Ολα τα επικοινωνιακά προβλήματα της Αριστερής πολιτικής πρότασης σήμερα, ξεκινούν από το ότι αρνείται -για λόγους που προσωπικά δεν πολυκαταλαβαίνω- να ξεκαθαρίσει ότι σε έναν πραγματικά “αριστερό” και “σοσιαλιστικό” κόσμο, οι πολίτες θα έχουν μεν πολλά δικαιώματα (κατοικία, εργασία, ελεύθερο χρόνο, κρατικές ενισχύσεις, ζωή χωρίς έγνοιες επιβίωσης) αλλά και πάρα πολλές υποχρεώσεις:
- Θα καλούνται να παρέχουν χρόνο εργασίας για το κοινό καλό (κράτος, κοινωνία, σύστημα, πείτε το όπως θέλετε), πάνω κάτω ένα 8ωρο τη μέρα,
- Θα στρατεύονται υποχρεωτικά για να καλύπτουν θέματα ασφάλειας και άμυνας και κάλυψης θέσεων σε διάφορες περιοχές της επικράτειας,
- θα είναι υποχρεωμένοι να αποδέχονται ένα κοινό ορθολογικό και επιστημονικοστραφές σύστημα αξιών που θα απορρίπτει αυτόματα τους θρησκευτικούς φανατισμούς και κολλήματα (ξεχάστε τις σαρίες κλπ, είναι τελείως ασύμβατες με μια σοσιαλιστική κοινωνία, όπως και διάφοροι ακραίοι θρησκευτικοί φανατισμοί που εμφανίζονται στις δυτικές κοινωνίες),
- δεν θα μπορούν να κληροδοτούν όσα κερδίζουν με την προσωπική τους εργασία (στον ελεύθερό τους χρόνο) στα παιδιά τους, αλλά θα οφείλουν να τα επιστρέφουν στο κοινωνικό σύνολο. Τα παιδιά τους θα έχουν όμως όλες τις ενισχύσεις που θα έχουν όλα τα άλλα,
- θα ελέγχονται συνεχώς για τη διανοητική και μορφωτική τους επάρκεια -για την οποία βέβαια εκπαίδευση θα παρέχεται εννοείται δωρεάν- αλλιώς δεν θα έχουν δικαιώματα ανέλιξης σε συγκεκριμένες θέσεις απαιτήσεων και διαχείρισης (για να μην πούμε εξουσίας),
- και -εδώ το πιο δύσκολο- θα καλούνται να συμμετέχουν συνεχώς σε δημοκρατικές διαδικασίες για τι οποίες θα πρέπει να είναι επαρκώς ενημερωμένοι, ώστε να αποφεύγονται φαινόμενα υφαρπαγής εξουσίας και δύναμης από διάφορα πρόσωπα ή οργανώσεις, ώστε να αποφεύγονται φαινόμενα “πατερούληδων” κλπ.
Αν όλα αυτά θυμίζουν Αρχαία Αθήνα, δεν είναι σύμπτωση. Δεν ξέρω όμως γιατί οι διάφοροι “αριστεροί” πολιτικοί όλα αυτά τα αποσιωπούν. Με την αποσιώπηση των παραπάνω, ο μη ενημερωμένος πολίτης (δηλ το 90% των πολιτών) καταλαβαίνει ένα από τα παρακάτω:
- ότι η Αριστερά είναι κάτι “χίπικο”, παιδικό και ανεδαφικό που είτε είναι ανόητο είτε ύποπτο.
- αν κάποιος γνωρίζει την Ιστορία της ΕΣΣΔ και του “Σιδερένιου Παραπετάσματος” με τον Στάλιν και τον Απολυταρχισμό, θεωρεί ότι είναι κάτι που αναγκαστικά οδηγεί σε απολυταρχίες και κόκκινες χούντες.
- αν είναι θύμα της μεσανατολικής προπαγάνδας, θεωρεί ότι όλοι οι “αριστεροί” είναι “χρήσιμοι αφελείς” που χρησιμεύουν για την εισβολή του Σιωνισμού, του Ισλάμ, της Κίνας, κλπ κλπ στις κοινωνίες μας.
Τα οποία είναι όλα άκυρα. Να το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν:
- Η “Αριστερά” που ξέρει τι της γίνεται (όχι η γενική και αόριστη), προτείνει ένα σύστημα οργανωμένης οικονομίας το οποίο διαμορφώνει αναγκαστικά και ένα σύστημα καθημερινότητας και κοινωνικής συνύπαρξης. Ένα σύστημα που είναι “για όλους” χωρίς κανένα αποκλεισμό λόγω φυλής, χρώματος, κοινωνικής καταγωγής, οικογενειακής ιστορίας κλπ κλπ.
- Οι οργανωμένες κοινωνίες (δηλ οι “αριστερές”) είναι κάτι απαραίτητο και αυτό το ξέρουν σε όλο τον κόσμο, δεν υπάρχει καμία αντίρρηση σε κανένα επίπεδο λογικής κρίσης. Ειδικά κράτη όπως η Κίνα, το Ισραήλ, η Γερμανία κλπ έχουν χαρακτηριστικά που τα κάνει ιδιαίτερα “αριστερά” (παρακάτω θα πω γιατί κάποια καταλήγουν να γίνονται “ακροδεξιά”. Τολμώ να πω ακόμη και οι ΗΠΑ, που ξοδεύουν τεράστια ποσά σε κρατικές υποδομές “για όλους”. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσω ότι αν συγκρίνουμε το τι επικρατούσε πριν 200 χρόνια, όλα τα σημερινά συστήματα είναι λίγο ή πολύ “Αριστερά”.
- Αν κάποιο “αριστερό” σύστημα για κάποιο λόγο μετατραπεί σε ένα σύστημα για λίγους που τηρούν κάποια προϋπόθεση αίματος ή χρώματος κλπ (πχ στον ΕθνικοΣοσιαλισμό ή στα συστήματα τύπου Νετανιάχου, αλλά τολμώ να πω ακόμη και στην ΕΣΣΔ που ξαφνικά η Ρωσία απέκτησε δικαιώματα ζωής και θανάτου πάνω σε άλλες χώρες, όπως πχ η Πολωνία και η Τσεχία) τότε δεν έχουμε πλέον “Αριστερά” αλλά πηγαίνουμε στο τέρμα “Δεξιά”, “Ακροδεξιά”. (Δεν θα βάλω εδώ την Κίνα γιατί μου φαίνεται ότι τηρεί τα προσχήματα “για όλους”, αν και δεν έχω επαρκή δεδομένα και γνώσεις για να την κατατάξω.)
Καμία σχέση λοιπόν με όσα ακούμε και όσα νομίζουμε. Παρα πολλοί “δεξιοί” θα έβρισκαν τη χαρά τους σε ένα τέτοιο σύστημα, που θα τους παρείχε ασφάλεια και σιγουριά, με αντάλλαγμα την υποταγή σε ένα κρατικά ελεγχόμενο και μεταδιδόμενο τρόπο σκέψης (ό,τι κάνουν και σήμερα δηλαδή).
Αντίστοιχα, πάρα πολλοί “αριστεροί” (ειδικά αυτοί που εγώ κατατάσσω στους “χίππιδες”) θα ένιωθαν πολύ καταπιεσμένοι σε ένα αριστερό σύστημα, γιατί θα έχαναν το δικαίωμα της αδράνειας και της “ασάφειας” που απολαμβάνουν σήμερα, κάποιοι λόγω οικονομικής καλής κατάστασης.
Τέλος, τι πιστεύω εγώ; Πιστεύω ότι το μέλλον είναι αναγκαστικά προς τα εκεί (εκεί βαδίζουμε ούτως ή άλλως, αναπόφευκτα, ακόμη και αν νομίζουμε ότι πηγαίνουμε προς την άλλη πλευρά), και αν θέλουμε αυτό το σύστημα να είναι ανθρώπινο, πρέπει να ορίσουμε πολύ προσεκτικά τα όρια και τα χαρακτηριστικά του, για να μη κυλίσει ούτε προς τη μία ακραία κατάσταση (κόκκινος απολυταρχισμός, ούτε προς την άλλη …απολυταρχισμός μπλε ή μαύρου χρώματος αυτή τη φορά).
Με άλλα λόγια, για όσους δεν κατάλαβαν, “Αριστερά” σημαίνει κεντρικά οργανωμένη κοινωνία με δικαιώματα για όλους. Όπως δηλ το 99% των σοβαρών κοινωνιών σήμερα. “Δεξιά” αντίθετα, σημαίνει ένα κύλισμα προς το παρελθόν, φεουδαρχίες των ισχυρών και αυθαίρετοι κοινωνικοί διαχωρισμοί.
Ξέρω ότι είναι μια πολύ δύσκολη συζήτηση, αλλά κάποια πράγματα πρέπει να μπαίνουν στη θέση τους.
Πώς ένα πραγματικά οργανωμένο σοσιαλιστικό κράτος θα χειριζόταν το “προσφυγικό”
Αφού ισχύουν όλα τα παραπάνω “για όλους”, όριστε πώς ένα σοβαρό αριστερό καθεστώς θα οργάνωνε το θέμα των μεταναστών και των προσφύγων, που τόσο απασχολεί -και ενοχλεί- πολλούς συμπολίτες μας:
- Σε αντίθεση με το καπιταλιστικό σύστημα, που δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός και όπου τελικά τους στοιβάζει όλους στα μεγάλα αστικά κέντρα (μήπως και βρούνε μόνοι τους δουλειά), ένα αριστερό σύστημα, θα τοποθετούσε τους πρόσφυγες εκεί …που χρειάζονται.
- Θα τους ζητούσε (όπως και κάθε άλλο πολίτη) να δουλεύουν καθημερινά για το κοινωνικό σύστημα, να αποδέχονται το κρατικό τρόπο σκέψης, και να καλύπτουν τις ανάγκες που εμφανίζονται, με την εργασία τους.
- Δεν θα τους έφερνε στις πόλεις για να κάνουν βόλτες στις πλατείες και να αναγκάζονται να εγκληματίσουν για να επιβιώσουν, ούτε θα τους μάντρωνε χωρίς λόγο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εϊπαμε, το βασικό χαρακτηριστικό ενός αριστερού συστήματος είναι η “οργάνωση”.
- Εννοείται ότι κανείς δεν θα ήταν ευχαριστημένος, ούτε φυσικά οι πολίτες της χώρας που θα έπρεπε ξαφνικά να συνεργάζονται με ξένους, ούτε οι πρόσφυγες. Σε κανέναν δεν αρέσει να του λένε τι να κάνει, εννοείται, ούτε κανείς θέλει να φορτωθεί ευθύνες ή κινδύνους. Δεν θα ήταν αναγκαστικά το αποτέλεσμα καλύτερο ή χειρότερο από το σημερινό. Θα ήταν όμως σίγουρα πιο ελεγχόμενο.
- Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε ένα οργανωμένο σύστημα θα υπήρχε λογοδοσία, για το ποιός ευθύνεται για κάθε λάθος χειρισμό, και αλλαγή σχεδιασμού και υπευθύνων μέχρι το πράγμα να βρει έναν σωστό δρόμο.
- Σε αντίθεση, το σημερινό “μπάτε σκύλοι αλέστε” σύστημα, τελικά το μόνο που κάνει είναι να οδηγεί σε κοινωνικούς αυτοματισμούς και φαινόμενα ρατσισμού και αυτοχειρίας.
Θα μου πείτε, τα παραπάνω δεν είναι αυτά που κάνει κάθε κράτος που ξέρει τι του γίνεται;
Άρα μάλλον το πρόβλημα εδώ δεν είναι η πολιτική τοποθέτηση, αλλά κατά πόσο κάθε κράτος έχει την ικανότητα, το δυναμικό, και τη γνώση, για να αντιμετωπίσει μια κοινωνική πληγή όπως είναι το προσφυγικό ζήτημα.
Ποιο είναι το μέλλον;
Τα μη οργανωμένα συστήματα είναι καταδικασμένα είτε να αυτοκαταστραφούν είτε να μας καταστρέψουν, δεν έχουν καμία σωτηρία, ούτε καν θεωρητική.
Τα αριστερά από την άλλη, είτε είναι τεχνολογικοί απολυταρχισμοί είτε πολιτικοί, σίγουρα είναι πολύ πιο “απάνθρωπα” από αυτό που έχουμε σήμερα. Αυτό το έχει εξηγήσει ο Χόμπς πριν 450 χρόνια στον περίφημο “Λεβιάθαν” του: το κράτος είναι κτήνος και τέρας, αλλά χωρίς κράτος …γίνεσαι εσύ το κτήνος και το τέρας.
Δεν είναι εύκολο να ζεις σε κοινωνίες σαν τις μοντέρνες, υπάρχουν πολλές απαιτήσεις και πολλοί περιορισμοί, αλλά αποκτάς και ανήκουστες για το παρελθόν ελευθερίες, μετακίνησης, γνώσης, αφθονίας κλπ.
Σίγουρα θυσιάζεις πολλά, και αυτός είναι ο σκοπός αυτού του άρθρου, να το ξεκαθαρίσω:
Στην “αριστερά” θυσιάζεις πολλά “όμορφα” πράγματα του παρελθόντος, για να πας όμως σε ένα -ίσως καλύτερο, αλλά μπορεί και πιο καταπιεστικό- μέλλον. Αν ο πολιτικός αυτό δεν το ξεκαθαρίσει, μια ζωή θα τον ακυρώνουν. Η αριστερή πολιτική άποψη μιλάει για ένα απαιτητικό, αλλά και με πολλά πλεονεκτήματα σύστημα κοινωνίας.