «τέχνες» σε εισαγωγικά, γιατί εννοώ μ’ αυτήν και τις επιστήμες. Η έννοια «επιστήμη» όπως την χρησιμοποιούμε σήμερα, δεν υπήρχε στην αρχαιότητα, και όλες οι ασχολίες όπως η Αστρονομία ή η Γεωμετρία ονομάζονταν «τέχνες» και δεν ξεχωρίζονταν από π.χ. τη Μουσική ή τη Γλυπτική).

 

Τα θρησκευτικά ιερατεία κατάφεραν με τα προηγούμενα ένα απίστευτο ρεκόρ.

Διατήρησαν τον έλεγχο της Ευρώπης περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο εξουσιαστικό σύστημα, για πάνω από 1.000 ολόκληρα χρόνια!

Δυστυχώς, αυτή η χιλιετία «επιτυχίας» δίδαξε στους εξουσιαστές ένα αμφίβολης ποιότητας μάθημα:

Ότι «η ελεύθερη σκέψη διαλύει τις αυτοκρατορίες, ενώ ο δογματισμός υποδουλώνει αποτελεσματικά».

 

Ένα μάθημα που δυστυχώς μόλις πρόσφατα έχει αρχίσει να φαίνεται ότι είναι ψεύτικο, και ότι στην πραγματικότητα η ανθρωπότητα μπορεί να μεγαλουργήσει μόνο όταν είναι ελεύθερη..